by ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ വിശാലമായ പൂമുഖത്ത് മൗനം ഒരു കനത്ത വിരിപ്പായി പടർന്നു കിടന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യൻ താഴുമ്പോൾ, അതിന്റെ ചെഞ്ചായം തറവാടിന്റെ ചുവരുകളിൽ രക്തവർണ്ണമായി പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകാനായി കയ്യിൽ കാറിന്റെ കീയുമായി ഇറങ്ങിവന്ന അഭിമന്യുവിനെ രാഘവമേനോൻ തന്റെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ തടഞ്ഞു.
”ഇതിത്തിരി കൂടിപ്പോയില്ലേ അഭി……?” മേനോന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പിതാവിന്റെ നിസ്സഹായതയും നീരസവും കലർന്നിരുന്നു.
അഭിമന്യു ഒന്ന് നിന്നു. അവന്റെ നിഴൽ പൂമുഖത്തെ കരിങ്കൽ പാളികളിൽ നീണ്ടുനിവർന്നു കിടന്നു. വിരിഞ്ഞ തോളുകളും ഉറച്ച ചുവടുകളുമുള്ള അവൻ, തന്റെ ബിസിനസ് സാമ്രാജ്യത്തിലെന്നപോലെ ജീവിതത്തിലും പതറാത്തവനാണെന്ന് ആ നിൽപ്പ് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”അച്ഛൻ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത്? എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.” തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു.
”അല്ല….. നിന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ തറവാടിന്റെ വിളക്കായി ഇവിടെയുണ്ടാകണമെന്ന് നിന്റെ അമ്മ സ്വപ്നം കണ്ട പെണ്ണാണ് നന്ദന. അവളെത്തന്നെ നീ വെറുമൊരു….” മേനോന്റെ സ്വരം ഇടറി. താൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാക്ക് ‘വാടക ഗർഭപാത്രം’ എന്നതാണെന്ന് അഭിമന്യുവിനും അറിയാമായിരുന്നു.
അഭിമന്യു പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വികാരങ്ങളില്ലായിരുന്നു, പകരം തണുത്ത യുക്തി മാത്രം. ”അമ്മയുടെ ആ ആഗ്രഹം മനസ്സിലായതുകൊണ്ടല്ലേ അച്ഛാ ഞാൻ അവളെത്തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്? പിന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഗർഭം ധരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അവളെ എന്റെ ഭാര്യയാക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പോലെ നന്ദന തന്നെ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കും. അതിന് വേണ്ട നിയമപരമായ കരാറുകളെല്ലാം ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
അല്പം നിർത്തി അവൻ തുടർന്നു, ”പക്ഷേ.. ഈ അഭിമന്യുവിന്റെ ജീവിതത്തോട് മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ മാത്രം അച്ഛനോ അമ്മയോ ഇനി ആഗ്രഹിക്കരുത്. അത് നടക്കില്ല.”
പറഞ്ഞതും ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൻ മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന തന്റെ കറുത്ത ഔഡിയിലേക്ക് കയറി. എൻജിൻ ഇരമ്പുന്ന ശബ്ദം ആ തറവാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. കൂറ്റൻ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റുകൾ കടന്ന് കാർ പാഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും അഞ്ജലി അകത്തളത്തിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നിരുന്നു.
”മോനെ അഭി….” വിളിക്കണ്ട അഞ്ജലി….” മേനോൻ ഭാര്യയെ തടഞ്ഞു. ”തെറ്റുപറ്റിയത് എനിക്കാണ്. നല്ല പ്രായം മുഴുവൻ ബിസിനസ് തിരക്കുകളുമായി ഓടിനടന്നപ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ അവനെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി. ഏതിനും വിലയിടുന്ന ഒരു കച്ചവടക്കാരനായി അവൻ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.”
സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോഴാണ് അഭിമന്യുവിന്റെ കാർ വീണ്ടും ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നുനിന്നത്. ഇത്തവണ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. ഒപ്പം നന്ദനയുമുണ്ടായിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ അവൾ ഒരു കനത്ത ഭാരം പേറുന്നതുപോലെയാണ് പടികൾ കയറിയത്. നേർത്ത ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള സാരിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. കയ്യിൽ ലളിതമായ ഒരു ബാഗ് മാത്രം.
അഞ്ജലി പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. മുൻപ് കണ്ടപ്പോഴുള്ള ആ പ്രസരിപ്പില്ല നന്ദനയുടെ മുഖത്ത്. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ വീണിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടുകളിലെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.
”വലതുകാൽ വച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി വാ മോളെ….” അഞ്ജലിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു പ്രാർത്ഥന പോലെയായിരുന്നു.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് മുഖമുയർത്തി അവരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം നിന്ദ കലർന്നിരുന്നുവോ? അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
”അകത്തേക്ക് ചെല്ല്. എന്റെ കുഞ്ഞിന് നീ ജന്മം നൽകുന്നത് വരെ ഇനി നിന്റെ വീടിതാണ്. നാളെ രാവിലെ റെഡിയായിരിക്കണം, ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാനുള്ളതാണ്.” അഭിമന്യു തന്റെ അധികാരസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളൊന്ന് തലയാട്ടി മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ ശീതീകരിച്ച അന്തരീക്ഷം നന്ദനയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ജനാലവിരി നീക്കി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ. തന്റെ ജീവിതം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരു ചരക്കായി മാറുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് മുറിയിലേക്ക് അഞ്ജലി വന്നത്. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് പാലുണ്ടായിരുന്നു. നന്ദനയുടെ അരികിൽ വന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”മോളെ…..” അഞ്ജലി വിളിച്ചു. ”മോളോട് ഈ നീതികേട് കാണിക്കാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു. വേണമെങ്കിൽ ഈ നിമിഷം നിനക്ക് പോകാം. ഒരമ്മ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ നിന്നെ തടയില്ല.”
നന്ദന പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ”ഇല്ലമ്മേ….. ഇനി ഒന്നുല്ല എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ. എന്റെ അമ്മ പോയി. ഇനിയുള്ളത് എന്റെ മാളവിക മാത്രമാണ്. രക്താർബുദത്തോട് പൊരുതുന്ന എന്റെ അനിയത്തിയെ രക്ഷിക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ എനിക്ക് മുന്നിൽ വേറെ വഴിയില്ല. അതിനായി എന്നെത്തന്നെ വിൽക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ ചെയ്യും. അഭിമന്യു സാർ എന്റെ അവസ്ഥ മുതലെടുത്ത് എന്റെ മാനത്തിന് വിലയിട്ടില്ലല്ലോ, പകരം എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിനല്ലേ വിലയിട്ടത്? അതിൽ കൂടുതൽ സഹാനുഭൂതിയൊന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല.”
അഞ്ജലി ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിസ്സഹായതയെ തന്റെ മകൻ ഇത്ര ക്രൂരമായി ഉപയോഗിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്നില്ല.
രാത്രി ഏറെ വൈകിയാണ് അഭിമന്യു തിരിച്ചെത്തിയത്. മദ്യത്തിന്റെ മണം അവനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നേരെ പോയത് നന്ദനയുടെ മുറിയിലേക്കാണ്. കട്ടിലിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
”നീയുറങ്ങിയില്ലേ ഇതുവരെ?” അവന്റെ സ്വരം കുഴഞ്ഞിരുന്നു.
”ഉറക്കം വരുന്നില്ല.” അവൾ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
”ആഹ് വരില്ല….. കയ്യിലേക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്ന ലക്ഷങ്ങളോർക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ ഉറക്കം വരാനാ അല്ലേ?” പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് എണീറ്റുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. ”അഭിമന്യു സാർ… ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പണം വാങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്റെ പത്തുമാസത്തെ സമയവും വേദനയുമാണ്. അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ ഔദാര്യമല്ല. എന്നെ കുത്തിനോവിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട. എന്റെ ഗർഭപാത്രം മാത്രമേ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വിറ്റിട്ടുള്ളൂ, എന്റെ അന്തസ്സല്ല. പുറത്തുപോകണം ഈ മുറിയിൽ നിന്ന്.”
അഭിമന്യു ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്നെ എതിർത്തു സംസാരിക്കാൻ ആർക്കും ധൈര്യമില്ലാത്ത ആ നാട്ടിൽ, ഇതാ ഒരു പെണ്ണ് തന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ആജ്ഞാപിക്കുന്നു.
”ശരിടി… നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം അധികനാൾ കാണില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്നൊരു കുഞ്ഞിനെ മാത്രമാണ്. അല്ലാതെ നിന്നെയല്ല.” കലിപ്പോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
വാതിൽ അടഞ്ഞതും നന്ദന തറയിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ‘മാതൃത്വം’ എന്നത് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായിരിക്കെ, താൻ അതിനെ ഒരു കച്ചവടവസ്തുവാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. പത്തുമാസം വയറ്റിൽ ചുമക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ? തന്റെ മാറ് ചുരത്തില്ലേ? നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോവില്ലേ?
ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഓരോ ചോദ്യത്തിനും മുന്നിൽ മാളവികയുടെ വിളറിയ മുഖം ഒരു കവചമായി വന്നുനിന്നു. ”കഴിയും… എനിക്ക് കഴിയണം. ഞാൻ വെറുമൊരു വാടക ഗർഭപാത്രം മാത്രമാണ്. ഞാൻ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയല്ല.” അവൾ വാശിയോടെ തന്റെ ഹൃദയത്തോട് മന്ത്രിച്ചു.
ആ രാത്രി ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ ജനാലകൾക്കപ്പുറം മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുന്നോടിയെന്നോണം.
ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ വിശാലമായ മുറ്റത്ത് അതിരാവിലെ തന്നെ മഞ്ഞു വീണു കിടന്നിരുന്നു. പക്ഷെ, ആ തറവാടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം മഞ്ഞിനേക്കാൾ തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. തലേദിവസം രാത്രി അഭിമന്യുവിനോട് കലഹിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം നന്ദനയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, തന്റെ ദൗത്യം അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ മുഖത്തെ വിഷാദം മറയ്ക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. മാളവികയുടെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കുള്ള പണം ഇന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ അടയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ ഒരൊറ്റ ചിന്തയാണ് അവളെ തളരാതെ നിർത്തിയത്.
താഴെ പൂമുഖത്ത് അഭിമന്യു കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച്, തന്റെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ അവൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നന്ദനയ്ക്ക് പഴയ ഒരു ചിത്രം ഓർമ്മ വന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതേ തറവാട്ടിലെ ഒരു സദ്യയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ട ആ ചെറുപ്പക്കാരനല്ല ഇന്ന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഇന്നവൻ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥനാണ്.
”ഇറങ്ങാം… സമയമായി.” നന്ദന താഴേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞു. മറുപടിയൊന്നും നൽകാതെ അവൾ കാറിലേക്ക് കയറി.
യാത്രയിലുടനീളം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. കാറിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പുറത്തെ ട്രാഫിക്കിനേക്കാൾ ഇരട്ടി ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. അഭിമന്യു ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നന്ദനയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യം അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. സാധാരണയായി തന്റെ മുന്നിൽ പതറുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെ മാത്രമേ അവൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷെ ഇവൾ… ഇവൾ വ്യത്യസ്തയാണ്.
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഡോക്ടർ അലോക് അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഭിമന്യുവിന്റെ സുഹൃത്താണ് അലോക്.
”മുദ്ര… സോറി, നന്ദന…” അലോക് തിരുത്തി പറഞ്ഞു. ”താൻ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ട് തന്നെയാണോ ഈ തീരുമാനമെടുത്തത്? നോക്കൂ, ഇതൊരു നിയമപരമായ കരാർ മാത്രമല്ല, വൈകാരികമായി വലിയൊരു ബാധ്യതയാണ്. പത്തുമാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ കുഞ്ഞിനെ തനിക്ക് വിട്ടു കൊടുക്കേണ്ടി വരും. അതിന് കഴിയുമോ?”
നന്ദനയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൾ അഭിമന്യുവിനെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല.
”എനിക്ക് കഴിയും ഡോക്ടർ. എന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ല മറ്റൊന്നും. അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ പ്രാണൻ പോലും നൽകും. പിന്നെ ഈ കുഞ്ഞ്… ഇതിനെ ഞാൻ പത്തുമാസം എന്റെ ഉദരത്തിൽ സൂക്ഷിക്കും. ഒരു സൂക്ഷിപ്പുകാരിയെപ്പോലെ മാത്രം.” അവളുടെ സ്വരം ഉറച്ചതായിരുന്നു, എങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അവൾ അനുഭവിച്ചു.
പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം തിരികെ കാറിൽ കയറുമ്പോൾ അഭിമന്യു ഒരു കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ”ഇതിൽ പത്തു ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്. നിന്റെ അനിയത്തിയുടെ ഓപ്പറേഷന് ഇന്ന് തന്നെ ഇത് അടയ്ക്കാം. ബാക്കി തുക കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ലഭിക്കും.”
ആ കവർ വാങ്ങുമ്പോൾ നന്ദനയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. തന്റെ മാതൃത്വത്തിന് താൻ തന്നെ വിലയിട്ടതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ”നന്ദി…” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
”നന്ദിയുടെ ആവശ്യമില്ല നന്ദന. ഇതൊരു കച്ചവടമാണ്. എനിക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ വേണം, നിനക്ക് നിന്റെ അനിയത്തിയെയും. നമ്മൾ തമ്മിൽ അതിലപ്പുറം ഒരു ബന്ധവുമില്ല.” അഭിമന്യു ക്രൂരമായ സത്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. നന്ദനയുടെ ജീവിതം ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിലായി ചുരുങ്ങി. അഞ്ജലി അമ്മ അവൾക്ക് എല്ലാ കരുതലും നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനും, കൃത്യസമയത്ത് മരുന്നുകൾ നൽകാനും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു.
”മോളെ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? നിന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് ഒരു ജീവനാണ്. നീ സന്തോഷവതിയായിരുന്നാലേ ആ കുഞ്ഞും ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കൂ.” ഒരിക്കൽ അഞ്ജലി അവളുടെ മുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”അമ്മേ… ഞാൻ സന്തോഷിച്ചാൽ, ആ കുഞ്ഞിനോട് എനിക്ക് സ്നേഹം തോന്നും. സ്നേഹം തോന്നിയാൽ പിന്നെ എനിക്ക് അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഒരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ്.” നന്ദനയുടെ മറുപടി അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയം തകർത്തു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, അഭിമന്യു ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരത്തെ തിരിച്ചെത്തി. അവൻ കാണുന്നത് പൂന്തോട്ടത്തിലെ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്ന് ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന നന്ദനയെയാണ്. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പുസ്തകമുണ്ട്, പക്ഷെ അവൾ അത് വായിക്കുന്നില്ല.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ”മാളവികയുടെ നില മെച്ചപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഡോക്ടർ വിളിച്ചിരുന്നു.”
ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രകാശം പരന്നു. ”സത്യമാണോ? അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ?”
”ഉണ്ട്. നാളെ നിനക്ക് അവളെ പോയി കാണാം. ഞാൻ കൊണ്ടുപോകാം.” അഭിമന്യുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു മൃദുത്വം നന്ദന അനുഭവിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി, ആദ്യമായി നന്ദന തന്റെ ഉദരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തുടിപ്പ് അനുഭവിച്ചു. അവൾ പേടിയോടെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. ‘വേണ്ട… എന്നെ സ്നേഹിപ്പിക്കരുത്’ എന്ന് അവൾ ആ കുഞ്ഞിനോട് ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. പക്ഷെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
മറുഭാഗത്ത് അഭിമന്യുവും ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ തിരിയുകയായിരുന്നു. തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചുമക്കുന്ന ആ പെണ്ണിനോട് താൻ കാണിക്കുന്ന ക്രൂരത ശരിയാണോ എന്ന് അവന്റെ മനസ്സാക്ഷി ആദ്യമായി അവനോട് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി. അവൾ വെറുമൊരു ഗർഭപാത്രമല്ല, മാളവിക എന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം ഹോമിക്കുന്ന ഒരു ചേച്ചിയാണ്, ഒരു ധീരയായ സ്ത്രീയാണ്.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാളവികയെ കണ്ട നന്ദനയ്ക്ക് തന്റെ കണ്ണീർ നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. ഗ്ലാസ് വിൻഡോയ്ക്ക് അപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്ന തന്റെ അനിയത്തി. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നന്ദനയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
”ചേച്ചീ… ഞാൻ വേഗം വരും. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ നടക്കാം.” അവളുടെ ശീണം കലർന്ന സ്വരം കേട്ടപ്പോൾ നന്ദനയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.
പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന അഭിമന്യു ഇതൊക്കെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. നന്ദനയുടെ സ്നേഹം അവനിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിത്തുടങ്ങി. താൻ പണം കൊണ്ട് നേടിയത് വെറുമൊരു കുഞ്ഞിനെയല്ല, ഒരു വലിയ ത്യാഗത്തിന്റെ ഫലമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
തിരികെ വരുമ്പോൾ, മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ നോക്കി ഇരുന്ന നന്ദനയോട് അഭിമന്യു പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
”നന്ദന… നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ? നിന്റെ നിസ്സഹായത മുതലെടുത്തതിന്?”
നന്ദന അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു തരം ശാന്തതയായിരുന്നു. ”ദേഷ്യമില്ല സാർ. നിങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ അനിയത്തി ഇന്ന് ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു. നിങ്ങൾ നൽകിയ പണം അവൾക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതമാണ് നൽകിയത്. അതിന് പകരമായി ഞാൻ നൽകുന്നത് എന്റെ കടമയാണ്. പക്ഷേ…”
”പക്ഷേ?”
”പക്ഷേ, ഈ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, ഒരിക്കലും അത് ഈ അമ്മയെക്കുറിച്ച് അറിയരുത്. എന്നെ നിങ്ങൾ വെറുത്തിരുന്നതുപോലെ ആ കുഞ്ഞും എന്നെ വെറുക്കരുത്. ഒരു വാടക ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ നിഴൽ പോലും ആ കുഞ്ഞിന്റെ മേൽ വീഴരുത്.”
അഭിമന്യു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. സ്റ്റിയറിംഗിൽ അവന്റെ കൈകൾ മുറുകി. അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങുന്നത് പോലെ.
രാത്രിയിൽ കാറ്റും മഴയും കടുത്തു. ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ നന്ദന തന്റെ ഉദരത്തിൽ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആദ്യമായി അവൾ ആ കുഞ്ഞിനോട് ഒരു രഹസ്യം മന്ത്രിച്ചു: ”നന്ദി മോളെ… നിന്റെ ഈ വരവാണ് എന്റെ മാളൂനെ എനിക്ക് തിരിച്ചു നൽകിയത്. നീ ഈ അമ്മയെ വെറുക്കരുത്…”
ഒഴുക്ക് നിലയ്ക്കാത്ത കണ്ണീരോടെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. എന്നാൽ താഴെ മുറിയിൽ അഭിമന്യു അപ്പോഴും ഉറങ്ങാതെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കാറ്റിലുലയുന്ന ഇലകൾ പോലെ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. നന്ദനയുടെ ഉദരം പതുക്കെ പുഷ്ടിപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആര്യാട്ട് തറവാട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ മരവിപ്പില്ല. മാളവികയുടെ ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി അവൾ ഡിസ്ചാർജ് ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അഭിമന്യുവിന്റെ താല്പര്യപ്രകാരം മാളവികയെയും തറവാട്ടിലെ ഒരു പ്രത്യേക മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി. തന്റെ അനിയത്തി സുരക്ഷിതയാണെന്ന ബോധം നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ പ്രകാശം നൽകി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചില്ലാക് കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു നന്ദന. അരികിൽ മാളവിക ചെറിയ ചുവടുകൾ വെച്ച് നടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
”ചേച്ചീ… അഭിമന്യു സാർ ഇത്രയും നല്ല ആളാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നമ്മളെ സ്വന്തം കുടുംബത്തെപ്പോലെയല്ലേ നോക്കുന്നത്?” മാളവികയുടെ ചോദ്യം നന്ദനയെ ചിന്തയിലാഴ്ത്തി.
സത്യമാണ്, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അഭിമന്യുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. രാത്രി വൈകി മദ്യപിച്ചു വരുന്നത് അവൻ നിർത്തി. നന്ദനയുടെ ഓരോ ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പഴങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും അവൻ നേരിട്ട് വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്നു. എന്നിട്ടും അവളോടുള്ള സംസാരത്തിൽ അവൻ ഒരു അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ഓഫീസിൽ പോകാനായി ഇറങ്ങിയ അഭിമന്യു അവിടേക്ക് വന്നത്. അവൻ നന്ദനയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള അയഞ്ഞ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ ജീവന്റെ തുടിപ്പ് അവനെ ഒരു നിമിഷം നിർത്തിച്ചു.
”നന്ദന, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ചെക്കപ്പിന് പോകാനുള്ളതാണ്. നേരത്തെ റെഡിയായിരിക്കണം.” അവൻ പറഞ്ഞു.
”സാർ തിരക്കാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഡ്രൈവറുടെ കൂടെ പോയ്ക്കോളാം.” നന്ദന വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”വേണ്ട, ഞാൻ തന്നെ വരും. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് റിസ്ക് എടുക്കാൻ വയ്യ.” അവന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു കച്ചവടക്കാരന്റേതായിരുന്നുവെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു കരുതൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് സ്കാനിംഗ് നടക്കുമ്പോൾ അഭിമന്യു ആദ്യമായി ആ കാഴ്ച കണ്ടു. കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന ആ സ്ക്രീനിൽ മിടിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ഹൃദയം. അവന്റെ സ്വന്തം രക്തം. ഡോക്ടർ അലോക് ആ തുടിപ്പുകൾ അവന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
”നോക്കൂ അഭി, ഇതാണ് നിന്റെ മകൾ. അവൾ ആരോഗ്യവതിയാണ്.” അലോക് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
‘മകൾ’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അഭിമന്യുവിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉടഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം ഒരു ‘പ്രോജക്ട്’ ആയി മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ഗർഭകാലം പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമായി അവന് തോന്നി. അവൻ അറിയാതെ നന്ദനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച്, വേദനയോ സന്തോഷമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൾ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
തിരികെ വരുമ്പോൾ കാറിനുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത മൗനമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു അസ്വസ്ഥമായ മൗനമായിരുന്നില്ല.
”നന്ദന…” അഭിമന്യു പതുക്കെ വിളിച്ചു.
”എന്താണ് സാർ?”
”അത്… അത് ഒരു പെൺകുഞ്ഞാണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക്… എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. നിനക്കോ?”
നന്ദന പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. ”എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ല സാർ. അവൾ നിങ്ങളുടേതാണ്. ഞാൻ വെറുമൊരു മാധ്യമം മാത്രം. ജനിച്ചു വീഴുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരരുത്. എനിക്ക് കാണുകയും വേണ്ട.”
അഭിമന്യു പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടു. കാർ ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ”എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ സ്വയം ശിക്ഷിക്കുന്നത്? നീ സഹിക്കുന്നത് മുഴുവൻ നിന്റെ അനിയത്തിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനോട് നിനക്ക് അല്പം പോലും സ്നേഹം തോന്നുന്നില്ലേ?”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ”സ്നേഹമുണ്ട് സാർ! അതാണ് എന്റെ പ്രശ്നം. സ്നേഹിച്ചു പോയാൽ, പത്തു മാസം കഴിഞ്ഞ് അവളെ നിങ്ങൾക്ക് വിട്ടു തരുമ്പോൾ എന്റെ ജീവൻ പോകും. ഒരു കച്ചവടം ഉറപ്പിച്ചാൽ അത് ഭംഗിയായി തീർക്കണ്ടേ സാർ? നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ എന്നെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?”
അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അഭിമന്യുവിന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. അവൻ വീണ്ടും കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
രാത്രിയിൽ കനത്ത കാറ്റും ഇടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ നന്ദന മുറിയിലെ ജനാലകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ വയറ്റിൽ കഠിനമായ ഒരു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നുപോയി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിവന്നത് അഭിമന്യുവാണ്. അവൻ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. ”എന്ത് പറ്റി നന്ദന? വേദനയുണ്ടോ?”
അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു. ”സാർ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. കുഞ്ഞിന്… കുഞ്ഞിന് വല്ലതും…”
അഭിമന്യു അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ”ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. നീ സമാധാനപ്പെട്.”
ആ നിമിഷം, ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ശീതീകരിച്ച അന്തരീക്ഷത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഊഷ്മളത അവർക്കിടയിൽ രൂപപ്പെട്ടു. പണം നൽകി വാങ്ങിയ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാവിലേക്കുള്ള ദൂരം അവൻ അളക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വേദന തന്റെ കൂടി വേദനയാണെന്ന് അവൻ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് വേദന കുറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവനെ വിട്ടുമാറി. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കാൻ മടിച്ചു.
”നന്ദന, ഞാൻ പണ്ട് നിന്നോട് മോശമായി സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ഗർഭപാത്രം പണത്തിന് വേണ്ടി വിറ്റവൾ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു. ഞാൻ… ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു. നീ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു ത്യാഗമാണെന്ന് എനിക്ക് വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്.” അഭിമന്യുവിന്റെ സ്വരം ഇടറി.
നന്ദന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ മഞ്ഞുപാളികൾ അലിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പിറ്റേദിവസം രാവിലെ, നന്ദന കാണുന്നത് തന്റെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ആഭരണപ്പെട്ടിയാണ്. കൂടെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും: ”ഇത് ഒരു കച്ചവടത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. നന്ദന എന്ന പെണ്ണിന് അഭിമന്യു നൽകുന്ന സമ്മാനം.”
അവൾ ആ പെട്ടി തുറന്നു. സ്വർണ്ണത്തിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു മാല. അതിൽ ഒരു ചെറിയ ഇലഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ രൂപം. തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള പൂവ്. അതവൻ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മുറ്റത്ത് അഭിമന്യു മാളവികയെ നടത്താൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ നന്ദനയുടെ ചുണ്ടിൽ ആദ്യമായി ഒരു യഥാർത്ഥ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സില്ലായിരുന്നു. ഉച്ചയോടെ ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ഒരു അപരിചിതൻ വന്നുനിന്നു. അവൻ നന്ദനയെ നോക്കി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. അത് നന്ദനയുടെ പഴയ കാമുകൻ വിനയ് ആയിരുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കറുത്ത അധ്യായം.
”അപ്പൊ ഇവിടെയാണല്ലേ പരിപാടി? വാടക ഗർഭപാത്രം! കൊള്ളാം നന്ദന, നീ നന്നായി വിലപേശാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.” വിനയിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നന്ദന തളർന്നുപോയി.
വിനയിനെ കണ്ടതും നന്ദനയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. തന്റെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുറിവായിരുന്നു അവൻ. മാളവികയുടെ അസുഖം മൂർച്ഛിച്ച സമയത്ത് തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവൻ, ഇന്ന് തന്റെ ജീവിതം ഒന്ന് പച്ചപിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ വീണ്ടും മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നു.
”നീ… നീ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?” നന്ദന വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”എന്തിനാണെന്നോ? എന്റെ കാമുകി ഒരു വലിയ തറവാട്ടിൽ ‘വാടക ഗർഭപാത്രം’ ആയി കഴിയുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ. ഇതിന് നല്ല റേറ്റ് കിട്ടുമല്ലേ നന്ദന?” വിനയ് പരിഹാസത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് അഭിമന്യു പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നത്. വിനയിന്റെ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി.
”ആരാണ് നീ? എന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് ആരെക്കുറിച്ചാണ് നീ സംസാരിക്കുന്നത്?” അഭിമന്യുവിന്റെ സ്വരം ഇടിമുഴക്കം പോലെയായിരുന്നു.
വിനയ് ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും ഉടനെ തന്നെ പഴയ അഹങ്കാരം വീണ്ടെടുത്തു. ”ഞാൻ വിനയ്. നന്ദനയുടെ… നന്ദനയുടെ എല്ലാം ആയിരുന്നവൻ. ഇവൾ പണത്തിന് വേണ്ടി എന്തിനും തയ്യാറാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ സ്വന്തം ശരീരത്തെ ഇങ്ങനെ ലേലത്തിന് വെക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”
അഭിമന്യു നന്ദനയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിയുന്നില്ല. വിനയ് വീണ്ടും എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അഭിമന്യു അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
”ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്! പണത്തിന് വേണ്ടിയാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും ഇവൾ ഇന്ന് ഈ വീടിന്റെ അന്തസ്സാണ്. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ പേറുന്നവളാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു പാഴ്ജന്മത്തിന് ഇവളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ പോലും അർഹതയില്ല.”
അഭിമന്യു വിനയിനെ തറവാടിന്റെ പടിക്കെട്ടിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ”ഇനി നിന്റെ നിഴൽ പോലും ഈ ഭാഗത്ത് കണ്ടു പോകരുത്.”
വിനയ് ഭീഷണിയോടെ അവിടെ നിന്ന് പോയെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ സൃഷ്ടിച്ച ആഘാതം ചെറുതല്ലായിരുന്നു. നന്ദന തളർന്നു നിലത്തിരുന്നു. അഭിമന്യു അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു.
”സാർ… അവൻ പറഞ്ഞത്… ഞാൻ…” നന്ദന വിതുമ്പി.
”നന്ദന, ഒന്നും പറയണ്ട. നിന്റെ ഭൂതകാലം എനിക്ക് അറിയേണ്ട. ഇന്ന് നീ ആരാണെന്നത് മാത്രമാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം. നീ ചെന്നു വിശ്രമിക്ക്.” അഭിമന്യു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വിനയ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. നന്ദനയുടെ ഗർഭകാലം ഏഴാം മാസത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ക്ഷീണമുണ്ട്. മാളവിക പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയത് അവൾക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായി. അഞ്ജലി അമ്മ അവളെ ഒരു മകളെപ്പോലെയാണ് നോക്കുന്നത്.
ഒരു രാത്രിയിൽ, അഭിമന്യു തന്റെ ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലി അവിടേക്ക് വന്നു.
”മോനെ… നന്ദനയെ നീ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
”എന്താ അമ്മേ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ?”
”അവൾ ഈ പണമെല്ലാം എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് നീ അറിയണം. മാളവികയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് മാത്രമല്ല, അവരുടെ നാട്ടിലെ ഒരു അനാഥാലയത്തിന് വേണ്ടിയും അവൾ വലിയൊരു തുക മാറ്റി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവിതം ഹോമിക്കുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണാണവൾ. ആ വിനയ് പറഞ്ഞത് നീ വിശ്വസിക്കരുത്.”
അഭിമന്യു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ നന്ദനയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. നന്ദന ഉറങ്ങുകയാണ്. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന ചന്ദ്രപ്രകാശം അവളുടെ മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ട്. ഗർഭകാലത്തിന്റെ അവശതകൾക്കിടയിലും അവൾ അതിസുന്ദരിയായി തോന്നി അവന്.
പെട്ടെന്ന് നന്ദന ഉറക്കത്തിൽ ഞരങ്ങി. ”വേണ്ട… എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുപോവല്ലേ… എനിക്ക് കാണണം…” അവൾ സ്വപ്നം കണ്ട് കരയുകയായിരുന്നു.
അഭിമന്യു അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ എടുത്തു തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ നന്ദന പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അഭിമന്യുവിനെ കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈകൾ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”പേടിക്കണ്ട നന്ദന. നീ സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
”സാർ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. കാലം ഇത്ര വേഗം കടന്നു പോകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. ഇനി മൂന്ന് മാസം കൂടി… അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകണം. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണാതെ…” അവൾ വിതുമ്പി.
അഭിമന്യു ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. ”നീ എന്തിനാണ് പോകുന്നത് നന്ദന? നിനക്ക് ഇവിടെ തന്നെ നിന്നു കൂടേ? എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി…”
അഭിമന്യുവിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് നന്ദന സ്തംഭിച്ചു പോയി. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവനെ നോക്കി. ”സാർ… നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കരാർ ഉണ്ടല്ലോ… ഞാൻ വെറുമൊരു വാടക ഗർഭപാത്രം മാത്രമാണെന്ന് നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
”അന്ന് പറഞ്ഞത് ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനായിരുന്നു നന്ദന. ഇന്ന് നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു അച്ഛനാണ്. നിന്റെ ത്യാഗവും സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ കരിങ്കല്ല് അലിഞ്ഞു പോയി. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം നന്ദന. എന്റെ ഭാര്യയായി… നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി…”
നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ അലതല്ലി. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഉടനെ ഒരു മറുപടി നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ഭൂതകാലവും വിനയ് ഉണ്ടാക്കിയ കളങ്കവും ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ മായുമോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, തറവാട്ടിൽ ഒരു സന്തോഷവാർത്ത എത്തി. നന്ദനയുടെ വളകാപ്പ് ചടങ്ങ് നടത്താൻ അഞ്ജലി തീരുമാനിച്ചു. തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരും ആഹ്ലാദത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലും വിനയ് എവിടെയോ പതിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഭിമന്യുവിന്റെ ബിസിനസ്സ് എതിരാളിയായ ഷെറിനുമായി കൈകോർത്ത് അഭിമന്യുവിനെ തകർക്കാൻ വിനയ് പദ്ധതിയിട്ടു. നന്ദനയുടെ ഗർഭകാലം ഒരു വിവാദമാക്കി മാറ്റാനായിരുന്നു അവരുടെ ശ്രമം.
വളകാപ്പ് ചടങ്ങ് നടക്കുന്ന ദിവസം, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും തറവാട്ടിൽ ഒത്തുകൂടി. നന്ദന പട്ടുസാരിയും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞു ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ ഇരുന്നു. അഭിമന്യു അവളുടെ അരികിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചടങ്ങുകൾക്കിടയിൽ അവൾ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചടങ്ങ് അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ, തറവാടിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു കൂട്ടം മാധ്യമപ്രവർത്തകർ ഇരച്ചു കയറി.
”അഭിമന്യു സാർ… പ്രമുഖ ബിസിനസ്സുകാരനായ താങ്കൾ ഒരു പെണ്ണിനെ പണം നൽകി ഗർഭം ധരിപ്പിച്ചു എന്ന് കേൾക്കുന്നത് സത്യമാണോ? ഇതാണോ ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ സംസ്കാരം?” ഒരു റിപ്പോർട്ടർ മൈക്ക് നീട്ടി ചോദിച്ചു.
കൂട്ടത്തിൽ വിനയ് പിന്നിൽ നിന്ന് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ മുതിർന്നവർ അന്തംവിട്ടു നിന്നു. നന്ദനയുടെ കയ്യിലെ വളകൾ വിറച്ചു. അവൾ അപമാനഭാരത്താൽ തല കുനിച്ചു.
അഭിമന്യു ശാന്തനായി മുന്നിലേക്ക് വന്നു. അവൻ നന്ദനയുടെ കൈ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
”നിങ്ങൾക്കെന്താണ് അറിയേണ്ടത്? ഇവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെയാണ് പേറുന്നത്. അത് പണം നൽകിയാണോ അതോ സ്നേഹം നൽകിയാണോ എന്നത് എന്റെ സ്വകാര്യതയാണ്. പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്, ഇന്ന് ഈ നിമിഷം മുതൽ നന്ദന ഈ ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ മരുമകളാണ്. എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഇതിൽ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാനുണ്ടോ?”
അഭിമന്യുവിന്റെ ആ പ്രഖ്യാപനം കേട്ട് റിപ്പോർട്ടർമാർ നിശബ്ദരായി. വിനയിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അഭിമന്യു നന്ദനയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ച ധൈര്യം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആൾക്കൂട്ടം ഒഴിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ, നന്ദനയ്ക്ക് കഠിനമായ പ്രസവവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. ഏഴാം മാസത്തിൽ പ്രസവം നടക്കുന്നത് കുഞ്ഞിന് ആപത്താണ്.
”അഭി… എനിക്ക്… എനിക്ക് വയ്യ…” നന്ദന അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു.
നിലവിളികളുയരുന്ന ആര്യാട്ട് തറവാട്ടിൽ നിന്ന് ചീറിപ്പാഞ്ഞ കാർ സിറ്റിയിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. പിന്നിലെ സീറ്റിൽ അഞ്ജലിയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് വേദന കൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു നന്ദന. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പടർന്ന വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അഭിമന്യുവിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”പേടിക്കണ്ട നന്ദന… നമ്മൾ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. നിനക്കും നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനും ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.” അവൻ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മറുപടി ഒരു നേർത്ത ഞരക്കം മാത്രമായിരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയതും ഡോക്ടർ അലോക് ഉടൻ തന്നെ അവളെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. ഏഴാം മാസത്തിലെ പ്രസവം (Premature Delivery) ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ സങ്കീർണ്ണതകൾ ഏറെയായിരുന്നു. വെളിയിൽ ഇടനാഴിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോൾ അഭിമന്യുവിന്റെ ഉള്ളിൽ താൻ ആദ്യമായി കണ്ട ആ ‘വാടക ഗർഭപാത്ര’ കരാറിലെ വാക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. പത്തു ലക്ഷം രൂപയ്ക്ക് വിൽക്കപ്പെട്ട മാതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ അഹങ്കാരിയായ തന്റെ പഴയ രൂപത്തെ അവൻ ഇപ്പോൾ വെറുക്കുന്നു.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അലോക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ആ പ്രസരിപ്പില്ലായിരുന്നു.
”അഭി… നന്ദന സുരക്ഷിതയാണ്. പക്ഷേ…” അലോക് ഒന്ന് നിർത്തി.
”പക്ഷേ എന്ത്? എന്റെ കുഞ്ഞ്?” അഭിമന്യുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
”ഒരു പെൺകുഞ്ഞാണ്. പക്ഷേ മാസം തികയാതെയുള്ള പ്രസവമായതുകൊണ്ട് കുഞ്ഞിന് ശ്വാസതടസ്സമുണ്ട്. പോരാത്തതിന്… കുഞ്ഞിന്റെ അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് ചലനശേഷി കുറവാണ്. ഭാവിയിൽ അവൾക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായേക്കാം.”
അഭിമന്യു ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി. തന്റെ പാപങ്ങൾക്കുള്ള ശിക്ഷയാണോ ഈ കുഞ്ഞ് അനുഭവിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ ഭയന്നു. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് അവനിൽ ഒരച്ഛൻ ഉണർന്നു. ”എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം അലോക്.”
ഇൻകുബേറ്ററിൽ കിടക്കുന്ന ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു റോസാപ്പൂവിതൾ പോലെ സുന്ദരി. തന്റെ അതേ കണ്ണുകൾ. അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു ജീവൻ അവന്റെ വിരലുകളിൽ പതുക്കെ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം അവൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഈ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ചികിത്സ അവൾക്ക് നൽകും.
മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നന്ദന ബോധം വീണ്ടെടുത്തു. അവളുടെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
”എന്റെ കുഞ്ഞ് എവിടെ? എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം.” അവൾ ആർത്തിയോടെ ചോദിച്ചു.
അഭിമന്യുവിന് സത്യം പറയാൻ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ ഇത് അറിഞ്ഞാൽ തളർന്നുപോകും. പക്ഷേ നന്ദന വിടാൻ തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ അഞ്ജലി സത്യം പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി കേട്ടപ്പോൾ നന്ദനയുടെ നിലവിളി ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
”എന്റെ കുഞ്ഞ്… ഞാൻ അവളെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ ഈശ്വരൻ അവൾക്ക് ഈ ഗതി വരുത്തിയത്? എനിക്ക് കാണണം അവളെ!”
വീൽചെയറിൽ നന്ദനയെ ഇൻകുബേറ്ററിന് അരികിൽ എത്തിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ കണ്ടതും അവളുടെ മാതൃത്വം അണപൊട്ടി ഒഴുകി. ”എന്റെ പൊന്നേ…” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ ഗ്ലാസ് ഭിത്തിയിൽ തലോടി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കുഞ്ഞിന് ‘നക്ഷത്ര’ എന്ന് അവർ പേരിട്ടു. പക്ഷേ കുഞ്ഞിനെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാറായപ്പോൾ നന്ദനയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ കരാർ ഭയമായി വന്നു. പത്തു ലക്ഷം രൂപ വാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. മാളവികയുടെ ജീവിതം രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇനി താൻ എന്തിനാണ് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്?
അഭിമന്യു നന്ദനയെ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ അവൾ ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. ”സാർ… എനിക്ക് പോകണം. കരാർ പ്രകാരം കുഞ്ഞിനെ നിങ്ങൾക്ക് കൈമാറി ഞാൻ പോകേണ്ട സമയമായി.”
അഭിമന്യു ചിരിച്ചു. ”നന്ദന, ആ കരാർ ഞാൻ പണ്ടേ കീറിക്കളഞ്ഞു. നീ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ മാത്രമല്ല, എന്റെ ഭാര്യ കൂടിയാണെന്ന് ലോകത്തോട് ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്. നക്ഷത്രയ്ക്ക് അവളുടെ അമ്മയെ വേണം.”
”പക്ഷേ സാർ… അവളുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞാനാണ്. എനിക്ക് അവളെ നോക്കാൻ പേടിയാകുന്നു.”
”നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് അവളെ നോക്കാം നന്ദന. നീ കൂടെയില്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല.” അഭിമന്യു അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.
ആര്യാട്ട് തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ വീൽചെയറിൽ നക്ഷത്ര ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ മൂന്ന് വയസ്സുണ്ട്. അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് തളർവാതമാണെങ്കിലും അവളുടെ ചിരിക്ക് പകരം വെക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല. നന്ദനയും അഭിമന്യുവും ഇപ്പോൾ ഒരു മാതൃകാ ദമ്പതികളാണ്.
പെട്ടെന്നാണ് തറവാടിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ വിനയ് കടന്നുവന്നത്. ഇത്തവണ അവൻ തനിച്ചായിരുന്നില്ല, പോലീസുകാരുമുണ്ടായിരുന്നു.
”അഭിമന്യു മഹാദേവ്, താങ്കൾ പണം നൽകി ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ചൂഷണം ചെയ്തു എന്ന പരാതിയിൽ താങ്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ഉത്തരവുണ്ട്.” വിനയ് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
നന്ദന മുന്നിലേക്ക് വന്നു. ”ഇല്ല! അദ്ദേഹം ആരെയും ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടില്ല. ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായത്. വിനയ്, നീ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ഞങ്ങളെ തകർക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല.”
അഭിമന്യു ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. ”നന്ദന, നീ പേടിക്കണ്ട. നിയമം സത്യത്തിന്റെ കൂടെ നിൽക്കും.”
പക്ഷേ കോടതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. വിനയ് ഹാജരാക്കിയ പഴയ കരാർ പത്രങ്ങൾ അഭിമന്യുവിനെതിരെ ശക്തമായ തെളിവായി. കോടതി നന്ദനയെ സാക്ഷിവിസ്താരത്തിന് വിളിച്ചു.
”നന്ദന, ഈ കരാറിൽ താങ്കൾ ഒപ്പിട്ടത് പണത്തിന് വേണ്ടിയാണോ?” ജഡ്ജി ചോദിച്ചു.
നന്ദന കോടതിമുറിയിൽ എല്ലാവരെയും നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ”അതെ സർ, അന്ന് ഞാൻ ഒപ്പിട്ടത് പണത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു. എന്റെ അനിയത്തിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് മറ്റ് വഴികളില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പണത്തേക്കാൾ വലിയൊരു സ്നേഹം എനിക്ക് ആ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു. വാടക ഗർഭപാത്രമായി തുടങ്ങിയ എന്റെ യാത്ര ഇന്ന് ഒരു അമ്മയുടെയും ഭാര്യയുടെയും പൂർണ്ണതയിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നു. ഈ മനുഷ്യൻ എന്നെ ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടില്ല, മറിച്ച് എന്നെയും എന്റെ കുടുംബത്തെയും രക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.”
നന്ദനയുടെ വാക്കുകൾ കോടതിമുറിയിൽ നിശബ്ദത പടർത്തി. അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനായി.
വിധി വന്നപ്പോൾ വിനയിന്റെ എല്ലാ തന്ത്രങ്ങളും പാളിപ്പോയി. കോടതി അഭിമന്യുവിനെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കി. വിനയിനെതിരെ വ്യാജ പരാതി നൽകിയതിനും നന്ദനയെ അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിനും കേസ് എടുത്തു.
തിരികെ തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നക്ഷത്ര മോളെ വാരിയെടുത്തുകൊണ്ട് അഭിമന്യു പറഞ്ഞു. ”നമുക്ക് ഒരു നീണ്ട യാത്ര പോകണം നന്ദന. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച തെറാപ്പി സെന്ററിൽ നക്ഷത്രയെ കൊണ്ടുപോകണം. അവൾ നടക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണണം.”
നന്ദന അഭിമന്യുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ചായുമ്പോഴേക്കും നക്ഷത്ര മോൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു… ”അമ്മേ…”
ആ വിളിയിൽ നന്ദനയുടെ എല്ലാ വേദനകളും അലിഞ്ഞുപോയി. വാടക ഗർഭപാത്രമെന്ന വിളിയേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ മാതൃത്വത്തിന്റെ വിളി അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ആര്യാട്ട് തറവാട്ടിലെ ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കൾക്ക് അന്ന് വല്ലാത്തൊരു മണമായിരുന്നു.
ശുഭം