by തറവാട്ടിലെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും മേഘ്നയുടെ കാതുകളിൽ അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മോളേ, സുരേഷ് പണക്കാരനാണ്. നിനക്ക് ഒരു കുറവും വരില്ല. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ നിനക്കറിയാമല്ലോ.”
പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികഞ്ഞതേയുള്ളൂ അവൾക്ക്. കൂട്ടുകാരൊക്കെ കോളേജ് പ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ചും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുമ്പോൾ മേഘ്നയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടലായിരുന്നു. പഠിച്ചു വലിയ ഒരാളാകണം എന്ന അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ആ തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ കോണുകളിൽ എവിടെയോ അച്ഛൻ കുഴിച്ചുമൂടി. എതിർക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ദയനീയമായ നോട്ടവും അച്ഛന്റെ കടുപ്പമേറിയ വാക്കുകളും അവളെ മൗനത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.
കല്യാണദിവസം. ചുവന്ന പട്ടുസാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി. ഇതൊരു തുടക്കമാണോ അതോ അവസാനമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സുരേഷിന്റെ കൈപിടിച്ച് ആ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
വിവാഹത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ രാത്രി തന്നെ സുരേഷിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം അവൾ കണ്ടു. മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധവുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്ന അയാൾക്ക് അവളൊരു കളിപ്പാട്ടം മാത്രമായിരുന്നു. “നിന്റെ അച്ഛന് ഞാൻ എത്ര പണം കൊടുത്തു എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? അതുകൊണ്ട് നീ മിണ്ടാതെ കിടന്നാൽ മതി,” അയാളുടെ വാക്കുകൾ ഒരു ചമ്മട്ടി പ്രഹരം പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു. കരയാൻ പോലും അനുവാദമില്ലാത്ത രാത്രികൾ അവിടെ തുടങ്ങി.
പതിയെ ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി. ഓരോ ദിവസവും സുരേഷിന്റെ ഉപദ്രവം കൂടി വന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും അയാൾ അവളെ മർദ്ദിച്ചു. ബെൽറ്റുകൊണ്ടും കൈകൊണ്ടും ഉള്ള അടിയേറ്റു നീലിച്ച പാടുകൾ അവൾ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് മറച്ചുപിടിച്ചു. അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എല്ലാം പറഞ്ഞെങ്കിലും കിട്ടിയ മറുപടി ഇതായിരുന്നു: “ആണുങ്ങളായാൽ അങ്ങനെയൊക്കെയാണ് മോളേ. ഒരു പെൺകുട്ടി ഇതൊക്കെ സഹിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും?” ആ നിമിഷം മേഘ്ന തിരിച്ചറിഞ്ഞു, തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം തനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് മറ്റാരുടെയോ ബോധ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന്.
മൂന്ന് വർഷം കടന്നുപോയി. ഇതിനിടയിൽ അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരല്പം വെളിച്ചമായി അമ്മിണി വന്നു. തന്റെ മകളെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മേഘ്നയ്ക്ക് തോന്നും, താൻ ഇത്രയും നാൾ സഹിച്ചത് ഇവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന്. മകൾക്ക് വേണ്ടി അവൾ സുരേഷിന്റെ എല്ലാ ക്രൂരതകളും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടു. പക്ഷേ വിധി അവൾക്കായി മറ്റൊന്ന് കരുതിവെച്ചിരുന്നു.
അന്നൊരു വ്യാഴാഴ്ചയായിരുന്നു. അമ്മിണിയെ സ്കൂളിൽ നിന്ന് കൂട്ടി വരുമ്പോൾ മേഘ്നയുടെ മനസ്സ് പതിവില്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് സുരേഷിന്റെ കാർ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് സംശയിച്ചു. ഈ സമയത്ത് അയാൾ സാധാരണ വീട്ടിൽ വരാറില്ല. പതുക്കെ മകളുടെ കൈപിടിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയ അവൾ കേട്ടത് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നുള്ള ചിരിയായിരുന്നു. അമ്മിണിയെ ഹാളിൽ ഇരുത്തി അവൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി.
സ്വന്തം കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയ മേഘ്ന ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. തന്റെ ഭർത്താവ് മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം തന്റെ കട്ടിലിൽ… അവളുടെ ലോകം കറങ്ങുന്നതായി തോന്നി. കയ്യിലിരുന്ന ബാഗ് നിലത്തു വീണ ശബ്ദം കേട്ട് സുരേഷ് ഞെട്ടിപ്പിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാളുടെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
”നിനക്ക്… നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇത് കഴിഞ്ഞു?” മേഘ്നയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
സുരേഷ് എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അവളുടെ മുഖത്തടിച്ചു. “കൂടുതൽ പ്രസംഗിക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോടീ. നിന്നെക്കൊണ്ട് എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇവിടെ തുടരാം, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ആ ദരിദ്രവാസി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാം.”
അവൾക്ക് അത് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം മകൾക്ക് വേണ്ടി സഹിച്ചതെല്ലാം വെറുതെയായെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. താഴെ വന്ന അവൾ അമ്മിണിയെ എടുത്തു. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ നരകത്തിൽ നിൽക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
നേരെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നെങ്കിലും അവിടെയും അവളെ കാത്തിരുന്നത് കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. “നീ എന്തിനാ എല്ലാം ഇങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചത്? അയാൾക്ക് തെറ്റ് പറ്റിക്കാണും. നീ അത് ക്ഷമിക്കണമായിരുന്നു,” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.
”ഇല്ല അമ്മേ, ഇനി ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കില്ല. എനിക്ക് എന്റെ മകളുടെ മുന്നിൽ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കണം,” മേഘ്ന ഉറച്ചു പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും കൈവിട്ടപ്പോൾ അവൾ നിയമത്തിന്റെ വഴി തേടി. വിവാഹമോചനം ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവൾ പോരാടി തിരിച്ചുവാങ്ങി. അത് വിറ്റു കിട്ടിയ തുക കൊണ്ട് നഗരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് കണ്ടെത്തി.
ആ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ മേഘ്നയുടെ കയ്യിൽ മകൾ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മകളെ അടുത്തുള്ള സ്കൂളിൽ ചേർത്തു. “അമ്മേ, അച്ഛൻ ഇനി വരില്ലേ?” എന്ന മകളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ തളർന്നില്ല. “നമുക്ക് നമ്മളുണ്ടല്ലോ മോളേ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ജോലിക്കായുള്ള തിരച്ചിലായിരുന്നു പിന്നീട്. അലച്ചിലുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിൽ അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചു. പുതിയ സാഹചര്യം, പുതിയ ആളുകൾ. എല്ലാവരും പുതിയ രീതിയിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരവുമായി നടക്കുമ്പോൾ മേഘ്ന തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരവും പേറി അവിടെ ഇരുന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് അവൾ അഭയിനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.
കമ്പനിയുടെ എം.ഡി. ആയ അഭയ്. ഗൗരവക്കാരനാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. മേഘ്നയുടെ ജോലിയിലെ കൃത്യനിഷ്ഠയും അവളുടെ കഠിനാധ്വാനവും അഭയ് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മറ്റുള്ളവർ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് സമയം കളയുമ്പോൾ മേഘ്ന മാത്രം തലകുനിച്ചിരുന്നു ജോലി ചെയ്യും. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും പടർന്നു കിടക്കുന്ന ആ നിശബ്ദത എന്താണെന്ന് അഭയ് ചിന്തിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ നേരത്ത് സുരേഷ് ഓഫീസിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ അവളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മദ്യപിച്ചെത്തിയ അയാൾ അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു. “നീ അധികം ആളാകണ്ട, എന്റെ കൂടെ വന്നില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും,” അയാൾ ആക്രോശിച്ചു.
മേഘ്ന പേടിച്ചു വിറച്ചു പോയി. ആളുകൾ കൂടിനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആരും ഇടപെടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാർ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അഭയ് ആയിരുന്നു അത്. അയാൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി സുരേഷിന്റെ കൈ മേഘ്നയിൽ നിന്ന് ബലമായി അടർത്തി മാറ്റി.
”ഇറങ്ങിപ്പോടാ ഇവിടുന്ന്! ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി ഇവരുടെ അടുത്ത് നിന്നെ കണ്ടാൽ നിന്റെ കാല് ഞാൻ തല്ലിയൊടിക്കും,” അഭയിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനമുണ്ടായിരുന്നു. സുരേഷ് ഭയന്ന് പിൻവാങ്ങി.
അഭയ് മേഘ്നയുടെ തോളിൽ പതുക്കെ തട്ടി. “മേഘ്ന, പേടിക്കണ്ട. ഐ ആം ഹിയർ.”
ആ സ്പർശനത്തിൽ എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികത ഉണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി താൻ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിരിഞ്ഞു. അവൾക്ക് കരച്ചിൽ അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ആ നിമിഷം ഒരു വിങ്ങലായി പുറത്തു വന്നു.
”സാർ… ഞാൻ വിവാഹിതയാണ്… എനിക്കൊരു മകളുണ്ട്. എന്റെ ജീവിതം…” അവൾ വിതുമ്പി.
അഭയ് അവൾക്ക് വെള്ളം നൽകി ശാന്തമാക്കി. “മേഘ്ന, നിന്റെ കഴിഞ്ഞ കാലം എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല. നിന്റെ ഈ പോരാട്ടത്തെയാണ് ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നത്. നിന്റെ മനസ്സിനെയാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്.”
മേഘ്ന സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇത്രയും വലിയൊരു സന്തോഷം കടന്നുവരുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിലും തന്റെ തകർന്ന ജീവിതവും സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടും ഓർത്ത് അവൾ പിൻവാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അഭയിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഉറച്ച വിശ്വാസം അവൾക്ക് പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷ നൽകുകയായിരുന്നു.
പതുക്കെ, അവളുടെ ഉള്ളിലും ഒരു പ്രണയം മൊട്ടിട്ടു. എന്നാൽ ഇത് കേവലം ഒരു പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതൊരു അതിജീവനമായിരുന്നു. തകർന്നുപോയ മണ്ണിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പൂത്തുലയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ അതിജീവനം.
ഓഫീസിൽ നിന്നും അന്ന് വൈകിട്ട് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ മേഘ്നയുടെ പാദങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമായിരുന്നു. അഭയ് സർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “നിന്റെ മനസ്സിനെയാണ് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത്…” ഇത്രയും കാലം പീഡനങ്ങളും അവഗണനകളും മാത്രം അനുഭവിച്ചു ശീലിച്ച ആ മനസ്സിന് ആ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. തന്റെ തകർന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇത്ര വലിയൊരു വെളിച്ചം കടന്നുവരാൻ താൻ അർഹയാണോ എന്ന് അവൾ ആകുലപ്പെട്ടു.
വാടകവീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അമ്മിണി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ…” എന്ന് വിളിച്ചു ഓടിവന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ മേഘ്നയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ മാറി. മകളുടെ ചിരിയാണ് തന്റെ ശക്തി. ആ ശക്തിക്ക് വേണ്ടിയാണ് താൻ ഈ ലോകത്തോട് പോരാടുന്നത്. അന്ന് രാത്രി അവൾ അമ്മിണിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ നിലാവുപോലും അവൾക്ക് പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയായി തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മാറ്റമുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. തലേദിവസം സുരേഷ് വന്ന് ബഹളമുണ്ടാക്കിയതും അഭയ് സർ ഇടപെട്ടതും എല്ലാവരും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പലരും അവളോട് അനുതാപത്തോടെ സംസാരിച്ചെങ്കിലും ചിലരുടെ കണ്ണുകളിൽ പരിഹാസമായിരുന്നു. “വിവാഹമോചനം കഴിഞ്ഞവളല്ലേ, ബോസിന്റെ തണലിൽ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കുകയാകും” എന്ന രീതിയിലുള്ള സംസാരങ്ങൾ അവളുടെ കാതിൽ എത്തിയെങ്കിലും അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല.
ഉച്ചസമയത്ത് അഭയ് സർ അവളെ തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു.
”മേഘ്ന, ഇരിക്കൂ…” അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ പഴയ ഗൗരവമില്ലായിരുന്നു. പകരം ഒരുതരം വാത്സല്യമായിരുന്നു. “ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങിയോ? മനസ്സ് ഒരുപാട് അസ്വസ്ഥമാണോ?”
മേഘ്ന പതുക്കെ തലയാട്ടി. “സാർ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. സുരേഷേട്ടൻ ഇനിയും വരും. സാറിന് അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്നെപ്പോലൊരുവൾക്ക് വേണ്ടി സാർ എന്തിനാ ഇത്രയും റിസ്ക് എടുക്കുന്നത്?”
അഭയ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. “മേഘ്ന, നീ നിന്നെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കരുത്. നീ ഒരു മികച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥയാണ്, അതിലുപരി ജീവിതത്തോട് പൊരുതി ജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരാളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത് എന്റെ അന്തസ്സാണ്. പിന്നെ സുരേഷ്… അവൻ ഇനി ശല്യം ചെയ്യില്ല, ഞാൻ അത് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രതിസന്ധികൾ അവിടെ തീർന്നില്ല. അഭയിന്റെ വീട്ടിൽ അവന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഭയിന്റെ അമ്മ സുമിത്ര പ്രതാപിയായ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. തന്റെ ഏക മകന് വേണ്ടി അവർ കണ്ടുവെച്ചിരുന്നത് വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അവകാശിയെയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അഭയ് തന്റെ വീട്ടിൽ മേഘ്നയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. “അമ്മേ, ഞാൻ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അവൾ ഈ കമ്പനിയിൽ തന്നെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.”
സുമിത്രയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ആരാണെങ്കിലും സാരമില്ല മോളേ, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ചേരുന്നതാണോ എന്ന് മാത്രം നോക്കിയാൽ മതി.”
”അവൾ വിവാഹമോചിതയാണ് അമ്മേ… അവൾക്ക് ഒരു മകളുമുണ്ട്.” അഭയിന്റെ ആ ഒരൊറ്റ വാചകം ആ വീട്ടിലെ സമാധാനം കെടുത്തി.
”എന്ത്? നീ എന്ത് അസംബന്ധമാണ് ഈ പറയുന്നത് അഭയ്? എന്റെ മകൻ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ തള്ളയെ കെട്ടിക്കൊണ്ടുവരുമെന്നോ? നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ എനിക്ക് തലയുയർത്തി നടക്കണ്ടേ?” സുമിത്രയുടെ ശബ്ദം ആ ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.
അഭയ് ശാന്തനായിരുന്നു. “അമ്മേ, സ്നേഹത്തിന് ഭൂതകാലമില്ല. അവൾ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് അവൾ ഉത്തരവാദിയല്ല. എനിക്ക് അവളെ വേണം. അത് മാറ്റമില്ലാത്ത തീരുമാനമാണ്.”
അന്ന് മുതൽ അഭയിന്റെ വീട്ടിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി. അവർ മേഘ്നയെ കണ്ടെത്താനും അവളോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കാനും തീരുമാനിച്ചു. സുമിത്രയുടെ അടുത്ത നീക്കം എന്തായിരിക്കും എന്നറിയാതെ മേഘ്ന തന്റെ കൊച്ചു ലോകത്ത് മകൾക്കൊപ്പം കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, വൈകാതെ തന്നെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ അവളുടെ ആ കൊച്ചു വീടിനു മുകളിലും പെയ്യാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ഒരു വൈകുന്നേരം, ഓഫീസിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ആഡംബര കാർ മേഘ്നയുടെ വീടിനു മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ സുമിത്രയെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മേഘ്നയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടം തുടങ്ങാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.
മഴയുടെ ഇരമ്പലിനെക്കാൾ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു അമ്മിണിയുടെ നിലവിളി. പോലീസുകാർ മേഘ്നയുടെ കൈകളിൽ പിടുത്തമിട്ടപ്പോൾ അവൾ ശിലപോലെ മരവിച്ചു നിന്നുപോയി. അയൽക്കാരുടെ കുത്തുവാക്കുകളും സുരേഷിന്റെ ക്രൂരമായ ചിരിയും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തി. തന്നെ ഇത്രത്തോളം വേട്ടയാടാൻ അയാൾക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
”സാർ, ഇവൾക്ക് ഇതിലൊന്നും പങ്കില്ല. ഇവൾ പാവമാണ്…” മേഘ്നയുടെ വീട്ടുടമസ്ഥൻ പോലീസിനോട് പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സുരേഷ് അയാളെ തടഞ്ഞു.
”പാവമോ? ഇവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പോക്ക് കണ്ടിട്ടില്ലേ നിങ്ങൾ? ഏതോ വലിയ മുതലാളിയുടെ കൂടെ ചേർന്ന് എന്നെ ഇല്ലാതാക്കാനാണ് ഇവളുടെ പരിപാടി. തെളിവ് ദാ എന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ട്.” സുരേഷ് തന്റെ മുറിവുകൾ കാട്ടി പോലീസിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.
പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് അവളെ കയറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അഭയിന്റെ കാർ ടയറുകൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നത്. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ അഭയ് മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർക്കിടയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കത്തുന്ന ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
”നിർത്തൂ!” അഭയിന്റെ ശബ്ദം ആ മുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി. “ഏത് തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിങ്ങൾ ഇവരെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”
എസ്.ഐ അഭയിനെ നോക്കി. “ഇതാ പരാതിക്കാരൻ നേരിട്ട് പറയുന്നു, പിന്നെ ഇവരുടെ ഫോണിൽ നിന്നും വന്ന ഭീഷണി സന്ദേശങ്ങളുമുണ്ട്.”
”ആ സന്ദേശങ്ങൾ വ്യാജമാണ്. സുരേഷ് സ്വന്തം ഫോണിൽ നിന്നും അയച്ചതാണ് അവയെല്ലാം. അതിന്റെ ഒറിജിനൽ ലോഗ് ദാ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.” അഭയ് തന്റെ ഫോണിലെ ചില രേഖകൾ പോലീസിന് കാട്ടിക്കൊടുത്തു. അഭയിന്റെ സ്വാധീനവും അയാൾ ഹാജരാക്കിയ ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകളും കണ്ടപ്പോൾ പോലീസിന് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.
സുരേഷ് പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും വലിഞ്ഞു. പക്ഷേ അഭയ് അവനെ തടഞ്ഞു. “സുരേഷ്… നീ കളിക്കുന്നത് എന്നോടാണ്. മേഘ്നയെ നീ ഇത്രകാലം ഉപദ്രവിച്ചത് പോലെ ഇനി കഴിയില്ല. നിയമം അതിന്റെ വഴിക്ക് വരും.”
പോലീസുകാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞു മേഘ്ന മുറ്റത്തെ ചെളിയിൽ തളർന്നിരുന്നു. മഴ അവളുടെ കണ്ണുനീരിനെ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. അഭയ് അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അമ്മിണി ഓടിവന്ന് അഭയിന്റെ കൈകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ തന്റെ അച്ഛനെക്കാൾ വിശ്വാസം ഈ മനുഷ്യനെയായിരുന്നു.
”സാർ… എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ചെയ്യുന്നത്? എന്റെ പേരിൽ സാറും അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണ്.” മേഘ്ന വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അഭയ് അവളെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. “അപമാനിക്കാൻ നോക്കുന്നവർ നോക്കട്ടെ മേഘ്ന. അവരൊന്നും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ മനസ്സിലാക്കണം, എന്റെ അമ്മയും സുരേഷും തമ്മിൽ ഇതിൽ ഒരു ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു. നിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ അമ്മ ഏത് അറ്റം വരെയും പോകും.”
മേഘ്ന നടുങ്ങിപ്പോയി. “അമ്മയോ? സ്വന്തം മകന്റെ സന്തോഷം തകർക്കാൻ അമ്മ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമോ?”
”അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ സന്തോഷമല്ല മേഘ്ന, കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സാണ്. പക്ഷേ എന്റെ അന്തസ്സ് നീയുമായുള്ള വിവാഹമാണ്. നമുക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.”
അഭയ് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. മേഘ്നയെയും കുഞ്ഞിനെയും തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ സുമിത്ര തന്റെ അടുത്ത നീക്കം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അഭയിന്റെ ബിസിനസ്സ് പാർട്ണർമാരെ സ്വാധീനിച്ച് കമ്പനിയെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു. മകനെ സാമ്പത്തികമായി തളർത്തിയാൽ അവൻ തന്റെ കാല് പിടിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതി.
രണ്ടാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, അഭയിന്റെ കമ്പനിക്ക് വലിയൊരു സാമ്പത്തിക നഷ്ടം സംഭവിച്ചു. ബോർഡ് മെമ്പേഴ്സ് അഭയിനെതിരെ തിരിഞ്ഞു. ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടി കമ്പനിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ആരോപണം ഉയർന്നു. ഈ വാർത്തകൾ മേഘ്നയുടെ ചെവിയിലുമെത്തി. താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ആൾക്ക് താൻ കാരണം എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അന്നു രാത്രി മേഘ്ന അഭയിനെ വിളിച്ചു. “സാർ… നമുക്കിത് അവസാനിപ്പിക്കാം. സാറിന് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. എനിക്ക് അത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ വയ്യ. ഞാൻ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പൊയ്ക്കോളാം.”
”മേഘ്ന…” അഭയിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു. “എനിക്ക് പണവും പദവിയും ഇന്ന് ഉണ്ടാകും നാളെ പോകും. പക്ഷേ നിന്നെപ്പോലൊരു മനസ്സ് ഇനി എനിക്ക് കിട്ടില്ല. നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ ലോകം മുഴുവൻ തിരിച്ചു പിടിക്കാം. നീ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലേ?”
മേഘ്നയുടെ മറുപടി ഒരു തേങ്ങലായിരുന്നു. ആ തേങ്ങലിൽ പ്രണയവും നന്ദിയും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അവർക്കിടയിലേക്ക് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായി സുമിത്ര നേരിട്ട് വരാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇത്തവണ പണവുമായല്ല, മറിച്ച് മേഘ്നയുടെ മകൾ അമ്മിണിയെ വെച്ചുള്ള ഒരു വലിയ ചതിയുമായി.
സുമിത്രയുടെ ശാന്തത മേഘ്നയെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അഭയിന്റെ ബിസിനസ്സ് തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൻ വഴങ്ങുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവർ തന്റെ അവസാനത്തെ ആയുധം പുറത്തെടുത്തു. അത് മേഘ്നയുടെ ജീവനായ അമ്മിണിയായിരുന്നു.
അന്നൊരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. മേഘ്ന ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങാൻ അല്പം വൈകി. അമ്മിണിയെ സ്കൂളിൽ നിന്ന് കൂട്ടി വരാൻ അയൽപക്കത്തെ ചേച്ചിയെയാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ വീട്ടിലെത്തിയ മേഘ്ന കണ്ടത് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആ ചേച്ചിയെയാണ്.
”മേഘ്ന… അത്… അമ്മിണിയെ ഒരു കാർ വന്ന് കൊണ്ടുപോയി. നിന്റെ അച്ഛന്റെ ആളുകളാണെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്.”
മേഘ്നയുടെ തലയിൽ ഇടിത്തീ വീണതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ഉടനെ അച്ഛനെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. മരവിച്ച മനസ്സുമായി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നത്. അത് സുമിത്രയുടെതായിരുന്നു. നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള അവരുടെ പഴയ തറവാട്ടിലേക്ക് വരാനായിരുന്നു നിർദ്ദേശം.
മേഘ്ന ആരുമറിയാതെ അവിടേക്ക് പാഞ്ഞു. തറവാടിന്റെ വലിയ ഹാളിൽ അമ്മിണി പേടിച്ചുവിറച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുമിത്ര സോഫയിൽ ഗമയോടെ ഇരിക്കുന്നു.
”എന്റെ കുഞ്ഞിനെ വിട്ടയക്കൂ അമ്മേ… അവൾ എന്ത് പിഴച്ചു?” മേഘ്ന കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരുടെ കാല്ക്കൽ വീണു.
”നിന്റെ കരച്ചിൽ നിർത്ത് മേഘ്ന. ഈ കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു മുദ്രപ്പത്രത്തിൽ ഒപ്പിട്ടു തരണം. അഭയിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നീ എന്നെന്നേക്കുമായി പോകുമെന്ന്. പകരമായി നിനക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള പണം ഞാൻ നൽകാം. അല്ലെങ്കിൽ… നിന്റെ ഈ കുഞ്ഞിനെ നീ ഇനി കാണില്ല.” സുമിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ ക്രൂരത നിറഞ്ഞുനിന്നു.
മകൾക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ത്യാഗത്തിനും മേഘ്ന തയ്യാറായിരുന്നു. അവൾ ആ പത്രം വാങ്ങി ഒപ്പിടാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം, ഹാളിന്റെ വാതിൽ തകർക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അഭയ് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിവന്നു.
അഭയിന്റെ കൂടെ പോലീസും ഉണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ… ഇത്രത്തോളം താഴ്ന്നു പോകാൻ അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു?” അഭയിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മ ഒരു കുഞ്ഞിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ കൂട്ടുനിന്നു എന്നത് അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”അഭയ്… ഞാൻ ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് ചെയ്തത്!” സുമിത്ര നിലവിളിച്ചു.
”എനിക്ക് വേണ്ടി എന്റെ സ്നേഹത്തെ കൊല്ലുകയാണോ അമ്മ ചെയ്തത്?” അഭയ് അമ്മിണിയെ ഓടിപ്പോയി എടുത്തു മേഘ്നയുടെ കൈകളിൽ നൽകി. “ഇനി അമ്മയെ എനിക്ക് കാണണ്ട. എന്റെ ജീവിതം ഇനി ഇവരോടൊപ്പമാണ്.”
അഭയ് മേഘ്നയെയും മകളെയും കൂട്ടി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. ആ രാത്രിയിൽ, അവർ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
”മേഘ്ന, ഇനി നമുക്ക് ആരെയും പേടിക്കണ്ട. ഈ ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും നീ എന്റെ തണലിൽ സുരക്ഷിതയായിരിക്കും.” അഭയ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയൊരു മോതിരം അവളുടെ വിരലിൽ അണിയിച്ചു.
മേഘ്നയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണീർ ഒഴുകി. തകർന്നുവീണ ഓരോ കഷണങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾ ഒരു പുതിയ ജീവിതം പടുത്തുയർത്തുകയായിരുന്നു. പീഡനങ്ങളും അവഗണനകളും നിറഞ്ഞ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന്, പ്രണയവും കരുതലും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ പുലരിയിലേക്ക് അവൾ അഭയിനൊപ്പം നടന്നു നീങ്ങി.
എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ച്, തകർക്കാൻ വന്നവരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി പിടിച്ച് അവൾ ആ തണലിൽ ചേർന്നു നിന്നു.
-ശുഭം-