by നിയതിയുടെ നൂലിഴകൾ
“ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും മാധവേട്ടാ? എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞുപോയല്ലോ. ആ പാവത്തിന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയാകുമെന്ന് നമ്മൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയോ?”
ശാരദയുടെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ ആവാതെ മാധവൻ ജനാലയ്ക്കൽ തളർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം ചെന്നു നിന്നത് ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന തന്റെ മരുമകൾ അഞ്ജലിയിലാണ്. ശാരദയുടെ അത്രയും വലിയൊരു തകർച്ച അവളുടെ മുഖത്തില്ല എന്നത് മാധവന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി. എങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു ആധി പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ഇളയ അനിയത്തിയാണ് ശാരദ. ചെറുപ്പം മുതലേ അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക വാത്സല്യമായിരുന്നു മാധവന്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തും സഹപ്രവർത്തകനുമായ ഗോപാലകൃഷ്ണനെക്കൊണ്ട് അവളെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചത്. അവർ ഒരേ സ്കൂളിലെ അധ്യാപകരായിരുന്നു. മാധവൻ ഗോപാലന്റെ സഹോദരി സുനിതയെയും ജീവിതസഖിയാക്കി. അങ്ങനെ രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരേ നൂലിൽ കോർത്ത മുത്തുകൾ പോലെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞുപോന്നു.
മാധവനും സുനിതയ്ക്കും ആദ്യം ഒരു ആൺകുട്ടി പിറന്നു—അർജുൻ. എന്നാൽ ശാരദയ്ക്കും ഗോപാലനും ഒരു കുഞ്ഞിനായി ഏറെക്കാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. നീണ്ട പത്തു വർഷത്തെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കും വഴിപാടുകൾക്കും ശേഷമാണ് അഞ്ജലി അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്. അപ്പോഴേക്കും അർജുൻ പ്രൈമറി സ്കൂളിലെത്തിയിരുന്നു. തറവാട് വീടിനോട് ചേർന്ന് തന്നെ ഗോപാലനും ശാരദയും ഒരു വീടുണ്ടാക്കി താമസം മാറി. അഞ്ജലിക്ക് വെറും പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഹൃദയാഘാതം മൂലം വിടപറഞ്ഞത്. അതോടെ തളർന്നുപോയ ശാരദയ്ക്കും അഞ്ജലിക്കും തണലായത് മാധവനും സുനിതയുമായിരുന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്ത് അർജുനും അഞ്ജലിയും നഖവും മാംസവും പോലെയായിരുന്നു. അർജുൻ എവിടെപ്പോയാലും അഞ്ജലിയെ കൂടെക്കൂട്ടും. എന്നാൽ അവർ വളർന്നതോടു കൂടി ഏതോ അദൃശ്യമായ മതിൽക്കെട്ട് അവർക്കിടയിൽ ഉയർന്നു വന്നു. എന്തിനാണ് അവർ മിണ്ടാതായത് എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അഞ്ജലി കോളേജിൽ എത്തിയതോടെ അർജുൻ അവളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും അകന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ ജാതകത്തിൽ ചില ദോഷങ്ങളുണ്ടെന്നും പതിനെട്ടു വയസ്സ് തികഞ്ഞാലുടൻ വിവാഹം നടത്തണമെന്നും ജ്യോത്സ്യൻ വിധിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മാധവൻ നല്ല ആലോചനകൾക്കായി ബ്രോക്കർമാരെ ഏൽപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് എന്ന യുവാവിന്റെ ആലോചന വരുന്നത്. ദുബായിൽ സോഫ്റ്റ്വെയർ എൻജിനീയറാണ് അവൻ. നല്ല കുടുംബം, പണം, ഐശ്വര്യം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പെരുമാറ്റവും സംസാരവും ആരെയും ആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു. അഞ്ചു മിനിറ്റ് അവനോട് സംസാരിച്ചാൽ ആരും അവന്റെ വലയിൽ വീഴും.
മാധവനും ശാരദയും സുനിതയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ സമ്മതിച്ചു—ഇത് അഞ്ജലിക്ക് പറ്റിയ ചെറുക്കൻ തന്നെ. അഞ്ജലിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് അഭിപ്രായമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് എനിക്ക് സമ്മതമാണ്” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ നിലപാട്. എന്നാൽ ഈ വിവാഹക്കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ മാത്രം വല്ലാത്തൊരു മൗനത്തിലായിരുന്നു.
“അർജുൻ, നീ ഇങ്ങനെ മാറി നിന്നാൽ പറ്റില്ല. അഞ്ജലിയുടെ കല്യാണത്തിന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കി നടത്തേണ്ടത് നീയാണ്. നിനക്കൊരു അനിയത്തിയില്ലല്ലോ, അവളെ നീ ആ സ്ഥാനത്ത് കണ്ട് മുൻപിൽ നിൽക്കണം,” മാധവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നിങ്ങളൊക്കെ കൂടി ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ? നിങ്ങളങ്ങ് നടത്തിയാൽ മതി. എന്നെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കണ്ട!” അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നു. അതും പറഞ്ഞ് അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിലൊന്നു പിടഞ്ഞു. പണ്ട് തന്റെ ഓരോ കൊച്ചു സങ്കടങ്ങളിലും കൂടെ നിന്ന ഏട്ടനാണ് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്. താൻ വളർന്നപ്പോൾ ഏട്ടന്റെ പദവിക്ക് ചേരാത്തവളായി മാറിയോ എന്ന് അവൾ വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു.
വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞതോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് അഞ്ജലിയെ നിരന്തരം വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ സംസാരം അവൾക്ക് അസഹനീയമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൻ അവളിൽ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി. ഒന്ന് പുറത്തു പോകണമെങ്കിൽ പോലും അവന്റെ അനുവാദം വേണം. രാത്രികാലങ്ങളിൽ വീഡിയോ കോളിലൂടെ അവൻ ചോദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അശ്ലീലതയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിക്കുന്നവയായിരുന്നു.
“നിന്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ ഇറക്കം കുറയ്ക്കൂ… എനിക്ക് നിന്റെ ശരീരം കാണണം,” എന്നൊക്കെ അവൻ അധികാരത്തോടെ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇത് അഞ്ജലിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. “ഇതൊന്നും എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല” എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് സിദ്ധാർത്ഥിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. “നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടാൻ പോകുന്നവനാണ് ഞാൻ. ഇപ്പോൾ കാണിച്ചു തന്നില്ലെങ്കിൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് നീ അനുഭവിക്കും,” അവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
ഒരിക്കൽ അമ്മയോട് ഇക്കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ, “പുരുഷന്മാർ അങ്ങനെയൊക്കെയാകും, നീ അതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട” എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അതോടെ അവൾ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെയായി. എന്നാൽ വിവാഹത്തിന് അഞ്ചു ദിവസം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു വാർത്തയെത്തി. ദുബായിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ ലഹരിക്കടത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പോലീസ് പിടികൂടി. ഒരു വലിയ അധോലോക സംഘത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു അവനെന്ന് വാർത്തകൾ വന്നു. നാട്ടിൽ അത് വലിയ ചർച്ചയായി. നല്ല തറവാട്ടിലെ ചെറുക്കന്റെ തനിനിറം കണ്ട് എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
വിവാഹത്തിന് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കെ ഉണ്ടായ ഈ സംഭവം കുടുംബത്തെയാകെ തളർത്തി. പന്തൽ ഇട്ടു കഴിഞ്ഞു, ഭക്ഷണത്തിന് അഡ്വാൻസ് നൽകി, ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം ക്ഷണിച്ചു. “ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?” എന്ന ചോദ്യം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. അപ്പോഴാണ് മാധവൻ ആ നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. “നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ഒരാൾ അവളെ സ്വീകരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഈ നാണക്കേടിൽ നിന്ന് നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം. അർജുൻ അഞ്ജലിയെ വിവാഹം കഴിക്കട്ടെ.”
അഞ്ജലി ഞെട്ടലോടെ അർജുനെ നോക്കി. അവൻ തീർച്ചയായും എതിർക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതി. പക്ഷേ, ഏവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അർജുൻ തലയാട്ടി സമ്മതം മൂളി. എന്നാൽ അഞ്ജലിക്ക് അത് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “ഇതൊരു ഔദാര്യമാണ്. സഹതാപം കൊണ്ട് എന്നെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതില്ല” എന്ന് അവൾ സ്വയം തീരുമാനിച്ചു.
അവൾ അർജുന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. “ഏട്ടാ, എന്നോടുള്ള സഹതാപം കൊണ്ടാണ് ഈ തീരുമാനമെങ്കിൽ എനിക്ക് വേണ്ട. ഏട്ടന് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സഹിക്കേണ്ടി വരരുത്. ഞാൻ വലിയച്ഛനോട് സംസാരിച്ചോളാം.”
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മുൻപെങ്ങും കാണാത്ത ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “സഹതാപമാണെന്ന് നിന്നോട് ആരാണ് പറഞ്ഞത് അഞ്ജലീ? എന്റെ മനസ്സിൽ നീ കയറിക്കൂടിയത് എന്നാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്രയും ആഴത്തിൽ നീ അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് തുറന്നു പറയാൻ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു എനിക്ക്. പക്ഷേ ഈ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ദേഷ്യം തോന്നി. ദൈവമായിട്ടാണ് അവനെ ആ കേസിൽ പെടുത്തിയത്. നിന്നെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കില്ല എന്ന് ഞാൻ അന്നേ ഉറപ്പിച്ചതാണ്.”
അഞ്ജലി വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. അർജുൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഈ ജന്മം എനിക്കല്ലാതെ മറ്റൊരാൾക്കും നിന്നെ ഞാൻ വിട്ടുതരില്ല.”
ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിൽ അഞ്ജലി തന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മറന്നു. അവനോടുള്ള സ്നേഹം തന്റെ ഉള്ളിലും പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇന്ന് അവരുടെ വിവാഹമാണ്. ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ അർജുൻ അഞ്ജലിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏറെക്കാലത്തിന് ശേഷം അർജുന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി അഞ്ജലിയുടെ ലോകത്തെ പ്രകാശപൂർണ്ണമാക്കി. ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചോടുന്ന കാറ്റുപോലെ, പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രണയകാലത്തിലേക്ക് അവർ കൈകോർത്തു പിടിച്ചു നടന്നു.