നിന്റെ വാപ്പയോടൊപ്പം അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ പോരേ

മുറ്റത്തെ പന്തലിൽ കല്യാണത്തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അകത്തെ മുറിയിൽ ബന്ധുക്കളുടെ ഉപദേശങ്ങൾക്കും ചോദ്യങ്ങൾക്കും നടുവിൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു പതിനഞ്ചുകാരിയായ ആമി.

​”നിന്റെ ഉമ്മയ്ക്ക് പ്രായം അധികമായിട്ടില്ല ആമി… നിന്റെ വാപ്പയോടൊപ്പം അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ പോരേ? ഇനിയെങ്കിലും അവൾ സമാധാനമായി ജീവിക്കണ്ടേ? നീ സമ്മതിച്ചാൽ മാത്രമേ ഈ കല്യാണം നടക്കൂ എന്ന് നിന്റെ ഉമ്മ വാശി പിടിക്കുകയാ…” മൂത്തമ്മ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
​ആമിയുടെ നോട്ടം വാതിലിനരികിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന തന്റെ ഉമ്മ മറിയത്തിലേക്കായിരുന്നു. മറിയം പതുക്കെ മുഖമുയർത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മകളുടെ കണ്ണുകളാണ്. ആ നോട്ടത്തിൽ പരസ്പരം അറിയാവുന്ന ആയിരം നോവുകളുണ്ടായിരുന്നു.
​”ഉമ്മയ്ക്ക് സന്തോഷമാണെങ്കിൽ എനിക്കും സമ്മതമാണ് മൂത്തമ്മ. എന്റെ പേരും പറഞ്ഞു ഉമ്മയുടെ ജീവിതം ഇനി തളച്ചിടണ്ട. പാവമാ എന്റെ ഉമ്മ…”

​ഒരു പതിനഞ്ചുകാരിയുടെ വാക്കുകളിൽ അപ്പോൾ മുതിർന്നവരുടെ പക്വതയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ജനനത്തെപ്പറ്റിയും ഉമ്മയുടെ സ്വഭാവത്തെപ്പറ്റിയും വാപ്പയുടെ വീട്ടുകാർ ഉണ്ടാക്കിവിട്ട നുണക്കഥകൾ ആമി മറന്നിട്ടില്ല. ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് ഉമ്മ തന്നെയും കൊണ്ട് ഇറങ്ങി വന്നത് തന്റെ സുരക്ഷ ഓർത്താണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
​മറിയത്തിന്റെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞു. റഹീം ആണ് മറിയത്തെ ജീവിതസഖിയാക്കിയത്. അയാളുടെ ആദ്യ ഭാര്യ മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം പോയപ്പോൾ റഹീമിന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് സ്വന്തം മകളെ കൂടിയായിരുന്നു. നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞ് റഹീം മാറി നിന്ന് ഫോൺ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് ആമി പതുക്കെ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബന്ധുക്കൾ നേരത്തെ തന്നെ അവളുടെ മനസ്സിൽ പേടി നിറച്ചിരുന്നു— ‘രണ്ടാനച്ഛൻ’ എന്ന വാക്കിന് ചുറ്റുമുള്ള ഭയാനകമായ കഥകൾ.

​റഹീം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ അത് മറച്ചു പിടിച്ചു.
​”അങ്കിൾ…” അവൾ വിളിച്ചു. റഹീം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
​”എന്റെ ഉമ്മ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചതാണ് അങ്കിൾ. ഉപ്പയുടെ വീട്ടുകാർ എന്നെയും ഉമ്മയെയും പുറത്താക്കിയത് ഞാൻ കാരണമാണ്. ഞാൻ കാരണം അങ്കിളിന്റെയും ഉമ്മയുടെയും ഇടയിൽ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാവരുത്. എന്നെ ഓർത്ത് അങ്കിൾ ഉമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്. ഞാൻ കൂടെ വരുന്നില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ മൂത്തമ്മയുടെ കൂടെ നിന്നോളാം. ഉമ്മയെ മാത്രം നന്നായി നോക്കിയാൽ മതി.”
​റഹീം ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ടു. അവൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നത് വരെ അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പിന്നിലെ ഭയം അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”നീ കൂടെ വന്നില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഉമ്മയ്ക്ക് സമാധാനം കിട്ടുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ആമി?” അയാൾ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
​”ഉമ്മയ്ക്ക് എന്നെ കാണണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അങ്കിൾ കൂടെ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതിയല്ലോ…” ആമി പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു.
​”അതൊന്നും ശരിയാവില്ല. എനിക്ക് എപ്പോഴും ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ കഴിയില്ല. അതിന് പകരം മറ്റൊരു വഴിയുണ്ട്.” റഹീം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​ആമിയുടെ മുഖം മങ്ങി. അയാൾ തന്നെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയാണോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ റഹീം അകത്തേക്ക് നടന്നു.

​രാത്രി മറിയം റഹീമിനോട് സംസാരിക്കാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ആമിയെ കൂടെ കൂട്ടുന്നതിനെ പറ്റി അയാൾ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന പേടി അവളെ നിശബ്ദയാക്കി. ഉറക്കമില്ലാത്ത ആ രാത്രിയിൽ ജനലിലൂടെ ഇരുളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, റഹീം തന്നിൽ നിന്ന് ഒരു അകലം പാലിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
​എന്നാൽ തന്റെ മുൻപിൽ പതറി നിൽക്കുന്ന മറിയത്തെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞെന്നപോലെ അയാൾ പറഞ്ഞു, “ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആകുലപ്പെടണ്ട. എല്ലാം ശരിയാകും.”
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ റഹീമും മറിയവും യാത്രയാകാൻ ഒരുങ്ങി. മുറ്റത്ത് അവരെ യാത്ര അയക്കാൻ ആമി ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ നിൽപുണ്ട്.
​കാറിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് റഹീം ആമിയെ നോക്കി വിളിച്ചു.
​”ആമി… വാ, കയറ്.”
​ആമി അമ്പരന്നു നിന്നു. റഹീം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു പറഞ്ഞു:
​”എന്റെ മോൾ എന്നെ വിട്ടു പോയപ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു അച്ഛൻ എന്ന സ്ഥാനമാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് നിന്റെ ഉമ്മ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുന്നത് നിന്നെയുമാണ്. എനിക്ക് നിന്റെ ഉപ്പയാകാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കും, പക്ഷേ നിനക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു സുഹൃത്താകാൻ എനിക്ക് പറ്റും. നീ ഭയപ്പെടുന്നതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിലില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇനി നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒരു വീട്ടിലാ…”
​മറിയത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ആമി റഹീമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ടത് വെറുമൊരു കൗതുകമല്ല, മറിച്ച് ചേർത്തുപിടിക്കാനുള്ള ഒരു പിതാവിന്റെ കരുതൽ മാത്രമായിരുന്നു.
​”ഉമ്മയെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മകളെ എനിക്ക് വേണ്ട എന്ന് വെക്കാൻ പറ്റുമോ? വാ ആമി… നമുക്ക് നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
​മറിയത്തിന്റെയും ആമിയുടെയും കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് അവർ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. തകർന്നു പോയ പഴയ കാലത്തിന് ദൈവം നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ മറുപടിയായിരുന്നു ആ യാത്ര.

​പുതിയ വീട്ടിലെത്തിയ ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ആമിയെ സംബന്ധിച്ച് വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പുമുട്ടലായിരുന്നു. ഉമ്മയോടും റഹീമിനോടും എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നറിയാതെ അവൾ എപ്പോഴും മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. പക്ഷേ റഹീം അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. പകരം, അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
​ഒരു വൈകുന്നേരം, ആമി ഉമ്മറത്തെ കോലായിൽ തനിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. റഹീം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ കയ്യിൽ ഒരു പൊതിയുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അത് ആമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീട്ടി.
​”ഇതെന്താ അങ്കിൾ?” ആമി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​”തുറന്നു നോക്ക്… എനിക്ക് തോന്നുന്നു നിനക്കിത് ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്ന്.”
​ആമി ആ പൊതി അഴിച്ചു നോക്കി. അത് നിറയെ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനുള്ള ചായങ്ങളും ബ്രഷുകളും ഒരു വലിയ സ്കെച്ച് ബുക്കുമായിരുന്നു. ആമിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾക്ക് ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, പക്ഷേ പഴയ വീട്ടിൽ അതൊന്നും ആരും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.
​”നിന്റെ പഴയ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾ മാറ്റിയപ്പോൾ അതിനിടയിൽ ഒരു പഴയ ഡയറി കണ്ടു. അതിൽ നീ വരച്ചു വെച്ച കുറെ പൂക്കളും പക്ഷികളുമുണ്ട്. അന്നേ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചതാ നിനക്കിത് വാങ്ങി തരണമെന്ന്.” റഹീം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​ആമിയുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന അവസാനത്തെ മഞ്ഞുപാളിയും ആ നിമിഷം ഉരുകിപ്പോയി. താൻ പോലും മറന്നുപോയ തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഒരാൾ… അവൾ മെല്ലെ ആ സ്കെച്ച് ബുക്കിൽ തലോടി.
​”നന്ദി അങ്കിൾ…” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
​”അങ്കിളെന്നോ വാപ്പയെന്നോ എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിച്ചോ. പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ നീ ആരെയും പേടിക്കണ്ട. നിന്റെ ഉമ്മയുടെ സന്തോഷം നീയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും സന്തോഷമാണ് ഇനി എന്റെ ലക്ഷ്യം.”
​അകത്തുനിന്ന് ചായയുമായി വന്ന മറിയം കാണുന്നത്, റഹീമിനോട് ചേർന്നുനിന്ന് തന്റെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന ആമിയെയാണ്. മകളുടെ മുഖത്ത് ഇത്രയും കാലത്തിന് ശേഷം വിരിഞ്ഞ ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മറിയത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു.
​വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു കളിചിരിയുയർന്നു. അവിടെ രണ്ടാനച്ഛനും രണ്ടാനമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുന്ന മൂന്ന് മനുഷ്യർ മാത്രം. ഒരിക്കൽ വിധി തട്ടിയെടുത്ത സന്തോഷങ്ങൾ ദൈവം അവർക്ക് പലിശ സഹിതം തിരിച്ചു നൽകുകയായിരുന്നു.

​ശുഭം.