by **തണൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ**
ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞെത്തിയ വിനയൻ കണ്ടത് ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ശാലോമിനെയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ എന്തോ വലിയൊരു തിരയിളക്കം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആ മുഖം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്താ ശാലൂ… എന്തുപറ്റി? മീരക്കുട്ടി എവിടെ?” വിനയൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു. ശാലോം മറുപടി പറയാതെ വിതുമ്പി. “നമുക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട വിനയേട്ടാ… നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിപ്പോകാം. ഈ ചുറ്റുപാടും ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യരെയും എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പാർക്കിൽ കളിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ മീരയെ നോക്കി പറയുന്നത് അവൾ കേട്ടു. ‘അഡോപ്റ്റഡ്’ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ തകർന്നുപോയി വിനയേട്ടാ. ആറുവയസ്സായില്ലേ അവൾക്ക്? അവൾ എല്ലാം ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.” വിനയന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കല്ല് വന്നു വീണതുപോലെ തോന്നി. മീര അവരുടെ വെറുമൊരു മകളല്ല, ഒരുകാലത്ത് മരുഭൂമി പോലെ വരണ്ടുപോയ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ ഒരായിരം വസന്തങ്ങളാണവൾ.
വിനയന്റെ ഓർമ്മകൾ പത്തുവർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. ദുബായിലെ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിനിടയിലാണ് ശാലോമിനെ അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ പ്രത്യാശകളുടേതായിരുന്നു. ഓരോ മാസവും അവർ ഒരു കുഞ്ഞിനായി കൊതിച്ചു. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും പ്രതീക്ഷകൾ അസ്തമിച്ച് ചുവന്ന ദിനങ്ങൾ കടന്നുവരുമ്പോൾ ശാലോം തളർന്നുപോകുമായിരുന്നു. നാട്ടിൽ പോകുമ്പോഴെല്ലാം ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ‘കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ’ ശാലോമിനെ തളർത്തി. “വിശേഷമൊന്നും ആയില്ലേ?”, “ആർക്കാ കുഴപ്പം?”, “ഇനി നോക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ല…” ഇങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവൾക്ക് ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ സമ്മാനിച്ചു. ഒടുവിൽ ഗൾഫ് ജീവിതം മടുത്ത് അവർ നാട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കി. വിനയൻ കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സ്വന്തമായി ഒരു കുഞ്ഞ് എന്ന സ്വപ്നം വിദൂരമായപ്പോൾ വിനയനാണ് ദത്തെടുക്കൽ എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ആദ്യം ശാലോം എതിർത്തു. തന്റെ ഉദരത്തിൽ ജനിക്കാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെ സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, അനാഥാലയത്തിലെ ആ ആറുമാസം പ്രായമുള്ള പെൺകുഞ്ഞിനെ കണ്ട നിമിഷം ശാലോമിന്റെ ഉള്ളിലെ മാതൃത്വം ഉണർന്നു. അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കരഞ്ഞു. “ഇവൾ എന്റെ മകളാണ് വിനയേട്ടാ… ഞാൻ നോവിച്ചു പ്രസവിച്ച എന്റെ കുഞ്ഞ്. ലോകം ഇവളെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണരുത്. ഇവൾ ദത്തെടുത്ത കുട്ടിയാണെന്ന് ആരും അറിയരുത്. അവൾ പോലും…” സ്നേഹത്തിന്റെ ആ സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വിനയൻ മൗനാനുവാദം നൽകി. ശാലോം തന്റെ അധ്യാപിക ജോലി പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് പൂർണ്ണസമയവും മീരയ്ക്കായി ചിലവഴിച്ചു. അവൾക്ക് മീര വെറുമൊരു മകളല്ല, അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീര വളർന്നു. അവൾക്ക് വിനയന്റെ കണ്ണുകളും ശാലോമിന്റെ ചിരിയുമാണെന്ന് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശാലോം രഹസ്യമായി സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ ചിലരൊക്കെ സത്യം അറിഞ്ഞിട്ടും അത് കുത്തിനോവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ സംസാരമാണ് മീരയെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത്. താൻ ഈ വീടിന്റെ സ്വന്തം മകളല്ലെന്ന സൂചന അവൾക്ക് ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയത് ശാലോമിനെ ഭ്രാന്തമായ ഭയത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. “എന്റെ മകൾ എന്നെ ‘വളർത്തമ്മ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല,” ശാലോം വിനയനോട് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. മകളുടെ മനസ്സിൽ സംശയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ മുളയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. വിനയൻ തന്റെ ജോലിയും വീടുമെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറായി. തങ്ങളെ ആരും അറിയാത്ത, മീരയുടെ ഭൂതകാലം ആരും ചികയാത്ത മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് അവർ താമസം മാറി.
പുതിയ നാട്ടിൽ, പുതിയ സ്കൂളിൽ മീര സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവിടെ വിനയന്റെയും ശാലോമിന്റെയും ‘സ്വന്തം മകൾ’ എന്ന പദവി മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. സ്നേഹം പലപ്പോഴും നമ്മളെക്കൊണ്ട് വിഡ്ഢിത്തങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുമെങ്കിലും, ആ വിഡ്ഢിത്തമാണ് തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ നിലനിർത്തുന്നതെന്ന് വിനയൻ വിശ്വസിച്ചു. പുതിയ സ്ഥലത്ത് അവർക്ക് വലിയ സൗഹൃദങ്ങളില്ലായിരുന്നു. അത് ശാലോമിന് ഒരു തരത്തിൽ ആശ്വാസമായിരുന്നു. മീരയുടെ ഓരോ വളർച്ചയിലും അവൾ അഭിമാനിച്ചു. “വിനയേട്ടാ, നോക്കൂ… അവൾക്ക് എന്നെപ്പോലെ തന്നെ പാടാൻ അറിയാം,” ശാലോം പറയുമ്പോൾ വിനയൻ പുഞ്ചിരിക്കും. രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ബന്ധം സ്നേഹം കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.
തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണെന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിനയന് തോന്നിയിരുന്നു. എന്നെങ്കിലും അവൾ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ തങ്ങളെ വെറുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനെ വേട്ടയാടി. പക്ഷേ, ശാലോമിന്റെ മുഖത്തെ ആ സമാധാനം കാണുമ്പോൾ അവൻ എല്ലാം മറക്കും. വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. മീര ഇപ്പോൾ ഒരു കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിനിയാണ്. ഒരു ദിവസം പഴയ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് അവൾ ചില രേഖകൾ കണ്ടെടുത്തു. അത് അവളുടെ ദത്തെടുക്കൽ സംബന്ധിച്ച പേപ്പറുകളായിരുന്നു. വിനയനും ശാലോമും ഭയന്ന ആ നിമിഷം വന്നണഞ്ഞു. മീര ആ പേപ്പറുകളുമായി അവരുടെ മുന്നിലെത്തി. ശാലോം തളർന്നു വീണു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “മീരക്കുട്ടീ… അമ്മയോട് ക്ഷമിക്ക്…”
പക്ഷേ മീര കരഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ പേപ്പറുകൾ മടക്കി വെച്ചു. എന്നിട്ട് ശാലോമിന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. “എനിക്ക് ഇത് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു അമ്മേ… ഞാൻ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ യാദൃശ്ചികമായി പഴയ ഡയറിയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ കിട്ടിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അമ്മ എന്നെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ, എനിക്ക് വേണ്ടി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പെറ്റമ്മയ്ക്ക് പോലും കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അറിഞ്ഞ കാര്യം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞില്ല.” വിനയനും ശാലോമും സ്തംഭിച്ചുപോയി. തങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച രഹസ്യം അവൾ നേരത്തെ അറിഞ്ഞിട്ടും തങ്ങളെക്കാൾ പക്വതയോടെ അവൾ അത് ഉള്ളിലൊതുക്കി.
“അമ്മേ… വിനയേട്ടാ… നിങ്ങൾ എന്നെ ദത്തെടുത്തതല്ല, ദൈവം എനിക്ക് നൽകിയതാണ്. രക്തം കൊണ്ടല്ല, ഹൃദയം കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ വളർത്തിയത്. ആ സത്യത്തിന് മുന്നിൽ മറ്റൊരു സത്യത്തിനും പ്രസക്തിയില്ല.” മീരയുടെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധം പടർത്തി. ശാലോം മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം താൻ ചുമന്ന ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. സ്നേഹം സ്വാർത്ഥമാണെന്ന് താൻ കരുതിയത് തെറ്റാണെന്നും സ്നേഹം കരുത്താണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ മൂവരും വീടിന്റെ ടെറസ്സിലിരുന്ന് അസ്തമയം കണ്ടു. ഇനി ഒളിച്ചോടാനോ ഒളിച്ചുവെക്കാനോ ഒന്നുമില്ല. തണൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതുപോലെ അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമായിരിക്കുന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് സ്നേഹമെന്നും, അത് പകർന്നു നൽകാൻ രക്തബന്ധത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്നും ആ കുടുംബം ലോകത്തോട് നിശബ്ദമായി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീരയുടെ ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ തെളിച്ചമുണ്ട്. കാരണം, അവൾ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു മകളല്ല, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്നേഹത്തിന്റെ അവകാശിയാണ്.
**ശുഭം**