by പ്രണയപവിത്രം
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഈറൻ മുടിയിൽ തോർത്ത് ചുറ്റി ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മാളവിക അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ചുവരിൽ തൂങ്ങിയ ചെറിയ കണ്ണാടി കഷണത്തിൽ നോക്കി ഒരു വലിയ കറുത്ത പൊട്ടിട്ടു. കുറച്ച് ഭസ്മം തൊട്ട് കുറി വരച്ചു. സാരിയുടെ തലപ്പ് മുറുക്കിക്കുത്തി അവൾ അടുപ്പത്ത് ചായവെള്ളം വച്ചു. തേയില ഡപ്പി തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ ഒന്നുമില്ല.
“ഈശ്വരാ… ഇതിപ്പോൾ തീർന്നോ?” അവൾ ആത്മഗതം ചെയ്തു. അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിയോട് ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതിയതാണ്, പക്ഷേ അവിടെയുള്ള ആ മനുഷ്യന്റെ നോട്ടം ഓർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് അറപ്പ് തോന്നി. തൽക്കാലം തിളപ്പിച്ച പാലുമായി അവൾ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
കട്ടിലിലെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന അഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ അപ്പു. ഗായത്രി അവനെ തട്ടിയുണർത്തി. “എഴുന്നേൽക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞൂ… ഇന്ന് നേരത്തെ സ്കൂളിൽ പോകണ്ടേ?”
അപ്പു കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ അച്ഛന്റെ അതേ മുഖം. അതേ കൺപീലികൾ. അവനെ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ മാളവിക എടുത്തുയർത്തി. പുറത്ത് കിണറ്റിൻ ചുവട്ടിൽ അവനെ കുളിപ്പിക്കുമ്പോൾ അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചി പരിഹസിച്ചു.
“ഗായത്രീ, ഇവന് അഞ്ചു വയസ്സായില്ലേ? നീയിപ്പോഴും ഇവനെ താഴെ വയ്ക്കില്ലേ?”
മാളവിക മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, ചേച്ചിയുടെ പുറകിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് തന്റെ ശരീരത്തെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അളക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വേഗത്തിൽ മകനെയും കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി.
സ്കൂളിന് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ കടയിലാണ് മാളവികയ്ക്ക് ജോലി. മകനെ സ്കൂളിൽ വിട്ട് അവൾ അവിടെ എത്തും. ആരുടെയും മുൻപിൽ കൈ നീട്ടാതെ ജീവിക്കാൻ കിട്ടിയ ഒരു മാർഗ്ഗം. കടയിലെ മുതലാളിക്ക് അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക നോട്ടമുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് വന്ന് ശരീരത്തിൽ തട്ടാനും മുട്ടാനും അയാൾ ശ്രമിക്കും.
“നിന്റെ കെട്ടിയോൻ ഇനി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ഗായത്രീ?” അയാൾ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിക്കും.
അപ്പോഴൊക്കെ മാളവികയുടെ മനസ്സ് പഴയ കാലത്തേക്ക് പായും. അഭിമന്യു… അവളുടെ ലോകം. വലിയ വീട്ടിലെ സൗകര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അവനോടൊപ്പം ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു. പ്രവാസിയാണെങ്കിലും അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയാൽ അവൻ അവളോടൊപ്പം തന്നെ ഉണ്ടാകണം എന്ന് വാശിയായിരുന്നു.
അഭിമന്യുവിന്റെ സ്നേഹം മാളവികയ്ക്ക് ഒരു ലഹരിയായിരുന്നു. അവൾ ഗർഭിണിയായപ്പോൾ കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവൻ അവളെ നോക്കി. അടുക്കളയിൽ കയറി അവൾക്ക് ദോശ ചുട്ടുകൊടുക്കുന്നതും, അവളുടെ നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരം മായുമ്പോൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അത് ചാർത്തിക്കൊടുക്കുന്നതും അവൾ ഇന്നലെയെന്ന പോലെ ഓർക്കുന്നു.
“ഈ മത്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം… നീ എന്നെ ഇവിടെ തളച്ചിടുമല്ലോ പെണ്ണേ…” അവളുടെ മുടിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി അവൻ പറയുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷത്തിന് ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരികെ പോയ അഭിമന്യുവിനെ പിന്നീട് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. ആദ്യം ഫോൺ വിളികൾ കുറഞ്ഞു, പിന്നീട് പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദതയായി. നാട്ടിൽ ഗായത്രി ഒറ്റയ്ക്കായി. പ്രസവവേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ കൂടെയുള്ളത് അമ്മ ഏർപ്പാടാക്കിയ സീത എന്ന പെൺകുട്ടി മാത്രം.
അഭിമന്യു തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി എന്ന നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം മാളവികയെ തളർത്തി. മകനെ നോക്കാതെ, ആഹാരം കഴിക്കാതെ അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അലഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ തീ പിടിച്ചപ്പോൾ പോലും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. സീതയാണ് അവളെ രക്ഷിച്ചത്.
“നീയെന്തിനാ കരയുന്നത് സീതേ? നിന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെ? വിളിക്കൂ അവനെ!” മാളവികയുടെ ആ ചോദ്യം സീതയുടെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്നതായിരുന്നു.
പിന്നീട് മരുന്നുകളുടെയും ചികിത്സകളുടെയും കാലം. അച്ഛന്റെ കുത്തുവാക്കുകൾ കേട്ട് മടുത്തപ്പോൾ മാളവിക മകനെയും കൊണ്ട് സീതയുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറി. അവിടെ ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ, ഇന്നും സന്ധ്യയ്ക്ക് വിളക്ക് വയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പടിക്കലേക്ക് നീളും.
ഒരു സന്ധ്യാനേരം. ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് മകനുമായി മാളവിക വീട്ടിലെത്തി. അടുക്കളയിൽ അടുപ്പ് കത്തിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആ പുകമറയ്ക്കുള്ളിൽ കട്ടളപ്പടി ചാരി നിൽക്കുന്ന ഒരു രൂപം അവൾ കണ്ടു.
മനസ്സിനെ ഉന്മത്തമാക്കിയ അതേ ഗന്ധം! അവൾ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നോക്കിനിന്നു.
“അഭിമന്യു ഏട്ടൻ…” അവളുടെ സ്വരം വിറച്ചു.
ഓടിപ്പോയി കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും പരാതികളുടെ ഒരു കടൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരമ്പി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം തിരിച്ചു. അഭിമന്യു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറകിലൂടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾ കുതറി മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ മുഖമമർത്തി അഭിമന്യു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞപ്പോൾ അവളും തളർന്നുപോയി. പത്തു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പും വേദനയും ആ കണ്ണീരിൽ ഒലിച്ചുപോയി.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് ഗായത്രീ…” അഭിമന്യു വിതുമ്പി.
ഗൾഫിലെ ജയിലിൽ അന്യന്റെ കുറ്റം ഏറ്റെടുത്ത് പത്തു വർഷം കഴിയേണ്ടി വന്ന കഥ അവൻ പറഞ്ഞു. മുതലാളിയുടെ മകൻ ചെയ്ത അപകടം തന്റെ തലയിൽ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന നിസ്സഹായത. ഫോൺ വിളിക്കാൻ പോലും അനുവാദമില്ലാത്ത തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ അവൻ ഓരോ നിമിഷവും അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും ഓർത്ത് വെന്തുരുകുകയായിരുന്നു.
മാളവിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച വേദനകൾക്ക് ആ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം മതിയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“നമ്മുടെ മോൻ…” അവൾ അപ്പുവിനെ വിളിച്ച് അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
തന്റെ മകനെ ആദ്യമായി മാറോടണയ്ക്കുമ്പോൾ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൻ മകനെയും മാളവികയെയും ഒന്നിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇനി എങ്ങോട്ടും പോകില്ല… മരണം വരെ നിങ്ങളോടൊപ്പം…”
സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ആ കൊച്ചു വീട് സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പവിത്രമായ ഒരു ജന്മം അവിടെ പുനർജനിക്കുകയായിരുന്നു.