by “എന്താ അർച്ചന നിന്റെ പ്രശ്നം? എന്റെ അനിയത്തിയുടെ സെമസ്റ്റർ ഫീസ് അടച്ചതാണോ ഇത്ര വലിയ കുറ്റം?”
സന്ദീപിന്റെ സ്വരത്തിൽ ദേഷ്യവും നിസ്സഹായതയും കലർന്നിരുന്നു. അലമാരയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പണം കാണാതായപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണ് അർച്ചനയുടെ താണ്ഡവം. വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിലൊതുക്കിയ അമർഷം ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
”ഇത് ഞാനും എന്റെ മോളും അനുഭവിക്കേണ്ട പണമാണ്! അത് നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കുന്നത് നോക്കിനിൽക്കാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല. അവർക്ക് വേണമെങ്കിൽ അവർ അധ്വാനിക്കട്ടെ!” അർച്ചന ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.
സ്വന്തം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും അനിയത്തിയെയും ‘നിന്റെ വീട്ടുകാർ’ എന്ന് അന്യരെപ്പോലെ അവൾ വിശേഷിപ്പിച്ചത് സന്ദീപിന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. ഒരു നിമിഷം ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങിപ്പോയി. എങ്കിലും അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
”നോക്ക് അർച്ചന… വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതി എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. എന്നെ ഈ നിലയിൽ എത്തിക്കാൻ എന്റെ അച്ഛൻ ഒഴുക്കിയ വിയർപ്പുണ്ട്. മാലതിയെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നത് എന്റെ കടമയാണ്. നീയെന്നല്ല, ആര് പറഞ്ഞാലും എനിക്കത് മാറ്റാൻ പറ്റില്ല!”
സന്ദീപിന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തിന് മുന്നിൽ യുക്തി കൊണ്ട് ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ അർച്ചന തന്റെ സ്ഥിരം അടവ് പുറത്തെടുത്തു. അവൾ നിലത്തിരുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. അയൽക്കാർ കേൾക്കുമെന്നോ വീട്ടിലെ സമാധാനം പോകുമെന്നോ അവൾക്ക് ഭയമില്ലായിരുന്നു. അവളോട് തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സന്ദീപ്, ഒന്നും മിണ്ടാതെ വീടിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
സന്ദീപിന്റെ അമ്മാവന്റെ മകളാണ് അർച്ചന. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അർച്ചനയ്ക്ക് സന്ദീപിനോട് ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്നാൽ സന്ദീപിന് അവളോട് വെറുമൊരു സഹോദര തുല്യമായ സ്നേഹം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സന്ദീപ് തന്റെ ഇഷ്ടമില്ലായ്മ അറിയിച്ചപ്പോൾ അവൾ ആത്മഹത്യക്ക് ശ്രമിച്ചു. കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും അവളുടെ ജീവനും ഓർത്തപ്പോൾ സന്ദീപിന് ആ താലി കെട്ടേണ്ടി വന്നു.
വിവാഹശേഷം അർച്ചനയുടെ മുഖം മാറി. സന്ദീപിനെ മറ്റെല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെടുത്തി സ്വന്തം തടവുകാരനാക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടോ വീട്ടുകാരോടോ അവൻ സംസാരിക്കുന്നത് പോലും അവൾക്ക് കലിപ്പായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മാവനാണെന്ന പരിഗണന പോലും നൽകാതെ അവൾ സന്ദീപിന്റെ അച്ഛനോട് തട്ടിക്കയറും.
സമാധാനം കെട്ടപ്പോൾ സന്ദീപ് അവളെ അവളുടെ വീട്ടിലാക്കി. പക്ഷേ അവൾക്ക് വേണ്ടത് സന്ദീപിനെ മാത്രമായിരുന്നു. ഇതിനിടയിലാണ് അവൾ ഗർഭിണിയാകുന്നത്. ഒരു കുഞ്ഞ് വന്നാൽ അവൾ മാറുമെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. സന്ദീപ് അവളെ തന്റെ ജോലിസ്ഥലത്തിന് അടുത്തുള്ള ഒരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറ്റി. പക്ഷേ കുഞ്ഞ് പിറന്നിട്ടും അവളുടെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ വഷളായി. സന്ദീപിന്റെ മൗനത്തെ അവൾ തന്റെ വിജയമായി കണ്ടു.
കെ.എസ്.ഇ.ബിയിൽ എഞ്ചിനീയറായ സന്ദീപിന് തന്റെ കുടുംബം വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ കർഷകനായ അച്ഛൻ തന്റെ ആയുസ്സിലെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ചത്. അനിയത്തി മാലതി പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായതു കൊണ്ട് അവളെ ഡോക്ടറാക്കണമെന്നത് അച്ഛന്റെ വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ അർച്ചനയ്ക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. സന്ദീപ് വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്ന ഓരോ രൂപയും അവൾക്ക് തന്റെ അവകാശത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമായി തോന്നി.
”നിങ്ങളുടെ ശമ്പളം മുഴുവൻ അവിടെ കൊടുക്കാനാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഞങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നത്?” ഇതായിരുന്നു അവളുടെ സ്ഥിരം പല്ലവി.
കുറേക്കാലം സന്ദീപ് ക്ഷമിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ കുശുമ്പും വക്രബുദ്ധിയും അതിരുവിട്ടപ്പോൾ അവൻ മറ്റൊരു വഴി തേടി. സ്വന്തം മനസ്സമാധാനത്തിനായി അവൻ ദൂരസ്ഥലത്തേക്ക് സ്ഥലംമാറ്റം വാങ്ങി. അർച്ചനയെ അവളുടെ വീട്ടിലാക്കി അവൻ അങ്ങോട്ട് പോയി. മാസങ്ങളോളം അവൻ വരുന്നത് കുറച്ചു.
സന്ദീപിനെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം ആദ്യമായി അർച്ചനയുടെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുത്തു. “ഇങ്ങനെ പോയാൽ അവൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും” എന്ന് ബന്ധുക്കൾ താക്കീത് നൽകിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് തണുത്തു. അവൾ തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തുമെന്ന് ഉറപ്പു നൽകിയതിനെ തുടർന്ന് സന്ദീപ് ഇപ്പോൾ തിരികെ വന്നിരിക്കുകയാണ്.
അർച്ചന പൂർണ്ണമായും മാറിയെന്ന് സന്ദീപ് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും വലിയ വഴക്കുകൾ ഇല്ലാത്തത് അവന് ആശ്വാസമാണ്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കുശുമ്പ് ഇടയ്ക്ക് പുറത്തുവരുമെങ്കിലും അവൻ അതൊന്നും ഗൗനിക്കാറില്ല. തന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കാനും അനിയത്തിയെ പഠിപ്പിക്കാനും അവൻ പണം ചിലവാക്കുന്നത് അവളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചാണെങ്കിലും, അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സംതൃപ്തിയാണ് അവനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.
സന്ദീപ് ഇന്ന് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഉള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടെങ്കിലും തന്റെ കടമകൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നതിന്റെ ആശ്വാസമുണ്ട്. അർച്ചന അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്. അത് കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൻ തന്റെ മകളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഒരു സമരമാണ്, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി തോറ്റു കൊടുക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകേണ്ട ഒരു നിശബ്ദ സമരം.