വിരുന്നുകാരൻ

രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ തന്നെ ആ മുറിയിൽ പരന്നിരുന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണമാണ് അരവിന്ദന് ഒട്ടും സഹിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. തന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആ മുറിയിലെ യാതൊന്നിലും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തരുതെന്ന് ആദ്യദിവസം തന്നെ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നതാണ്. എന്നിട്ടും ഭിത്തിയിലെ കലണ്ടർ മാറിയിരിക്കുന്നു, മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ഒതുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു, ജനൽവിരികൾ പോലും പുതിയവ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസം വീട്ടുകാരുടെ അന്ത്യശാസനത്തിന് വഴങ്ങി അരുന്ധതിയെ താലികട്ടുമ്പോൾ, ഇതൊരു കടലാസ് ബന്ധം മാത്രമായിരിക്കുമെന്നും തന്റെ ജീവിതത്തിലോ മുറിയിലോ കയ്യടക്കാൻ ശ്രമിക്കരുതെന്നും അവൻ അത്രമേൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ, ഒരു പരാതിയും പറയാതെ, ഒരു എതിർവാക്കും നിൽക്കാതെ, അവളുടെ സാന്നിധ്യം ആ മുറിയിലും ആ വീട്ടിലും ഒരു നിശബ്ദ പ്രവാഹം പോലെ പടരുകയായിരുന്നു. അവളോട് കയർത്തു സംസാരിക്കാൻ ഒരു അവസരം പോലും തരാത്ത വിധം ശാന്തമായിരുന്നു അവളുടെ പെരുമാറ്റം. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ട് മടക്കിവെച്ച് خامോശമായി മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന അരുന്ധതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് അവൻ ഒന്നു പാളിനോക്കി. അവളുടെ കൺകോണിലെ ആരും കാണാത്ത ചെറിയൊരു വാട്ടം അവനിൽ അല്പം ഉലച്ചിലുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, അവൻ തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ തോടിനുള്ളിലേക്ക് വീണ്ടും പിൻവലിഞ്ഞു.

നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും വീട്ടിലെ കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും പങ്കുവെച്ച് അമ്മയും അരുന്ധതിയും അടുക്കളയിൽ കലപില കൂട്ടുന്നത് ദിവസവും അവൻ കേൾക്കാറുണ്ട്. അവൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ആ ചിരി പൊടുന്നനെ നിൽക്കും, അരുന്ധതി തലതാഴ്ത്തി തന്റെ ജോലികളിലേക്ക് മടങ്ങും. ആ അകലം സൃഷ്ടിച്ചത് താൻ തന്നെയാണെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അത് അവനിൽ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം, ഓഫീസിൽ നിന്നും വൈകി വന്ന അരവിന്ദൻ കണ്ടത് ഉമ്മറത്തെ പടിയിൽ ഇരുന്ന് മഴ ആസ്വദിക്കുന്ന അരുന്ധതിയെയാണ്. കൈ വെള്ളയിലേക്ക് വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ പ്രകൃതം അവൻ മുൻപെങ്ങും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ കവിളിലേക്ക് വീണു കിടന്നിരുന്നു. അരവിന്ദന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് ഞെട്ടി എഴുനേറ്റ അവൾ, തുണിയെടുത്ത് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. തണുത്തുവിറച്ച് നിൽക്കുന്ന അവളെ നോക്കി “കാപ്പി വേണം” എന്ന് മാത്രമാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ആ വാക്കിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു മൃദുത്വം കടന്നുകൂടിയത് അരുന്ധതി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. കാപ്പിയുമായി മുറിയിലെത്തിയ അവളുടെ കൈകൾ അവൻ അവിചാരിതമായി തൊട്ടു. രണ്ടുപേരും ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പോയി. അവളുടെ വിരലുകളിലെ വിറയലും മുഖത്ത് പടർന്ന ചുവപ്പും ആ മുറിയിലെ തണുപ്പിന് പെട്ടെന്ന് ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ അവരിൽ വന്ന മാറ്റം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു, എങ്കിലും പ്രകടമായിരുന്നു. അവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ മുറിയിൽ കാത്തുനിൽക്കാൻ അവൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് തേയിലക്കപ്പ് പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, ബിസിനസ്സിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ അവൻ അവളോട് പറയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ വളരെ ലളിതവും എന്നാൽ കാമ്പുള്ളതുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി, കറന്റ് പോയപ്പോൾ മുറിയിൽ ആകെ ഇരുട്ടു പരന്നു. പേടിച്ച് അരുന്ധതി അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടല്ലോ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ ചൂടും ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ ഇത്രയും നാൾ ഓടിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചത് ഒരു തെറ്റായ ശാഠ്യത്തിൽ നിന്നായിരുന്നുവെന്ന്. ഇരുട്ടിൽ അവളുടെ മുഖം അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു കിടന്നു. അവളുടെ മുടിയിലെ നല്ല മണം അവൻ ആവോളം ശ്വസിച്ചു. സാവധാനം അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് ഉയർത്തി അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ മൃദുവായി ഉമ്മവെച്ചു. ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ അവളും അവനിലേക്ക് അമരുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഏതോ ഒരു വാതിൽ അവിടെ തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ അരുന്ധതി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. വെയിലിന്റെ രശ്മികൾ ജനലിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോൾ അവൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അത് മറച്ചുപിടിച്ചു. അവന്റെ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. നാണത്തോടെ മുഖം ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവളെ അവൻ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. “ഇത്രയും നാൾ നിന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചതിന് മാപ്പ്” എന്ന് അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒന്നുകൂടി തലചായ്ക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഭാരിച്ച വാക്കുകളേക്കാൾ ആ സ്പർശനത്തിന് ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്നുമുതൽ അവരുടെ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. അത് വെറുമൊരു കിടപ്പുമുറിയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് രണ്ടുപേരുടെയും വികാരങ്ങൾ കൈമാറുന്ന ഒരിടമായി മാറി. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്താൻ അരവിന്ദൻ തിടുക്കം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഉണ്ടാക്കിവെക്കുന്ന ഓരോ വിഭവത്തിലും, മുറിയിൽ വെക്കുന്ന ഓരോ പൂവിലും അവൻ തന്റെ പ്രണയം കണ്ടെത്തി.

എങ്കിലും, ആ മാറ്റം പൂർണ്ണമാകാൻ ഒരു പരീക്ഷണം കൂടി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അരുന്ധതിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവളെ വിളിക്കാൻ സഹോദരൻ വന്ന ദിവസം. ഏതാനും ദിവസത്തേക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവൾ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ അരവിന്ദന് അത് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. വീട്ടിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അവനെ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ വിട്ടുപിരിയാനുള്ള വിഷമം വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ പോയതോടെ ആ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. അവളില്ലാത്ത ആ മുറി അവന് ഭരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലുതായി തോന്നി. ആദ്യമായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ അവളെയല്ല അകറ്റി നിർത്തിയിരുന്നത്, മറിച്ച് സ്വന്തം സന്തോഷത്തെയായിരുന്നു എന്ന്. രാത്രികളിൽ ഉറക്കം വരാതെ അവൻ അവൾ കിടന്നിരുന്ന വശത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം, ചിരി, കയ്യിലെ വളകളുടെ ശബ്ദം—എല്ലാം അവനെ അത്രമേൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. മൂന്നാം ദിവസം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൻ ഫോണെടുത്ത് അവളെ വിളിച്ചു. “നിനക്ക് എന്ന് തിരിച്ചുവരാൻ പറ്റും?” എന്ന അവന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ വാശിയും പ്രേമവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

മറുതലയ്ക്കൽ അരുന്ധതിയുടെ ചെറിയൊരു ചിരി മാത്രം കേട്ടു. പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അവൻ ഓഫീസിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് അവന്റെ ഷർട്ടുകൾ മടക്കിവെക്കുന്ന അരുന്ധതിയെയാണ് കണ്ടത്. അവൻ വാതിൽക്കൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അവൻ വന്നതറിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് അവൻ വേഗത്തിൽ നടന്നെത്തി. ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ എതിർപ്പുകളെ വകവെക്കാതെ അവളെയും കോരിയെടുത്ത് അവൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലടച്ച് അവളെ ചുവരോട് ചേർത്തുനിർത്തി അവൻ അവളുടെ കവിളുകളിലും കഴുത്തിലും ഉമ്മകൾ കൊണ്ടു മൂടി. “ഇനി എന്നെ ഇട്ട് എങ്ങോട്ടും പോകരുത്,” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ച് അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അമർന്നു. ആ സ്നേഹപ്രകടനത്തിൽ നാടകീയതകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ സ്വാഭാവികമായ ആഗ്രഹവും അടങ്ങാത്ത പ്രണയവും മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

അന്നു രാത്രി ജനലിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് ഉള്ളിലേക്ക് അടിച്ചു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനടിയിൽ അവളോട് ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. “ഞാൻ ആദ്യം പറഞ്ഞതൊക്കെ…” അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു തടഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഓർക്കണ്ട,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. താലികെട്ടിയ അന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് വന്ന വിരുന്നുകാരിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. തന്റെ ആത്മാവിന്റെ പാതിയായി, തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ യാഥാർത്ഥ്യമായി അവൾ മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രണയം എന്നത് വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ പ്രഖ്യാപനങ്ങളോ അല്ലെന്നും, അത് രണ്ടാളുകൾക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു അലിഞ്ഞുചേരലാണെന്നും ആ രാത്രിയുടെ ശാന്തതയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.