സ്നേഹതീരം

മഴയുടെ നേർത്ത തുള്ളികൾ വാടകമുറിയുടെ തടപ്പലകയിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ഒച്ചകേട്ടാണ് ആതിര കണ്ണ് തുറന്നത്. നേരം പുലരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അടച്ചുപൂട്ടിയ ജനലിനിടയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ ഉണങ്ങിയ മുടിയിഴകളെ ഉലച്ചു കടന്നുപോയി. അടുക്കളയിലെ പഴകിയ ചായപ്പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പുതുറന്ന് വെള്ളമൊഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പഴയൊരു ഇരുണ്ട ഓർമ്മയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഒരപകടത്തിൽ അച്ഛന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണത്തോടെയാണ് അവളുടെ ശാന്തമായ ലോകം അടിമേൽ മറിഞ്ഞത്. അമ്മ നേരത്തെതന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ അവസ്ഥയിൽ, ആരും സഹായത്തിനില്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയപ്പോൾ ഭയന്നുവിറച്ച അവൾക്ക് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന തണൽ വലിയച്ഛന്റെ വീടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വലിയ വീടിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം അവൾക്ക് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായിരുന്നില്ല. നാളുകൾ കഴിയുംതോറും ഒപ്പമുള്ളവരുടെ മനോഭാവവും, വലിയച്ഛന്റെ മകന്റെ വക്രമായ നോട്ടങ്ങളും സപർശങ്ങളും അവളെ ഭയത്തിന്റെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തി. സ്വന്തം ജീവനും മാനവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവിടെ തുടരുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു മഴരാത്രിയിൽ, ആരും കാണാതെ ഒരു ചെറിയ തുണിസഞ്ചിയും പേറി അവൾ ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. വലിയൊരു നഗരത്തിന്റെ അപരിചിതത്വത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച അവൾ അനേകം അലച്ചിലുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരു ചെറിയ വസ്ത്രവ്യാപാരശാലയിൽ ജോലിക്കാരിയായി കയറിയത്. തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മുറി വാടകയ്ക്കെടുത്ത് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, എപ്പോഴും ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന അപകർഷതാബോധവും അപരിചിതരായ പുരുഷന്മാരോടുള്ള ഭയവും അവളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും അകറ്റിനിർത്തി. ആരുടെയും മുന്നിൽ അധികം സംസാരിക്കാതെ, തന്റെ പണിയും നോക്കി ഒതുങ്ങിക്കൂടാനാണ് അവൾ എപ്പോഴും ശ്രമിച്ചിരുന്നത്.

ആ ടെക്സ്റ്റൈൽസിൽ തിരക്കുപിടിച്ച ഒരു വൈകുന്നേരത്താണ് അവൾ ആദ്യമായി സാവിത്രിയമ്മയെ കാണുന്നത്. വയസ്സായ, ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ആ സ്ത്രീ സാരികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ രക്തസമ്മർദ്ദത്തിന്റെ വ്യതിയാനം കാരണം തലകറങ്ങി നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ പോയി. തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ആതിര ഒട്ടും മടിക്കാതെ ഓടിച്ചെന്ന് അവരെ താങ്ങിപ്പിടിക്കുകയും കസേരയിലിരുത്തി മുഖത്ത് വെള്ളം തളിച്ച് ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്തു. തനിക്കുവേണ്ടി ഒരു മകളെപ്പോലെ വ്യാകുലപ്പെടുന്ന ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും കരുതലും സാവിത്രിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു വാത്സല്യമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ശമനം വന്നപ്പോൾ തിരിച്ചിറങ്ങാൻ നേരം തന്റെ വിലാസവും ഫോൺ നമ്പറും കുറിച്ച കടലാസുകഷ്ണം അവർ ആതിരയുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു. പിന്നീട് ഒഴിവുസമയങ്ങളിൽ ആതിര അവരെ ഫോണിൽ വിളിക്കുകയും സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും പതിവാക്കി. മാതൃത്വം തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആതിരയ്ക്ക് സാവിത്രിയമ്മയുടെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ സംസാരം വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ടെക്സ്റ്റൈൽസിലെ കച്ചവടം മന്ദഗതിയിലായപ്പോൾ സ്ഥാപനം പൂട്ടി ആതിരയ്ക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. നിരാശയോടെ മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയ അവൾ കാര്യങ്ങൾ സാവിത്രിയമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, തനിച്ചു കഴിയുന്ന തനിക്ക് കൂട്ടായി ആ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് വരാമോ എന്ന് അവർ സ്നേഹപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ചു. മറുത്തൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ആതിര ആ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു. വിശാലമായ പറമ്പും വലിയ മരങ്ങളും അതിരിട്ട ആ കൊച്ചു തറവാട്ടിലേക്ക് അവൾ താമസം മാറ്റി. അവിടെ സാവിത്രിയമ്മയുടെ തണലിൽ, ഭയവും ആശങ്കകളുമില്ലാതെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം അവൾ പതുക്കെ ജീവിച്ചു തുടങ്ങി.

സാവിത്രിയമ്മയുടെ ഏക മകൻ ദേവൻ അയൽ സംസ്ഥാനത്തെ പ്രമുഖ നിർമ്മാണ കമ്പനിയിൽ സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു. ജോലി തിരക്കുകൾ കാരണം അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാത്ത സമയങ്ങളിലും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും മാത്രമാണ് അവൻ നാട്ടിൽ വരാറുള്ളത്. ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെയാണ് ദേവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിയത്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സഞ്ചികൾ ഉമ്മറത്തെ തറയിൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറിവന്ന അവൻ, അടുക്കളയിൽ അമ്മയ്ക്കായി പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കുകയായിരുന്ന ആതിരയെയാണ് ആദ്യം കണ്ടത്. മുൻപ് അപരിചിതരിൽ നിന്നുണ്ടായ കൈപ്പുള്ള അനുഭവങ്ങളുടെ ഭയം കാരണം അവൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി, ചുവരോട് ചേർന്നുനിന്നു. എന്നാൽ ആതിരയുടെ ഭയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദേവൻ, അവളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മയെ തിരക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ ആ ശാന്തമായ മുഖവും സാവിത്രിയമ്മയോടുള്ള അളവറ്റ സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തിന്റെ മഞ്ഞുപാളികൾ പതുക്കെ അലിയാൻ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ അവൾ അവനെ ഒളികണ്ണുകളിലൂടെ വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന ഗൗരവവും എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ലാളിത്യവും ദേവനിലുണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണു കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് അവൾ ഭയത്തോടെ വിളമ്പി നൽകിയപ്പോൾ, “അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇവിടെ എത്തിയതിൽ പിന്നെയാ അമ്മയുടെ ആരോഗ്യം ശരിയായതെന്ന്… വളരെ നന്ദി,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി. ആ ഒരൊറ്റ വാക്കും പുഞ്ചിരിയും ആതിരയുടെ മനസ്സിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ അലയടിയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.

ദേവന്റെ സാന്നിധ്യം ആതിരയിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവ്വായിരുന്നു ഉണ്ടാക്കിയത്. അവൻ വീട്ടിലുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അടുക്കളയിൽ പണിതിരക്കുകളിലായിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഉമ്മറത്തായിരുന്നു. സാവിത്രിയമ്മയോട് തമാശകൾ പറയുന്നതും, പൂമുഖത്തിരുന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതുമെല്ലാം അവൾ ജനലിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് കൊതിയോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. രണ്ടുദിവസത്തെ അവധി കഴിഞ്ഞ് അവൻ തിരികെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ ആ വീടിന് എന്തോ വലിയൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ തിരികെ വരുന്ന ദിവസങ്ങൾ എണ്ണി കാത്തിരിക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് അറിയാതെ വെമ്പാൻ തുടങ്ങി. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ സാവിത്രിയമ്മയ്ക്കായി ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുമ്പോഴും വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കുമ്പോഴും ദേവന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. മറുവശത്ത് ദേവനും ആതിരയെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചിരുന്ന ആഴമേറിയ സങ്കടവും, ഒപ്പം തന്നോട് തോന്നിയ അടക്കിപ്പിടിച്ച ഇഷ്ടവും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അടുത്ത മാസത്തെ അവധിക്ക് വീണ്ടും നാട്ടിലെത്തിയ ഒരു വൈകുന്നേരം, മുറ്റത്തെ റോസാച്ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്ന ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് അവൻ മെല്ലെ നടന്നുചെന്നു. പൂക്കളുടെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ച് സദാ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയെങ്കിലും, പിന്നീട് അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ, അത് പതുക്കെ നീക്കി കൊടുക്കാൻ അവന്റെ കൈകൾ തരിമ്പൊന്ന് ഉയർന്നുവെങ്കിലും അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർക്കിടയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ച് പെരുമഴ പെയ്തിറങ്ങി. സാവിത്രിയമ്മ നേരത്തെതന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയ ശേഷം, ഉമ്മറത്തെ കോലായിൽ ചാരുപടിയിലിരുന്ന് മഴയുടെ ഭംഗിയും തണുപ്പും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ആതിര. തണുത്ത കാറ്റിൽ അവൾ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് വിറച്ചു നിന്നപ്പോൾ, പുകയുന്ന രണ്ട് കാപ്പി ഗ്ലാസുകളുമായി ദേവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ആ ഗ്ലാസ് അവൾക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ ആകസ്മികമായി കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ ആകാശത്ത് കത്തിയമർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ പ്രണയവും ആഗ്രഹവും കണ്ടു. അവൻ മെല്ലെ കാപ്പി ഗ്ലാസ് തിരികെ വെച്ച് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു. ആതിരയുടെ നെഞ്ചകം പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന തോളുകളിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചപ്പോൾ അവൾ എതിർത്തതേയില്ല. തണുത്ത രാവിൽ അവന്റെ കടുപ്പമുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് വലിയൊരു സുരക്ഷിതത്വമാണ് നൽകിയത്. “നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ എന്നും കാണുന്ന ആ പഴയ ഭയമില്ലേ, അതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി മായ്ച്ചുകളയാൻ എനിക്ക് കഴിയും… എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്,” എന്ന് ദേവൻ വളരെ പതുക്കെ, അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങൾക്ക് അരികെ ചേർന്ന് മന്ത്രിച്ചു. അവൻ അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വែកിച്ച് നെറ്റിയിൽ ചൂടുള്ള ഒരു ഈറൻ ഉമ്മ നൽകിയപ്പോൾ, ആതിര തന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും അടച്ചുപോയി. വർഷങ്ങളായി താൻ അനുഭവിക്കുന്ന തനിച്ചുള്ള പോരാട്ടത്തിനും അനാഥത്വത്തിനും ഒരു ശാശ്വത അന്ത്യമായെന്നും, ഇനി തനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ഒരു വലിയ തണലുണ്ടെന്നും അവൾക്ക് ആ നിമിഷം ഉറപ്പായി.

നാടൻ വഴികളിലൂടെയും പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പാടവരമ്പുകളിലൂടെയും രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി മാറി. ഒന്നിച്ച് ചെലവഴിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തറിഞ്ഞു. ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് പുഴക്കരയിലെ വലിയ ആൽത്തറയിൽ കാറ്റുകൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ ദേവൻ അവളുടെ തണുത്ത കൈകൾ സ്വന്തം ചൂടുള്ള കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ആതിരാ, നിന്റെ ഭൂതകാലം എന്താണെന്നോ നീ എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്നോ എനിക്കറിയേണ്ടതില്ല… നിന്റെ വർത്തമാനവും ഭാവിയും എന്റേതായിരിക്കണം എന്ന് മാത്രമേ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുള്ളൂ,” എന്ന് അവൻ സ്നേഹത്തോടെയും ഉറപ്പോടെയും പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളിലെ അളവറ്റ സത്യസന്ധത ആതിരയുടെ കണ്ണുകളെ സന്തോഷത്താൽ ഈറനണിയിച്ചു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷന്റെ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ ഭയത്തിന് പകരം അളവറ്റ സന്തോഷവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവരുടെ പ്രണയം നാടകീയതകളോ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, വളരെ സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകുന്ന ഒരു പുഴപോലെ ശാന്തമായി വളർന്നു. സാവിത്രിയമ്മയും അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വിരിയുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതും ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണെന്ന് ആ അമ്മ മനസ്സിൽ ഓർത്ത് ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ സാവിത്രിയമ്മ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങി അവരുടെ വിവാഹത്തിനുള്ള കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ബന്ധുക്കളുടെയോ നാട്ടുകാരുടെയോ വലിയ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളോ ആഡംബരങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് മന്ത്രച്ചടങ്ങുകളോടെ ദേവൻ ആതിരയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. അത്രയും കാലം അനാഥത്വത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും കൈപ്പുനീർ കുടിച്ച ആതിരയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെയും വലിയ പരിഗണനയുടെയും ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം പരക്കുകയായിരുന്നു. വിവാഹശേഷം ഉമ്മറത്ത് വച്ച് ദേവന്റെ വീതിയുള്ള നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിൽ താൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കെല്ലാം ഒടുവിൽ ദൈവം തന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ് ഈ ജീവിതമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ മനോഹരമായ സംഗീതവും, പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സ്നേഹ സാമീപ്യവും അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരിക്കലും വാടാത്ത ഒരു വസന്തം തീർത്തു.