by “അച്ഛാ… ഈ വാർത്തയൊന്ന് നോക്കിക്കേ. അച്ഛന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു ചേച്ചിയാണ്. എം.എ ഇംഗ്ലീഷിന് സ്റ്റേറ്റ് ഫസ്റ്റ് റാങ്ക്! വീട്ടുപേരും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന് ഇവരെ അറിയാമോ എന്ന് നോക്ക്.”
മകൾ അഞ്ജന അന്നത്തെ പത്രം നിവർത്തി അങ്ങോട്ട് നീട്ടുമ്പോൾ മാധവൻ സോഫയിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുകയായിരുന്നു. മകളുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവൻ പത്രത്തിലെ ആ വാർത്തയിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണോടിച്ചു.
‘കൃഷ്ണപുരം ഗ്രാമത്തിലെ, വൈഖരി വീട്ടിൽ ജനാർദ്ദനന്റെയും രാധികയുടെയും മകൾ മാളവികയ്ക്ക് ഒന്നാം റാങ്ക്…’
അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നടുവിൽ മെഡലുമായി ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം അവൻ കണ്ടു. എന്നാൽ, തൊട്ടടുത്ത് മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടതും മാധവന്റെ കൈയിലെ കാപ്പി ഗ്ലാസ് ചെറുതായിട്ടൊന്ന് വിറച്ചു. ആ മുഖം ഒരു കഠാരപോലെ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തറച്ചുകയറി. സംശയം തീർക്കാൻ അവൻ കണ്ണടകൾ ഒന്നുകൂടി അമർത്തിവെച്ച് ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.
അതെ, ഇത് അവൾ തന്നെയാണ്! എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പറിച്ചെറിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ നിന്നും വിട്ടുപോകാതെ കുട്ടിക്കാലത്ത് കൂടെ നടന്നവൾ. തന്റെ രാധിക! ഒരല്പം തടിച്ചുവെന്നല്ലാതെ ഇപ്പോഴും വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. മുഖത്തെ ആ പഴയ ചിരിയുടെ വശ്യത ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
“മാധവേട്ടാ…” എന്ന് അവൾ പണ്ട് ഗ്രാമത്തിലെ കൈതക്കാടുകൾക്കിടയിലിരുന്ന് നീട്ടിവിളിക്കുന്നത് അവന്റെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“എന്താ അച്ഛാ… അറിയാമോ ഇവരെ?” അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ച് അഞ്ജന വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
മാധവൻ യാന്ത്രികമായി തലയാട്ടി. “അറിയാം മോളേ… ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മ രാധിക അച്ഛന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു. അയൽപക്കത്താണ്.”
എത്ര നിസ്സാരമായിട്ടാണ് താൻ അത് പറഞ്ഞുതീർത്തത് എന്ന് മാധവൻ സ്വയം ഓർത്തു. കാലം അങ്ങനെയാണ്, ഒന്നിനെയും ഒരുപാട് കാലം ഒരേ തീവ്രതയോടെ സൂക്ഷിക്കാൻ അത് അനുവദിക്കില്ല. ഓർമ്മകളുടെ വലിയൊരു വേലിയേറ്റം മനസ്സിൽ തുടങ്ങിയതോടെ മാധവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ഭാര്യ സുനിത ചൂട് ദോശയുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നു.
“ഇത് കഴിച്ച് ചായയും കുടിച്ചിട്ട് പോയാൽ മതി. ഓഫീസിൽ പോകാൻ സമയമുണ്ട്.”
“ഞാൻ കുളിച്ചിട്ട് വരാം സുനിതാ, അതവിടെ വെച്ചേക്ക്.”
“അപ്പോഴേക്കും ഇത് ആറിത്തണുക്കും. കയ്യോടെ ഇതങ്ങ് കഴിച്ചിട്ട് പോകൂ മനുഷ്യനല്ലേ…” സുനിത മുഖം ചുളിച്ചു.
അവളങ്ങനെയാണ്, എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ അത് അപ്പോൾ തന്നെ നടക്കണം. ആ ഒരു വാശിയും നിർബന്ധവുമൊക്കെ കൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നവൾ തന്റെ ഭാര്യയായി കൂടെയുള്ളത്. ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു പിണക്കം വേണ്ടെന്ന് കരുതി മാധവൻ ദോശയെടുത്ത് വേഗത്തിൽ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അയ്യോ, പതുക്കെ കഴിക്ക്. നല്ല ചൂടുണ്ട്, വായ പൊള്ളും!” സുനിത ഉൽക്കണ്ഠയോടെ പറഞ്ഞു.
അതിലും വലിയൊരു പൊള്ളലിലാണ് തന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നതെന്ന് പാവം അവൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് മാധവൻ ഉള്ളാലെ വിചാരിച്ചു.
## അധ്യായം 2: കദളിപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധമുള്ള ഓർമ്മകൾ
ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടനുകൾ ഇടുമ്പോഴും മകൾ അഞ്ജന വീണ്ടും അരികിലേക്ക് വന്നു. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന അവൾക്ക് നന്നായി പഠിക്കുന്നവരോടൊക്കെ വലിയ ആരാധനയാണ്.
“അച്ഛാ… ഇനി നമ്മൾ നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ ആ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ എന്നെയും കൊണ്ട് പോകണം കേട്ടോ. എനിക്ക് ആ ചേച്ചിയെ കണ്ട് ഒരു സെൽഫി എടുക്കണം.”
“ഓഹ് പിന്നെ… ഈ ലോകത്ത് ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും ഒരാൾക്ക് റാങ്ക് കിട്ടുന്നത്!” അടുക്കളയിൽ നിന്നും സുനിതയുടെ പരിഹാസം കലർന്ന പിറുപിറുപ്പ് കേട്ടു.
അഞ്ജന ആവശ്യപ്പെട്ട കാര്യം സാധിച്ചുകൊടുക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ എന്ന് മാധവൻ സംശയിച്ചു. രാധികയും താനും തമ്മിൽ കണ്ടിട്ട് ഇരുപത് വർഷത്തിലധികമായിരിക്കുന്നു. തന്റെ അനിയത്തി രശ്മിയുടെ അതേ പ്രായമായിരുന്നു രാധികയ്ക്ക്. രണ്ടുപേരും ഒരേ ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നതും. കുട്ടിക്കാലത്ത് രാധിക കൂടുതൽ സമയവും മാധവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞുകൂടിയത്. മാധവന്റെ അമ്മ നാട്ടിലെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുത്തിരുന്നു. രാധികയും അമ്മയുടെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു.
ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞാലും അവൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ മടിക്കും. രശ്മിയും രാധികയും കൂടി ഓരോ കുസൃതികൾ ഒപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിനൊക്കെ രക്ഷകനായി നിന്നിരുന്നത് മാധവനായിരുന്നു. രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ ഒരു ഹീറോയായി നടന്നിരുന്ന ആ നാളുകൾ ഓർത്ത് മാധവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
വിഷുക്കാലത്ത് അമ്പലപ്പറമ്പിലെ കൊന്നപ്പൂക്കൾ പറിച്ചുകൊടുക്കാനും, പറമ്പിലെ ചാമ്പയ്ക്കയും പേരയ്ക്കയും ഒക്കെ പറിച്ച് നൽകാനും അവൾക്ക് ‘മാധവേട്ടൻ’ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. തോട്ടു വക്കിൽ മീൻ പിടിക്കാൻ ചൂണ്ടയുമായി നിൽക്കുമ്പോൾ, അതിൽ കൊളുത്തുന്ന ഒരു പരൽമീനിന് വേണ്ടി മണിക്കൂറുകളോളം അവൾ മാധവന്റെ അരികിൽ കാത്തുനിൽക്കുമായിരുന്നു. അമ്മ കൊടുക്കുന്ന കണക്കിന്റെ ഹോംവർക്കുകൾ ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതിന് പകരമായി അവൾ കൊണ്ടുവന്നു തരുന്ന മിഠായികൾക്കും കഥാപുസ്തകങ്ങൾക്കും കണക്കില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം രാധിക ട്യൂഷന് വരാതായി. രശ്മിയോട് ചോദിച്ചിട്ടും അവൾ ഒന്നും വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും വരാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, പഴയതുപോലെയായിരുന്നില്ല അവൾ. കുറച്ചുകൂടി സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു. തന്നെ കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു പരുങ്ങൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാധവൻ അവളോട് ചോദിച്ചു: “രാധികേ… ആ വലിയ തോട്ടിൽ പുതിയ മീനുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. നീയും രശ്മിയും വരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ചൂണ്ടയിടാൻ കൊണ്ടുപോകാം. വേണോ?”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ മുഖം കുനിച്ചുപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു. കദളിപ്പൂക്കൾ കണ്ടാൽ കൂടെ വരാൻ കൊഞ്ചുന്ന ആ പെണ്ണിന് ഇതെന്തുപറ്റി എന്ന് മാധവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ രാധികയോട് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു.
“രാധികേ… നീയിപ്പോൾ പഴയതുപോലെ മാധവന്റെ കൂടെ പറമ്പിലും കാട്ടിലും ഒന്നും നടക്കരുത് കേട്ടോ. നീയിപ്പോൾ വലിയ പെണ്ണാണ്. കാര്യവിവരമുള്ള കുട്ടിയാവണം.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ മാധവന് ചിരിയാണ് വന്നത്. എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഈ പെണ്ണാണോ പെട്ടെന്ന് വലിയ പെണ്ണായത്! പക്ഷേ, അതോടെ അവളും താനും തമ്മിൽ വലിയൊരു അകലം വന്നു. മാധവൻ അപ്പോൾ പത്താം ക്ലാസ്സിലായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നും പഠിക്കാൻ കടുത്ത നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അവനും പുറത്തേക്കുള്ള കറക്കങ്ങൾ കുറച്ചു. രാധിക ട്യൂഷന് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവൾ മാധവനെ തീരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുപോലെ നടന്നു. ഹൃദയത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാധവന് മനസ്സിലായത് അവന്റെ പതിനാറാമത്തെ പിറന്നാൾ ദിവസമായിരുന്നു.
## അധ്യായം 3: ഒരു പുസ്തകത്താളിന്റെ വിപ്ലവം
അന്ന് രാവിലെ സ്കൂളിൽ വെച്ച് മാധവൻ എല്ലാ കൂട്ടുകാർക്കും മിഠായി നൽകി. കൂട്ടത്തിൽ രാധികയ്ക്കും കൊടുത്തു. അത് വാങ്ങുമ്പോൾ അവൾ തന്ന ആ ചിരിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മാധവൻ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയപ്പോൾ രാധിക മാധവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഭംഗിയുള്ള വർണ്ണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ സമ്മാനമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ കാണാതെ അവൾ അത് മാധവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്ത് വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോയി.
മാധവൻ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് ആ പൊതി പതുക്കെ അഴിച്ചു. നെഞ്ചിടിപ്പ് വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. പൊതി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ ഒരു നോവലും തിളങ്ങുന്ന ഒരു പേനയുമായിരുന്നു. പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ താൾ മറിച്ചപ്പോൾ വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു:
‘എന്റെ മാധവേട്ടന് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകൾ… – രാധിക.’
ആ പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു. ‘എന്റെ മാധവേട്ടൻ’ എന്ന ആ വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക് തന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം മുഴുവൻ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അവർ പ്രഭ വഴിയും അല്ലാതെയും ഒട്ടനവധി കത്തുകൾ കൈമാറി. അമ്പലമുറ്റത്തും സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴികളിലും വെച്ച് അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. രാധികയില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും മാധവന് ആലോചിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര തീവ്രമായി ആ പ്രണയം വളർന്നു.
എന്നാൽ, ആ പ്രണയം അധികനാൾ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ദിവസം മാധവന്റെ പഠനത്തിലെ ശ്രദ്ധക്കുറവ് കണ്ട് അമ്മ അവന്റെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുസ്തകത്തിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് വീണത് രാധിക എഴുതിയ ആ പ്രണയലേഖനമായിരുന്നു. അത് വായിച്ച അമ്മയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നുതുടുത്തു.
അന്ന് വീട്ടിൽ വലിയ പ്രശ്നമായി. അച്ഛനും അമ്മയും മാധവനെ കടുത്ത രീതിയിൽ ശകാരിച്ചു. അമ്മ ഈ വിവരം രാധികയുടെ വീട്ടിലും അറിയിച്ചു. പാവം രാധികയെ അവളുടെ വീട്ടുകാർ ഒരുപാട് ഉപദ്രവിച്ചു. അവളുടെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അവർ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. പിന്നീട് ദിവസങ്ങളോളം അവൾ സ്കൂളിൽ പോയത് അവളുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിടുമ്പോഴേക്കും അച്ഛൻ സ്കൂട്ടറുമായി വന്ന് അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. ട്യൂഷൻ പഠിത്തവും അതോടെ നിന്നു.
ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനിയത്തി രശ്മിയാണ് ആ വിയോഗവാർത്ത മാധവനെയറിയിച്ചത്. രാധികയുടെ അച്ഛന് ദൂരെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ലഭിച്ചെന്നും, അവർ പിറ്റേന്ന് തന്നെ ആ നാട് വിട്ടുപോകുകയാണെന്നും!
അതൊരു വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു മാധവന്. സ്നേഹിക്കുന്നത് ഇത്രയും വലിയ തെറ്റാണോ എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. അവൾ പോകുന്നത് ഒരു നോക്ക് കാണാൻ അവൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും അമ്മ അവനെ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചില്ല. അതിനുശേഷം രാധികയെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു വിവരവും മാധവന് ലഭിച്ചില്ല. പിന്നീട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ആ ഓർമ്മകളെല്ലാം പതുക്കെ മാഞ്ഞുപോയി.
## അധ്യായം 4: യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ഒരു മടക്കം
ഇന്ന് ഈ പത്രത്താൾ മുന്നിൽ വരുന്നത് വരെ താൻ ആ പഴയ രാധികയെ പൂർണ്ണമായും മറന്നിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് മാധവനിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം നിറച്ചു. തന്റെ നാടിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അവളില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും താൻ അവളെ ഓർക്കാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
“മാധവേട്ടാ… നിങ്ങൾ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്? ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ? ഇതുവരെ റെഡിയായില്ലേ?”
കുളിയും കഴിഞ്ഞ് വന്നിട്ടും ധരിക്കാനുള്ള ഷർട്ടും കയ്യിൽ പിടിച്ച് പഴയ ഓർമ്മകളിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്ന മാധവനെ സുനിതയുടെ ശബ്ദമാണ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്.
അവൻ പെട്ടെന്ന് ജാള്യതയോടെ ഒരു ചെറുചിരി വരുത്തി. “ആഹ്… ദേ വരുന്നു സുനിതാ. ദോശ നല്ല സൂപ്പറായിരുന്നു കേട്ടോ.”
അവൻ വേഗത്തിൽ ഷർട്ട് ധരിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറായി. പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു മധുരമുള്ള നോവായി ഉള്ളിൽ അവശേഷിക്കുമ്പോഴും, തന്റെ മുന്നിലുള്ള ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തെയും കുടുംബത്തെയും ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മാധവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മകൾ അഞ്ജനയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാറിന്റെ താക്കോലുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
**(ശുഭം)**