by ദീർഘകാലത്തെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിന് ശേഷം നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. ദുബായിലെ ഒരു പ്രമുഖ നിർമ്മാണ കമ്പനിയിൽ സീനിയർ ആർക്കിടെക്റ്റായി ജോലി ചെയ്യുകയാണ് അവൻ. നീണ്ട ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരു വലിയ അവധിക്ക് അവൻ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക്, പ്രിയപ്പെട്ടവരിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്. വിമാനത്താവളത്തിൽ തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ഭാര്യ അഞ്ജലിയും അനിയൻ അഖിലും എത്തുമെന്നായിരുന്നു അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ, ടാക്സിയിൽ വീടിന്റെ പടിക്കൽ ഇറങ്ങിയ അർജുനെ സ്വീകരിച്ചത് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു. വീടിന് മുന്നിൽ ആരെയും കണ്ടില്ല. വിളിച്ചിട്ട് ആരും ഫോൺ എടുക്കുന്നുമില്ല. സാധാരണയായി അർജുൻ വരുമ്പോൾ വീട് ആഘോഷപൂർവ്വം ഉണരേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, ഇന്ന് എല്ലാം നിശ്ചലമായതുപോലെ.
വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെ ഒരു ഭയം നാമ്പിട്ടു. കഴിഞ്ഞ വാരം സുഹൃത്ത് പ്രവീൺ പറഞ്ഞ ഒരു കഥ അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ ഭാര്യയും സ്വന്തം അനിയനും തമ്മിലുള്ള അവിഹിത ബന്ധം നേരിൽ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു നിർഭാഗ്യവാനായ ഭർത്താവിന്റെ കഥയായിരുന്നു അത്. ആ ഭർത്താവ് കണ്ട കാഴ്ച വിവരണാതീതമായിരുന്നു; സ്വന്തം കിടപ്പറയിൽ ഒരു തുണ്ടു തുണി പോലുമില്ലാതെ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവർ. ആ ആഘാതത്തിൽ ഹൃദയം പൊട്ടി അയാൾ മരിച്ചുപോയെന്ന് പ്രവീൺ പറഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ അന്ന് അത് വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ ശ്മശാനമൂകതയിൽ ആ ചിന്തകൾ അവനെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു, കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൻ പതുക്കെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ സോഫയിലിരുന്ന് അഞ്ജലി ആരോടോ വളരെ രൂക്ഷമായി ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്. അഖിൽ അടുക്കളയിൽ എന്തോ തിരക്കിട്ട പണിയിലാണ്. അർജുനെ കണ്ടിട്ടും അവർ വേണ്ടത്ര ആവേശം കാണിച്ചില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.
”അഞ്ജലീ… നിങ്ങൾ എപ്പോഴാ എത്തിയത്? ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയില്ലല്ലോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
ഫോൺ പെട്ടെന്ന് കട്ട് ചെയ്ത് അവൾ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം പരിഭ്രമം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അർജുനട്ടാ… നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എത്തുമെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിയില്ല. ഫോൺ ചാർജില്ലാതെ ഓഫായിപ്പോയി.”
അപ്പോഴേക്കും അഖിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നു. “ഏട്ടാ! ഇതെന്താ ഇപ്പോൾ? ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചു നാളെ രാവിലെ എത്തുന്ന ഫ്ലൈറ്റിലാവും നിങ്ങൾ എന്ന്!” അഖിലിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷത്തേക്കാൾ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു.
അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾ ഉയർന്നു. ‘എന്നെ ഇവർക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടേ? ഞാൻ വരുന്നത് ഇവരുടെ എന്തോ പദ്ധതികൾക്ക് തടസ്സമായോ?’ തന്റെ കഠിനാധ്വാനവും ത്യാഗവും ഓർത്ത് അവൻ വികാരാധീനനായി.
”നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്താ ഇവിടെ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത്? ഞാൻ വന്നപ്പോൾ വീടാകെ ഒരലങ്കോലമാണല്ലോ?” അർജുന്റെ ശബ്ദം കടുത്തു.
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അലങ്കോലമൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ. ഞങ്ങൾ ഒരു പ്രധാന കാര്യത്തിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു.”
”എന്നെക്കാൾ വലിയ എന്ത് കാര്യമാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെയുള്ളത്?” അർജുൻ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
”ഏട്ടാ… അതൊരു സർപ്രൈസാണ്. നാളെ പറയാമെന്ന് കരുതിയതാ.” അഖിൽ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു.
”സർപ്രൈസൊന്നും എനിക്കിപ്പോൾ വേണ്ട. സത്യം പറ… നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ഒളിക്കുന്നുണ്ടോ?” അർജുന്റെ സംശയം മൂർദ്ധന്യത്തിലെത്തി. അഖിലിനെ അഞ്ജലി നോക്കുന്ന ആ നോട്ടം അർജുനെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.
അഞ്ജലി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “അർജുനട്ടാ… നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ ഈ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നത്? സ്വന്തം അനിയനെയും ഭാര്യയെയും ഇങ്ങനെയാണോ നിങ്ങൾ കാണുന്നത്?”
അർജുൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “എങ്കിൽ പറ… ഈ രഹസ്യസ്വഭാവവും ഫോണിലെ വഴക്കും എന്തിനായിരുന്നു?”
അഖിൽ പതുക്കെ അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്നു. “ഏട്ടാ, ദയവായി ദേഷ്യപ്പെടരുത്. ഞങ്ങളാരും ഏട്ടനെ ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കിയതല്ല. സത്യത്തിൽ ഏട്ടന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ പിറന്നാളിന് വേണ്ടി…”
”എന്റെ പിറന്നാളിനോ? ഇന്ന് ഒക്ടോബർ 12 അല്ലേ? എന്റെ പിറന്നാൾ ഏപ്രിൽ 12-ന് കഴിഞ്ഞല്ലോ.” അർജുൻ പരിഹസിച്ചു.
അഞ്ജലി കണ്ണീർ തുടച്ചു. “പിറന്നാൾ സമ്മാനമായി ഞങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തത് ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സാണ് ഏട്ടാ. ഏട്ടന് നാട്ടിൽ വന്നാൽ പിന്നെ തിരിച്ചു പോകണ്ട എന്ന് പണ്ടേ ആഗ്രഹമുണ്ടല്ലോ. ഏട്ടന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നില്ലേ ഒരു ആർട്ട് ഗാലറിയും കഫേയും?”
അർജുൻ സ്തബ്ധനായി നിന്നു. “ആർട്ട് ഗാലറിയോ?”
അഖിൽ തുടർന്നു: “അതെ ഏട്ടാ. നമ്മുടെ പഴയ പറമ്പിൽ ഒരു ‘ക്രിയേറ്റീവ് കഫേ’ തുടങ്ങാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. അതിനുള്ള ബാങ്ക് ലോൺ കിട്ടാൻ വലിയ കടമ്പകളുണ്ടായിരുന്നു. അത് സംബന്ധിച്ച തർക്കമാണ് അഞ്ജലി ചേച്ചി ഫോണിൽ നടത്തിയിരുന്നത്. ലോൺ പാസ്സായ വിവരം ഇന്നലെയാണ് അറിഞ്ഞത്. അതിന്റെ ഫൈനൽ പേപ്പർ വർക്കുകൾ ഇന്ന് പൂർത്തിയാക്കണം. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ ഒളിച്ചിരുന്നത് അതുകൊണ്ടല്ല… അവിടെ ഒരു സ്പെഷ്യൽ കേക്ക് സെറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ അച്ഛൻ കൊണ്ടുവന്ന കേക്ക് സാധനങ്ങൾ ഏട്ടൻ കാണാതിരിക്കാൻ അവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതാ.”
അർജുന്റെ മനസ്സിലെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു. താൻ ഇത്രയും നേരം ചിന്തിച്ചുകൂട്ടിയ അശ്ലീലമായ ഊഹങ്ങളും ഭയവും എത്രമാത്രം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവനുവേണ്ടി ഒരു പുതുജീവിതം ഒരുക്കാനായിരുന്നു അവർ കഷ്ടപ്പെട്ടത്.
അവൻ ഒന്നും പറയാനാവാതെ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംശയിച്ചതിൽ അവന് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അഞ്ജലിയും അഖിലും അവന്റെ അരികിലെത്തി.
”ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം ഏട്ടാ. സർപ്രൈസ് പാളിപ്പോയി.” അഞ്ജലി അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
അർജുൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അഖിലിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ അഖിൽ… ഞാൻ ഒരുപാട് മോശമായി ചിന്തിച്ചു. എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു.”
”സാരമില്ല ഏട്ടാ. ഏട്ടൻ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടാവാം ഇങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നിയത്. ഏട്ടന് തിരിച്ച് എന്ത് നൽകിയാലും കുറഞ്ഞുപോകും.” അഖിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അഞ്ജലിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അഞ്ജലീ… സ്നേഹത്തെക്കാൾ വലുത് സംശയമാണെന്ന് ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. നിങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും വലിയൊരു ത്യാഗം ചെയ്യുമ്പോഴും ഞാൻ…”
”അതൊന്നും സാരമില്ല ഏട്ടാ,” അഞ്ജലി അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “നമ്മുടെ ബന്ധം എത്ര ശക്തമാണെന്ന് ഈ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നമുക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ?”
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആവേശം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ആർട്ട് കഫേയുടെ ഉദ്ഘാടനത്തിനായി അവർ ഒത്തൊരുമിച്ച് പണിയെടുത്തു. അർജുന്റെ ആർക്കിടെക്റ്റ് ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് അവൻ ആ കഫേയെ സുന്ദരമാക്കി മാറ്റി. ഉദ്ഘാടന ദിവസം സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും ഒത്തുചേർന്നു.
അഖിൽ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു: “ഈ സംരംഭം എന്റെ ഏട്ടന്റെ കഴിവിനുള്ള അംഗീകാരമാണ്. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.”
അർജുൻ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അഞ്ജലിയെയും അഖിലിനെയും നോക്കി. അവൻ അന്ന് അനുഭവിച്ച വേദനയും സംശയവും ഇപ്പോൾ ഒരു പഴങ്കഥ മാത്രം. ആ ചെറിയ തെറ്റിദ്ധാരണ അവരുടെ ബന്ധത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കി.
തന്റെ പുതിയ കഫേയുടെ അകത്തളത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാപ്പിയുടെ സുഗന്ധത്തേക്കാൾ മാധുര്യം തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിനാണെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സംശയത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിൽ നിന്നും അവൻ സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിർമയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.