by ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ, ആരുടെയും തുണയില്ലാത്ത കല്യാണി എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കൈയും പിടിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് ആ ചെറിയ വീടിന്റെ പടികടക്കുമ്പോൾ നേരം സന്ധ്യയോടടുത്തിരുന്നു. പന്തലോ കൊട്ടും കുരവയോ ഇല്ലാതെ, കേവലം ഒരു രജിസ്റ്റർ വിവാഹത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തോടെയാണ് അവൻ അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്.
അവർ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയതും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ ശാരദയുടെയും അനിയത്തിമാരായ രജനിയുടെയും രശ്മിയുടെയും മുഖം കടന്നൽ കുത്തിയത് പോലെ വീർത്തു. ആ മുഖങ്ങളിലെ അവജ്ഞ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് അവൻ കല്യാണിയെയും കൂട്ടി അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിൽ ‘രണ്ടാംകെട്ടുകാരി’ എന്ന ലേബലൊട്ടിച്ച, ആദ്യവിവാഹത്തിന്റെ പരാജയത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണ് കല്യാണി. അവർ മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ഉടനെ തന്നെ പുറത്ത് ശാരദയുടെ നെഞ്ചത്തടിച്ചുള്ള കരച്ചിലും ശാപവാക്കുകളും ഉയർന്നു. അനിയത്തിമാർ അവരെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ശാരദയുടെ ശബ്ദം കൂടിവന്നു.
“എന്റെ ഈശ്വരാ… ഏത് നേരത്താണോ ഈ ശകുനപ്പിഴ ഇങ്ങോട്ട് കയറിവന്നത്! എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കപ്പൽകയറ്റാൻ ഓരോന്ന് ഇറങ്ങിക്കോളും!”
പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രോശം കേട്ട് കല്യാണിയുടെ മിഴികൾ നിറയുന്നതും അവൾ തലതാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നതും സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
“അമ്മേ… ഇവിടെ ആരെങ്കിലും മരിച്ചുപോയോ ഇങ്ങനെ കിടന്ന് നിലവിളിക്കാൻ? നിർത്ത് ആ ഒച്ചപ്പാട്!” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ആ പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമായി, ഞാൻ നിയമപരമായി അവളെ എന്റെ ഭാര്യയാക്കി കൂടെക്കൂട്ടി. അത്രയേ ഉള്ളൂ. ഈ വീട്ടിൽ ഇനി എന്റെ ഭാര്യയായി അവൾ ഉണ്ടാകും.”
ശാരദ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് മകന് നേരെ വിരൽചൂണ്ടി: “എടാ ഒരുമ്പെട്ടവനെ… നിനക്ക് നല്ലൊരു ജോലിയും വരുമാനവുമില്ലേടാ? ഈ നാട്ടിൽ നല്ല അന്തസ്സുള്ള എത്രയോ പെൺകുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു. അവരെയൊക്കെ കളഞ്ഞിട്ടാണോ മറ്റൊരാൾ ഉപേക്ഷിച്ച ഈ എരപ്പയെ നീ ഇങ്ങോട്ട് എഴുന്നള്ളിച്ചുകൊണ്ട് വന്നത്?”
അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിലെ ചിന്താഗതി അവന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. കല്യാണി അനാഥയാണെന്നതും, അവളുടെ ആദ്യവിവാഹം ഒരു മാസം പോലും തികയുന്നതിന് മുൻപ് തകർന്നുപോയതുമാണ് അവരുടെ പ്രശ്നം.
“അമ്മേ, അവൾ അനാഥയാണ്. വിവേക് അവളെ കല്യാണം കഴിച്ച് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാണ്. അതിന് ശേഷം ആ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും അവളെ എത്രമാത്രം ദ്രോഹിച്ചെന്ന് എനിക്കറിയാം. അവളും ഒരു മനുഷ്യജീവനല്ലേ അമ്മേ? എന്നെക്കൊണ്ടാകുന്ന ഒരു നന്മ ഞാൻ ചെയ്തു. അതിനെ ഇങ്ങനെ കാണരുത്.” അവൻ പരമാവധി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് അനാഥയെയാണ് കെട്ടേണ്ടതെങ്കിൽ നമുക്ക് വേറെ നല്ല ആലോചനകൾ നോക്കാമായിരുന്നു.” ശാരദ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. “എന്നാലും ഈ പാപം പിടിച്ചവളെത്തന്നെ വേണമായിരുന്നോ നിന്റെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ? മോൻ ഇപ്പോത്തന്നെ ആ അശ്രീകരത്തിനെ ഇവിടുന്ന് ഇറക്കിവിട്. ഞാൻ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ പോയി കുറച്ചു ചാണകവെള്ളം വാങ്ങി തളിച്ചു ശുദ്ധമാക്കട്ടെ നമ്മുടെ വീട്!”
“അമ്മേ! മതി നിർത്ത്!” സിദ്ധാർത്ഥ് ഒച്ചമുയർത്തി. “കൊട്ടും കുരവയും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ താലി ചാർത്തിയവളാണ് കല്യാണി. അവളെ അമ്മയ്ക്ക് മകളെപ്പോലെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു മരുമകളായെങ്കിലും കാണണം. നമ്മുടെ സമാധാനത്തിന് അതാണ് നല്ലത്. കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിപ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി എന്റെ ജീവിതം അമ്മ തീരുമാനിക്കേണ്ട. അവൾക്ക് ചെറുതെങ്കിലും ഒരു സ്വകാര്യ ജോലി തനിയെയുണ്ട്. അവൾ ആരുടെയും ദാക്ഷിണ്യം പറ്റി ജീവിക്കാൻ വന്നതല്ല.”
അവൻ തിരിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശാരദ വീണ്ടും പിൻവിളി വിളിച്ചു.
## അധ്യായം 2: ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭൂതകാലം
“മോനേ… നിന്റെ താഴെയുള്ള പെങ്ങൾമാരെ ഓർത്തെങ്കിലും നീ ഈ ചതി ചെയ്യരുത്. ഇങ്ങനെയൊരു പെണ്ണ് ഈ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നല്ല കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നൊന്നും അവർക്ക് ആലോചന വരില്ല. അതോ നിനക്ക് നിന്റെ പെങ്ങൾമാരെ വല്ല ആഭാസന്മാരുടെയും കൂടെ പറഞ്ഞുവിടാനാണോ ആഗ്രഹം?”
പെങ്ങൾമാരുടെ കാര്യം പറഞ്ഞുള്ള അമ്മയുടെ വൈകാരിക ബ്ലാക്ക്മെയിലിംഗ് കേട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കഠിനമായ ഭാവം തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ എന്റെ പെങ്ങൾമാരെയാണ് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ എന്റെ ഭാര്യയെയല്ല അമ്മേ. ആണുങ്ങളായി പിറന്ന നട്ടെല്ലുള്ള പിള്ളേർക്ക് എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഭൂതകാലം ഒരു പ്രശ്നമാകില്ല. എന്റെ പെങ്ങളുടെ നന്മ നോക്കി അവർ വരും. അതല്ലാത്ത നാറികൾക്ക് എന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ പോലും വരാൻ അർഹതയില്ല. ഈ സംസാരം ഇവിടെ നിർത്താം.”
“എങ്കിൽ പറയെടാ നീ! നിന്നെ പ്രസവിച്ച എന്നോട് തന്നെ നീ ഇത് പറയണം!” ശാരദ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറിനിന്ന് കൈകൊട്ടി. “ഒരു അറവാണിച്ചി വന്നു കയറിയപ്പോഴേക്കും നിന്റെ സംസാരം മാറിയല്ലോ. നീ ആ അശ്രീകരത്തിനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അറിയണം!”
അമ്മയുടെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് കല്യാണി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇറങ്ങിവന്നു. ഒരു പുതിയ ജീവിതവും സുരക്ഷിതത്വവും ആഗ്രഹിച്ച് തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട പെൺകുട്ടി ആദ്യദിവസം തന്നെ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാൻ സിദ്ധാർത്ഥിന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർന്നു. അവൻ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“അമ്മേ… എനിക്ക് പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് എന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അന്നേരം എനിക്ക് ഈ പറയുന്ന സഹോദരിമാർ ആരുമില്ല. പിന്നെ എങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് രണ്ട് അനിയത്തിമാരുണ്ടായി?”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഉമ്മറത്ത് നിന്നിരുന്ന രജനിയും രശ്മിയും ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. ശാരദയുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിപ്പ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“അച്ഛൻ മരിച്ച ശേഷം അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ വന്നവന്റെ ‘സംഭാവന’യാണ് ഈ നിൽക്കുന്ന രണ്ടുപേരും! പണവും തന്ന്, അമ്മയെ വഴിപിഴപ്പിച്ച് അവൻ സ്ഥലംവിട്ടു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജോലിക്ക് പോകുന്ന കാലം വരെ അമ്മയ്ക്ക് പണിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അമ്മ ഒരു പെണ്ണല്ലേ… സ്വന്തം ഭൂതകാലം ഓർത്തെങ്കിലും മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ സങ്കടം അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൂടേ? അതിന് പകരം എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും ക്രൂരമായി സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നത്?”
മുറിയിലാകെ കനത്ത മൗനം പടർന്നു. സിത്ഥാർത്ഥ് ശ്വാസമെടുത്ത് തുടർന്നു:
“കണക്ക് പറയുകയല്ല, എങ്കിലും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ചെലവും നോക്കുന്നത് ഞാനാണ്. എന്റെ ഭാര്യയെ ഈ വീട്ടിൽ സ്വീകരിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അവളെയുമായി ഇപ്പോൾ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങും. അമ്മ ആലോചിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ കരയുകയായിരുന്ന അനിയത്തിമാരെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ചു. “നിങ്ങൾ എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തിമാർ തന്നെയാണ്… അതിൽ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഉണ്ടാകും,” എന്ന് ഉറപ്പുനൽകിയ ശേഷം അവൻ കല്യാണിയുടെ കൈപിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആ ഇറങ്ങിപ്പോക്ക് ഡയലോഗ് ശാരദയ്ക്ക് നന്നായി കൊണ്ടു. മകൻ പോയാൽ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികം തകരുമെന്ന ബോധം അവരെ ശാന്തയാക്കി. അതിന് ശേഷം കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ അവർ മുതിർന്നില്ല.
## അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിത ഭാഗ്യവും പരീക്ഷണവും
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ജീവിതം അങ്ങനെ തട്ടിയും മുട്ടിയും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഉള്ളപ്പോൾ മാത്രം അമ്മയും പെങ്ങൾമാരും കല്യാണിയോട് നേരിയൊരു സ്നേഹം കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവരില്ലാത്തപ്പോൾ വീണ്ടും പഴയ മൗനം തുടർന്നു. എങ്കിലും കല്യാണിക്ക് യാതൊരു പരാതിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം മുഴുവൻ അവൾക്കായി നൽകി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കല്യാണിക്ക് സർക്കാരിന്റെ കാരുണ്യ ലോട്ടറിയുടെ ഒന്നാം സമ്മാനം അടിക്കുന്നത്. വലിയൊരു തുക കൈവന്നതോടെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം മാറി. ‘പണം കണ്ടപ്പോൾ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങി’ എന്ന ചീത്തപ്പേര് വരാതിരിക്കാൻ ശാരദ പുറമേക്ക് പഴയ ഭാവം നടിച്ചെങ്കിലും, അനിയത്തിമാരോട് കല്യാണിയുമായി കൂടുതൽ അടുക്കാൻ അവർ അനുവാദം നൽകി. പണവും കൂടിയായപ്പോൾ കല്യാണി എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവളായി മാറുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥ് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു.
പക്ഷേ, ഈശ്വരന്റെ പരീക്ഷണം അവിടെയും തീർന്നില്ല.
ഒരു പതിവ് ചെക്കപ്പിനിടയിലാണ് ശാരദയുടെ രണ്ട് വൃക്കകളും പ്രവർത്തനരഹിതമായി എന്ന മാരകമായ സത്യം ഡോക്ടർമാർ വിളിച്ചുപറയുന്നത്. അടിയന്തരമായി ട്രാൻസ്പ്ലാന്റ് ചെയ്യണം. വൃക്ക നൽകാൻ ആളെ കിട്ടിയാലും ആശുപത്രി ചെലവുകൾക്കായി ലക്ഷങ്ങൾ ആവശ്യമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈയിൽ അത്രയും തുകയില്ലെന്ന് ശാരദയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. കല്യാണിയോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാൻ അവരുടെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരം സമ്മതിച്ചതുമില്ല.
ഒടുവിൽ, പെങ്ങൾമാരുടെ കല്യാണം കാണുന്നതുവരെ ജീവിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ട് ശാരദ പതുക്കെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അരികിൽ വന്നു പണം ചോദിച്ചു.
യഥാർത്ഥത്തിൽ, അമ്മ ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ചികിത്സയ്ക്കുള്ള മുഴുവൻ തുകയും കല്യാണി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഡിമാൻഡ് വെച്ചു.
“അമ്മേ… പൈസയൊക്കെ ഞാൻ റെഡിയാക്കാം. കല്യാണി തന്നെയാണ് ഇത് തന്നത്. പക്ഷേ, ഇത്രയും കാലം അമ്മ അവളെ വെറുത്തില്ലേ… ആ മനസ്സുകൊണ്ട് അവളെ ഒന്ന് ‘മോളേ’ എന്ന് വിളിക്കണം. പണം തരാൻ അവൾ ഇതൊന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല, അവൾക്ക് ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹം മാത്രം മതി.”
ഓപ്പറേഷന് പോകുന്നതിന്റെ തലേദിവസം ശാരദ കല്യാണിയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ച് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ “മോളേ…” എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, ഒരു യുഗം മുഴുവൻ കാർമേഘം മൂടിക്കിടന്ന കല്യാണിയുടെ മുഖം മഴവിൽ ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു. ഉള്ളിൽ തെല്ലും ദേഷ്യമോ വിരോധമോ ഇല്ലാതെ കല്യാണി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകും വഴി ശാരദ മകന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു:
“മോനേ… അസുഖം വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ പേടിയായിരുന്നു. ഞാൻ മരിച്ചുപോകുമോ എന്ന്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്കറിയാം, ദൈവത്തിന് എന്നെ വിട്ടുതരില്ലെന്ന്. കാരണം ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ അത്രമേൽ കൊതിക്കുന്ന ഒരു മകൾ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ വീട്ടിലുണ്ട്. എനിക്ക് ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹമേയുള്ളൂ… ഞാൻ മരിച്ചാലും നിന്റെ അനിയത്തിമാരെ നോക്കാൻ എന്നെക്കാൾ നന്നായി കല്യാണിക്ക് കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
## അധ്യായം 4: ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം
വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളർച്ചയോടും ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തോടും നന്ദി തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. ഡോക്ടർമാരുടെ മികവുകൊണ്ട് ശാരദ ജീവിതത്തിലേക്ക് വിജയകരമായി തിരിച്ചുവന്നു.
അമ്മയുടെ ആയുസ്സ് നീട്ടിക്കൊടുത്തത് കല്യാണിയുടെ പ്രാർത്ഥനയും സ്നേഹവുമാണെന്ന് ശാരദ ഇപ്പോൾ എപ്പോഴും വീട്ടിൽ പറയാറുണ്ട്. പഴയ മുൻവിധികളെല്ലാം മാറി, ആ ചെറിയ വീട് ഇപ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു വലിയ തണൽമരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അനാഥയായി വന്ന കല്യാണി ഇന്ന് ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. മുൻവിധികളല്ല, മനുഷ്യന്റെ നന്മയാണ് പ്രധാനം എന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.