ചെറുകഥ

രഘുവേട്ടാ, വേണ്ട… എനിക്ക് അത്ര വയ്യ, വേദനയുണ്ട്!” എന്ന് കാവ്യ അത്രമേൽ ദയനീയമായി പറഞ്ഞിട്ടും അയാൾ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ആനന്ദത്തോടെ അയാൾ അവളെ ഭോഗിച്ചു..

​വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന അവളെ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു. ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു യജമാനന്റെ വാശിയായിരുന്നു അയാളിൽ അപ്പോൾ കണ്ടത്. അവളുടെ വിയർപ്പും കണ്ണുനീരും അയാളുടെ ആവേശത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അയാൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ജീവനില്ലാത്ത പ്രതിമയെപ്പോലെ വിധേയയായി കിടന്നുകൊടുക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ കാവ്യയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

​എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ തൃപ്തിയോടെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണപ്പോൾ, കാവ്യ എഴുന്നേറ്റു ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. ജനൽ ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾക്ക് തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടത്തിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു എന്ന് കാവ്യയ്ക്ക് തോന്നി. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, കട്ടിലിൽ നിസ്സംഗനായി കിടക്കുന്ന രഘുവിനെ അവൾ ഒന്നു നോക്കി. കുറച്ചു മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”എന്തിനാണ് രഘു തന്നോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്? അതിന്റെ ഉത്തരം അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അത് കേവലം ശാരീരികമായ ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവളുടെ കരിയർ സ്വപ്നങ്ങളെ തളയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ഗൂഢതന്ത്രമായിരുന്നു.

​കാവ്യയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ചർച്ച ചെയ്ത വിഷയം അവളുടെ ജോലിയായിരുന്നു. ഒരു ഐടി കമ്പനിയിൽ ഉയർന്ന പദവിയിലിരുന്ന അവൾക്ക് വിദേശത്ത് പോയി ഉപരിപഠനം നടത്തണമെന്നും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമെന്നും വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. “പെൺകുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യവും വേണം” എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ അച്ഛന്റെ നിലപാട്. കല്യാണം ആലോചിച്ച വന്നപ്പോൾ തന്നെ രഘുവിനോടും വീട്ടുകാരോടും ഇക്കാര്യം വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന് രഘു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതിനെന്താ, കാവ്യയ്ക്ക് എത്ര വേണമെങ്കിലും പഠിക്കാം. അവൾ വലിയ നിലയിലെത്തുന്നത് എനിക്കും അഭിമാനമല്ലേ?”

​ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ചാണ് കാവ്യ ഈ വീടിന്റെ പടി കയറിയത്. എന്നാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച പിന്നിട്ടപ്പോൾ തന്നെ രഘുവിന്റെ മുഖം മാറിത്തുടങ്ങി. താൻ കണ്ട സ്വപ്നതുല്യനായ ഭർത്താവല്ല രഘു എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അയാൾക്ക് വേണ്ടത് ഒരു തുല്യപങ്കാളിയെ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുന്ന, ഓഫീസിലെ കരിയർ വേണ്ടെന്നു വെച്ച് അടുക്കളയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ മാത്രമായിരുന്നു.

​ഒരു ദിവസം രാവിലെ രഘുവിന് കാപ്പി കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ മെല്ലെ ചോദിച്ചു, “ചേട്ടാ, ഞാൻ അപേക്ഷിച്ച പുതിയ പ്രോജക്റ്റിൽ എനിക്ക് അവസരം കിട്ടി. അത് കരിയറിൽ വലിയൊരു മാറ്റമായിരിക്കും. കോളേജിൽ ഒന്ന് പോയി കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കണം.”

​രഘു പത്രം മടക്കി വെച്ചു കൊണ്ട് അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. “നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പെണ്ണുങ്ങൾ വീട്ടിലിരുന്ന് ഭർത്താവിനെ നോക്കണം. അല്ലാതെ കരിയർ എന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. പുറത്തുള്ളവർ എന്തു പറയും?”

​കാവ്യ ഞെട്ടിപ്പോയി. “പക്ഷേ ചേട്ടാ, വിവാഹത്തിന് മുൻപ് നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചതാണല്ലോ? അച്ഛൻ ഇക്കാര്യം പ്രത്യേകം ചോദിച്ചതല്ലേ?”

​”അതൊക്കെ അന്ന് ആ കല്യാണം നടക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതാണ്. ഇപ്പോൾ നീ ഈ വീട്ടിലെ അംഗമാണ്. ഇവിടെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഞാനാണ്. നീ ജോലിക്ക് പോകുന്നത് എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല,” രഘു കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

​അന്നുമുതൽ കാവ്യയുടെ ജീവിതം ഒരു പോരാട്ടമായി മാറി. രഘു ഓരോ ദിവസവും അവളെ മാനസികമായി തളർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല, വീട്ടുകാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലും അയാൾ നിയന്ത്രിച്ചു. താൻ ഒരു തടവറയിലാണോ എന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. എന്നാൽ രഘുവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം കാവ്യയുടെ ഉയർച്ചയായിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തം കാലിൽ നിന്നാൽ തന്നെ ധിക്കരിക്കുമോ എന്നൊരു അപകർഷതാബോധം അയാളെ വേട്ടയാടി.

​അതുകൊണ്ടാണ് ആ രാത്രിയിൽ അവളുടെ എതിർപ്പുകളെ അവഗണിച്ച് അയാൾ അവളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയത്. അവളെ ഗർഭിണിയാക്കിയാൽ അവളുടെ കരിയർ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നന്നേക്കുമായി തടയാമെന്ന് അയാൾ കണക്കുകൂട്ടുന്നു. ആ കണക്കുകൂട്ടൽ ശരിയായിരുന്നു എന്ന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ ഉറപ്പായി.

​”കാവ്യേ, നീ ഗർഭിണിയാണ്,” രഘു ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ക്രൂരമായ ഒരു വിജയച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “ഇനിയിപ്പോ നിനക്ക് വിദേശത്ത് പഠിക്കാൻ പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഇനി കുറച്ചു കാലം വിശ്രമിക്കാം. കുഞ്ഞുണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നിനക്ക് ഇതൊന്നും ഓർക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടില്ല.”

​കാവ്യ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവൾ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. രഘു കരുതിയത് ഗർഭകാലത്തെ അസ്വസ്ഥതകൾ അവളെ തളർത്തുമെന്നും അവൾ വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടുമെന്നുമാണ്. എന്നാൽ കാവ്യയുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു തീരുമാനം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു.

​അവൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. അച്ഛനോടും അമ്മയോടും എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. മകളുടെ സങ്കടം കേട്ടപ്പോൾ ആ അച്ഛന്റെ ഉള്ളം ഉലഞ്ഞു. “മോളേ, നീ വിഷമിക്കേണ്ട. നിന്റെ പഠനം ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. നീ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നോളൂ,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രഘു ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയായി വന്നപ്പോൾ കാവ്യ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.

​”നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ വേഷം കെട്ടി?” അയാൾ അലറി.

​”ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. എനിക്ക് പഠിക്കണം. നിങ്ങൾ തന്ന വാക്ക് തെറ്റിച്ചു, പക്ഷേ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ നീതി കാണിക്കണം. എന്റെ മോഹങ്ങൾ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയും സമ്മതിക്കില്ല,” അവൾ ശാന്തമായും എന്നാൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിലും പറഞ്ഞു.

​”നീ ഗർഭിണിയാണ് എന്ന ബോധമുണ്ടോ? ഈ അവസ്ഥയിൽ നീ എങ്ങനെ പഠിക്കും? നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും? നീ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് നിനക്ക് പ്രവേശനമുണ്ടാകില്ല. നിന്നെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും,” രഘു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.

​”ഉപേക്ഷിച്ചോളൂ രഘുവേട്ടാ. നിങ്ങളുടെ അടിമയായി ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതാണ്. ഗർഭം എന്റെ ഒരു കുറവല്ല, അതൊരു ഘട്ടമാണ്. അത് വെച്ച് എന്നെ തളയ്ക്കാൻ നോക്കണ്ട,” അവൾ പടിയിറങ്ങി.

​സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയ കാവ്യയ്ക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളികളാണ് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങളും ബന്ധുക്കളുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അവൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നു. “ഗർഭിണിയായ പെണ്ണ് ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നു പഠിക്കുന്നു” എന്നത് പലർക്കും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ കാവ്യ ഇതൊന്നും ഗൗനിച്ചില്ല. മോണിംഗ് സിക്ക്നെസ്സും തളർച്ചയും വകവെക്കാതെ അവൾ ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകളിലും പരീക്ഷകളിലും പങ്കെടുത്തു. പുസ്തകങ്ങളും കമ്പ്യൂട്ടറും ആയിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.

​രഘു പലതവണ ഫോണിലൂടെ അവളെ വിളിച്ചു ചീത്ത പറഞ്ഞു. “നീ തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വേറെ കല്യാണം കഴിക്കും” എന്നൊക്കെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ കാവ്യ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചു. പരീക്ഷാ സമയം അടുത്തപ്പോൾ അവളുടെ വയർ നന്നായി വന്നിരുന്നു. ഓരോ പരീക്ഷയും എഴുതാൻ പോകുന്നത് വലിയ പ്രയാസപ്പെട്ടാണെങ്കിലും അവൾ പിന്മാറിയില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ വാശിയായിരുന്നു അവളുടെ കരുത്ത്.

​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞു. കാവ്യ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. മകളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനകളെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. തന്റെ മകൾ വളരുമ്പോൾ അവൾക്ക് മാതൃകയാകേണ്ടത് താനാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

​കുഞ്ഞുണ്ടായ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ രഘുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നു. കാവ്യ തന്റെ ഭീഷണികൾക്ക് വഴങ്ങുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നി. വാസ്തവത്തിൽ അയാൾക്ക് അവളോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അറിയാത്ത, ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ മാത്രം പഠിച്ച ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അയാൾ. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം രഘു കാവ്യയുടെ വീട്ടിലെത്തി.

​കാവ്യ കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കി താഴെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. രഘുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു വികാരവും ഉണ്ടായില്ല.

​”കാവ്യേ… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി. എനിക്ക് നിന്നെയും കുഞ്ഞിനെയും കാണണം എന്ന് തോന്നി. നീ എന്റെ കൂടെ വാ. നിനക്ക് പഠിക്കണമെങ്കിൽ ഇനിയും പഠിക്കാം. ഞാൻ ഒന്നും പറയില്ല,” അയാൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​കാവ്യ അയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “രഘുവേട്ടാ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നത്? എനിക്ക് വിദേശത്ത് ജോലി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞ് അത് തടയാൻ വേണ്ടി വന്നതാണോ?? ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സമ്മതം വേണ്ട ഒന്നിനും..” അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് രഘു ഞെട്ടിപ്പോയി.

​”നിനക്ക് ജോലി കിട്ടിയോ?”

​”അതേ, ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു പഠിച്ചു. ഈ ഗർഭകാലത്തും പ്രസവകാലത്തും ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ഫലം കിട്ടി. നിങ്ങൾ എന്നെ തളയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ഈ കുഞ്ഞാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്. നിങ്ങൾ വന്നത് നന്നായി. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കാനുണ്ട്.”

​”എന്താണത്?” രഘു ചോദിച്ചു.

​”എന്റെ ജീവിതം നിങ്ങളുടെ കാൽക്കൽ വെച്ചുതരാൻ എനിക്ക് ഇനി താല്പര്യമില്ല. നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഒരു അടിമയെയാണ്, ഒരു ഭാര്യയെയല്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത, അവളെ ഗർഭം ഉപയോഗിച്ച് തളയ്ക്കാൻ നോക്കിയ ഒരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ഭയമാണ്. എനിക്ക് എന്റെ മകളെ ഒരു സ്വതന്ത്രയായ പെൺകുട്ടിയായി വളർത്തണം. അതിന് നിങ്ങളുടെ ഈ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്ന സാമീപ്യം വേണ്ട,” അവൾ ദൃഢമായി പറഞ്ഞു.

​”നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണോ?” രഘുവിന്റെ സ്വരം വിറച്ചു.

​”നിങ്ങൾ എന്നെ പണ്ടേ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് രഘുവേട്ടാ… എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ചിന്തങ്ങളെയും നിങ്ങൾ എന്നോ കൊന്നു കളഞ്ഞതാണ്. ഇത് എന്റെ പുതിയ ജീവിതമാണ്. ഇതിൽ നിങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല,” കാവ്യ പറഞ്ഞു.

​രഘുവിന് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാൾ പണ്ട് അവളെ ഒരു വെറും പെണ്ണായി കണ്ടു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവൾ ഒരു അഗ്നിയായി പടർന്നു പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ അഹങ്കാരവും ആധിപത്യവും തകർന്നു വീഴുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ, തല താഴ്ത്തി അയാൾ ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി.

​കാവ്യ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്നു. മഴ മാറി ആകാശം തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വെയിൽ നാളങ്ങൾ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവൾ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, മുൻപിലുള്ള വഴി പ്രയാസകരമായിരിക്കും. പക്ഷേ, അവൾ ഇന്ന് സ്വതന്ത്രയാണ്. ആരെയും ഭയക്കാതെ, സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം പറക്കാൻ ചിറകുകൾ മുളച്ച ഒരു പക്ഷി.

​തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കായി പോരാടിയ ഒരു പെണ്ണിന്റെ വിജയം ആ മുറിയിൽ ഒരു സുഗന്ധം പോലെ പടർന്നു. അവൾ ഒരു ഐടി പ്രൊഫഷണലാണ്, തന്റെ മകൾക്ക് മാത്രമല്ല, ലോകത്തിലെ എല്ലാ പെൺകുട്ടികൾക്കും ഒരു വലിയ പാഠമായി അവൾ മാറി.

​ശുഭം