സ്നേഹത്തണൽ

സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ കടന്നുവന്ന് മുറിയിൽ പ്രകാശം പരത്തിയ ആ പ്രഭാതത്തിൽ, സ്വീകരണമുറിയിലെ ദിവ്യന്റെ ശാന്തമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവന്തിക നെറ്റി ചുളിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് ഒന്നു ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ എന്താണ് മിസ്റ്റർ ദിവ്യൻ? ഒരു മനുഷ്യനായാൽ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും ഒന്ന് വഴക്കിടണ്ടേ? എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചോദിച്ചാലും ഈ ഒരു ചിരി അല്ലാതെ വേറൊന്നും നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഇല്ലേ?” അവൾ കൈകൾ മാറത്തു പിണച്ചുവെച്ച് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ പരിഭവവും ദേഷ്യവും കണ്ടിട്ടും ദിവ്യൻ തന്റെ പതിവ് മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി കൈവിടാതെ അവൾക്ക് നേരെ ഇടംകണ്ണടച്ച് ഒരു കുറുമ്പ് കാട്ടി. “ഹാ! വീണ്ടും വന്നു ആ ക്ലീഷേ ചിരി! മനുഷ്യന് ദേഷ്യം വരുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ ഒരു പ്രണയം!” അവൾ ചുണ്ട് വീർപ്പിച്ച് അകലേക്ക് മാറിയിരുന്നു. ആ സമയം അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആവി പറക്കുന്ന ചായക്കപ്പുകളുമായി അമ്മ ശ്യാമള അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “എന്താടോ രാവിലെയേ എന്റെ മോന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക് കയറുന്നത്? അവനെന്താ ഇത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തത്?”

ശ്യാമള ചായത്തളിക മേശപ്പുറത്തു വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “ഓ! വന്നു മകന്റെ വക്കാലത്തുമായി അമ്മ! ഇവരോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല, രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ കളിയാക്കും, അത്രതന്നെ!” അവന്തിക മുഖം തിരിച്ചുവെച്ച് പിറുപിറുത്തു. ദിവ്യൻ അമ്മയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മിയപ്പോൾ ശ്യാമള മകന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി ചിരിച്ചു. “വാ എന്റെ കുസൃതിപ്പെണ്ണേ, ദേഷ്യമൊക്കെ കളഞ്ഞ് ഈ ചൂടുചായ കുടിക്ക്. ഇവന്റെ ചിരി കണ്ടു മൂഡ് ഓഫ് ആകേണ്ട,” ശ്യാമള വാത്സല്യത്തോടെ ചായക്കപ്പ് അവന്തികയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. അവൾ അമ്മയെ നോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചായ മൊത്തിക്കുടിക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യൻ ആ രംഗം കണ്ട് മനസ്സറിഞ്ഞു സന്തോഷിക്കുകയായിരുന്നു.

ചായ കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്യാമള അവന്തികയുടെ അടുത്തിരുന്ന് അവളുടെ തലമുടിയിൽ തലോടി. “ഇനി പറ എന്റെ മോളെ, എന്താണ് ഇവിടെ നടന്ന വിഷയം?” അമ്മയുടെ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ അവന്തികയുടെ പരാതികൾ വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു. “വിഷയം വേറെയാരുമല്ല അമ്മേ, അമ്മയുടെ ഈ പൊന്നുമകൻ തന്നെയാ! ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നര വർഷത്തോളമാകുന്നു. ഈ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ എത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്താലും, എത്ര വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയാലും ഇയാൾ എന്നോട് ഒന്നുപോലും ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ മനഃപൂർവം കുസൃതികൾ കാണിച്ച് ദേഷ്യപ്പെടുത്താൻ നോക്കും, അപ്പോഴും ഈ മനോഹരമായ ചിരി മാത്രം! അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെ പേടിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ കണ്ണ് ഉരുട്ടി കാണിക്കും. എനിക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ അമ്മേ, നമ്മൾ സാധാരണ ദമ്പതികളെപ്പോലെ ഒന്നു വഴക്കിടണം, പരിഭവിച്ച് പിണങ്ങിയിരിക്കണം, പിന്നെ ഇണങ്ങണം എന്നൊക്കെ?”

അവന്തിക തന്റെ സങ്കടം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ പറഞ്ഞുതീർത്തപ്പോൾ ശ്യാമളയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദിവ്യനും അത് കേട്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. “കണ്ടോ അമ്മേ! ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, എന്നെ രണ്ടുപേരും കൂടി കളിയാക്കുമെന്ന്! എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ,” അവൾ വീണ്ടും മുഖം വീർപ്പിച്ചു. ശ്യാമള ഉടൻ തന്നെ ചിരി നിർത്തി മകന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. “ശരി ശരി, അമ്മ ചിരി നിർത്തി. ടാ ദിവ്യൻ, എന്റെ മകളെ വെറുതെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയാലുണ്ടല്ലോ, അമ്മയോട് മോശം കേൾക്കും കേട്ടോ.” ദിവ്യൻ രണ്ടു കൈയും കൂപ്പി “ശരി എന്റെ മാതാവേ, ഞാൻ ഇനി പാവം ആകാം” എന്ന് തമാശയായി പറഞ്ഞു. “എന്നാ നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പിണക്കമൊക്കെ മാറ്റ്, എനിക്ക് അടുക്കളയിൽ കുറച്ചു പണിയുണ്ട്,” ശ്യാമള എഴുന്നേറ്റു. അവന്തികയും പിന്നാലെ എഴുന്നേറ്റു, “ഞാനും വരുന്നു അമ്മയുടെ കൂടെ, എനിക്ക് ഇയാളോട് മിണ്ടണ്ട.” എന്നാൽ അവൾ അല്പം മുന്നോട്ട് നടക്കും മുമ്പേ ദിവ്യന്റെ ശക്തമായ കൈകൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകിയിരുന്നു. അമ്മ അവരെ തനിച്ചാക്കി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു, കാരണം മകന്റെ മനസ്സ് ശ്യാമളയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

“വിടുന്നുണ്ടോ കൈ? എനിക്ക് നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല,” അവന്തിക വ്യാജകോപത്തോടെ അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കി. എന്നാൽ ദിവ്യൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അടുത്തിരുത്തി. “എന്താണ് എന്റെ അവന്തികയ്ക്ക് ഇത്ര വലിയ സങ്കടം? ഞാൻ നിന്റെ സങ്കൽപ്പത്തിലെ ഭർത്താവല്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോടി? നീ ആഗ്രഹിച്ച രീതിയിലുള്ള ഒരു ജീവിതമല്ലേ ഞാൻ നൽകുന്നത്?” ദിവ്യൻ അവളുടെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചപ്പോൾ അവന്തികയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വലിയ മാനസിക വിഷമം തോന്നി. “അയ്യോ മൗലിയേട്ടാ… അതായത് ദിവ്യേട്ടാ, ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്,” അവൾ വിതുമ്പി. “എന്താടി, ഞാൻ നിന്നോട് വഴക്കു പറയാത്തതാണോ നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരാതി?” ദിവ്യൻ അവളുടെ താടിയിൽ തൊട്ട് മൃദുവായി ചോദിച്ചു. അവൾ തറയിലെ വരമ്പുകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടു. “അത് പിന്നെ… എല്ലാവരുടെയും ഭർത്താക്കന്മാർ വല്ലപ്പോഴും ഒക്കെ ദേഷ്യപ്പെടാറില്ലേ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ദിവ്യൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു. “അവന്തികാ… നമ്മൾ തമ്മിൽ പരിചയപ്പെട്ടിട്ട്, പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ച് ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ട് വർഷത്തോളമാകുന്നു. ഈ സമയം കൊണ്ട് നീ കണ്ട ഈ ദിവ്യൻ തന്നെയാണ് എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം.

പക്ഷെ, ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെയായി എന്ന് നിനക്കറിയില്ല. നീ അറിയാത്ത ചില കയ്പേറിയ സത്യങ്ങൾ എന്റെയും എന്റെ അമ്മയുടെയും ജീവിതത്തിലുണ്ട്.” ദിവ്യന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം കണ്ടപ്പോൾ അവന്തിക അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അവനിൽ അതുവരെ കാണാത്ത ഒരുവിധ ആഴമേറിയ ദുഃഖവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും അവൾ കണ്ടു.

“നീ പണ്ട് എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ലേ, എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഡിവോഴ്സ് ആയതിന് ശേഷം ഞാനും ചേച്ചിയും എന്തുകൊണ്ട് അച്ഛനെ കാണാൻ പോകുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന്?” ദിവ്യൻ ചോദിച്ചു. അവൾ തലയാട്ടി. “ഞങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും ആളെ കാണണം എന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ല. അത് വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോ മാത്രം കൊണ്ടല്ല, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു മാനസിക അകൽച്ച ഞങ്ങളിൽ ഉടലെടുത്തതുകൊണ്ടാണ്. എനിക്ക് ഓർമ്മവച്ച കാലം മുതൽ എന്റെ മനസ്സിലുള്ള ചിത്രം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നിരന്തരമായ വഴക്കുകളാണ്. വഴക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരാ, അച്ഛൻ അമ്മയെ ക്രൂരമായി അസഭ്യം പറയുന്നതും ഉപദ്രവിക്കുന്നതുമാണ്. എന്തിനാണ് അച്ഛൻ അമ്മയെ ഇത്രത്തോളം തല്ലുന്നത് എന്ന് പോലും ചെറിയ കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ കാരണം അറിയുമ്പോൾ അത് വളരെ നിസ്സാരമായിരിക്കും. ഞാനോ ചേച്ചിയോ കളിക്കുന്നതിനിടയിൽ വല്ലതും തട്ടിവീഴ്ത്തിയാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആഹാരം കഴിച്ച പാത്രം കൃത്യസമയത്ത് കഴുകി വെച്ചില്ലെങ്കിൽ, വീടിന്റെ മുൻപിൽ അല്പം പൊടി അടിയുന്നത് കണ്ടാൽ… ഇതിനൊക്കെ അച്ഛൻ അമ്മയെ മൃഗീയമായി ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു. വടിയും ബെൽറ്റും കിട്ടുന്നതെന്തും എടുത്ത് അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രഹരിക്കും.” ഇത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്തികയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. “വാട്ട്! ഇതൊക്കെയാണോ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ ഭാര്യയെ തല്ലാനുള്ള കാരണങ്ങൾ? എന്തൊരു രാക്ഷസീയതയാണത്!” അവന്തിക അമർഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ദിവ്യൻ തുടന്നു: “ഇതൊക്കെ വെറും നിസ്സാര കാരണങ്ങൾ മാത്രം. നീ പലപ്പോഴും എന്നോട് ചോദിക്കാറില്ലേ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ്സ് ഇടാനും നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ജോലി ചെയ്യാനും ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം പ്രോത്സാഹനം തരുന്നത് എന്ന്? കാരണം അച്ഛനോടൊപ്പം ജീവിച്ച ആ കറുത്ത ദിനങ്ങളിൽ അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ഇഷ്ടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ, ഒന്നു അണിയാനോ, എന്തിനേറെ സ്വന്തമായി ഒരു അഭിപ്രായം പറയാനോ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. എല്ലാം അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം! അച്ഛന്റെ വാക്കാണ് അവിടുത്തെ നിയമം. അമ്മയ്ക്ക് വിവാഹത്തിന് മുൻപ് ഒരു ചെറിയ മൂക്കുത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഇടുന്നത് അമ്മയ്ക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അച്ഛൻ അത് അഴിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് അത്തരം അലങ്കാരങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ല എന്നതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ വാശി. പണ്ട് അമ്മ പറയുമായിരുന്നു, എത്രത്തോളം സ്നേഹിച്ചാലും ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ആത്മാഭിമാനവും സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും മറ്റൊരാൾക്ക് മുന്നിലും പണയം വെക്കരുതായിരുന്നു എന്ന്. അമ്മ അമ്മയുടെ എല്ലാ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും മാറ്റിവെച്ചത് അച്ഛനോടുള്ള അമിതമായ സ്നേഹം കൊണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അച്ഛന് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലായില്ല. ഒരു സ്ത്രീയെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനും അവളെ ഇത്രത്തോളം മാനസികമായും ശാരീരികമായും വേദനിപ്പിക്കില്ല. അച്ഛൻ ക്രൂരതയുടെ അറ്റമായിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയെ ഏതൊക്കെ രീതിയിൽ അപമാനിക്കാമോ അതെല്ലാം അച്ഛൻ ചെയ്യുമായിരുന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള ആരോടും സംസാരിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയൽപക്കക്കാരുമായി സംസാരിച്ചാൽ അച്ഛന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം പുറത്തറിയുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു അച്ഛന്. പുറത്ത് മാന്യന്റെ മുഖമൂടി അണിഞ്ഞ ആളായിരുന്നു അച്ഛൻ. അതിലുപരി അമ്മയെ അച്ഛന് ഭയങ്കര സംശയമായിരുന്നു. വഴിയിൽ കാണുന്ന ഏതെങ്കിലും പുരുഷന്മാരുമായി ചേർത്ത് അപവാദം പറഞ്ഞ് അതിന്റെ പേരിലും അമ്മയെ ക്രൂരമായി തല്ലുമായിരുന്നു.”

അവന്തികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ദിവ്യൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നീ നിന്റെ പീരിയഡ്സ് സമയത്ത് ഞാൻ നിന്നെ ഇത്രയധികം കെയർ ചെയ്യുമ്പോൾ ചോദിക്കാറില്ലേ, ഇതൊക്കെ എന്നെ ആരാണ് പഠിപ്പിച്ചത് എന്ന്? ഇതെല്ലാം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരാണ്. ആർത്തവ ദിനങ്ങളിൽ അമ്മ അനുഭവിച്ച മാനസിക പീഡനം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്. അച്ഛന്റെ കിടക്കയിലോ കസേരയിലോ ആ ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മ ഇരുന്നാൽ അച്ഛന് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുമായിരുന്നു. ആർത്തവം എന്നത് എന്തോ വലിയ പാപമാണെന്നാണ് അച്ഛന്റെ വിചാരം. സ്വന്തം തലമുറയെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പ്രകൃതി സ്ത്രീകൾക്ക് നൽകിയ ദിവ്യമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണത് എന്ന് അംഗീകരിക്കാനുള്ള മനോഭാവം ആ അഹങ്കാരിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും അമ്മയെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പോകാനോ വിളക്ക് കൊളുത്താനോ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. പീരിയഡ്സിന്റെ കഠിനമായ വയറുവേദന സഹിക്കാനാവാതെ അമ്മ കിടക്കുമ്പോൾ, അതെല്ലാം വെറും അഭിനയമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ അമ്മയെ കളിയാക്കുമായിരുന്നു. സഹനത്തിന്റെ പരിധി ലംഘിച്ചപ്പോൾ അമ്മ ഒരിക്കൽ പ്രതികരിച്ചു. അച്ഛന്റെ മുഖത്തുനോക്കി അമ്മ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അത് അച്ഛന്റെ ആൺകോയ്മയ്ക്ക് ഏറ്റ വലിയൊരു അടിയായിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രതികാരം അച്ഛൻ തീർത്തത് അമ്മയെ ചോര തുപ്പുവോളം തല്ലിച്ചതച്ചുകൊണ്ടാണ്. അച്ഛന്റെ ബെൽറ്റ് പൊട്ടുന്നത് വരെ അമ്മയെ തല്ലി. പാവം അമ്മ, ഞങ്ങൾക്ക് പേടിയാകും എന്ന് ഓർത്ത് ഉറക്കെ കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് ഇന്നും നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്, അച്ഛൻ ഭ്രാന്തമായ ലഹരിയോടെ അമ്മയെ തല്ലുമ്പോൾ, ചേച്ചി പേടിച്ചരണ്ട് മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഞാനും ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ വിതുമ്പി കരയുമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാൽ അതിന്റെ പേരിലും അമ്മയ്ക്ക് തല്ല് കിട്ടുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്. അമ്മയോട് ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരത കാണിച്ചിട്ടും, ഞങ്ങളോട് പുറമേക്ക് സ്നേഹം നടിക്കുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ മാത്രം പുറത്തു കൊണ്ടുപോയി ഭക്ഷണവും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും വാങ്ങിത്തരും. എന്നാൽ അതൊക്കെ അമ്മ ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് അച്ഛനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാതിരിക്കാനുള്ള തന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അമ്മ ഞങ്ങളെയുമായി പോയതിന് ശേഷം ഞങ്ങളെ കാണാൻ അച്ഛൻ വരുമായിരുന്നു. പക്ഷെ അപ്പോൾ ഞങ്ങളെ ഒന്ന് സ്നേഹത്തോടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ പോലും അച്ഛൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അമ്മയ്ക്ക് വേറെ ഏതെങ്കിലും പുരുഷന്മാരുമായി ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാനും അമ്മയെ വീണ്ടും തളർത്താനും മാത്രമായിരുന്നു അച്ഛന്റെ ശ്രമം. മിക്ക ആൺകുട്ടികൾക്കും അവരുടെ അച്ഛന്മാരാണ് ഹീറോ. എന്നാൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു ഹീറോ എന്റെ അമ്മയാണ്!”

“അച്ഛന്റെ തടവറയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന ശേഷം അമ്മ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളെ വളർത്താനും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനും അമ്മ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ണാരെ കണ്ടതാണ്. അച്ഛനുമായുള്ള വിവാഹത്തോടെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന സ്വന്തം പഠനം അമ്മ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു. അമ്മമ്മയുടെയും മാമന്റെയും പിന്നെ അമ്മയുടെ ചില നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സഹായത്തോടെ അമ്മ സ്വന്തം കാലിൽ നിന്നു. തടസ്സപ്പെട്ടുപോയ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി, നല്ലൊരു ജോലി നേടി, സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ചു. താൻ ആഗ്രഹിച്ച യാത്രകൾ ചെയ്തു. പത്ത് വർഷം കൊണ്ട് അച്ഛൻ തട്ടിയെടുത്ത തന്റെ സ്വത്വവും സന്തോഷവും അമ്മ തിരികെ പിടിച്ചു. നീ എന്റെ ചേച്ചിയെ കണ്ടിട്ടില്ലേ? ‘ബോൾഡ് ആൻഡ് ബ്യൂട്ടിഫുൾ’ എന്ന് നീ എപ്പോഴും പറയാറുള്ള എന്റെ ചേച്ചിയെ ആ രീതിയിൽ വളർത്തിയെടുത്തത് അമ്മയാണ്. ചേച്ചിക്ക് മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി, അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കോളേജ് അധ്യാപികയെന്ന ജോലി നേടാൻ അമ്മ പിന്തുണച്ചു. സ്വന്തം നിലപാടുകൾക്ക് മുന്നിൽ ആരോടും തലകുനിക്കാത്ത തന്റേടിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി ചേച്ചിയെ അമ്മ മാറ്റി. പിന്നെ ദേ, നിന്റെ ഈ പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് ദിവ്യൻ IPS! ഈ കാണുന്ന ഞാൻ എന്റെ അമ്മയുടെ വർഷങ്ങളായുള്ള കണ്ണീരിന്റെയും കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും ഫലമാണ്. അതുകൊണ്ട് അവന്തികാ… എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു സ്ത്രീയെ, പ്രത്യേകിച്ചും എന്നെ വിശ്വസിച്ച് കൂടെ വന്ന നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ കാരണം നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ വീണാൽ, ആ കണ്ണീരിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് എന്റെ അമ്മയുടെ സഹനത്തിന്റെ മുഖമാണ്. സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കുക, അവരുടെ വികാരങ്ങളെ മാനിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം. ഇന്ന് വരെ ഞാൻ അത് കൃത്യമായി പാലിച്ചിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് അർഹതയില്ലാത്തവരെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കാറില്ല, എന്നാൽ സ്ത്രീത്വത്തെ ഞാൻ എപ്പോഴും വന്ധിക്കുന്നു. ഞാൻ കാരണം നീ കരയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്ന ആ മനോഹരമായ നിമിഷത്തിൽ മാത്രമായിരിക്കണം! മനസ്സിലായോടി കാന്താരി? വെറുതെ എന്നെ വീണ്ടും പഴയ പഴയ പോലീസുകാരനാക്കരുത് കേട്ടോ!” ദിവ്യൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

അവന്തികയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു. ദിവ്യൻ പതുക്കെ അവളെ തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിപ്പിച്ചിരുത്തി, അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു. “എന്താടി അവന്തികാ… എന്താ ഒരു മൗനം?” അവൻ തമാശ രൂപേണ ചോദിച്ചു. “സോറി ദിവ്യേട്ടാ… ഞാൻ ഇതൊന്നും അറിയാതെ വെറുതെ…” അവൾ വിതുമ്പി. “അയ്യേ! പോട്ടെടി, സാരമില്ല. വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാൻ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്ത ഉറപ്പാണ്, എന്റെ ഭാര്യയെ ഒരു കാര്യത്തിലും സങ്കടപ്പെടുത്തില്ല എന്ന്. ഇതുവരെ ഞാൻ ഒരു നല്ല മകനും നല്ല ഭർത്താവുമാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ഇനി വേണമെങ്കിൽ ഒരു നല്ല അച്ഛനുമാകാം… അതിനുള്ള സമയമായി എന്ന് തോന്നുന്നു!” അവൻ കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞതും അവന്തിക നാണത്തോടെ അവനെ പതുക്കെ തല്ലി അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അവൾ നേരെ ചെന്നത് ശ്യാമളയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാചകം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ശ്യാമളയെ അവന്തിക പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ അമ്മ അനുഭവിച്ച വേദനകളും അതിജീവനവും ഓർത്തപ്പോൾ അവന്തികയ്ക്ക് ഒരേസമയം വലിയ ബഹുമാനവും അറ്റമില്ലാത്ത സ്നേഹവും തോന്നി. “അമ്മാ… എന്താ ഉണ്ടാക്കുന്നത്?” അവൾ അഞ്ചുവിന്റെ തോഴിൽ തലവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ പിണക്കമൊക്കെ മാറി നീ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു മോളെ. അതാ നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കുന്നത്,” ശ്യാമള പാത്രം തുറന്ന് ഒരു ചൂടുള്ള ഉണ്ണിയപ്പം എടുത്ത് അവളുടെ വായിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. “ഓ… എന്റെ ചക്കര അമ്മ!” അവന്തിക ശ്യാമളയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. അടുക്കളവാതിലിൽ ചാരിനിന്ന്, അമ്മയെയും ഭാര്യയെയും സ്നേഹത്തോടെ നോക്കിക്കാണുന്ന ദിവ്യന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോഴും ആ മനോഹരമായ ‘ഹോൾമാർക്ക്’ പുഞ്ചിരി പ്രകാശിച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.