by ആശുപത്രി വരാന്തയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ ചാനൽ റിപ്പോർട്ടറുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആ മെഡിക്കൽ കോളേജ് ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ടെലിവിഷൻ സ്ക്രീനിൽ ആ വാർത്ത ഫ്ളാഷ് ന്യൂസായി മിന്നിമറഞ്ഞു.
> “പെറ്റമ്മയുടെ ഒത്താശയോടെ ഒൻപതു വയസ്സുകാരിക്ക് നേരെ ക്രൂരമായ അതിക്രമം… കുട്ടി അത്യാസന്ന നിലയിൽ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ… അമ്മയും കാമുകനും പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ…”
>
വാർത്ത കേൾക്കുംതോറും പൂമുഖത്തിരുന്ന് നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയുന്ന ഒരു അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ; മാധവൻ. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച്, ചുമരിലിടിച്ച് കരയുന്ന അയാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കൂടെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു.
“ഞാൻ… ഞാൻ പോകുമ്പോഴും എന്റെ വണ്ടിക്ക് പിന്നാലെ ഓടിവന്നതാ സാറേ എന്റെ മോൾ… ‘അച്ഛാ പോവല്ലേ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ നെഞ്ചോട് ഒട്ടിനിന്നതാ… ആ കുഞ്ഞാണിപ്പോൾ…” മാധവന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി ഗൾഫിലെ മണലാരണ്യത്തിൽ കിടന്ന് അയാൾ വിയർപ്പൊഴുക്കിയത് തന്റെ ഭാര്യ രാധികയ്ക്കും മകൾ മീനാക്ഷിക്കും നല്ലൊരു ജീവിതം കൊടുക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനും കുടുംബത്തിന് ഒരു തുണയാകാനും വേണ്ടി താൻ ജീവനതുല്യം സ്നേഹിച്ച കൂട്ടുകാരൻ ഹരിദാസിനെയാണ് അയാൾ ചുമതലപ്പെടുത്തിയത്. എന്നാൽ ആ കൂട്ടുകാരൻ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ കാലനാകുമെന്നോ, സ്വന്തം ഭാര്യ അതിന് കൂട്ടുനിൽക്കുമെന്നോ അയാൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
ഐ.സി.യുവിന്റെ ചില്ലുവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയ സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ ജയശങ്കറിന്റെ ഉള്ളിൽ കോപം ഇരമ്പിയാർത്തു. ചതച്ചരയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു പൂമൊട്ടുപോലെ, ജീവന്റെ നേർത്ത നൂലിഴകളിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുകയാണ് ആ ഒൻപതു വയസ്സുകാരി.
ചില്ലുവാതിലിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുനടന്ന ജയശങ്കർ പുറത്തേക്ക് വന്നതും മാധവൻ അയാളുടെ കാല്ക്കലേക്ക് വീണു.
“സാറേ… എന്റെ പൊന്നുമോളെ ഈ അവസ്ഥയിലാക്കിയ ആ ചെന്നായക്കളെ എന്ത് ചെയ്തു സാർ? നമ്മുടെ നിയമം അവരെ വെറുതെ വിടുമോ സാറേ? ജയിലിൽ കൊടുത്ത് അവറ്റകളെ തീറ്റിപ്പോറ്റുകയേ ഉള്ളൂ എന്ന് എനിക്കറിയാം… എനിക്ക് നീതി വേണം സാറേ…” മാധവൻ നിലവിളിച്ചു.
ജയശങ്കർ മാധവനെ തോളിൽ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലും ഈറൻ പടർന്നിരുന്നു. ഒരു പോലീസുകാരൻ എന്നതിലുപരി ഒരു അച്ഛന്റെ മനസ്സായിരുന്നു അപ്പോൾ ജയശങ്കറിന്. “എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് ഒരു വെറുംവാക്ക് പറഞ്ഞ് ഞാൻ നിങ്ങളെ പറ്റിക്കില്ല മാധവൻ. പക്ഷേ ഒന്നുറപ്പിച്ചു പറയാം… ആ കുഞ്ഞിനോട് ഈ ക്രൂരത ചെയ്തവർ അനുഭവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്ക്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ജയശങ്കർ വേഗത്തിൽ നടന്നു. കൂടെ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ തോമസും ഉണ്ടായിരുന്നു.
## അധ്യായം 2: പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ കനൽ
പോലീസ് സ്റ്റേഷന് മുന്നിൽ ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ആക്രോശങ്ങളും ഉയർന്നു കേട്ടു. ജനരോഷം എത്രത്തോളം ഭയങ്കരമാണെന്ന് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കയറിയ ജയശങ്കറിന് ബോധ്യമായി.
“സാർ, പുറത്ത് ജനങ്ങൾ ആകെ അക്രമകാരികളാണ്. കൂടുതൽ ഫോഴ്സിനെ വിളിക്കേണ്ടി വരുമോ?” തോമസ് ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
ജയശങ്കർ അതിനൊന്നും മറുപടി പറയാതെ നേരെ ലോക്കപ്പ് മുറിക്ക് നേരെ നടന്നു. അവിടെ ബെഞ്ചിൽ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, കൈകൾ കെട്ടി വളരെ ലാഘവത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന രാധികയെ കണ്ടതും അയാളുടെ ചോര തിളച്ചു.
“ഈ ഒരുമ്പെട്ടവൾക്ക് ഇവിടെ ഞെളിഞ്ഞിരിക്കാൻ ആരാണ് തോമസേ അനുവാദം കൊടുത്തത്?” ജയശങ്കർ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജ്ജിച്ചു.
ആ ശബ്ദം കേട്ട് രാധിക ഭയത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
“എവിടെടീ നിന്റെ മറ്റവൻ? നിനക്ക് അവനെ പിരിഞ്ഞ് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലേ? അവൻ ഇട്ടിട്ടുപോകുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണോടീ നീ നൊന്തുപെറ്റ സ്വന്തം ചോരയെ അവന് കാഴ്ചവെച്ചത്? നീ ഒരു അമ്മയാണോടീ?” ജയശങ്കറിന്റെ കൈ തനിയെ ഉയർന്നു. രാധികയുടെ കവിളിൽ ശക്തമായൊരു അടി പതിച്ചു.
നിലതെറ്റി വീണ രാധികയുടെ ചുണ്ടുപൊട്ടി ചോരയൊലിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെല്ലും കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അടുത്ത മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പ്രതി ഹരിദാസിനെ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന പി.സി. കുമാരൻ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. നാട്ടുകാരുടെ കൈയേറ്റത്തിൽ അവന്റെ മുഖവും ശരീരവും ആകെ ചതഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തിയിട്ടും കുറ്റവാളികളുടെ മുഖത്തെ ആ നിർവികാരത ജയശങ്കറിലെ മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
പിറ്റേന്ന് കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കിയപ്പോഴും രാധികയും ഹരിദാസും പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുന്നതും, ഇത്രയും വലിയൊരു ക്രൂരത ചെയ്തിട്ടും യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ട് മജിസ്ട്രേറ്റ് പോലും അമ്പരന്നുപോയി. പ്രതികളെ റിമാൻഡ് ചെയ്ത് ജയിലിലേക്ക് മാറ്റാൻ കോടതി ഉത്തരവിട്ടു.
## അധ്യായം 3: കാത്തിരുന്ന വിധി
കോടതി നടപടികൾക്ക് ശേഷം പ്രതികളെ ജയിലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി പോലീസ് വാനിൽ കയറ്റി. ജയശങ്കറും തോമസും മറ്റ് പോലീസുകാരും വണ്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴും രാധിക ഹരിദാസിന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് തോമസ് ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. ജയശങ്കർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ സീറ്റിലിരുന്ന് പുകയുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് വിജനമായ ആ വനപാതയിലൂടെ വണ്ടി നീങ്ങുമ്പോൾ മുന്നിലേക്ക് ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം ആയുധങ്ങളുമായി ഇരച്ചെത്തിയത്. വണ്ടി പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രോശങ്ങൾ കേട്ട് തോമസ് തോക്കിലേക്ക് കൈവെച്ചു.
എന്നാൽ ജയശങ്കർ തോമസിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേർത്ത പരിഹാസച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ… പുറത്ത് നാട്ടുകാരാണ്. അവർ വണ്ടി തടഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്,” ഡ്രൈവർ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം… വണ്ടിയുടെ ഡോറുകൾ തുറക്ക്,” ജയശങ്കർ ശാന്തമായി ഉത്തരവിട്ടു.
“സാർ… അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. പ്രതികളെ അവർ…” തോമസ് മുഴുവനാക്കും മുൻപ് ജയശങ്കർ വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. കൂടെയുള്ള പോലീസുകാരും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി റോഡിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറിനിന്നു. ഈ കാഴ്ച കണ്ട് വണ്ടിക്കുള്ളിലിരുന്ന രാധികയും ഹരിദാസും മരണഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ജനക്കൂട്ടം പോലീസ് വാനിന്റെ വാതിലുകൾ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് കയറി. അവർ രാധികയെയും ഹരിദാസിനെയും പുറത്തേക്ക് വലിച്ച് റോഡിലേക്ക് ഇട്ടു.
## അധ്യായം 4: ജനകീയ നീതി
റോഡിൽ വീണ കുറ്റവാളികൾക്ക് മേൽ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രോശങ്ങളും അടികളും വീണുതുടങ്ങി. പ്രാണൻ പിടയുന്ന വേദനയോടെ ഹരിദാസും രാധികയും ജീവനായി യാചിച്ചുകൊണ്ട് ആർത്തുവിളിച്ചു. എന്നാൽ ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണീരിന്റെ വിലയറിഞ്ഞ ജനക്കൂട്ടം ഒട്ടും ദയ കാണിച്ചില്ല.
വഴിയരികിൽ മാറിനിന്ന് ആ കാഴ്ച ഒരു ആശ്വാസത്തോടെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു സി.ഐ ജയശങ്കർ. തോമസിനും കൂടെയുള്ള പോലീസുകാർക്കും അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്, ഇത് ജയശങ്കർ സാറിന്റെ സ്വന്തം ശിക്ഷാവിധിയായിരുന്നു എന്ന്.
നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകളിലൂടെ രക്ഷപ്പെട്ട്, ജയിലിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ ഒളിച്ചുതാമസിക്കുന്ന കുറ്റവാളികൾക്ക് ഇരയാക്കപ്പെട്ടവർക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത നീതി, ജനങ്ങളിലൂടെ തന്നെ നടപ്പിലാക്കിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഈ ജനകീയ കോടതി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത വണ്ണം ആ പാപികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പായിരുന്നു.
അതെ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ നിയമം തോറ്റിടത്ത് ജനങ്ങളുടെ നീതി നടപ്പിലാകണം. ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ആത്മാവിനും ആ തകർന്ന അച്ഛനും അതല്ലാതെ മറ്റൊരു നീതിയും ആശ്വാസമേകില്ലായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ നല്ല നാളേക്കായി ആ ജനക്കൂട്ടം അവിടെ നീതി നടപ്പിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.