by **വിടരുന്ന വർണ്ണങ്ങൾ**
ശ്രാവണി തന്റെ അലമാരയിലെ വലിയ നിലക്കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. കണ്ണാടിയിൽ തെളിയുന്ന രൂപത്തെ അവൾ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. കറുത്തിരുണ്ട നിറം, ഒതുക്കമില്ലാത്ത ശരീരം. നാളെയാണ് വിവാഹാലോചനയുമായി സിദ്ധാർത്ഥും കുടുംബവും വരുന്നത്. “നിനക്ക് ഗവൺമെന്റ് ജോലി ഉള്ളതുകൊണ്ട് ആലോചനകൾ വരും. പക്ഷേ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിൽ അവന്മാരുടെ കണ്ണൊന്ന് ഉടക്കണ്ടേ?” നാട്ടിലെ ചില ‘സുമനസ്സുകൾ’ കഴിഞ്ഞദിവസം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ അസ്തിത്വം വെറും നിറത്തിലാണോ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം അവളിൽ നീറ്റലുണ്ടാക്കി.
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വരവ് ശ്രാവണി വിചാരിച്ചതിലും ഗംഭീരമായിരുന്നു. വെളുത്ത് പൊക്കമുള്ള, കണ്ടാൽ ഏത് പെണ്ണും മോഹിക്കുന്ന രൂപം. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ശ്രാവണിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം വർദ്ധിച്ചു. “ഇത്രയും സുന്ദരനായ ഒരാൾ എന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ എന്തിനാണ് വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്?” അവൾ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീട്ടുകാർ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം അറിയിച്ചു.
വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ ഗ്രാമത്തിൽ പടർന്നു. അയൽവാസിയായ ലളിതാമ്മയാണ് ആദ്യം എത്തിയത്. “ശ്രാവണിക്ക് ലോട്ടറി അടിച്ചല്ലോ! കാണാൻ ഇത്രയും ചന്തമുള്ള ചെക്കനെ എങ്ങനെ കിട്ടി? ജോലി ഉള്ളതുകൊണ്ടാവും ആ കുടുംബം ഇതിന് സമ്മതിച്ചത്,” അവർ അമ്മയോട് അടക്കം പറയുന്നത് ശ്രാവണി കേട്ടു. തന്റെ കഴിവിനേക്കാൾ ജോലിയും പണവുമാണ് ഈ വിവാഹത്തിന് കാരണമെന്ന ചിന്ത അവളെ തളർത്തി.
രാത്രി ഉറക്കം വരാതെ ശ്രാവണി അച്ഛന്റെ അരികിലെത്തി. “അച്ഛാ, നമുക്ക് ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്നു വെച്ചാലോ? എനിക്ക് ചേരുന്ന ഒരാളെയല്ലേ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടത്? സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അച്ഛൻ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തായതുകൊണ്ട് അവൻ സമ്മതിച്ചതാവും. നാളെ മറ്റൊരാളെ കാണുമ്പോൾ അവന് എന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നിയാലോ?” അച്ഛൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. “മോളേ, സൗന്ദര്യം എന്നത് വെറും തൊലിയുടെ നിറമല്ല. സിദ്ധാർത്ഥിനെ ഞാൻ ചെറുപ്പം മുതൽ കാണുന്നതാണ്. അവൻ ഒരു വ്യക്തിയെ അളക്കുന്നത് നിറം കൊണ്ടല്ല. ഇത്തരം അനാവശ്യ ചിന്തകൾ നിന്റെ മനസ്സിനെ ബാധിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്.”
വിവാഹത്തിന് മുൻപുള്ള ഫോൺ വിളികളിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് വളരെ സൗമ്യനായിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്രാവണിക്ക് അവനോട് തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു. അവൾ മനഃപൂർവ്വം തന്റെ വീഡിയോ കോളുകൾ ഒഴിവാക്കി. താൻ നേരിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ മോശമാണെന്ന് അവൻ കരുതിയാലോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു അവൾക്ക്. അവന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളെല്ലാം ഒരു അഭിനയമാണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു.
വിവാഹ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ശ്രാവണി ഇരുണ്ട നിറങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി. തന്റെ നിറം മറയ്ക്കാൻ അതാകും നല്ലതെന്ന് അവൾ കരുതി. പക്ഷേ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ശ്രാവണിക്ക് ഏറ്റവും ചേരുന്നത് ഈ ബ്രൈറ്റ് റെഡ് കളർ സാരിയാണ്. നീ എന്തിനാണ് ഇരുണ്ട നിറങ്ങളിൽ ഒളിക്കാൻ നോക്കുന്നത്? ഈ സാരിയിൽ നീ കൂടുതൽ തിളങ്ങും.” അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അല്പം ഉയർത്തിയെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ അസ്വസ്ഥത ബാക്കിയായി.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ നോട്ടം തന്റെ മേൽ കനത്തു തൂങ്ങുന്നതായി ശ്രാവണിക്ക് തോന്നി. “സുന്ദരനായ സിദ്ധാർത്ഥിന് ചേരാത്ത ജോഡി” എന്ന പരിഹാസം മന്ത്രണങ്ങളായി അവൾ കേട്ടു. രാത്രി മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾ അച്ഛന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയല്ലേ ഈ വിവാഹം കഴിച്ചത്? എന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു?” ആദ്യം ഒന്ന് ചിരിച്ചെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥ് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു, “നിന്റെ നിറമല്ല ശ്രാവണി, നിന്റെ മനസ്സാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. എന്റെ അമ്മയും നിന്നെപ്പോലെ നിറം കുറഞ്ഞ ഒരാളാണ്. അച്ഛൻ അമ്മയെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ? സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് നാട്ടുകാരല്ല, നമ്മളാണ്.”
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ നടത്തത്തിലും സംസാരത്തിലും ഒളിച്ചിരുന്ന അപകർഷതാബോധം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “നീ എപ്പോഴും തല കുനിച്ചു നടക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? നീ അഭിമാനത്തോടെ നടക്കണം. നിന്റെ നിറം നിനക്ക് നൽകിയ ഒരു പ്രത്യേകതയാണെന്ന് നീ തിരിച്ചറിയണം.” അവന്റെ ഓരോ വാക്കും അവൾക്ക് മരുന്നായി മാറി.
രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം വിരുന്നിനായി സ്വന്തം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ലളിതാമ്മ വീണ്ടും ഹാജരായി. “ശ്രാവണി ആകെ കറുത്തു പോയല്ലോ! കുറച്ചു കൂടി വെളുപ്പിക്കാൻ നോക്കിക്കൂടായിരുന്നോ? സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ നിന്നെ കാണാൻ വയ്യ.” ഇത്തവണ ശ്രാവണി തല കുനിച്ചില്ല. അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “കറുപ്പായാലും വെളുപ്പായാലും എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരാളുണ്ട് ലളിതാമ്മേ. സിദ്ധാർത്ഥിന് എന്റെ നിറമല്ല പ്രശ്നം. പത്ത് പേർ സുന്ദരിയെന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ എന്റെ ഭർത്താവിന് ഞാൻ സുന്ദരിയായി ഇരിക്കുക എന്നതല്ലേ വലിയ കാര്യം?”
ലളിതാമ്മയുടെ വായടഞ്ഞു. ശ്രാവണിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മകളെ നോക്കി. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അവരിലേക്ക് വലിയ ആശ്വാസം പകർന്നു. തിരികെ പോകുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു, “ഇതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്ന ശ്രാവണി… അഭിമാനമുള്ള എന്റെ പെണ്ണ്.” ശ്രാവണി തന്റെ ഉള്ളിലെ കരിനിഴലുകളെ എന്നന്നേക്കുമായി ഇറക്കിവിട്ടു. ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ താൻ ഏറ്റവും സുന്ദരിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവോടെ അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിലേക്ക് ചഞ്ഞു.
**ശുഭം**