ചെറുകഥ

അമ്മമനസ്സിന്റെ കൂട്ട്
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ആ ഐടി പാർക്കിന്റെ കഫറ്റീരിയയിൽ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും ആ സംഭാഷണം അരോചകമായി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അഭിജിത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പരിഹാസം കലർന്ന ചിരിയോടെ വരുൺ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹപ്രവർത്തകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
“അല്ലെങ്കിലും അഭിജിത്തിന്റെ സ്നേഹം ഒരു പ്രത്യേക തരം തന്നെയാ. ഈ പ്രായത്തിലും രണ്ടാനമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും ഉമ്മ വെക്കാനും അവന് ഒരു മടിയുമില്ല. ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ അതൊക്കെ ഞങ്ങളെ പ്രസവിച്ച സ്വന്തം അമ്മമാരോടാവാം. പക്ഷെ നിനക്കിത് എങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു? ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവർ നിനക്ക് അന്യയായൊരു സ്ത്രീയല്ലേടാ? ഇത്തിരി ഉളുപ്പ് വേണ്ടേ നിനക്ക്?”
വരുണിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അഭിജിത്തിന്റെ മുഖത്ത് പക്ഷെ ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്ഥിരമായി കേൾക്കുന്ന പരിഹാസ ശരങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിനെ മുറിപ്പെടുത്താതായിട്ട് കാലമേറെയായിരുന്നു. ശാന്തമായി തന്റെ കോഫി കുടിച്ചു തീർത്ത് അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
താൻ തൊടുത്തുവിട്ട പരിഹാസം അഭിജിത്തിനെ തെല്ലും ബാധിച്ചില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ വരുണിന് ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി. അവൻ അടുത്ത കസേരയിലിരുന്ന നീതുവിനെ നോക്കി. നീതുവിന്റെ മുഖത്തും അതേ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു. അഭിജിത്തിനെ പരസ്യമായി ഒന്ന് നാണം കെടുത്തണമെന്നും അവൻ തങ്ങളോട് പൊട്ടിത്തെറിക്കണമെന്നും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. വരുണിന്റെയും നീതുവിന്റെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൈമാറിയ ആ സന്ദേശം അഭിജിത്ത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരോടുള്ള പുച്ഛം കലർന്ന ഒരു ചിരി ഉള്ളിലൊതുക്കി അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗുമെടുത്ത് പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു.
“അഭീ… ജസ്റ്റ് വൺ മിനിറ്റ്!”
പിന്നിൽ നിന്നും നീതുവിന്റെ വിളിയുയർന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്റെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ വേഗത്തിൽ ഓടിവന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു.
“നീ എന്നോട് ദേഷ്യത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയാം അഭീ. ആ വരുൺ പറഞ്ഞത് അല്പം കൂടിപ്പോയി. പക്ഷെ എന്റെ സാഹചര്യം നീ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. നമ്മൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നവരല്ലേ? നിന്റെ ആ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റുന്നില്ല. നീയും നിന്റെ അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ആ ഒരു അമിത സ്നേഹം… അത് കാണുന്നവർക്ക് മോശമായിട്ടേ തോന്നു. ആ തെറ്റ് തിരുത്താനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്. പ്ലീസ്, എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. എനിക്ക് നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.”
നീതുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ നിറയെ നാടകീയതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന സഹപ്രവർത്തകർ തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ടാണ് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത്. പെട്ടെന്ന് വരുണും ആ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ചേർന്നു.
“അതെടാ അഭീ, നീ എന്തിനാ നീതുവിനോട് ഇത്ര വാശി കാണിക്കുന്നത്? വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെണ്ണല്ലേ അവൾ? നിന്റെ കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ അവൾക്ക് അഭിപ്രായം പറയാൻ അവകാശമില്ലേ? നിന്റെയും നിന്റെ രണ്ടാനമ്മയുടെയും ബന്ധം അത്ര സുഖകരമായിട്ടല്ല ആൾക്കാർ സംസാരിക്കുന്നത്. അത് അവൾ നിന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. അതിൽ എന്തിനാ ഇത്ര ദേഷ്യം?”
അഭിജിത്ത് ബൈക്കിന്റെ കീ പോക്കറ്റിലിട്ട് ശാന്തനായി വരുണിനെ നോക്കി. “വരുൺ, നിന്നോട് ആരാ പറഞ്ഞത് ഇവൾ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെണ്ണാണെന്ന്? ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ നീതുവിന് അങ്ങനെയൊരു വാഗ്ദാനം നൽകിയിട്ടില്ല. സഹപ്രവർത്തകർ എന്നതിലുപരി ഒരു സുഹൃത്തായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇവളെ കണ്ടത്. എന്നാൽ എന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലേക്കും എന്റെ കുടുംബത്തിലേക്കും അനാവശ്യമായി വിരൽ ചൂണ്ടാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം ആ സൗഹൃദം ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നീതു എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ആരുമല്ല.”
അഭിജിത്തിന്റെ ഉറച്ച വാക്കുകൾ കേട്ട് നീതുവിന്റെ മുഖം വിളറി. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം തന്നിലാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ രോഷാകുലയായി.
“ഓ… അപ്പോൾ അതാണല്ലേ കാര്യം? അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയോടുള്ള നിന്റെ ആ അവിഹിത ബന്ധം ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്തതുകൊണ്ട് എന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കുകയാണല്ലേ? നീ എത്ര മറച്ചു വെച്ചാലും എല്ലാവർക്കും അറിയാം നിനക്ക് അവരോടുള്ള താല്പര്യം. അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചും ഉമ്മ കൊടുത്തും നീ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇടുന്ന ഫോട്ടോകൾ തന്നെ അതിന് തെളിവാണ്. ഏതൊരു പെണ്ണിനും അത് കണ്ടാൽ അറപ്പ് തോന്നും!”
നീതു ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിക്കവേയാണ് പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് കറുത്ത ഒരു സെഡാൻ കാർ വന്നു നിന്നത്. കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ നിന്നും ഒരു യുവതി ഇറങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അഭിജിത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അഭിയേട്ടാ… ലേറ്റ് ആയോ?”
അഭിജിത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ തന്റെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇല്ലെടാ, ദാ ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ.”
കാറിന്റെ മറുവശത്തു നിന്നും അഭിജിത്തിന്റെ അച്ഛനും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ഒരു മധ്യവയസ്കയും ഇറങ്ങി. അഭിജിത്ത് ആ സ്ത്രീയുടെ തോളിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് തന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി. നീതുവിനെ നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു.
“നീതു, നിനക്ക് ഞാൻ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാം. ഇതാണെന്റെ അമ്മ. നീ പറഞ്ഞ അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യ.”
നീതുവും വരുണും പകച്ചു നിന്നുപോയി. അഭിജിത്ത് തുടർന്നു:
“എനിക്ക് നാല് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, എന്നെയും അച്ഛനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളോടൊപ്പം പോയവളാണ് എന്നെ പ്രസവിച്ച സ്ത്രീ. അമ്മയില്ലാത്ത സങ്കടത്തിൽ കരഞ്ഞ എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ കടന്നുവന്നവളാണ് ഇവർ. കഴിഞ്ഞ ഇരുപതോളം വർഷങ്ങളായി എന്റെ വിശപ്പും ദാഹവും സങ്കടങ്ങളും അറിഞ്ഞ് എനിക്ക് തണലായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ ഏക അമ്മ. പ്രസവിച്ചവർക്ക് മാത്രമേ അമ്മയാവാൻ കഴിയൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് ഇവരുടെ വില മനസ്സിലാവില്ല. എന്റെ അച്ഛന് ഇവർ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയുമാണ്. പഴയൊരു ദുരന്തത്തെ ഓർക്കാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്കിന്ന് താല്പര്യമില്ല. എന്റെ കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ എന്റെ അമ്മയെ സ്നേഹിക്കുന്നതോ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതോ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നീയോ നിന്റെ ഈ കൂട്ടുകാരോ വളർന്നിട്ടില്ല.”
അഭിജിത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ വജ്രത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ കൂടെയുള്ള യുവതിയെ മുന്നിലേക്ക് നിർത്തി.
“പിന്നെ വരുൺ, നീ പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച്? ദാ, ഇതാണെന്റെ നിയ. എന്റെ അമ്മ എനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ടെത്തിയ എന്റെ പെണ്ണ്. ബന്ധങ്ങളെ ഹൃദയം കൊണ്ട് കാണാൻ അറിയാവുന്നവൾ. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കാത്തവൾ.”
നാടകീയമായ ആ രംഗത്തിനൊടുവിൽ അഭിജിത്ത് തന്റെ അമ്മയെയും നിയയെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിലേക്ക് നടന്നു. ചുറ്റും കൂടിനിന്നവരുടെ നോട്ടം നീതുവിനും വരുണിനും നേരെയായി. പരിഹാസത്തിന്റെയും പുച്ഛത്തിന്റെയും ആ നോട്ടങ്ങൾ താങ്ങാനാവാതെ അവർ അവിടുന്ന് തലതാഴ്ത്തി മാറി നടന്നു.
പലപ്പോഴും രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ വലിയതാണ് സ്നേഹബന്ധങ്ങളെന്നും, ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഹൃദയം കൊണ്ട് ഏറ്റെടുക്കുന്നവളാണ് യഥാർത്ഥ അമ്മയെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അഭിജിത്തും കുടുംബവും അകന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ വലിയ ഓഫീസ് കെട്ടിടത്തിന്റെ തണലിൽ നീതു താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കൊട്ടാരം തകർന്നു വീഴുന്നത് നോക്കി നിന്നു.