അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ അലക്കിക്കോളാം. ചേച്ചി എന്തിനാ വെറുതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?”

തറവാടിന്റെ പടികയറുമ്പോൾ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടലായിരുന്നു. കയ്യിലിരുന്ന നിലവിളക്കിന്റെ നാളം കാറ്റിലൊന്ന് ഉലഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ അജിത്തിന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു. അവൾക്കത് വെറുമൊരു പ്രവേശനം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അപരിചിതമായ ഒരു ലോകത്തേക്കുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു.
​”മാളു, എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നേ? ഇത് നിന്റെയും കൂടെ വീടല്ലേ. അമ്മയും ചേച്ചിയുമൊക്കെ പാവങ്ങളാണ്. നിനക്ക് ഇവിടെ ഒരു കുറവും ഉണ്ടാവില്ല,” അവളുടെ പരിഭ്രമം കണ്ട് അർജുൻ കാതിൽ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ നൽകിയ ആശ്വാസത്തിൽ അവൾ വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി.
​വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ സ്വപ്നതുല്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വലിയ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ എവിടെയോ ഒരു കണ്ണുടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. അത് സുമിത്രയുടേതായിരുന്നു—അർജുന്റെ മരിച്ചുപോയ ജ്യേഷ്ഠൻ ആനന്ദിന്റെ ഭാര്യ. എപ്പോഴും മൗനം പാലിക്കുന്ന, എന്നാൽ നിശിതമായ നോട്ടമുള്ള ഒരാൾ.
​ഒരു വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും ഉമ്മറത്ത് ഒത്തുകൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുന്റെ അമ്മ ഭവാനിയമ്മ സുമിത്രയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “സുമിത്രേ, നീ വേണം മാളവികയെ ഈ വീടിന്റെ രീതികളൊക്കെ ഒന്ന് പഠിപ്പിക്കാൻ. അവൾക്ക് ഇവിടെ അധികം ആരെയും അറിയില്ലല്ലോ.”
​സുമിത്രയുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞത് ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയായിരുന്നു. “അതിനെന്താ അമ്മേ, ഞാൻ ഒക്കെ നോക്കിക്കോളാം. പക്ഷേ ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് നമ്മൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത് ഒന്നും അത്ര പിടിക്കില്ല. എന്റെ കാര്യം നോക്ക്, പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ ഈ പടി കയറി വന്നതാ ഞാൻ. ഇന്നുവരെ ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എല്ലാം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു പോയി.”
​അവരുടെ വാക്കുകളിലെ മൂർച്ച മാളവികയെ മുറിപ്പെടുത്തി. അർജുൻ അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. “ചേച്ചി ഉള്ളത് എന്റെ ഒരു ധൈര്യമാ മാളു. ഏട്ടൻ പോയതിൽ പിന്നെ ഈ വീടിനെ താങ്ങി നിർത്തുന്നത് ചേച്ചിയാണ്,” അവൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങുന്തോറും മാളവികയ്ക്ക് ആ ശ്വാസംമുട്ടൽ കൂടി വന്നു. അർജുന്റെ ഓരോ കാര്യത്തിലും സുമിത്രയുടെ അമിതമായ ഇടപെടലുകൾ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. രാവിലെ അർജുന് ചായ കൊടുക്കുന്നത് മുതൽ അവന്റെ മുറിയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതുവരെ സുമിത്ര തന്നെ വേണം. മാളവിക ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ ചെന്നാൽ, “അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം മോളെ, നിനക്ക് ഇതിന്റെ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ അറിയില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് സുമിത്ര അവളെ മാറ്റിനിർത്തും.
​ഒരിക്കൽ സഹികെട്ട് മാളവിക പറഞ്ഞു, “ചേച്ചി, അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ അലക്കിക്കോളാം. ചേച്ചി എന്തിനാ വെറുതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?”
​അത് കേട്ടതും സുമിത്രയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “അമ്മ കണ്ടോ, മാളവികയ്ക്ക് ഞാൻ ചെയ്യുന്നതൊന്നും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ആനന്ദേട്ടൻ പോയതിൽ പിന്നെ അർജുൻ എനിക്ക് അനിയനല്ല, മകനെപ്പോലെയാണ്. അവന് എന്ത് വേണമെന്ന് എനിക്കല്ലേ അറിയൂ.”
​ഭവാനിയമ്മ ഉടനെ ഇടപെട്ടു. “മാളു, നീ എന്തിനാ അവരെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്? സുമിത്ര ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. ആ കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തെങ്കിലും അവൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഭാഗ്യമാണ്.”
​സുമിത്രയുടെ മകൻ ആര്യനെ കാണിച്ചാണ് അവർ എല്ലാവരെയും വൈകാരികമായി തളച്ചിട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ സുമിത്രയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം മാതൃത്വത്തിന്റേതല്ല, മറിച്ച് അധികാരത്തിന്റേതാണെന്ന് മാളവിക തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​രാത്രിയിൽ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക അർജുനോട് പതുക്കെ സംസാരിച്ചു. “അർജുൻ, എനിക്ക് തോന്നുന്നു ചേച്ചി നമ്മുടെ സ്വകാര്യതയിൽ അനാവശ്യമായി ഇടപെടുന്നുണ്ടെന്ന്. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള സമയങ്ങളിൽ പോലും ചേച്ചി വരുന്നത് എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.”
​അർജുൻ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “മാളവിക, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ചേച്ചി പാവമാണ്. അവർക്ക് ഈ ലോകത്ത് നമ്മളല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല. നീ വെറുതെ സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി ഈ വീട്ടിലെ സമാധാനം കളയരുത്. ഇത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.” അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു അകലം അവൾ അനുഭവിച്ചു.
​പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ സുമിത്ര കൂടുതൽ തന്ത്രപരമായി നീങ്ങി. അർജുൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അവൾ അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി കാത്തിരിക്കും. മാളവിക അടുക്കളയിൽ കയറാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഭവാനിയമ്മയെക്കൊണ്ട് തടയിടിക്കും. അർജുന്റെ ഷർട്ടിന് മേൽ സ്വന്തം പെർഫ്യൂം അടിക്കുന്നതും, അവനോട് അനാവശ്യമായി ചേർന്ന് സംസാരിക്കുന്നതും മാളവികയ്ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
​ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് മാളവിക തുണി വിരിക്കാൻ മട്ടുപ്പാവിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. അർജുൻ താഴത്തെ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് സുമിത്ര അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.
​”അർജുൻ, നിനക്ക് നല്ല തലവേദനയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ. ഞാൻ ഒന്ന് വിരലുകൾ അമർത്തി തരട്ടെ?” അവൾ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
​”അതിനൊന്നും കുഴപ്പമില്ല ചേച്ചി, ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കിടന്നോളാം,” അർജുൻ മടിയോടെ പറഞ്ഞു.
​”നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നത്? കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ നീ ആകെ മാറിപ്പോയി. ആ പെണ്ണ് നിന്നെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു പോലുമില്ല. അവൾക്ക് അവളുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ മാത്രമേ നേരമുള്ളൂ,” സുമിത്ര അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടാൻ കൈ നീട്ടി.
​ആ നിമിഷമാണ് മാളവിക അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അർജുന്റെ മുഖത്തെ അസ്വസ്ഥതയും സുമിത്രയുടെ ആ നീക്കവും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. സുമിത്ര യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റു പോയി.
​”അർജുൻ, ഇതാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ സ്നേഹം? ഇത് ചേച്ചിയുടെ സ്നേഹമല്ല, ഇത് മറ്റെന്തോ ആണ്,” മാളവികയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
​”നീ നിർത്തുന്നുണ്ടോ മാളവിക! ഓരോന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ച് കൂട്ടി നീ എന്റെ ചേച്ചിയെ മോശക്കാരിയാക്കരുത്. ഇനി ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് നീ മിണ്ടരുത്,” അർജുൻ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സുമിത്ര പുതിയൊരു നാടകം ആരംഭിച്ചു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഭവാനിയമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു പറഞ്ഞു, “അമ്മേ, എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പോകുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന്. മാളവികയ്ക്ക് ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. അവൾ എന്നെക്കുറിച്ച് ഓരോന്ന് അർജുനോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയാണ്. എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പൊയ്ക്കോളാം.”
​ഭവാനിയമ്മ ആകെ പരിഭ്രമിച്ചു. തന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽ അവർ അർജുനെ വിളിച്ചു ശകാരിച്ചു. “അർജുൻ, നിന്റെ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്ക്, സുമിത്രയെ ബഹുമാനിക്കാൻ. അവൾ ഈ വീടിന്റെ വിളക്കാണ്. അവളെ ഇറക്കിവിട്ടിട്ട് നിനക്ക് ഇവിടെ സമാധാനമായി ജീവിക്കാം എന്ന് കരുതണ്ട.”
​അർജുൻ മാളവികയോട് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അവൾക്ക് എതിരായി. മാളവിക ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, സത്യത്തിന് അധികകാലം ഒളിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
​ആ സന്ദർഭം പെട്ടെന്ന് തന്നെ വന്നു ചേർന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം അർജുൻ ഒരു മീറ്റിംഗിനായി നഗരത്തിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ പാതിവഴിയിൽ വെച്ച് കാർ കേടായതിനെ തുടർന്ന് അവൻ തിരികെ പോന്നു. വീട്ടിലെ പ്രധാന വാതിൽ പൂട്ടിയിരുന്നതിനാൽ അവൻ അടുക്കള വാതിൽ വഴിയാണ് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്.
​ഹാളിൽ സുമിത്ര ഫോണിൽ ആരോടോ ഗൂഢമായി സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ കേട്ടു. പതിവില്ലാത്ത ഒരു വന്യത ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
​”നീ പേടിക്കണ്ടടാ… ആ പെണ്ണിനെ ഞാൻ ഏകദേശം പൂട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. അർജുൻ എന്റെ കൈവെള്ളയിലാണ്. ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവൻ വിശ്വസിക്കും. ഈ തറവാടും സ്വത്തും എന്റേതാവണം. അതിന് ആ പെണ്ണിനെ ഇവിടുന്ന് ഓടിക്കണം. ആനന്ദേട്ടൻ മരിച്ചത് കൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയൊരു ഭാഗ്യമാണ് ഉണ്ടായത്. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ ജീവിതം കിട്ടില്ലായിരുന്നു…” സുമിത്രയുടെ ക്രൂരമായ പൊട്ടിച്ചിരി അർജുന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീ പോലെ പതിച്ചു.
​അർജുൻ തകർന്നുപോയി. താൻ ഇത്രയും കാലം പൂജിച്ചിരുന്ന ബിംബം ഉടഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. അവൻ മെല്ലെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. അവനെ കണ്ടതും സുമിത്രയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ നിലത്തു വീണു. അവരുടെ മുഖം വിളറി.
​”ചേച്ചി… നിങ്ങൾ എന്താ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത്?” അർജുന്റെ ശബ്ദം ദേഷ്യം കൊണ്ടും വേദന കൊണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”അത്… അർജുൻ… നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ്… ഞാൻ വെറുതെ…” സുമിത്ര വാക്കുകൾക്കായി തപ്പി.
​”നിർത്തൂ! എല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു. മാളവിക പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ വിശ്വസിച്ചില്ല. നിങ്ങൾ ഇത്രയും ക്രൂരയായ ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ഏട്ടന്റെ മരണം പോലും നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ആഘോഷമാണല്ലേ?” അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു.
​ബഹളം കേട്ട് ഭവാനിയമ്മയും മാളവികയും അങ്ങോട്ട് വന്നു. അർജുൻ സുമിത്രയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടി. സുമിത്രയുടെ കപടനാടകം പൊളിഞ്ഞതോടെ അവർക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.
​”അമ്മേ, ഇവർക്ക് നമ്മുടെ സ്നേഹമല്ല വേണ്ടത്, ഈ മണ്ണും സ്വത്തുമാണ്. സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ മരണം പോലും സന്തോഷമായി കാണുന്ന ഇവരെ ഈ വീട്ടിൽ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയില്ല,” അർജുൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
​ഭവാനിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും നിറഞ്ഞു. “നീ ഇറങ്ങിക്കോ സുമിത്രേ… എന്റെ മകന്റെ ചോരയെ വളർത്താൻ എനിക്കറിയാം. നിന്റെ ഈ വിഷമനസ്സുമായി നീ ഇവിടെ ഇനിയും വാഴണ്ട.”
​സുമിത്രയ്ക്ക് ആ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ ഒരിടവുമില്ലായിരുന്നു. തന്റെ ചതികൾ പുറത്തായതോടെ അവർക്ക് ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വന്നു.
​അർജുൻ മെല്ലെ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മാളു… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. ഞാൻ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ചു പോയി. നീ പറഞ്ഞതായിരുന്നു സത്യം. എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും എന്നെ ചതിക്കുന്നവരും ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് വൈകിപ്പോയി.”
​മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. പക്ഷേ അതിൽ പരാതികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. “സാരമില്ല അർജുൻ. വൈകിയാണെങ്കിലും നിങ്ങൾ സത്യം അറിഞ്ഞല്ലോ. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ആ നിഴലുകൾ ഉണ്ടാവില്ല.”
​പിറ്റേന്ന് ആ തറവാട്ടിൽ ഉദിച്ചത് പുതിയൊരു പുലരിയായിരുന്നു. സുമിത്രയുടെ നിഴൽ വീഴാത്ത, ചതിയുടെ ഗന്ധമില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം. മാളവികയുടെയും അർജുന്റെയും സ്നേഹത്തിൽ ആ വീട് വീണ്ടും സമാധാനത്തിന്റെ ഇടമായി മാറി. ഭവാനിയമ്മയും ആ കുഞ്ഞും അവർക്കൊപ്പം പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. നീതി നടപ്പിലായതിന്റെ ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ മാളവിക ആ വീടിന്റെ വിളക്ക് തെളിച്ചു.