by ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ. ശാലിനിയുടെ വീട് എപ്പോഴും ബഹളമയമാണ്. ഗൾഫിൽ ജോലിയുള്ള ഭർത്താവ് മാധവന്റെ അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുള്ള യാത്രയുടെ ഒരുക്കങ്ങളിലായിരുന്നു ശാലിനി. വലിയൊരു ട്രോളി ബാഗ് തുറന്നുവെച്ച് അതിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അനിയന്റെ ഭാര്യയായ രമ്യ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്നത്.
”രമ്യേ, ഈ ബാഗിൽ കുറച്ചു കൂടി സ്ഥലമുണ്ട്. ആ പൊതിച്ചിലിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന പച്ചക്കറി കൂടി എടുത്തുവെച്ചേ. അപ്പൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്, ഇവിടെ വെച്ചിട്ട് എന്താ കാര്യം?” ശാലിനി നിർദ്ദേശിച്ചു.
രമ്യ ഒരു നിമിഷം ശാലിനിയെ നോക്കി. കഴിഞ്ഞ തവണ ശാലിനി പോയപ്പോൾ വീടിന്റെ ആവശ്യത്തിന് കരുതിവെച്ച ധാന്യങ്ങളും, അപ്പന്റെ പെൻഷൻ തുകയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പലചരക്കുകളും എടുത്തുകൊണ്ടുപോയത് രമ്യ ഓർത്തു. എന്നിട്ടും, ശാലിനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
”ശരി ചേച്ചി,” രമ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞ് ആ വലിയ പൊതി ബാഗിലേക്ക് വെച്ചു.
ഇതെല്ലാം വരാന്തയിലിരുന്ന് കാണുകയായിരുന്ന അമ്മ, ലക്ഷ്മി, പതുക്കെ മകൾക്കടുത്തെത്തി. “മോളേ ശാലു, കുറച്ചു ദിവസമേ ആയുള്ളൂ നീ പോയിട്ട്. ഇത്രയും സാധനങ്ങൾ വീണ്ടും എടുത്തോണ്ട് പോകണോ?”
”അതെന്താ അമ്മേ? ഇതെന്റെ വീടല്ലേ? എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ എടുത്തോണ്ട് പോയാൽ എന്താ കുഴപ്പം? ഇനി ഞാൻ വരുമ്പോൾ വിനോദിനോട് പറഞ്ഞ് ആ തെങ്ങിൽ നിന്ന് കുറച്ചു തേങ്ങ കൂടി ഇടിച്ച് അപ്പത്തിലാക്കി തരാം,” ശാലിനി തർക്കിച്ചു.
അന്നേരം രമ്യ തന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ കോട്ടൺ സാരി മടക്കിവെക്കുന്നത് ശാലിനിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അടുത്താഴ്ച നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഓഫീസിലെ യോഗത്തിന് ഉടുക്കാൻ വാങ്ങിയതായിരുന്നു അത്.
”ആ സാരി ഞാൻ എടുത്തോട്ടെ രമ്യേ? എനിക്ക് ഒരിടത്ത് പോകാനുണ്ട്,” ശാലിനി ചോദിച്ചതല്ല, ആവശ്യപ്പെടുകയായിരുന്നു.
”അത്… അത് ചേച്ചി അടുത്ത ആഴ്ച എനിക്ക് വേണം,” രമ്യ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
”അതൊക്കെ പിന്നെ വാങ്ങാം. നീ വിനോദിനോട് പറഞ്ഞ് പുതിയതൊരെണ്ണം വാങ്ങിക്കോ. നിനക്കും ശമ്പളമില്ലേ?” ശാലിനി സാരി എടുത്തു മടക്കി.
രമ്യക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല. കഴിഞ്ഞ ആറു മാസമായി ഈ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട്, ശാലിനി ഇവിടെ വന്ന് പോകുമ്പോഴെല്ലാം താനും ഭർത്താവ് വിനോദും പ്രയാസപ്പെടാറുണ്ട്. അമ്മയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് ആദ്യമായി രമ്യ പ്രതികരിച്ചു.
”അത് ചേച്ചിയുടെ ജോലിയാണ്, എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം. ആ സാരി എനിക്ക് അത്യാവശ്യമാണ്, അത് തിരിച്ചു വെക്കണം,” രമ്യ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ശാലിനി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അനുസരണയുള്ള നാത്തൂൻ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചടിക്കുന്നു! “നീ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വരേണ്ട. എന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
”ഇത് നിങ്ങളുടെ വീടാണെങ്കിൽ, അതെന്റെയും വീടാണ് ശാലിനീ ചേച്ചി,” രമ്യ അല്പം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ബഹളം കേട്ട് രമ്യയുടെ ഭർത്താവ് വിനോദ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
”എന്താ ഇവിടെ പ്രശ്നം?” വിനോദ് ചോദിച്ചു.
”വിനോദേ, നിന്റെ ഭാര്യ എന്നോട് കയർക്കുന്നു. എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ സാധനങ്ങൾ എടുത്തത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല,” ശാലിനി പരാതി പറഞ്ഞു.
വിനോദ് രമ്യയെയും ശാലിനിയെയും മാറി മാറി നോക്കി.
”ചേച്ചി, സാധനങ്ങൾ എടുത്തോ. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം. കഴിഞ്ഞ തവണ ചേച്ചി കൊണ്ടുപോയ പലചരക്കിന്റെ പൈസ ഞാൻ അളിയനോട് (ശാലിനിയുടെ ഭർത്താവ്) ചോദിച്ചാണ് വാങ്ങിയത്. എനിക്ക് ഇവിടെ പണം കായ്ക്കുന്ന മരമൊന്നുമില്ലല്ലോ,” വിനോദ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ശാലിനി ഞെട്ടി. അനിയൻ ഇതുവരെ തന്നെ എതിർത്തിട്ടില്ല.
”പിന്നെ അമ്മേ,” വിനോദ് ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു, “അമ്മയുടെ പെൻഷൻ തുകയിൽ നിന്ന് ചേച്ചി എടുക്കുന്ന പണത്തിന്റെ കണക്കും ഞാൻ അളിയന് അയച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ചേച്ചിക്ക് സ്വന്തമായിട്ട് വലിയ വരുമാനമുണ്ടായിട്ടും അമ്മയുടെ ചെറിയ വരുമാനത്തിൽ കൈയിടുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ.”
ലക്ഷ്മിയമ്മ തലതാഴ്ത്തി. അവർക്ക് മറുപടിയൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”വിനോദേ, നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയത്? സ്വന്തം പെങ്ങളെ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കണോ?” ശാലിനി കരയാൻ തുടങ്ങി.
”പെങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നതല്ല ചേച്ചി. അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതാണ്. ഞങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാട് ചേച്ചി മനസ്സിലാക്കണം,” വിനോദ് പറഞ്ഞു.
ശാലിനി ദേഷ്യത്തോടെ ആ ബാഗ് വലിച്ചെടുത്ത് നടന്നു. എന്നാൽ, അതിൽ നിന്ന് കുറെ പച്ചക്കറികൾ താഴെ വീണു.
”വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ ശരിയാവില്ല,” വിനോദ് പറഞ്ഞു.
രമ്യയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ പിന്തുണച്ചതിൽ അവൾക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ശാലിനി ടാക്സിയിൽ കയറി പോകുമ്പോൾ, അവളുടെ ബാഗിൽ പണ്ടത്തെപ്പോലെ നിറയെ സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രമ്യ ആശ്വാസത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.