#
“ഈ വളകളും മാലയും അങ്ങ് ഊരി തന്നേക്ക മോളേ… പുതിയ പെണ്ണല്ലേ, ഇതൊക്കെ എവിടെയെങ്കിലും അശ്രദ്ധമായി വെച്ച് കളഞ്ഞാലോ? ഞാൻ ലോക്കറിൽ സുരക്ഷിതമായി വെച്ചോളാം. പിന്നെ, നിന്റെ വീട്ടുകാർ തന്നത് കഷ്ടിച്ച് ഇരുപത് പവനല്ലേയുള്ളൂ, അതുകൊണ്ട് വലിയ ഭാരമൊന്നും തോന്നില്ലല്ലോ.”
പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന്, അധികാരസ്വരത്തിൽ മരുമകൾ അഞ്ജലിയോട് സരസ്വതിയമ്മ പറഞ്ഞു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം നാൾ കേട്ട ഈ വാക്കുകൾ അഞ്ജലിയെ ഞെട്ടിച്ചു. എതിർത്തു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ തന്റെ ഭർത്താവ് രാഘവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ മൗനം പാലിച്ചു. രാഘവൻ പാവമാണ്, പക്ഷേ അമ്മയുടെ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തവൻ.
സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് ഈ ബന്ധത്തോട് പണ്ടേ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ നാട്ടിലെ പ്രമാണികളായിരുന്നു അവർ. എന്നാൽ തന്റെ ഇളയ രണ്ട് ആൺമക്കൾക്ക് സ്വത്തുക്കൾ വീതം വെച്ച് നൽകിയതോടെ സരസ്വതിയമ്മയുടെ കഷ്ടകാലം തുടങ്ങി. അവർ ആ പണം ധൂർത്തടിച്ചു തീർത്തു. ഇപ്പോൾ ആകെ അവശേഷിക്കുന്നത് ഈ തകരാറായ നാലുകെട്ടും അതിനോട് ചേർന്നുള്ള പറമ്പും മാത്രമാണ്.
മൂത്തമകൻ രാഘവന് കുട്ടിക്കാലത്തുണ്ടായ ഒരു അപകടം കാരണം ഒരു കാലിന് ചെറിയൊരു സ്വാധീനക്കുറവുണ്ട്. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് പല ആലോചനകളും മുടങ്ങിപ്പോയി. ഒടുവിൽ മുപ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ, ഇരുപത്തിനാലുകാരിയായ അഞ്ജലിയെ ആലോചിച്ചു വന്നപ്പോൾ സരസ്വതിയമ്മ സമ്മതിച്ചത് നിവൃത്തികേട് കൊണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി ബിരുദാനന്തര ബിരുദം കഴിഞ്ഞു സർക്കാർ ജോലിക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയാണ്.
“എന്താ ആലോചിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? വേഗം ഊരി തന്നേ.” സരസ്വതിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കടുത്തു.
“അമ്മേ… ഈ പാദസരം സ്വർണ്ണമല്ല, വെള്ളിയിൽ സ്വർണ്ണം പൂശിയതാണ്.” പേടിയോടെ അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.
സരസ്വതിയമ്മയുടെ മുഖം ചുവന്നു. “നിന്റെ അച്ഛൻ ഇത്രയ്ക്കും ഗതികെട്ടവനാണോ? ഉള്ള ഇരുപത് പവനിലും മുക്കുപണ്ടം കലർത്തിയോ?”
“അല്ല അമ്മേ… സ്വർണ്ണത്തിന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് പവനുണ്ട്. ഈ പാദസരം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് അച്ഛൻ വാങ്ങി തന്നതാണ്. അത് സ്വർണ്ണമല്ലെന്ന് അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു.” അഞ്ജലി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
“ഇവിടെ വലിയ തറവാടിത്തം പറയുന്ന വീടാണ്. അന്തസ്സിന് ചേരാത്തതൊന്നും ഇവിടെ വേണ്ട. രാഘവന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് നിന്നെ ഈ പടി കയറ്റിയത്. അതുകൊണ്ട് പറയുന്നതനുസരിച്ച് ഇവിടെ കഴിഞ്ഞാൽ മതി.”
അഞ്ജലി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഓരോ ആഭരണമായി അഴിച്ചു വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ച് പിടയുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്ത് സമ്പാദിച്ചതാണ് ഓരോ തരി പൊന്നും. അവസാനം ഒരു ചെറിയ മാലയും കമ്മലും മാത്രം അവൾക്ക് ബാക്കി നൽകി ബാക്കിയെല്ലാം സരസ്വതിയമ്മ കൈക്കലാക്കി.
അവിടെ അഞ്ജലിയുടെ ജീവിതം ഒരു വേലക്കാരിയുടേതിന് തുല്യമായി മാറി. സരസ്വതിയമ്മയുടെ മകൾ രമ്യയും അവളോട് മോശമായാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്. അഞ്ജലിയുടെ പഠനവും പി.എസ്.സി കോച്ചിംഗും അവർ നിർത്തിച്ചു. “ഇത്രയും വലിയ തറവാട്ടിലെ മരുമകൾ പണിക്കു പോകുന്നത് നാണക്കേടാണ്” എന്നതായിരുന്നു കാരണം. പക്ഷേ, വീട്ടിലെ സകല പണികളും എടുപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അപ്പോഴാണ് രമ്യയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ആലോചന വരുന്നത്. ഒരു എൻജിനീയറാണ് ചെക്കൻ. അവർ വലിയ സ്ത്രീധനം ആവശ്യപ്പെട്ടു. നൂറ്റമ്പത് പവൻ സ്വർണ്ണവും ഒരു വലിയ തുകയും. സരസ്വതിയമ്മ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ കല്യാണം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
“രാഘവാ… രമ്യയുടെ കല്യാണം നമുക്ക് ഭംഗിയായി നടത്തണം. നിന്റെ അനിയന്മാർ കൈമലർത്തുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ പറമ്പ് വിൽക്കാം. ബാക്കി തികയാത്തതിന് അഞ്ജലിയുടെ സ്വർണ്ണവും എടുക്കാം.” സരസ്വതിയമ്മ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇതു കേട്ടുനിന്ന അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീക്കനൽ പുകഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ച സഹനത്തിന് ഒരു അന്ത്യം കുറിക്കണമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
“എന്റെ സ്വർണ്ണം രമ്യയുടെ കല്യാണത്തിന് തരാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല അമ്മേ.” അഞ്ജലി ശാന്തമെങ്കിലും ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സരസ്വതിയമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി. “എന്താടി പറഞ്ഞത്? എന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് താമസിച്ച് എനിക്ക് എതിരെ സംസാരിക്കുന്നോ? നിന്റെ സ്വർണ്ണം തരാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഈ വീട്ടിൽ സ്ഥാനമില്ല.”
“എങ്കിൽ എനിക്ക് ആ സ്ഥാനം വേണ്ട അമ്മേ.” അഞ്ജലി മുന്നോട്ട് വന്നു. “കാലിന് വയ്യാത്ത മകന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്ത നിവൃത്തികേട് കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, ഈ വീടിന്റെ വേലക്കാരിയാകാനല്ല ഞാൻ വന്നത്. മരപ്പാവയെപ്പോലെ നിൽക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ വിശ്വസിച്ച് ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എല്ലാം സഹിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ അച്ഛന്റെ വിയർപ്പിന്റെ വിലയിട്ടു കളിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
അവൾ രാഘവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ വാക്കിന് മറുവാക്ക് പറയാൻ നട്ടെല്ലില്ലാത്ത നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ച് ഇനി എനിക്ക് കഴിയാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ സ്വർണ്ണം തിരിച്ചു തന്നാൽ എനിക്ക് എന്റെ വഴിയേ പോകാം. എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ ഒരു ജോലി കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവുണ്ട്.”
സരസ്വതിയമ്മ തളർന്നു പോയി. അവൾ ആഞ്ഞടിച്ചു. “രാഘവാ… കേട്ടില്ലേ ഇവൾ പറയുന്നത്? ഇറക്കി വിടടാ ഇവളെ!”
പക്ഷേ, രാഘവൻ ഇത്തവണ അനങ്ങിയില്ല. അവൻ മെല്ലെ അഞ്ജലിയുടെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു. “ഇല്ല അമ്മേ… ഇവൾ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ഇത്രയും കാലം അമ്മയെ പേടിച്ച് ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു. എന്റെ ഇളയ അനിയന്മാർക്ക് അമ്മ എല്ലാം നൽകിയിട്ടും അവർ അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ പറമ്പ് കൂടി രമ്യയ്ക്ക് നൽകിയാൽ പിന്നെ അമ്മയെ നോക്കാൻ ആരുണ്ടാകും? അഞ്ജലി പോയാൽ പിന്നെ ഈ ഞൊണ്ടിക്കാലൻ ഒറ്റയ്ക്കാകുമെന്ന പേടി അമ്മയ്ക്കില്ലെങ്കിലും എനിക്കുണ്ട്. ഇനി ഇവൾ പറയുന്നതാണ് ഈ വീട്ടിലെ നിയമം. അത് പറ്റില്ലെങ്കിൽ ഈ പറമ്പും സ്വത്തും എനിക്ക് വേണ്ട. ഞാൻ അഞ്ജലിയെയും കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ പടിയിറങ്ങും.”
രാഘവന്റെ മാറ്റം കണ്ട് സരസ്വതിയമ്മ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അധികാരത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് രാഘവൻ അഞ്ജലിയുടെ കൈ പിടിച്ചു. അകത്തുനിന്നും തന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ അടങ്ങിയ ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് വന്ന അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച ഭർത്താവിനെ അവൾ ആദ്യമായി സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.
