സ്വന്തം മക്കൾക്ക് കുടുംബമായിട്ടും ഈ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു അടക്കം ഒതുക്കവുമില്ല.

മഴ പെയ്തു തോർന്ന നേരം. ഹൈറേഞ്ചിലെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് ശാരദ ആകാശം നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ശൂന്യതയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ എരിയുന്ന സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിലും പുറമെ ശാന്തമായിരിക്കാൻ അവൾ ശീലിച്ചിരുന്നു.
​”ഇപ്പഴും വിചാരിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാണോ നിന്റെ ആ പഴയ കാമുകനെപ്പറ്റി? നിനക്ക് ഇത്രയൊക്കെ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിത്തന്നിട്ടും നിന്റെ മനസ്സിൽ കള്ളത്തരം തന്നെയാണല്ലോ ശാരദേ…”
​പുറകിൽ നിന്ന് കേട്ട കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടാണ് ശാരദ ഞെട്ടിയത്. ഭർത്താവ് മാധവനാണ്. അമ്പതു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഇപ്പോഴും പ്രൗഢിയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഏറെ സംശയവും ആധിപത്യവുമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
​”ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്നും വിചാരിച്ചില്ല മാധവേട്ടാ. വെറുതെ ഇരുന്നു എന്ന് മാത്രം,” ശാരദ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
​”അതൊക്കെ വേറെ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ മതി. നിന്റെ അച്ഛൻ്റെ കാശും കൊണ്ട് നീയും ആ അലവലാതിയും കൂടി നടന്നിരുന്നത് നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം. എന്നിട്ടും നിന്നെ ഞാൻ സ്വീകരിച്ചത് വലിയൊരു ദയയായി കണ്ടോ,” മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ട് അടുത്തുനിന്ന മൂത്ത മരുമകൾ രാധ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “അതെ അച്ഛാ, ഈ പ്രായത്തിലും ഇവർക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെയാണോ ചിന്ത? സ്വന്തം മക്കൾക്ക് കുടുംബമായിട്ടും ഈ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു അടക്കം ഒതുക്കവുമില്ല.”
​ശാരദ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ തലകുനിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഒരേയൊരു മകൾ, ഗൗരി, ഈ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരിക്ക് അവളുടെ അമ്മയെ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അച്ഛന്റെയും ഏട്ടത്തിയുടെയും മുന്നിൽ ഒന്നും പറയാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു.
​അന്ന് രാത്രി, ഗൗരി ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ വാതിലിൽ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
​”ഇതെന്താ നേരം ഇത്ര വൈകിയത്? നിന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ നീയും വഴിതെറ്റിയോ?” മാധവൻ്റെ ചോദ്യം ഗൗരിയെ ഞെട്ടിച്ചു.
​”അല്ല അച്ഛാ, ഓഫീസിൽ അത്യാവശ്യ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു. ബസ് കിട്ടാനും വൈകി,” ഗൗരി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​”ഇനി ഇത്തരം ന്യായങ്ങൾ പറയരുത്. നിനക്ക് ജോലിക്കൊന്നും പോകണ്ട. വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരുന്നാൽ മതി,” മാധവൻ അലറി.
​ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ ഭയം പടർന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതിഷേധം തളിർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം അവൾ തന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്തായ മീരയെ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
​”ഗൗരീ, നീ ഇനിയും പേടിച്ചു ജീവിക്കണോ? നിന്റെ അമ്മ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ നീയും അനുഭവിക്കണോ? നീ ഒരു സ്വതന്ത്രയായ പെണ്ണാണ്. നിനക്ക് തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിവുണ്ട്,” മീര ഗൗരിക്ക് ധൈര്യം നൽകി.
​മീരയുടെ വാക്കുകൾ ഗൗരിയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. അവൾ ആലോചിച്ചു, സത്യം എന്താണ്? അവളുടെ അമ്മ പണ്ട് അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ, അച്ഛന്റെ സംശയങ്ങൾ… ഇതെല്ലാം കണ്ട് വളർന്ന ഗൗരിക്ക് ഇതൊരു പാഠമായിരുന്നു.
​കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മാധവൻ ഗൗരിയെ വീണ്ടും വഴക്കുപറഞ്ഞു. “നീ ആരോടാണ് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത്? ആ മീരയെ കാണാൻ പോകരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?”
​ഗൗരി അപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ചു. ഇനിയും തനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
​”അച്ഛാ, ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം തീരുമാനിക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഞാൻ ജോലിക്ക് പോകില്ല, മറിച്ച് എന്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പോകുന്നു. അച്ഛന്റെ ഈ നിയന്ത്രണങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ട,” ഗൗരി ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​മാധവൻ ഞെട്ടി. ഇതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന മകൾ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചടിക്കുന്നു! “നീ… നീ എന്നെ എതിർക്കുമോ?”
​”അച്ഛന്റെ സംശയങ്ങൾ മടുത്തു. ഞാൻ പോകുന്നു,” ഗൗരി തന്റെ ബാഗും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
​രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം, ഗൗരി സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ വീട് വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത് താമസം തുടങ്ങി. അവൾ ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. അവളുടെ കൂടെ എന്നും മീര ഉണ്ടായിരുന്നു.
​മാധവന് ഗൗരിയുടെ പോക്ക് വലിയൊരു അടിയായി തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ പ്രൗഢിയില്ല. ശാരദയും മകനും മരുമകളും മാത്രമായി ആ വലിയ ബംഗ്ലാവ് ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നു.
​ഗൗരിയുടെ പുതിയ ജീവിതം അവൾക്ക് സന്തോഷവും സമാധാനവും നൽകി. അവൾ മനസ്സിലാക്കി, സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ് ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത്. അവൾ ആ പഴയ വീടിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു, പുതിയൊരു നാളെയെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

​ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ ഗൗരിക്ക് മടക്കമില്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ പാത വെട്ടിത്തുറന്നു, ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചു.