by എന്റെ മാത്രം ആദി
വരിക്കാശേരി മനയുടെ വലിയ പടിപ്പുര കടന്ന് അകത്തേക്ക് വലതുകാൽ വെക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വികാരവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകേണ്ട സന്തോഷമോ, ഭയമോ, പ്രതീക്ഷയോ ഒന്നും അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരേയൊരു വികാരം മാത്രം…
വെറുപ്പ്.
ആദിത്യവർമ്മ എന്ന മനുഷ്യനോട് തോന്നിയ വെറുപ്പ്.
അവളുടെ ഇഷ്ടം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയവൻ.
താൻ സ്നേഹിച്ച നിഖിലിൽ നിന്ന് തന്നെ അകറ്റിയവൻ.
അവനെ ഒരിക്കലും ഭർത്താവായി അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് മാളവിക മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയ ഉടൻ ആദിത്യൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“മാളവിക… ഇനി കഴിഞ്ഞതൊക്കെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.”
അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“മറക്കാനോ…? എന്ത് മറക്കാൻ…? എന്റെ ജീവിതം തകർത്തത് നിങ്ങളാണെന്ന കാര്യമോ?”
ആദിത്യൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“നിങ്ങളുടെ പണവും സ്വാധീനവും കൊണ്ട് എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് സ്വന്തമാക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല.”
അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ വെറുപ്പാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പോലും അവന്റെ മുഖത്ത് കോപമുണ്ടായില്ല.
അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കില്ല.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു പോയി.
അതവളെ കൂടുതൽ ദേഷ്യപ്പെടുത്തി.
—
ആ വീട്ടിൽ ആദിത്യനും കുറച്ച് ജോലിക്കാരും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
വലിയ മുറികൾ.
വലിയ ഇടനാഴികൾ.
എന്നാൽ ആ വീടിന്റെ വിശാലത പോലെ തന്നെ ഒരു ഏകാന്തതയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ ജോലിക്കാരിയായ സരസ്വതി അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി കുറച്ച് കഴിച്ചു.
ശേഷം മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി.
അവിടെ വലിയൊരു കിടക്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ അതിൽ കിടന്നില്ല.
സോഫയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു.
ക്ഷീണം കാരണം എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
രാത്രിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഉണർന്നു.
“ഇവിടെ എന്തിനാ കിടക്കുന്നെ?”
ആദിത്യനായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് കിടക്കും.”
അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
“സോഫയിൽ കിടന്ന് രാവിലെ കഴുത്ത് വേദന വന്നാൽ എനിക്കാണ് കുറ്റം പറയുക.”
“അതൊന്നും നിങ്ങളറിയണ്ട.”
അവളുടെ മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
“ശരി… നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ മുറി വിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അന്യരെപ്പോലെ ജീവിച്ചു.
ആദിത്യൻ സംസാരിക്കാൻ വന്നാൽ അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറും.
അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പോലും അവൻ നേരിട്ട് ചോദിക്കാറില്ല.
സരസ്വതി അമ്മ വഴിയാണ് എല്ലാം അറിയുന്നത്.
അതിൽ മാളവികയ്ക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു.
അവൻ അകന്നുനിൽക്കുന്നത് അവൾക്ക് ആശ്വാസം തന്നെയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവൾ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ആദിത്യൻ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു.
കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇത് നിനക്ക്.”
അവൾ അമ്പരന്ന് നോക്കി.
“എന്തിന്?”
“നീ ആരെയെങ്കിലും ബന്ധപ്പെടണമെങ്കിൽ ബന്ധപ്പെടാം.”
“എന്താ അർത്ഥം?”
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു.
“സ്നേഹം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.”
മാളവികയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
“നീ പോകണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ ഞാൻ തടയില്ല.”
അവൻ അത്രയും പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ആദിത്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ആദ്യമായി ഒരു വേദന തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അപ്പോൾ പോലും അവൾ അതിന് വില നൽകിയില്ല.
അവൾ ഉടനെ ഫോൺ എടുത്ത് നിഖിലിനെ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ വരാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“കുറച്ച് ദിവസം കാത്തിരിക്ക്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ സന്തോഷിച്ചു.
—
രണ്ട് ദിവസം.
മൂന്ന് ദിവസം.
നാല് ദിവസം.
നിഖിൽ വന്നില്ല.
ഫോൺ വിളിച്ചാൽ ഓരോ കാരണങ്ങൾ.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായി സംശയം മുളച്ചു.
അഞ്ചാം ദിവസം അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
ഇത്തവണ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ നിഖിലിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എന്താ വീണ്ടും?”
“നീ എപ്പോഴാ വരുന്നത്?”
അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
അപ്പുറത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി.
“ഞാൻ എന്തിനാ വരുന്നത്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട് അവളുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.
“നിഖിൽ…”
“മാളവിക… സത്യം പറയട്ടെ?”
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ലോകം തകർത്തു.
“എന്താ…?”
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നത് നിന്റെ സൗന്ദര്യം മാത്രമായിരുന്നു.”
അവൾ വിറച്ചു.
“നീ സമ്പന്നയായ വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”
മാളവികയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി.
“ഇനി എന്നെ വിളിക്കണ്ട.”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
—
കുറച്ച് നേരം അവൾ അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.
ശേഷം പതിയെ കഴുത്തിലെ താലിയിലേക്ക് നോക്കി.
ആ നിമിഷം മുതൽ അവൾ ആദിത്യനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
തന്നെ ഒരിക്കലും ബലമായി സ്പർശിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ.
തന്റെ വെറുപ്പ് മുഴുവൻ സഹിച്ച മനുഷ്യൻ.
സ്വന്തം സ്നേഹം അടിച്ചേൽപ്പിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ.
താൻ സന്തോഷിക്കണമെന്ന് മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച മനുഷ്യൻ.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
അവൾ ആദ്യമായി സ്വയം വെറുത്തു.
ആദിത്യനെ അല്ല.
സ്വയം.
—
രാത്രി വൈകി.
ആദിത്യൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടില്ല.
മാളവിക തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഡയറിയിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ എടുത്തു.
അവൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ വരിയും എഴുതുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ പേപ്പറിലേക്ക് വീണു.
ക്ഷമാപണം.
പശ്ചാത്താപം.
നന്ദി.
അങ്ങനെ പല വികാരങ്ങളും ആ കത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ അവൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
ഈ ജീവിതത്തിൽ ആദിത്യന്റെ ഭാര്യയാകാൻ താൻ അർഹയല്ല.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കുക മാത്രമാണ് ശരി.
കത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവൾ വീടുവിട്ടിറങ്ങി.
—
രാത്രി ഇരുണ്ടിരുന്നു.
മഴ പെയ്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ചന്ദ്രതീരം പുഴ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു.
അവൾ പുഴയുടെ കരയിലേക്ക് നടന്നു.
ഇനിയൊന്നും ചിന്തിക്കാനില്ലായിരുന്നു.
എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കണം.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മുന്നോട്ട് ചുവട് വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു കൈ അവളെ ശക്തിയായി വലിച്ചത്.
അടുത്ത നിമിഷം ഒരു അടിയുടെ ശബ്ദം.
മാളവിക ഞെട്ടി.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആദിത്യനായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
മുഖം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോ?”
അവൻ അലറി.
“ഞാൻ…”
“ഒരു കത്ത് എഴുതി വെച്ച് പോയാൽ എല്ലാം തീരും എന്ന് കരുതിയോ?”
ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം തകർന്നിരുന്നു.
“ഒരു നിമിഷം വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ…!”
ബാക്കി പറയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മാളവിക പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ…”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
ആദിത്യൻ പതിയെ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി.
“നീ പോയാൽ ഞാൻ ജീവിക്കുമെന്നു തോന്നിയോ?”
മാളവിക കരച്ചിലോടെ തലകുനിച്ചു.
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രമല്ല ഞാൻ വിവാഹം കഴിച്ചത്.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
“ഞാൻ അർഹയല്ല…”
“അത് തീരുമാനിക്കാൻ നീ ആരാ?”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്റെ ഭാര്യയാകാൻ യോഗ്യതയുള്ള ഒരേയൊരു പെൺകുട്ടി നീയാണ്.”
മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി പറയാനായില്ല.
അവൾ ഓടി ചെന്നു അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ആദിത്യനും അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിലെ എല്ലാ അകൽച്ചകളും അവസാനിച്ചു.
—
രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
അതേ വീട്ടിൽ ഇന്ന് ചിരികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
കിടക്കയിൽ ചെറിയൊരു കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യനും മാളവികയും അവളെ നോക്കി നിന്നു.
“നമ്മുടെ മാലാഖ.”
ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
മാളവിക അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
ഒരു കാലത്ത് വെറുത്ത മനുഷ്യനാണ് ഇന്ന് തന്റെ ലോകം.
ഒരു കാലത്ത് നഷ്ടമായെന്ന് കരുതിയ ജീവിതമാണ് ഇന്ന് തന്റെ സന്തോഷം.
ആദിത്യൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നെ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
മാളവിക പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ദൈവം എനിക്ക് തന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനത്തെക്കുറിച്ച്.”
“അതാരാ?”
ആദിത്യൻ കളിയായി ചോദിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു.
“നിങ്ങൾ.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
ശേഷം അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
അവരുടെ ഇടയിൽ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.
കാരണം സ്നേഹം ചിലപ്പോൾ പറയാതെ തന്നെ മനസ്സിലാകുന്ന ഒന്നാണ്.
ഒരിക്കൽ തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം ഇന്ന് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആത്മാർത്ഥമായ പ്രണയത്തിന്റെയും ഏറ്റവും മനോഹരമായ കഥയായി മാറിയിരുന്നു.
ആ രാത്രി തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ മാളവിക ഒരേയൊരു കാര്യം മാത്രമാണ് ചിന്തിച്ചത്.
“ചിലരെ നമ്മൾ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങുന്നില്ല… അവർ നമ്മളെ സ്നേഹിച്ച് തീരുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ അവരെ തിരിച്ചറിയുന്നത്.”