by മഴവില്ലിൻ്റെ ഏഴാം നിറം
മംഗളൂരു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് നീണ്ട ചൂളം മുഴക്കി ട്രെയിൻ മെല്ലെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
വിൻഡോ സീറ്റിൽ തലചായ്ച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി അൽപനേരം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം ആദിത്യൻ പതിയെ വിളിച്ചു.
“എക്സ്ക്യൂസ് മീ… ഒന്ന് എഴുന്നേൽക്കാമോ?”
ഉറക്കച്ചുവയോടെ അവൾ കണ്ണുതുറന്നു.
“മ്… എന്താ?”
“ഇത് എൻ്റെ റിസർവ് ചെയ്ത സീറ്റാണ്.”
അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
“അയ്യോ… സോറി.”
അതും പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
“എന്തായാലും ഉറക്കം പോയിക്കിട്ടി.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
“അല്ല… എവിടേക്കാ യാത്ര?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“കൊച്ചിയിലേക്ക്. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വിവാഹം.”
“ഓഹ്… ഞാൻ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക്. വീട്ടിൽ ചെറിയൊരു ചടങ്ങുണ്ട്.”
സംസാരപ്രിയയായിരുന്ന അവൾ ഓരോ വിഷയവും പിടിച്ചെടുത്തു സംസാരിച്ചു.
“പേര്?”
“ആദിത്യൻ.”
“ജോലി?”
“എഴുത്തുകാരൻ. പാട്ടെഴുതും. സ്റ്റേജ് പ്രോഗ്രാമുകളും ഉണ്ട്.”
“വാവ്… ആർട്ടിസ്റ്റാണോ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“നിങ്ങളോ?”
“ഞാൻ കീർത്തന. നഴ്സാണ്. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയും ചെയ്യാറുണ്ട്.”
സംസാരം നീണ്ടു.
ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
“പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നോ?”
ആദിത്യൻ ഒന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഉണ്ടായിരുന്നു അല്ലേ?”
അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ഉം.”
“അപ്പോൾ കഥ പറയണം. രാത്രി മുഴുവൻ യാത്രയല്ലേ.”
അവൻ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ഇരുട്ടിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്ന വെളിച്ചങ്ങൾക്കിടയിൽ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പുള്ള ഓർമ്മകൾ അവൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് തിരികെയെത്തി.
—
കോളേജിലെ ആദ്യദിനം.
ആദിത്യൻ വരാന്തയിലൂടെ നടന്ന് പോകുമ്പോഴായിരുന്നു അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.
വെള്ള ചുരിദാറിൽ പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നടന്നുവന്ന ആ പെൺകുട്ടി.
മീര.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവൻ്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചിരുന്നു.
അവൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ പോലും അവൻ നോക്കിനിന്നു.
“ഹലോ… വഴി മാറാമോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറയാതെ നോക്കിനിന്നു.
“കേൾക്കുന്നില്ലേ?”
അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
അപ്പോഴേക്കും കൂട്ടുകാരി രേവതി ഓടിയെത്തി.
“എടാ ആദി… എന്താ കാട്ടുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“ഒന്നുമില്ലേ? പെൺകുട്ടിയെ പേടിപ്പിച്ചല്ലോ.”
മീര ദേഷ്യത്തോടെ നടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം മുതൽ ആദിത്യൻ്റെ ലോകം മാറി.
അവൻ്റെ പാട്ടുകളിലും കവിതകളിലും കഥകളിലും മീര നിറഞ്ഞു.
സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ അവളെ പരിചയപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
പലതവണ പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
പക്ഷേ മീര എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ മറുപടിയായിരുന്നു.
“എനിക്ക് പഠിക്കാനുണ്ട്.”
“എനിക്ക് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.”
“പ്രണയത്തിന് സമയമില്ല.”
അവൾ അകന്നുനിന്നു.
എങ്കിലും ആദിത്യൻ പിന്മാറിയില്ല.
കാലം കടന്നുപോയി.
സ്പോർട്സും കലോത്സവവും കോളേജ് ആഘോഷങ്ങളും എത്തി.
രേവതിയും അരുൺനും ചേർന്ന് ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി.
ആദിത്യനെയും മീരയെയും ഒരേ ടീമിൽ ചേർത്തു.
അവിടെ നിന്നാണ് സൗഹൃദം തുടങ്ങിയത്.
ഒരുമിച്ച് പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിച്ചു.
ഒരുമിച്ച് യാത്രകൾ പോയി.
ഒരുമിച്ച് വിജയങ്ങൾ ആഘോഷിച്ചു.
മീരക്ക് ആദിത്യനെ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ്റെ പ്രണയം അഭിനയമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിലെ വാകമരച്ചുവട്ടിൽ.
“ആദി…”
“മ്?”
“നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
ആ നിമിഷം ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
അവരുടെ പ്രണയം അവിടെ ആരംഭിച്ചു.
—
രണ്ടുവർഷം.
ആരെയും അസൂയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രണയം.
അവൾ വയലിൻ വായിക്കുമ്പോൾ അവൻ പാട്ടെഴുതി.
അവൻ പാടുമ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
എല്ലാവർക്കും അവരുടെ പ്രണയം അറിയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവസാന വർഷത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങി.
മീരയുടെ വീട്ടുകാർ ബന്ധം അറിഞ്ഞു.
അവളെ കർശനമായി നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം കോളേജിന് പുറത്ത് മീരയുടെ ബന്ധുവായ അഖിൽ എത്തി.
“മീര എൻ്റെതാണ്.”
അവൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
ആദിത്യനെ ആക്രമിച്ചു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ഇടപെട്ട് പ്രശ്നം അവസാനിപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ അത് തുടക്കമായിരുന്നു.
പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞതോടെ മീരയുടെ കുടുംബം മൈസൂരിലേക്ക് താമസം മാറ്റി.
അവൾ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു.
“നീ വരും വരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
—
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം.
ആദിത്യൻ മൈസൂരിലെത്തി.
ഒരു ഫോൺ കോളിലൂടെ മീരയെ ബന്ധപ്പെട്ടു.
“നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വാ.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം അവൻ പോയി.
പക്ഷേ മീരയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ പേരുപറഞ്ഞ് വന്ന ചിലർ അവനെ വാഹനത്തിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റി.
മർദ്ദിച്ചു.
“ഇനി മീരയുടെ പിന്നാലെ വന്നാൽ ജീവനോടെ വിടില്ല.”
അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് റോഡരികിൽ കിടന്ന ആദിത്യനെ നാട്ടുകാർ രക്ഷിച്ചു.
അവൻ മാസങ്ങളോളം ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു.
പിന്നീട് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അവളെ അന്വേഷിച്ചു.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ.
പഴയ സുഹൃത്തുക്കളിലൂടെ.
പരിചയക്കാരിലൂടെ.
എവിടെയും കണ്ടെത്താനായില്ല.
—
“പിന്നെ?”
കീർത്തന ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“പിന്നെ ഒന്നുമില്ല.”
“അവളെ കണ്ടില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ഒരിക്കലും?”
“ഒരിക്കലും.”
അവൾക്ക് സങ്കടമായി.
ട്രെയിൻ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു.
രാത്രി കൂടുതൽ ഗാഢമായി.
അവർ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
—
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.
തിരുവനന്തപുരം.
ഇരുവരും സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി.
“ബൈ.”
കീർത്തന കൈവീശി.
“ബൈ.”
ആദിത്യനും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൾ ഓട്ടോയിൽ കയറി പോയി.
ആദിത്യൻ വിവാഹവീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
—
വിവാഹവീട്ടിൽ ആളുകളുടെ തിരക്കായിരുന്നു.
സുഹൃത്തിനെ അന്വേഷിച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഒരു മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
അകത്ത് വധു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നിശ്ചലനായി.
അത് മീരയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം.
അവൻ്റെ മീര.
അവൾ ഞെട്ടി.
“ആദി…”
“മീര…”
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നീ ഇവിടെ?”
“ഒരു വിവാഹത്തിന് വന്നതാ.”
“ഞാനും.”
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
“എന്തിനാ എന്നെ വിട്ടുപോയത്?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ വിട്ടുപോയതല്ല.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“അന്ന് നിന്നെ കാണാൻ വരുമ്പോഴായിരുന്നു അപകടം.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
അവൾ പതിയെ സാരി മാറ്റി.
വീൽചെയർ കാണിച്ചു.
“എനിക്ക് നടക്കാൻ പറ്റില്ല ആദി.”
അവൻ്റെ ലോകം വീണ്ടും തകർന്നു.
അവൾ തുടർന്നു.
“നിന്നെ കാണാൻ സ്കൂട്ടിയിൽ വരികയായിരുന്നു. ലോറി ഇടിച്ചു. അരയ്ക്കുതാഴെ ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു.”
ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി.
അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
കരഞ്ഞു.
“എന്തിനാ എന്നെ അറിയിക്കാതിരുന്നത്?”
“നീ തകർന്നുപോകാതിരിക്കാൻ.”
“നിന്നെ മറക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമെന്നു കരുതിയോ?”
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് നിൻ്റെ കാലുകളെയല്ല. നിന്നെയാണ്.”
മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
—
അപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാർ മുറിയിലേക്ക് എത്തി.
പഴയ കാര്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു.
അഖിൽ മീരയുടെ സ്വത്തിനുവേണ്ടിയാണ് വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറായതെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
അവൻ അയച്ച വോയിസ് മെസേജുകളും പുറത്തുവന്നു.
വിവാഹം മുടങ്ങി.
വരനും കുടുംബവും ഇറങ്ങിപ്പോയി.
അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാവരും മീരയുടെ പക്ഷത്ത് നിന്നു.
ഒടുവിൽ നാട്ടിലെ മുതിർന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോഴും സ്നേഹമുണ്ടോ?”
മീര ആദിത്യനെ നോക്കി.
ആദിത്യൻ മീരയെ നോക്കി.
രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം തലകുലുക്കി.
“ഉണ്ട്.”
“അപ്പോൾ ഇവിടെ വച്ച് വിവാഹം നടത്താമല്ലോ.”
ആരോ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല.”
എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്താ?”
“ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും പ്രണയിച്ച് കൊതി തീർന്നിട്ടില്ല.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
മീര നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി.
ആളുകൾ ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ക്യാമറയുമായി ഒരാൾ അകത്തേക്ക് വന്നത്.
“എല്ലാവരും റെഡി.”
ശബ്ദം കേട്ട് ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ട്രെയിനിൽ പരിചയപ്പെട്ട കീർത്തന.
അവൾ ചിരിച്ചു.
“സർപ്രൈസ്.”
“നീ ഇവിടെ?”
“മീര എൻ്റെ ചിറ്റയുടെ മകളാണ്.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയണമെന്ന് തോന്നിയത്.”
അവൾ കണ്ണിറുക്കി.
എല്ലാവരും ഫോട്ടോയ്ക്ക് നിന്നു.
മീര വീൽചെയറിൽ.
അവൾക്കരികിൽ ആദിത്യൻ.
ചുറ്റും സുഹൃത്തുക്കൾ.
വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പും കണ്ണീരും വേദനയും പിന്നിലാക്കി അവർ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെക്കാൻ തയ്യാറായി.
“റെഡി…”
കീർത്തന ക്യാമറ ഉയർത്തി.
“വൺ…”
എല്ലാവരും പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ടു…”
ആദിത്യൻ മീരയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ത്രീ…”
ഫ്ലാഷ് മിന്നി.
ആ നിമിഷം അവരുടെ പ്രണയം വീണ്ടും ജനിച്ചു.
മഴവില്ലിൻ്റെ ഏഴാം നിറം പോലെ…
കാലം മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സ്നേഹമായി.