1

## നിഴൽ വീണ മുറ്റത്തെ വെളിച്ചം

തറവാട്ടു വീടിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തെളിഞ്ഞ വലിയൊരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ഭാര്യ ശാരദ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ചായക്കപ്പുകളുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അവർക്കിടയിലേക്ക് തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായ ഭാവത്തോടെയാണ് മാധവന്റെ ജേഷ്ഠന്റെ മകൻ ഹരിപ്രസാദും അവന്റെ അമ്മ ജാനകിയും വന്നുകയറിയത്.

മുറ്റത്തെ മാവിൻചുവട്ടിൽ നിന്ന് ക്യാമറയും തുടച്ച് അകത്തേക്ക് വരികയായിരുന്ന രൂപശ്രീ, ഉമ്മറത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ കണ്ടാണ് അവിടെ ഒന്നുനിന്നത്. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി വരുന്ന തന്റെ ചേച്ചി തന്മയയെ അവൾ നോക്കി. തന്മയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ വലിയൊരു ഭാഗ്യം തന്നെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന ഭാവം.

“ശാരദേ… നമ്മൾ പണ്ടേ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമാണിത്. നമ്മുടെ രാഹുലിന് തന്മയ മോളെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവന്റെ മനസ്സിലെ പെണ്ണ് ഇങ്ങനെയുള്ളവളാണ്,” ജാനകി അമ്മായി ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഹരിപ്രസാദ് അതിനൊപ്പം ചേർത്തു പറഞ്ഞു: “അതെ ചെറിയച്ഛാ, രാഹുൽ ഇപ്പോൾ ദുബായിൽ വലിയൊരു കമ്പനിയിലാണ്. അവന് ഒട്ടും മോഡേൺ അല്ലാത്ത, വീട്ടുകാർ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മതി എന്നുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ തന്മയ അതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യയാണ്. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ഉറപ്പിക്കാം.”

മാധവന്റെയും ശാരദയുടെയും മുഖത്ത് വലിയൊരു സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. തന്മയയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ജാനകി അമ്മായി മുത്തം കൊടുക്കുമ്പോൾ, രൂപശ്രീ ഒരു നിസ്സംഗതയോടെ ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു. രാഹുൽ എന്ന വ്യക്തിയെ രൂപശ്രീക്ക് നന്നായി അറിയാം. സ്വന്തം അമ്മയുടെയും ജേഷ്ഠന്റെയും വാക്കിനപ്പുറം ചിന്തയില്ലാത്ത, എന്നാൽ പങ്കാളിയെ ഒരു അടിമയെപ്പോലെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആളാണ് അവൻ.

തന്മയ മോളെ മരുമകളായല്ല, മകളായിട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്ന് അമ്മായി തറപ്പിച്ചു പറയുമ്പോൾ രൂപശ്രീ അവിടെ നിൽക്കാതെ മെല്ലെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ പോകുന്നത് കണ്ട തന്മയയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് മറ്റാരും ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല.

അതിഥികൾ യാത്രപറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ. രൂപശ്രീ തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ ഫോട്ടോകൾ എഡിറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് തന്മയ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം അഹങ്കാരവും ദേഷ്യവും കലർന്നിരുന്നു.

“നീയെന്താടി അഹങ്കാരി… അവിടെ എല്ലാവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മുഖം കറുപ്പിച്ച് അകത്തേക്ക് പോന്നത്? നിനക്ക് അസൂയ മൂത്തിട്ടല്ലേ?” തന്മയ കൈകൾ കെട്ടിനിന്ന് ചോദിച്ചു.

രൂപശ്രീ ക്യാമറ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി: “എനിക്ക് എന്തിനാണ് ചേച്ചി അസൂയ? നിന്നെ രാഹുലേട്ടന് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു വന്നതിന് ഞാൻ എന്തിന് വിഷമിക്കണം?”

“പിന്നെന്താ നീ അവിടെ നിൽക്കാതിരുന്നത്? രാഹുലേട്ടനെപ്പോലെ ഉയർന്ന നിലയിലുള്ള ഒരാൾ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത് നിനക്ക് സഹിക്കുന്നില്ല, അത്ര തന്നെ!” തന്മയ ശബ്ദമുയർത്തി.

“നോക്ക് തന്മയച്ചേച്ചി…” രൂപശ്രീ കസേരയിൽ തിരിഞ്ഞിരുന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “രാഹുലേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ കയറാൻ വേണ്ടി ചേച്ചി സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അയാൾക്ക് ജീൻസിടുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചി അത് മാറ്റി. അയാൾക്ക് ജോലിക്ക് പോകുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ താല്പര്യമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചി പി.ജി എൻട്രൻസ് എഴുതുന്നത് പോലും വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. നീ നിന്റെ വ്യക്തിത്വം പണയം വെച്ചാണ് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറാൻ നോക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല. ഞാൻ ഞാനായിട്ടേ ജീവിക്കൂ. ആരുടെയും താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എന്നെ മാറ്റാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല.”

രൂപശ്രീയുടെ വ്യക്തവും മൂർച്ചയുള്ളതുമായ വാക്കുകൾ തന്മയയെ വല്ലാതെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. എങ്കിലും ദേഷ്യം അടക്കാനാവാതെ അവൾ തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“നീ എത്രയൊക്കെ ന്യായീകരിച്ചാലും നിന്റെ ഉള്ളിലെ കുശുമ്പാണ് ഇത് രൂപീ… നീ മോഹിച്ച രാഹുലേട്ടനെ എനിക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്നതിന്റെ വിഷമം!” തന്മയ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

“അനാവശ്യം പറയരുത് ചേച്ചി! എന്റെ മുറിയിൽ വന്ന് എന്നെ ചൊറിയാൻ നിൽക്കരുത്. പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ കേട്ടിരിക്കില്ല,” രൂപശ്രീയുടെ ശബ്ദവും ഇത്തവണ ഉയർന്നു.

ബഹളം കേട്ടാണ് മാധവനും ശാരദയും ആ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. വന്നയുടനെ, യാതൊരു അന്വേഷണവുമില്ലാതെ ശാരദ രൂപശ്രീയുടെ ചുമലിൽ ദേഷ്യത്തോടെ ഒന്നടിച്ചു.

“ഒരു പെണ്ണായാൽ വേണ്ട അടക്കവും ഒതുക്കവും ഇല്ലാത്തവൾ! മൂത്തവളോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം എന്ന് പോലും നിനക്കറിയില്ലേടി അസൂയക്കാരത്തി?” ശാരദ ആക്രോശിച്ചു. ആ അടി രൂപശ്രീയുടെ ശരീരത്തെക്കാൾ മനസ്സിനെയാണ് വേദനിപ്പിച്ചത്. അവൾ തന്മയയെ നോക്കി. തന്മയയുടെ മുഖത്ത് ജയിച്ച ഭാവത്തിലുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അമ്മേ… ഞാനെപ്പോഴാണ് രാഹുലേട്ടനെ വേണമെന്ന് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്?” രൂപശ്രീ കണ്ണ് തുടച്ച് ചോദിച്ചു.

തന്മയ പെട്ടെന്ന് ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു: “പിന്നെ നീ പണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ നിനക്ക് ഗൾഫിലുള്ള ആലോചനകളാണ് താല്പര്യമെന്ന്? രാഹുലേട്ടൻ ദുബായിലല്ലേ? നല്ല നിലയിലുള്ള ആളെ കണ്ടപ്പോൾ നിനക്ക് മോഹം മൂത്തതാണ്.”

രൂപശ്രീക്ക് ആ മണ്ടത്തരം കേട്ട് ചിരിയാണ് വന്നത്. “കഷ്ടം തന്മയച്ചേച്ചി, നിന്റെ ചിന്താഗതി ഇത്ര ചെറുതാണോ? എനിക്ക് ഗൾഫ് പശ്ചാത്തലമുള്ള ഫോട്ടോഗ്രഫി പ്രോജക്ടുകൾ ചെയ്യാൻ താല്പര്യമുണ്ടെന്നാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അല്ലാതെ നിന്റെ ഈ രാഹുലിനെ കെട്ടണം എന്നല്ല. ചെറുപ്പം മുതൽ നിനക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിനാണ് അതിലേക്ക് വരുന്നത്?”

അവളുടെ മറുപടിയിൽ ശാരദയും തന്മയയും ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദരായി. രൂപശ്രീ മെല്ലെ തന്റെ അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അതുവരെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു കാഴ്ചക്കാരനായി നിന്ന മാധവന്റെ കൈകളിൽ അവൾ പിടിച്ചു.

“അച്ഛാ… ഞാനൊരിക്കലും രാഹുലേട്ടനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം. രാഹുലേട്ടൻ സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങൾക്ക് മാത്രം മുൻഗണന നൽകുന്ന സ്വാർത്ഥനാണ്. ചേച്ചി എന്ത് ധരിക്കണം, ആരോട് സംസാരിക്കണം, എപ്പോൾ ചിരിക്കണം എന്ന് പോലും അയാളാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്. വിവാഹത്തിന് മുൻപേ ചേച്ചിയുടെ വ്യക്തിത്വം അയാൾ ഇല്ലാതാക്കി. ഇത് നാളെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം നരകമാക്കും. അയാൾക്ക് ഒരു ഭാര്യയെയല്ല, ഒരു അടിമയെയാണ് വേണ്ടത്. ഈ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് അച്ഛൻ ഒന്നുകൂടി ആലോചിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.”

അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും, മാധവന്റെ കൈകൾ രൂപശ്രീയുടെ കവിളിൽ ശക്തമായി പതിക്കുകയാണുണ്ടായത്. രൂപശ്രീ തരിച്ചുനിന്നുപോയി.

“നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമായോടി? ഈ കുടുംബത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ നീ വളർന്നിട്ടില്ല! കെട്ടാൻ പോകുന്നവന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച പെൺകുട്ടികളുടെ ലക്ഷണം. നീയൊരു നല്ല പെണ്ണല്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ വിഷമാണ് രൂപീ… ഇവർ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് നിന്റെ അസൂയ ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടു. ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നീ നിന്റെ കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ മതി. ഞങ്ങളുടെ ഒരു കാര്യത്തിലും നീ ഇടപെടരുത്!” മാധവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി ആക്രോശിച്ചു.

തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ട് രൂപശ്രീയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തകർന്നുപോയി. തന്നെ പരിഹസിക്കുന്ന ചേച്ചിയെയും ക്രൂരമായി നോക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെയും അവൾ അവസാനമായി ഒന്നുനോക്കി. എന്നിട്ട് ആ മുറിയിൽ നിന്നും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും മാനസികമായി അവൾ പടിയിറങ്ങി.

പിന്നീട് നടന്ന തന്മയയുടെ വിവാഹത്തിലും ചടങ്ങുകളിലും രൂപശ്രീ പങ്കെടുത്തു. എന്നാൽ അവൾ അവിടെയൊരു വെറും കാഴ്ചക്കാരി മാത്രമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ഒരു കാര്യത്തിലും അവൾ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞില്ല, ഒന്നിനും മുന്നിൽ നിന്നതുമില്ല. തന്റെ ക്യാമറയുമായി അവൾ സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക് ചുരുങ്ങി.

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്കും, ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങൾക്കും വഴിമാറി. രണ്ടു വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ഒരു വൈകുന്നേരം, സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച വൈൽഡ്‌ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്കുള്ള പുരസ്കാരം മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വാങ്ങി, മാധ്യമങ്ങളുടെ പ്രശംസയേറ്റുവാങ്ങി രൂപശ്രീ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. അവളുടെ കൈകളിൽ അവാർഡിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ പൂമുഖത്ത് കയറിയ അവൾ കണ്ടത് തികച്ചും വിനാശകരമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ തിരിച്ചറിയാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധം ക്ഷീണിച്ച്, കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്മയ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകളിൽ ചില പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്തിരുന്ന് ശാരദ കരയുകയായിരുന്നു. മാധവൻ തലയിൽ കൈവെച്ച് ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുന്നു.

രൂപശ്രീ വരുന്നത് കണ്ടതും ശാരദ ഓടിവന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “മോളേ… രൂപീ… നീ അന്ന് പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി. ആ രാഹുൽ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല. ഈ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു കൊല്ലം എന്റെ കുട്ടിയെ അവൻ നരകിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ, ശാരീരികമായും മാനസികമായും പീഡിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് പോരേണ്ടി വന്നു അവൾക്ക്. നീയിപ്പോൾ വലിയ നിലയിലായില്ലേ മോളേ… നിനക്ക് ആളുകളെ അറിയാം. അവനെതിരെ എന്തെങ്കിലും നിയമനടപടി എടുക്കാൻ നീ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണം. അവൾക്ക് നീ നീതി വാങ്ങി കൊടുക്കണം മോളേ…” ശാരദ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു.

രൂപശ്രീ ശാന്തമായി ശാരദയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, വെറുമൊരു ശൂന്യത മാത്രം. അവൾ മെല്ലെ അമ്മയുടെ കൈകൾ തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി.

“മോളേ…” മാധവൻ ദയനീയമായി രൂപശ്രീയെ വിളിച്ചു. “അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് തെറ്റുപറ്റി മോളേ… നീ പറഞ്ഞതാണ് സത്യമെന്ന് ഞങ്ങൾ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്. നീ നിന്റെ ചേച്ചിയെ ഇങ്ങനെ കൈവിടരുത്.”

രൂപശ്രീ അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി.

“അച്ഛാ… അന്ന് അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഈ കുടുംബത്തിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന്. ഞാൻ ഒരു നല്ല പെണ്ണല്ലെന്നും, ഇനി മുതൽ എന്റെ കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജീവിച്ചാൽ മതിയെന്നും അച്ഛൻ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞതാണ്. ഞാൻ അന്ന് മുതൽ ഇന്നുവരെ അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിക്കുകയാണ്. ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ എനിക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ല.”

“മോളേ… നീയൊരു വാശി പുറത്ത് പറയുന്നതാണോ ഇത്?” ശാരദ ചോദിച്ചു.

“ഇത് വാശിയല്ല അമ്മേ, എന്റെ തീരുമാനമാണ്,” രൂപശ്രീ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അന്ന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് എന്നെ അടിച്ചപ്പോഴും അസൂയക്കാരി എന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിച്ചപ്പോഴും അനുഭവിച്ച വേദനയുണ്ടല്ലോ, അത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നുമുണ്ട്. ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി പരിഹസിച്ച ചിരിയും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല. അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ചേച്ചിയുടെ നന്മയ്ക്കായിരുന്നു, അസൂയ കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കത് മനസ്സിലായില്ല. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കാൻ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ അന്ന് ഞാൻ ഈ കുടുംബത്തിലെ ആരും അല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇതിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചിഴക്കരുത്.”

തന്റെ ക്യാമറ ബാഗും അവാർഡും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് രൂപശ്രീ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി.

പൂമുഖത്ത് നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. രൂപശ്രീയുടെ ഉറച്ച നിലപാടിന് മുന്നിൽ മാധവനും ശാരദയ്ക്കും തന്മയയ്ക്കും മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. അന്ന് അവർ തല്ലിക്കെടുത്തിയ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കനലുകൾക്ക് മുകളിൽ ഇന്ന് തങ്ങളുടെ തെറ്റുകളോർത്ത് നീറാൻ മാത്രമേ അവർക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.