by ജോലി കഴിഞ്ഞ് വല്ലാതെ തളർന്ന് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയ വത്സല കണ്ട കാഴ്ച അവരുടെ മസ്തിഷ്കത്തെ മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പച്ചക്കറി സഞ്ചി തറയിലേക്ക് വീണു. ഉള്ളിലെ പച്ചക്കറികൾ ചിതറിത്തെറിച്ചെങ്കിലും അതൊന്നും വത്സല അറിഞ്ഞില്ല.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന വത്സല കാണുന്നത് ദേഹത്ത് അല്പം പോലും വസ്ത്രമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന, ബുദ്ധിവികാസമില്ലാത്ത തന്റെ മകൾ ഗായത്രിയെയാണ്. അവളിൽ കാമം ശമിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്വന്തം അനുജൻ സുകുമാരനെ കണ്ടതും വത്സല ആകെ തളർന്നുപോയി. സിരകളിലൂടെ രക്തം ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന അവസ്ഥ. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.
”സുകുമാരാ…!”
ഒരു അലർച്ചയോടെ അവർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ സുകുമാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ ജാള്യതയായിരുന്നു. അയാൾ വേഗത്തിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിയുടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തറയിൽ ഒന്നുമറിയാതെ, കണ്ണുകളിൽ ഭാവഭേദങ്ങളില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു ഗായത്രി. സ്വന്തം ശരീരത്തിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നോ, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ആരാണെന്നോ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത നിഷ്കളങ്കത.
ഇതുവരെ സന്യാസം എന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കുകയായിരുന്നു സുകുമാരൻ. കാവി വസ്ത്രവും നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയുമായി നാടുനീളെ നടന്ന് പുണ്യാളനായി വേഷമിട്ടവൻ. ഇപ്പോൾ എല്ലാം നിർത്തി വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, സുകുമാരൻ കൂടപ്പിറപ്പല്ലേ എന്ന് കരുതി അഭയം കൊടുത്തതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്രയും അധമമായി അയാൾ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനോട് പെരുമാറും എന്ന് വത്സല സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല.
”ഏട്ടത്തീ… അത്… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല…” സുകുമാരൻ വിക്കി.
വത്സലയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തീപ്പൊരി ചിതറി. അവർ ചുവരിൽ ചാരിയിരുന്ന ഒരു വടിഎടുത്ത് അവനെ ആഞ്ഞടിച്ചു. “നിന്നെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചല്ലോടാ… എന്റെ മോളെ നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടാണല്ലോ ഞാൻ പണിക്ക് പോയത്! നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി സുകുമാരാ ഇത്? ഒന്നും അറിയാത്ത ഒരു പാവം കുഞ്ഞാണ് എന്റേത് എന്ന് നിനക്കറിയില്ലേടാ നായേ..?? എന്നിട്ട് എങ്ങനെ നിനക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനോട്…..” വത്സല ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
വത്സലയ്ക്ക് ആകെയുള്ളത് ഗായത്രി എന്ന പേരുള്ള ഒരു മകളാണ്. ജന്മനാ ബുദ്ധിവികാസമില്ലാത്ത കുട്ടിയാണ്. വെറും ഒരു മാംസപിണ്ഡം, എവിടെയെങ്കിലും ഇരുത്തിയാൽ അവിടെ ഇരിക്കും. എന്നാലും ഗായത്രി ജീവനായിരുന്നു വത്സലയ്ക്ക്. അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവർ ഓരോ നിമിഷവും ജീവിച്ചത്. കുറെനാൾ ഒക്കെ ഭർത്താവ് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, വൈകല്യമുള്ള മകളെ നോക്കി മടുത്തപ്പോൾ അയാൾ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയായിരുന്നു. അന്നുമുതൽ പട്ടിണി കിടന്നും കൂലിപ്പണിയെടുത്തുമാണ് വത്സല മകളെ വളർത്തിയത്.
”ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ വീട്ടീന്ന്!” വത്സല അലറി.
”വത്സലേ, നീ ഒന്ന് അടങ്ങ്. ആരും അറിയണ്ട ഇതൊന്നും. ഞാൻ സന്യാസിയാണെന്ന് നാട്ടുകാർക്ക് അറിയാം. വെറുതെ നാണം കെടുത്തരുത്.” സുകുമാരൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ക്രൂരത വത്സലയെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.
”നാണമോ? നിനക്ക് എന്ത് നാണമാടാ ഉള്ളത്? എന്റെ മോളുടെ ജീവിതം കളഞ്ഞ നിനക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് തരില്ല.”
അവർ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് അവളുടെ നഗ്നത മറച്ചു. ഗായത്രി വെറുതെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരി വത്സലയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കഠാര പോലെ തറച്ചു.
”അമ്മാ…” ഗായത്രി അവ്യക്തമായി വിളിച്ചു. അവൾക്ക് ചുറ്റും നടന്ന ക്രൂരതകൾ ആ പിഞ്ചു മനസ്സിൽ ഒരിടത്തും തങ്ങിനിന്നിരുന്നില്ല.
സുകുമാരൻ പതിയെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വലിയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ വത്സല വിട്ടില്ല. അവർ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
”നീ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്? പോലീസിനെ വിളിക്കാതെ നിന്നെ ഞാൻ വിടില്ല.”
സുകുമാരന്റെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. “പോലീസിനെയോ? എടി, നിന്റെ മകൾക്ക് വട്ടാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. നീ പോലീസിനെ വിളിച്ചാൽ നാണം കെടുന്നത് നീ മാത്രമായിരിക്കും. ഞാൻ സന്യാസിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നാട്ടുകാർ എന്നെ വിശ്വസിക്കും.”
അവൻ അവളെ തള്ളി മാറ്റി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വത്സല തറയിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തം സഹോദരൻ, താൻ ചോറും വെള്ളവും നൽകി സംരക്ഷിച്ചവൻ, മകളെ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത് അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.
രാത്രിയായി. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വത്സല ഗായത്രിയെ കുളിപ്പിച്ച് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്നു.
”എന്റെ മോളെ… ആരെയും ഞാൻ വിശ്വസിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക് തെറ്റുപറ്റി.. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും അർഹതയില്ല.” അവർ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
പുറത്ത് സുകുമാരൻ വരാന്തയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾക്ക് പോകാൻ ഒരിടവുമില്ലെന്ന് വത്സലയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇനിയും അയാളെ ആ വീട്ടിൽ താമസിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിനെ വത്സല എഴുന്നേറ്റു. സുകുമാരൻ വരാന്തയിൽ കൂർക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്. അവർ അകത്തേക്ക് പോയി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മണ്ണെണ്ണ എടുത്തു. തന്റെ ഉള്ളിലെ സകല ദേഷ്യവും വേദനയും ആ നിമിഷം പുറത്തുവന്നു.
പക്ഷേ, അവർക്ക് അത് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു കൊലപാതകിയായാൽ ഗായത്രിയെ ആര് നോക്കും? ആ ചിന്ത അവരെ തളർത്തി.
വത്സല മുറ്റത്തെ കിണറ്റിനടുത്തേക്ക് പോയി മുഖം കഴുകി. അപ്പോഴാണ് നാട്ടിലെ മെമ്പർ ആ വഴി വരുന്നത് കണ്ടത്. വത്സലയ്ക്ക് ഒരു നിമിഷം ആലോചന വന്നു. നടന്നത് ഒളിച്ചുവെച്ചാൽ അത് സുകുമാരന് വീണ്ടും അവസരമൊരുക്കും.
അവർ മെമ്പറുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. “മെമ്പറേ… ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരണം.”
മെമ്പർ അമ്പരന്നു. വത്സല എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. സുകുമാരൻ ചെയ്ത ക്രൂരതകൾ കേട്ട് മെമ്പർ തരിച്ചുനിന്നു. “വത്സലേ, നീ പറയുന്നത് സത്യമാണോ? അവൻ സന്യാസിയല്ലേ?”
”അവന്റെ വേഷം മാത്രമേ സന്യാസിയുടേതായുള്ളൂ മെമ്പറേ. അകമേ അവൻ ഒരു മൃഗമാണ്.”
അല്പസമയത്തിനകം നാട്ടുകാർ കൂടി. സുകുമാരൻ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ ചുറ്റും ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കുന്ന ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തെയാണ് കണ്ടത്. വത്സല മകളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് ഉമ്മറത്ത് നിന്നു.
സുകുമാരൻ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നാട്ടുകാർ അവനെ പിടികൂടി. “സന്യാസി ചമഞ്ഞ് പെൺകുട്ടികളെ പീഡിപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്നോടാ നീ?” ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചു.
അവർ അവനെ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. പോലീസ് ജീപ്പിൽ കയറ്റുന്നതിന് മുൻപ് സുകുമാരൻ വത്സലയെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പകയും ജാള്യതയും കലർന്നിരുന്നു.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വത്സല ഒറ്റയ്ക്കായി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിശബ്ദത പടർന്നു. ഗായത്രി ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുകയാണ്. അവൾക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.
വത്സല അവളുടെ അരികിൽ പോയി ഇരുന്നു. “ഇനി നമ്മൾ മാത്രം മതി മോളെ. ആരും വേണ്ട.”
ആ അമ്മയും മകളും അവിടെ തനിച്ചായി. ലോകം അവരെ അവഗണിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ വത്സലയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു തന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടി ഇനിയും പോരാടണമെന്ന്. ബുദ്ധിവികാസമില്ലാത്ത ആ കുട്ടി തന്റെ മകളാണെന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി അവളൊരു ജീവനാണെന്നും, അവളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്നും അവർ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വത്സലയുടെ വീടിന് ചുറ്റും വേലി കെട്ടി അവർ സുരക്ഷിതമാക്കി. സുകുമാരൻ ജയിലിലായി. നാട്ടുകാർ വത്സലയോട് സഹതാപം കാണിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് വേണ്ടത് സഹതാപമായിരുന്നില്ല, നീതിയായിരുന്നു. തന്റെ മകളെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിർത്താൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കാതെ അവളെ കാക്കാൻ ആ അമ്മയ്ക്ക് കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ഗായത്രി പതിയെ വളർന്നു. ശാരീരികമായ മാറ്റങ്ങൾ അവളിലുണ്ടായെങ്കിലും മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കൊച്ചു കുട്ടിയുടേതായിരുന്നു. വത്സല അവളെ എപ്പോഴും തന്റെ കൺവെട്ടത്ത് നിർത്തി. പുറംലോകത്തെ ക്രൂരതകളിൽ നിന്ന് അവളെ അവർ മറച്ചുപിടിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയ്ക്ക് അടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രി പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു, “അമ്മേ… പൂവ്…”
വത്സല ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ ആദ്യമായാണ് ഒരു വാക്കിന് അർത്ഥം നൽകി പറയുന്നത്. വത്സലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവർ ഒരു പൂവ് പറിച്ച് അവളുടെ തലയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
”നിനക്ക് വേണ്ടി അമ്മ ജീവിക്കും മോളെ… എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും.”
വത്സലയുടെ ജീവിതം ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് പോലും ചതി നേരിടേണ്ടി വന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ പോരാട്ടം. പക്ഷേ ആ പോരാട്ടത്തിൽ അവർ തോറ്റുപോയില്ല. വീണടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാനും തന്റെ മകളെ സംരക്ഷിക്കാനും അവർക്ക് സാധിച്ചു. ആ ചെറിയ വീട് അവർക്ക് ഒരു കോട്ടയായിരുന്നു. പുറത്തെ വന്യമൃഗങ്ങൾക്ക് പ്രവേശനമില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ കോട്ട.
കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വന്നാലും, താൻ വളർത്തിയ മകൾ എന്ന പൂവിനെ കാത്തുരക്ഷിക്കാൻ ആ അമ്മ പടർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു മരം പോലെ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു..
ശുഭം