by രചന – ആയിഷ അക്ബർ
സഞ്ജു വീട്ടിലെത്തിയതും മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു…..
കട്ടിലിലിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്ന് ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൻ വിതുമ്പി കരഞ്ഞു….
എന്തിനോ മനസ്സ് വല്ലാതെ മുറിയുന്നു….
അവളെ കാണാനെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നിടത്തോളം വേദന മാത്രമേ തനിക്ക് ബാക്കിയാവു എന്നവന് നാന്നായി അറിയാമായിരുന്നു…..
എവിടെയും തനിക്കവളുടെ മുഖമാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്…..
അവളുടെ ശബ്ദമാണ് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നത്…..
അവളുടെ ഗന്ധമാണ് ശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നത് …..
അവളുടെ സാമീപ്യമാണ് അറിയാൻ കഴിയുന്നത് …
ഇനിയും വയ്യ…..
വരുമ്പോൾ അവളെ കണ്ട് മനസ്സിനല്പം സമാധാനം കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് വന്നത്….
എന്നാൽ സംഭവിച്ചതതല്ലാ….
തിരിച്ചു പോകുകയാണ്…..
അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റ് മഹിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു….
ഹേയ്…. മാഡ് ലവർ…. ആളെ കണ്ടോ…..
ഫോണെടുത്തതും മഹിക്കറിയേണ്ടത് അതായിരുന്നു….
ഇല്ലെടാ…. ഞാൻ…. ഞാൻ തിരിച്ചു വരികയാണ്….
പൂജക്കുള്ള ഡേറ്റ് ഫിക്സ് ചെയ്തോ…
അവനതും പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ബെഡിലേക്കേറിഞ്ഞു……
മുടിയിഴകളിലൂടെ ശക്തിയിൽ ഒന്ന് വിരൽ കോർത്തു….
അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ പെയ്തു തീർന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു…..
അവസാനമായി തനിക്ക് ഒന്ന് കൂടി കയറിൽ പിടിച്ചു കയറി ആ ഒറ്റ മുറിയിലെത്തണം…..
അവളുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലാവാഹിച്ചെടുത്തു ഇവിടെ നിന്നും മടങ്ങണം……
🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷
നന്ദക്കും അന്നുറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…..
അവന്റെ മുഖം കണ്ണിലങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുവാണ്……
ബോഡി ഒന്ന് കൂടി ഫിറ്റ് ആക്കിയിട്ടുണ്ട്…..
ഹെയർ സ്റ്റൈലും മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്…..
താടി അല്പം നീട്ടി വളർത്തിയിട്ടുണ്ട്…..
കഴിഞ്ഞ സിനിമ യുടെ കഥാ പാത്രത്തിനു വേണ്ടിയാവും…..
പക്ഷെ അവന്റെയാ പുഞ്ചിരിക്ക് മാത്രം യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല….
കണ്ണിൽ കാണുന്ന തിളക്കവും തന്റെ പഴയ സഞ്ജു വിന്റേത് തന്നെയാണ്…..
അവൾ അവന്റെ ഫോട്ടോസ് വെട്ടിയെടുത്തോട്ടിച്ചു വെച്ച ആ പുസ്തകം പതിയെ തുറന്നു…….
അവയിലൂടെ അങ്ങനെ വിരലോടിച്ചു….
പിന്നെ പതിയെ അവനിലേക്കെന്ന പോൽ തല ചായ്ച്ചു….
അവളുടെ കണ്ണ് നീരിറ്റ് വീണ് അവന്റെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം കുതിർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു……
🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി അവനാ ഇട വഴി തിരിഞ് വീട്ടിലേക്കെത്തി…..
മനസ്സാകെ നിർവികാരമാണ്…..
ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ ഞാൻ മടങ്ങും….
ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല….
ആരും അറിയുകയും വേണ്ടാ…..
മുറിപ്പെട്ട മനസ്സിനല്പം ആശ്വാസം കിട്ടാനാണ് വീണ്ടും ആ വീട്ടിലേക്കൊന്ന് പോകുന്നത്…..
ആ വീട് തനിക്ക് തന്നത് മുഴുവൻ നോവുള്ള ഓർമകളാണെങ്കിൽ കൂടി ആ മുറി തനിക്ക് നൽകിയത് ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് തന്നെ ബന്ധിക്കാൻ തക്ക കഴിവുള്ള ആനന്ദത്തെയാണ് …..
ആ ആനന്ദത്തിന് പിറകെയാണ് മനസ്സിപ്പോഴും അലഞ്ഞു നടക്കുന്നത്…..
അവൻ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയതും കല്യാണ വീടിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ അവിടെ തുടങ്ങിയിരുന്നു….
ആ ….. വാ ഏട്ടാ….
ഗോപു തന്നെ കണ്ടതും ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു…….
അമ്മേ….. ദേ…. ഏട്ടൻ വന്നിരിക്കുന്നു…..
ഗോപു അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭാനു ഓടി വന്നു ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ തന്നെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുമ്പോഴും അവനു വെറുതെ പോലും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല……
മനസ്സിൽ അത്ര മേൽ വേദനയോടെ എന്തോ ഒന്ന് കലങ്ങി മറിയുന്നുണ്ട്……
ആരാ ഭാനു അവിടെ…..
അകത്തേ മുറിയിൽ നിന്നും മുത്തശ്ശിയാണത് ചോദിച്ചത്……
അത് നമുടെ സഞ്ജുവാണേയ്…..
ഭാനു മതി ഏറെ അധികാരത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ സഞ്ജുവിന് പുച്ഛം തോന്നി…..
ആര്……
ഞാനാണ്….. പണ്ടൊരു പ്രാന്തീന്റെ മോനൊരുത്തൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ….
പ്രാന്തൻ ചെക്കൻ….
അവനാണ്……
മുത്തശ്ശി മനസ്സിലാകാത്തത് പോലത് ചോദിച്ചതും
സഞ്ജു ആ മുറിയുടെ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്ന് അകത്തേക്കൊന്നു എത്തി നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും മുത്തശ്ശി പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല….
കണ്ണുകൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീട്ടി കിടന്നു….
അപ്പോ നടക്കുന്നത് എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട് എന്ന ഭാവത്തിൽ സഞ്ജുവൊന്ന് ചിരിച്ചു…..
എന്നാൽ സഞ്ജുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഭാനുമതിക്കും ഗോപികക്കും വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസം നൽകി….
എല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി……
തങ്ങളും അവനെ ഒത്തിരി ഉപദ്രവിച്ചതാണല്ലോ….
അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ വേഗം ഉൾ വലിഞ്ഞിരുന്നു…….
സഞ്ജു പതിയെ ആ കോണിപ്പടികൾ കയറി……
ജീവിതത്തിൽ ജീവിച്ചെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷങ്ങളിലെന്ന പോൽ അവനവിടെ അങ്ങനെ യിരുന്നു…..
തുറന്നു കിടക്കുന്ന ജനാലയിലൂടെ മിഴികളൊന്ന് നീങ്ങിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്തായിരിക്കുന്ന ലയയെ അവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു…..
തങ്ങളുടെ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് ആരെയും ക്ഷണിക്കുന്നില്ലെന്ന പോലവൻ ആ ജനൽ വലിച്ചടച്ചു….
പൊടി പിടിച്ച തറയിൽ അവനങ്ങനെ മലർന്നു കിടന്നു……..
🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷
നീയെന്താ ഇന്ന് വരാതിരുന്നത്…..
സ്കൂളിൽ നിന്നിറങ്ങിയ പാടെ നന്ദ ഫോണെടുത്തു ലയയെ വിളിച്ചാണത് ചോദിച്ചത്…….
പനിയാടി….. നല്ല ഒന്നാന്തരം പനി….മാറ്റിയൊരുങ്ങി നിന്നു ഞാൻ….
പക്ഷെ തീരെ വയ്യെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ പിന്നെ വന്നില്ല…..
അതാ പറയാതിരുന്നത്…..
ലയ അത് പറയുമ്പോൾ ശബ്ദം നന്നേ ചിലമ്പിച്ചിരുന്നു……
ആ… ഞാൻ സ്കൂളിൽ നിന്നിറങ്ങി….
ഒറ്റക്ക് പോകണ്ടേയെന്ന് കരുതിയിങ്ങനെ നിൽക്കുവാ….
നീയില്ലാതെ ഒരു രസമില്ല….
നന്ദ ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞതും ലയയും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു…..
എങ്കി നീ യിങ് വാ…..
രോഗിയെ കാണാൻ കുറച്ചു ഫ്രൂട്ട്സ് ഒക്കെ വാങ്ങിയിട്ട്……
ഉവ്വുവ്വേയ് …..
ലയ അത് പറഞ്ഞതും നന്ദ ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ചു….
പക്ഷെ ബസ്സിൽ കയറിയതും അമ്പലത്തിലേക്കും അത് വഴി ലയയെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകുകയും ചെയ്യാമെന്ന് കരുതി നന്ദ അമ്പല മുറ്റത്തെ സ്റ്റോപ്പിലിറങ്ങി….
ഒരു പാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആ വഴിയിലൂടെ അവളൊന്നു കൂടി നടന്നു….
ആദ്യമായുള്ള യാത്രയിൽ അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഗന്ധം ആ വഴിയിലാകെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി……
ഒരുപാട് തവണ ലയ വിളിച്ചിട്ടും അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോരാത്തതിന് കാരണം ആ വീട് തന്നെയാണ്……
ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ അവരാരെങ്കിലും തന്നെ കണ്ട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ സംഭവിച്ചതൊക്കെ ലയ അറിയുമെന്നും താനൂഹിച്ചിരുന്നു….
എന്നാലിപ്പോ ആ വീട്ടിലാകെ കല്യാണ തിരക്കായിരിക്കും……
അത് കൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി പതിയെയങ് നടന്നു പോകാമെന്നവൾ കണക്ക് കൂട്ടി…….
കണക്ക് കൂട്ടിയത് പോലെ തന്നെ മുഖം മറച്ചവൾ ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അപ്പുറത്ത് കുറച്ചു ഉയരത്തിലായുള്ള ആ വീട്ടിലേക്കവൾ നടന്നു കയറി…….
നന്ദാ…. ഞാൻ പറഞ്ഞത് വെച്ച് നീയെങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായി വീട് കണ്ട് പിടിച്ചു….
തന്നെ കണ്ട പാടെ ലയ അതും ചോദിച്ചാണ് പുറത്തേക്ക് വന്നത്…..
നന്ദയോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു….
താനീ വഴിയും ചുറ്റുപാടുമെല്ലാം സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും നിത്യമായി കാണുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ…..
അവിടെ തന്നെ നിന്ന് സംസാരിച്ചത് മതി…. ഇനി അകത്തേക്ക് കയറു മോളെ…..
ലയ യുടെ അമ്മ അവളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചതും അവൾ ഉമ്മറത്ത് നിന്നും അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ആ മുറിയുടെ ജനാലയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി……
അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ ജന വാതിലിനപ്പുറം അവനും താനും മാത്രമുള്ള ആ കൊച്ചു സ്വർഗം അവൾ മനസ്സിൽ കണ്ടു……
അവിടെ അവനിപ്പോഴും തന്നെ കാത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൾക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നിയിരുന്നു….
ദേ…. ആ കാണുന്നതാഡി സഞ്ജുവിന്റെ വീട്……
തന്റെ മിഴികൾ അങ്ങോട്ട് പതിച്ചത് കൊണ്ടാവും ലയ പതിയെ തന്നോടായത് പറഞ്ഞത്….
നന്ദ പതിയെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു…..
ചേച്ചി …. അപ്പുറത്തെ വീട്ടില് സഞ്ജയ് ദേവ
വന്നിട്ടുണ്ടത്രേ…..
തങ്ങൾ അകത്തു സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടക്ക്
ലയ യുടെ അനിയത്തി ലച്ചു അതും പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് വന്നതും നന്ദക്ക് ഉള്ളൊന്ന് കിടുങ്ങി യിരുന്നു……
ലയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു……
കഴിഞ്ഞ തവണ വന്നപ്പോഴേ എനിക്ക് മാത്രം കാണാൻ പറ്റിയില്ല….
ഇത്തവണ എന്തായാലും ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം….
ലച്ചു വീണ്ടുമത് പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ലയ നന്ദയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി…
നീയും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്റെ സഞ്ജുവിനെ…..
ലയ അത് ചോദിച്ചതും നന്ദ ഏറെ പ്രയാസപ്പെട്ടു ഇല്ലെന്ന് തല കുലുക്കി…..
എങ്കി വാ…..
വേണ്ട ലയാ…. ഞാൻ ടീ വി യിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ….
ഇനി പിന്നീടാവാം…. അവിടെ ആൾ തിരക്കാണ്….
ലയ അതും പറഞ്ഞെഴുന്നേറ്റതും നന്ദ പതിയെ അവളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചിരുന്നു……
അവനെ കാണാൻ മനസ്സ് പിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഇനിയും മുറിവേറ്റ് വാങ്ങുവാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നത്……
(തുടരും)