ജീവിതം ഒരു വലിയ ശൂന്യതയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. സ്നേഹിച്ചവരാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടും, സ്വന്തം ചോരയെപ്പോലും അവഗണിച്ചും നയിച്ച കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ ഒടുവിൽ തന്നെ എത്തിച്ചത് ഒരു മരണക്കയത്തിന് മുന്നിലാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൈയ്യിലുള്ള വിഷക്കുപ്പിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കാത്ത കൈകൾ, പക്ഷേ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വിങ്ങൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ വിങ്ങൽ അവളുടെ മകന്റെ മുഖമായിരുന്നു. തന്റെ താൽക്കാലിക സുഖത്തിന് വേണ്ടി ഹോസ്റ്റലിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട മകൻ. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവനെ ഒന്ന് കാണണം. അതൊരു തീരുമാനമായിരുന്നു. അവൾ വേഗം തയ്യാറായി, വീട് പൂട്ടി കോട്ടയത്തേക്കുള്ള ബസിൽ കയറി. വിൻഡോ സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും കാഴ്ചകളൊന്നും അവളുടെ കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞില്ല. കഴിഞ്ഞുപോയ കാലം ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠനം നിർത്തി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹായിച്ചു നടന്ന ആ പഴയ പെൺകുട്ടി. പ്രാരാബ്ധങ്ങൾക്കിടയിലും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ വീട്. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ വിവാഹം. മദ്യപാനിയായ ഭർത്താവിന്റെ പീഡനങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾ പിടിച്ചുനിന്നത് അവളുടെ ഉദരത്തിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തായിരുന്നു. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് കുഞ്ഞുമായി സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെയും അവൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത് അവഗണനകൾ മാത്രം. ഡിവോഴ്സിന് ശേഷം ഒരു സെയിൽസ് ഗേളായി ജോലി ചെയ്ത് മകനൊപ്പം വാടകവീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ നാളുകളിലാണ് അനൂപ് അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. അയാളുടെ വാക്കുകളിലെ മാധുര്യം അവളിലെ ഏകാന്തതയെ ചൂഷണം ചെയ്തു. അയാൾക്ക് ഭാര്യയും മക്കളും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി ദാഹിച്ച അവൾ ആ ബന്ധത്തിൽ അഭയം തേടി. “നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാം, പക്ഷേ കുട്ടി നമുക്കിടയിൽ ഒരു തടസ്സമാകരുത്…” അയാളുടെ ആ ഒരു വാക്കിന് മുന്നിൽ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കാൻ അവൾക്ക് മടിയുണ്ടായില്ല. അയാളെ പ്രീണിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അഞ്ച് വർഷം അവൾ ജീവിച്ചു. ഒടുവിൽ അയാൾ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ നാടുവിട്ടു പോയപ്പോൾ മാത്രമാണ് താൻ വെറുമൊരു കളിപ്പാവയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ഹോസ്റ്റലിലെ വിസിറ്റിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു. ഓടിവന്ന മകൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. “അമ്മേ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അമ്മ മരിച്ചു പോയെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. എനിക്ക് അമ്മയെ കാണാതെ വയ്യ…” അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തുളച്ചു കയറി. താൻ മരിക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യം ഈ കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? പ്രണയിച്ച പുരുഷൻ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ ലോകം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതിയ താൻ എത്ര വിഡ്ഢിയാണ്! തന്നെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ആൾ ഈ മകനാണ്. അവനെ വീണ്ടും അനാഥനാക്കാൻ തനിക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി? “മോൻ പൊയ്ക്കോ, അമ്മ പോവുകയാണ്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു.
തിരികെ ബസിൽ കയറി ഇരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് മകന്റെ കരച്ചിലിലായിരുന്നു. താൻ തനിച്ചല്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്റെ മക്കളെയും ഭാര്യയെയും സുരക്ഷിതരാക്കി കടന്നു കളഞ്ഞു. താനോ? സ്വന്തം മകന്റെ കണ്ണീർ കാണാതെ ഒരാൾക്ക് പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. “ഇല്ല, എനിക്ക് മരിക്കാൻ കഴിയില്ല. എനിക്ക് ജീവിക്കണം… എന്റെ മകന് വേണ്ടി!” ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബസ് നിർത്തിച്ച് അവൾ പുറത്തിറങ്ങി. നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തിരികെ ചെന്നു. മുറ്റത്ത് തളർന്നിരിക്കുന്ന മകനെ വാരിപ്പുണർന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു: “ഇനി അമ്മ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല മോനേ… നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാം.”
പിന്നീടുള്ളത് പോരാട്ടത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു. ചെറിയൊരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലെ ജോലിക്കൊപ്പം വീട്ടിൽ അച്ചാറുകളും പലഹാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി വിൽക്കാൻ തുടങ്ങി. കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും മകന്റെ പഠനത്തിൽ അവൾ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തില്ല. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഇന്ന് അവൾ പരാജയപ്പെട്ട ഒരു കാമുകിയല്ല, മറിച്ച് വിജയിച്ച ഒരു സംരംഭകയാണ്. അവളുടെ മകൻ ആഷിഖ് ഇന്ന് ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്. വീണുപോയ ഇടത്തുനിന്ന് അവൾ കെട്ടിപ്പടുത്തത് ഒരു പുതിയ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കാം. പക്ഷേ, ആത്മഹത്യ ഒന്നിനും പരിഹാരമല്ല. വീണിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഓടാൻ തയ്യാറുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ ലോകം വഴിമാറിക്കൊടുക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
