by ജനൽചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ താളം പിടിക്കുമ്പോൾ, മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഭാരമായിരുന്നു. അല്പം മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ **മാളവിക**യുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ വിയർപ്പും കണ്ണുനീരും ആ കിടക്കവിരികളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. കട്ടിലിൽ നിസ്സംഗനായി ഉറങ്ങുന്ന **സന്ദീപിനെ** അവൾ വെറുപ്പോടെ ഒന്നു നോക്കി.
അതൊരു ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കനുസരിച്ച് മാത്രം ചലിക്കേണ്ട ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ് അവളെന്ന അയാളുടെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. “ഇപ്പോൾ വേണ്ട… എനിക്ക് സേഫ് ടൈം അല്ല” എന്ന് അവൾ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും അയാൾ അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. തന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ തകർക്കാമെന്ന് അയാൾ കരുതി.
മാളവികയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഏക നിബന്ധന പഠനം തുടരണമെന്നായിരുന്നു. എം.എസ്.സി കഴിഞ്ഞ് ഗവേഷണം ചെയ്യണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ മോഹം. “എന്റെ ഭാര്യ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടുന്നത് എനിക്കും അഭിമാനമല്ലേ” എന്ന് അന്ന് വാഗ്ദാനം നൽകിയ സന്ദീപ്, വിവാഹശേഷം ആ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുമാറ്റി. അയാൾക്ക് വേണ്ടത് തന്റെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുന്ന, നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു നിഴലിനെ മാത്രമായിരുന്നു.
### **അധ്യായം 2: തടവറയിലെ നാളുകൾ**
“മാളൂ, ഈ റിസർച്ചിന്റെ കാര്യം ഇനി നീ പറയരുത്. നിനക്ക് എന്താ ഇവിടെ കുറവ്? പണമുണ്ടോ, തുണിയുണ്ടോ? പിന്നെന്തിനാ ഈ ഓട്ടം?” സന്ദീപിന്റെ ചോദ്യം ഒരു താക്കീതായിരുന്നു.
അവളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ അയാൾ അനാവശ്യ വസ്തുക്കളെപ്പോലെ സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും വിളിക്കുന്നത് അയാൾ നിയന്ത്രിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും മാനസികമായി അവളെ തളർത്താൻ അയാൾ പുതിയ തന്ത്രങ്ങൾ മെനഞ്ഞു. മാളവിക സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നത് അയാളിലെ പുരുഷാഹങ്കാരത്തിന് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ആ രാത്രിയിൽ അയാൾ അവളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയത്. അവളെ ഒരു കുഞ്ഞിലേക്ക് തളച്ചിട്ടാൽ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അരിയപ്പെടുമെന്ന് അയാൾ കണക്കുകൂട്ടുന്നു. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ആ കണക്കുകൂട്ടൽ ശരിയാണെന്ന് ഡോക്ടർ സ്ഥിരീകരിച്ചു.
“മാളൂ, നീ ഗർഭിണിയാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഈ പി.എച്ച്.ഡിയും ലാബും ഒക്കെ മറന്നേക്കൂ. ഇനി നീ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമായി ഇവിടെ കഴിഞ്ഞാൽ മതി,” സന്ദീപ് ക്രൂരമായൊരു വിജയച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
### **അധ്യായം 3: ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്**
സന്ദീപ് വിചാരിച്ചതുപോലെ മാളവിക തളർന്നില്ല. ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യം വർദ്ധിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഗർഭകാലത്തെ ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾക്കിടയിലും അവൾ തന്റെ പഠനത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ രഹസ്യമായി തുടർന്നു.
ഒരു ദിവസം സന്ദീപ് ഓഫീസിൽ പോയ നേരം നോക്കി അവൾ തന്റെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു. അയാൾ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന മാളവികയെ കണ്ട് അയാൾ അമ്പരന്നു.
“നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ ഇറങ്ങി പുറപ്പെടുന്നത്?” അയാൾ അലറി.
“ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. നിങ്ങൾ തന്ന വാക്ക് തെറ്റിച്ചു, പക്ഷേ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ നീതി കാണിക്കണം. എന്റെ മോഹങ്ങൾ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയും സമ്മതിക്കില്ല,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നീ ഗർഭിണിയാണ്! ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ ആര് പഠിപ്പിക്കും? നീ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഈ പടി ചവിട്ടില്ല എന്ന് ഓർത്തോ!”
“സമ്മതം… നിങ്ങളുടെ അടിമയായി ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് അഭിമാനത്തോടെ മരിക്കാനാണ്,” അവൾ പടിയിറങ്ങി.
### **അധ്യായം 4: അഗ്നിപരീക്ഷ**
സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ മാളവികയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ പരിഹാസങ്ങളായിരുന്നു. “ഗർഭിണിയായ പെണ്ണ് ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നു പഠിക്കുന്നു” എന്നത് പലർക്കും ചർച്ചാവിഷയമായി. എന്നാൽ അവളുടെ അച്ഛൻ അവൾക്ക് തണലായി നിന്നു. തളർച്ചയും വയറിലെ ഭാരവും വകവെക്കാതെ അവൾ തന്റെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പരീക്ഷകൾക്കും സെമിനാറുകൾക്കും ശേഷം അവൾ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. മകളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനകളെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് അധികം വൈകാതെ തന്നെ അവൾ തന്റെ കരിയറിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
കുഞ്ഞുണ്ടായ വിവരം അറിഞ്ഞ സന്ദീപ് ഒരു ദിവസം അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി. മാളവിക തളർന്നു കാണുമെന്നും തിരിച്ചു വരുമെന്നുമാണ് അയാൾ കരുതിയത്. പക്ഷേ, കണ്ടത് ഒരു പുതിയ മാളവികയെയാണ്.
“മാളൂ… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. നീ എന്റെ കൂടെ വാ. നിനക്ക് പഠിക്കണമെങ്കിൽ ഞാൻ സൗകര്യം ചെയ്തു തരാം,” അയാൾ വിനീതനായി പറഞ്ഞു.
മാളവിക അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “സന്ദീപ്, എനിക്ക് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പ്രൊഫസറായി ജോലി കിട്ടി. ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സൗകര്യങ്ങളോ സമ്മതമോ വേണ്ട. എന്നെ തളയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച ഈ കുഞ്ഞാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്. സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഒരു വ്യക്തിയായി കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.”
സന്ദീപ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾ പണ്ട് കണ്ട ആ പാവം പെൺകുട്ടിയല്ല ഇന്ന് തനിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. അവൾ ഒരു അഗ്നിയായി പടർന്നു പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ അഹങ്കാരവും ആധിപത്യവും തകർന്നു വീഴുന്നത് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാൾ പടിയിറങ്ങി.
### **ഉപസംഹാരം**
മഴ മാറി വെയിൽ പരക്കുന്ന ജനാലയ്ക്കൽ മാളവിക തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ മുന്നിലുള്ള വഴി പ്രയാസകരമായിരിക്കും, പക്ഷേ അവൾ ഇന്ന് സ്വതന്ത്രയാണ്. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളെ അവൾ തിരിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ ഒരു പ്രൊഫസറാണ്, അതിലുപരി തന്റെ മകൾക്ക് ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കരുത്തുള്ള അമ്മയും.
ഒരു പെണ്ണിന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ സുഗന്ധം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. അവൾ ഒരു അഗ്നിശലഭമായി മാറിയിരിക്കുന്നു – കരിഞ്ഞുപോകാതെ കനലിൽ നിന്നും പറന്നുയർന്നവൾ.
**ശുഭം**