വേട്ടക്കാരൻ്റെ വിരൽത്തുമ്പിലെ ഇരയല്ല, വഴിവിളക്കായി മാറിയ ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ തണലിൽ അതിജീവനത്തിൻ്റെ പുതിയ അധ്യായം കുറിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ.
പോലീസുകാരനായ മാധവന് മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ ആ ചെറിയ ഔട്ട്പോസ്റ്റിലേക്ക് സ്ഥലംമാറ്റം കിട്ടി വന്നിട്ട് മാസമേ ആയുള്ളൂ. നിശ്ശബ്ദവും നിഗൂഢവുമായ ആ കുന്നിൻചെരുവിലൂടെ എന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പട്രോളിംഗ് നടത്തുമ്പോൾ, വിജനമായ ആ പാലത്തിന് മുകളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്ന ആ പതിനാറുകാരിയെ അയാൾ സ്ഥിരം കാണാറുള്ളതാണ്. കറുത്തു ഇരുണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും വാടിയ മുഖവുമായി, ആഴമുള്ള പുഴയിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുന്ന അവളെ കാണുമ്പോൾ മാധവന് എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത തോന്നിയിരുന്നു. പലപ്പോഴും നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ആ കുട്ടി കവർച്ചക്കാരനായ ഒരു അക്രമിയുടെ മകളാണെന്നും, സമൂഹത്തിന് ശല്യമാണെന്നും. ഒരു വൈകുന്നേരം സമയം ആറുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ ആ വഴിയോരത്ത് അവൾ ഭയത്തോടെ തനിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട്, മാധവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “എന്താ മോളേ ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ? വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ലേ, അമ്മ അന്വേഷിക്കില്ലേ?” എന്ന് ശാന്തമായി ചോദിച്ചതും, ആ പെൺകുട്ടി ഭയത്താൽ വിറച്ച്, കണ്ണീരോടെ മാധവനെ നോക്കി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു: “ഇല്ല സാറേ… ആ നരകത്തിലേക്ക് ഇനി ഞാൻ തിരികെ പോകില്ല! എന്നെ കൊല്ലുമെങ്കിലും ഇനി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരില്ല!”
അത്രയും കാലം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കഞ്ഞി വെള്ളത്തിനായി യാചിക്കുന്ന ദീനത മാത്രം കണ്ടിരുന്ന മാധവന് അവളുടെ ഈ മനോഭാവം കണ്ട് അത്ഭുതം തോന്നി. മാധവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് ആ കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തനിക്ക് താഴെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന അനിയത്തിയുടെ മുഖമാണ് മാധവന് ആ നിമിഷം ഓർമ്മ വന്നത്. തൻ്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുടിവെള്ളം അവൾക്ക് നൽകിക്കൊണ്ട്, കണ്ണ് തുടച്ച് സത്യാവസ്ഥ പറയാൻ അയാൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളാൽ അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ക്രൂരമായ യാഥാർത്ഥ്യം തുറന്നു പറയാൻ തുടങ്ങി: “എന്റെ അച്ഛൻ ഒരു തടിമില്ലിലെ തൊഴിലാളിയായിരുന്നു സാറേ. എട്ടു മാസം മുൻപ് ഒരു മരം വീണ് അച്ഛന്റെ രണ്ടു കാലുകളുടെയും തളർച്ച സംഭവിച്ച് കിടപ്പിലായി. കുടുംബം പൂർണ്ണമായും പട്ടിണിയിലായതോടെയാണ് അവിടെയുള്ള വലിയ പണക്കാരനും തടിയുരുപ്പടി വ്യാപാരിയുമായ വർക്കി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങിയത്. ആദ്യമൊക്കെ അയാൾ ഞങ്ങൾക്ക് അരിയും മരുന്നും വാങ്ങിത്തന്നു സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ പതുക്കെ പതുക്കെ അയാൾ ഞങ്ങളുടെ വീടിൻ്റെ അധികാരിയായി മാറി.”
പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി, നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ അവൾ തുടർന്നു: “അച്ഛൻ കിടപ്പിലായതോടെ, പണത്തോടും സുഖത്തോടുമുള്ള ആർത്തി കാരണം എന്റെ അമ്മ അയാളുടെ കൂടെ അധർമ്മമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. കിടപ്പിലായ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചാണ് അവർ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ആ വർക്കിയുടെ ദുഷ്ടക്കണ്ണുകൾ എന്നിലാണ്. ‘അമ്മ മാത്രം പോരാ, നിന്നെയും കൂടി എനിക്ക് വേണം’ എന്ന് അയാൾ അമ്മയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പണത്തിന്റെ മദത്തിൽ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ച എന്റെ സ്വന്തം അമ്മ അതിന് എന്നെ നിർബന്ധിക്കുകയാണ്! ‘അയാൾ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ നിനക്ക് നല്ല വസ്ത്രവും ആഭരണവും കിട്ടും, ഈ പട്ടിണി മാറും’ എന്ന് അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞ് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നു. സാറേ… ഞാൻ ഇന്ന് വീട്ടിൽ പോയാൽ അയാൾ എന്നെ ഇല്ലാതാക്കും, എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പേടിയാവുന്നു!” അവളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവന്റെ രക്തം തിളച്ചു. ഒരു നിയമപാലകൻ എന്നതിലുപരി ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ ആ അനീതി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
എത്രയും വേഗം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച മാധവൻ, ആ കുട്ടിയെയും കൂട്ടി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. കാടുമൂടിയ വഴിയുടെ അവസാനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ വീടിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ദീനമായ ഒരു അട്ടഹാസവും കരച്ചിലും കേൾക്കാമായിരുന്നു. അകത്തു കടന്ന മാധവൻ കണ്ടത്, ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ജീവനറ്റ ശരീരത്തെപ്പോലെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന അവളുടെ അച്ഛനെയാണ്. അവിടെ നിന്നും ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകളെ കണ്ടതും ആ അച്ഛൻ കണ്ണീരോടെ കൈകൾ കൂപ്പി മാധവനോട് പറഞ്ഞു: “സാറേ… എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടില്ലേ? എനിക്ക് ഒരിറ്റ് വെള്ളം തരുന്നത് പോലും ഈ പാവം മകളാണ്. അവളുടെ അമ്മയ്ക്ക് പണത്തോടു മാത്രമാണ് ആർത്തി. അവരും ആ വർക്കിയും ചേർന്ന് എന്റെ മകളുടെ ജീവിതം ഇല്ലാതാക്കും. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് എന്റെ മകളെ രക്ഷിക്കണം സാറേ, അവൾക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഇനി ആരുമില്ല!” ആ അച്ഛന്റെ യാചനാഭരിതമായ വാക്കുകൾ മാധവന്റെ ഉള്ളുലച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് ജീപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. കുട്ടിയുടെ അമ്മയും വർക്കിയും കൂടി അങ്ങോട്ട് കടന്നുവന്നു. മാധവനെ അവിടെ കണ്ടതും അമ്മ കോപത്താൽ തുള്ളിച്ചാടി: “താൻ ആരാടോ എന്റെ വീട്ടു കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ? പോലീസാണെങ്കിൽ ഔട്ട്പോസ്റ്റിൽ ഇരുന്നാൽ മതി. മര്യാദയ്ക്ക് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോ!” വർക്കിയും മാധവനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു. ആ നിയമലംഘകരോട് തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാധവൻ, തൻ്റെ അധികാരവും നിയമവും കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അയാൾ ഉടൻ തന്നെ വനിതാ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും ജില്ലാ ചൈൽഡ് വെൽഫെയർ കമ്മിറ്റിയിലും (CWC) വിവരമറിയിച്ചു. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ഉന്നത പോലീസ് സംഘവും ചൈൽഡ് ലൈൻ പ്രവർത്തകരും സ്ഥലത്തെത്തി.
കുട്ടിയുടെയും കിടപ്പിലായ അച്ഛന്റെയും വിശദമായ മൊഴി പോലീസ് രേഖപ്പെടുത്തി. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പെൺകുട്ടിയെ പെൺവാണിഭത്തിനും പീഡനത്തിനും ഇരയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിനും, അതിന് കൂട്ടുനിന്നതിനും പോക്സോ (POCSO) നിയമപ്രകാരം അമ്മയ്ക്കെതിരെയും വർക്കിക്കെതിരെയും കേസെടുത്ത് അവരെ അപ്പോൾ തന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജയിലിലടച്ചു. അതോടൊപ്പം, ചൈൽഡ് ലൈൻ പ്രവർത്തകർ ഇടപെട്ട് ആ കുട്ടിയെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു സർക്കാർ സംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് (Government Shelter Home) മാറ്റി. അനാരോഗ്യത്താൽ വലഞ്ഞ അച്ഛനെ മികച്ച പാലിയേറ്റീവ് കെയർ സൗകര്യമുള്ള ഒരു സ്നേഹഭവനത്തിലേക്ക് മാറ്റി കൃത്യമായ ചികിത്സയും പരിചരണവും ഉറപ്പാക്കി. മാധവന്റെ ധീരമായ ഇടപെടൽ കാരണം ആ കുടുംബത്തിന് അർഹമായ നീതി ലഭിച്ചു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, എല്ലാ ഭയങ്ങളും മാറി, പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർന്ന് നന്നായി പഠിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി മാധവനെ കാണാൻ ഔട്ട്പോസ്റ്റിലേക്ക് വന്നു. പഴയ ഭയവും ദീനതയും മാറി അവളുടെ മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. പുതുവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച അവൾ മാധവന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് തൊഴുതുകൊണ്ട് കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു: “സാറ അന്ന് ആ പാലത്തിന് മുകളിൽ വെച്ച് എൻ്റെ കൈ പിടിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന് ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. എന്നെ ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തിയത് സാറാണ്. അമ്പലത്തിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ദൈവത്തോടൊപ്പം സാറിന്റെ പേരും മനസ്സിൽ ഓർക്കാറുണ്ട്.” അത് കേട്ടപ്പോൾ പോലീസുകാരനായ മാധവന്റെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞു. ശരിയായ സമയത്ത് എടുത്ത ഒരു തീരുമാനം ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭാവി വെളിച്ചമുള്ളതാക്കി എന്ന സംതൃപ്തിയോടെ, നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവളെ യാത്രയാക്കി.
