എനിക്ക് ചിലരെയൊക്കെ സംശയമുണ്ട്.”

നാട്ടിലെ പ്രധാന കവലയിലുള്ള കുഞ്ഞുമുഹമ്മദിന്റെ ചായക്കടയിൽ പതിവുപോലെ രാവിലെ ചർച്ചകൾ പൊടിപൊടിക്കുകയായിരുന്നു.

“എടാ കേട്ടോ… നമ്മുടെ ഗൾഫുകാരൻ അജയന്റെ ഭാര്യ മീര ഗർഭിണിയാണത്രേ. അതും അഞ്ചാം മാസം കഴിഞ്ഞെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്…”

കൈയിൽ ചായഗ്ലാസും പിടിച്ച് ഇരുന്ന ശശി ആ വാർത്ത പൊട്ടിച്ചപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെ ചെവികൾ മുഴുവൻ അവിടേക്കു തിരിഞ്ഞു.

“അതൊക്കെ ഇന്നലെ മുതൽ നാട്ടിലാകെ സംസാരവിഷയമല്ലേ. പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണെന്നാ ഇപ്പോൾ ആളുകൾ അന്വേഷിക്കുന്നത്.”

രഘുവേട്ടൻ ചുണ്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ബീഡി എടുത്ത് വശത്തേക്ക് മാറ്റി പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് ചിലരെയൊക്കെ സംശയമുണ്ട്.”

ശശി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി.

“ആരെയാ?”

“ആ പച്ചക്കറി കൊണ്ടുവരുന്ന സുരേഷിനെയും, പാലുകാരൻ വിജയനെയും. അവർ ദിവസവും ആ വീട്ടിൽ പോകുന്നവരല്ലേ…”

“അയ്യോ, വെറുതെ പറയല്ലേ. മീര അങ്ങനെയുള്ള പെണ്ണല്ല.”

“അതൊക്കെ ആരറിയാം. ഭർത്താവ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ച പോലും കൂടെ നിന്നില്ല. പിന്നെ നേരെ വിദേശത്തേക്ക് പോയി. ഇത്രയും വർഷം ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണല്ലേ…”

അവിടെ ഇരുന്നവരിൽ ചിലർ തലകുലുക്കി.

സംസാരം വളർന്നതോടെ കഥകൾക്കും നിറംകൂടി.

ആരും സത്യം അന്വേഷിച്ചില്ല.

ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് വിധി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അതേസമയം ആ ചർച്ചകളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായ മീരയുടെ വീട്ടിൽ സ്ഥിതി അതിലും മോശമായിരുന്നു.

മീരയുടെ അമ്മായിയമ്മ സാവിത്രി അടുക്കളയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.

“ഞാൻ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും അവൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ കരയുക മാത്രമാണ്.”

അവളുടെ ഭർത്താവ് ഗോപാലൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“അജയൻ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും? അവനറിയാതെ എത്രകാലം ഇത് മറച്ചുവെക്കും?”

“ഇപ്പോൾ പറയരുത്. അവൻ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ. എന്തെങ്കിലും അബദ്ധം കാണിച്ചാൽ?”

അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…

അവർ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സത്യം മറ്റാരെക്കാളും കൂടുതൽ അജയനെ ബാധിക്കുമെന്ന്.

—

അന്ന് വൈകുന്നേരം ദുബായിലെ ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയ അജയൻ പതിവുപോലെ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു.

ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്.

വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു.

ആരും എടുത്തില്ല.

ഒന്നല്ല… പലതവണ ശ്രമിച്ചു.

ഒടുവിൽ അച്ഛൻ ഫോൺ എടുത്തു.

“അച്ഛാ… മീര എവിടെയാണ്?”

“അവൾക്ക് കുറച്ചു സുഖമില്ല മോനെ.”

“എന്ത് പറ്റി?”

“നീ നാട്ടിലേക്ക് വന്നാൽ പറയാം.”

അത്രയും പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

അജയന്റെ ഹൃദയം കുത്തനെ താഴ്ന്നു.

ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല.

ഫോണിലെ മീരയുടെ ചിത്രം നോക്കി കിടന്നു.

തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ച സ്ത്രീ.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ശരിയായി ജീവിക്കാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

അവളെ ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് പോയി.

—

കല്യാണത്തിന്റെ തലേന്ന്.

“മീരേ… ഉറങ്ങിയില്ലേ?”

വീഡിയോ കോളിൽ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

“ഇല്ല.”

“നാളെ നീ എന്റെ ഭാര്യയാകുമല്ലോ…”

അവൾ നാണിച്ച് ചിരിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ തന്നെ ഭാര്യയല്ലേ?”

“അത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ നാളെ മുതൽ ഔദ്യോഗികമായി.”

“വലിയ തമാശക്കാരനാണല്ലോ.”

“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം വേണം.”

“എന്താ?”

“ഒരു ഉമ്മ.”

“അയ്യേ.”

“തരില്ലേ?”

“ഇന്ന് വേണ്ട.”

“നാളെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പലിശയോടെ വാങ്ങും.”

അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി ഇന്നും അവന്റെ മനസ്സിൽ അതേപടി ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ വിധിക്ക് മറ്റൊരു പദ്ധതിയായിരുന്നു.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആദ്യരാത്രി തുടങ്ങും മുമ്പ് തന്നെ മീരയുടെ അച്ഛന് ഹൃദയാഘാതം വന്നു.

അവർ നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക്.

മണിക്കൂറുകൾക്കകം മരണം.

അതിനുശേഷം ദുഃഖം, ചടങ്ങുകൾ, ബന്ധുക്കൾ…

ജീവിതം പൂർണമായി മാറി.

മീര സ്വന്തം വീട്ടിലായി.

അജയൻ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഗൾഫിലേക്ക് മടങ്ങി.

ആദ്യരാത്രി പോലും ശരിയായി നടക്കാതെ.

ജീവിതം പിന്നെ ഫോൺ കോളുകളിലും വീഡിയോ ചാറ്റുകളിലുമായി ഒതുങ്ങി.

—

കാലം കടന്നു.

ഇതിനിടയിൽ അജയൻ സുഹൃത്തുക്കളെ വിശ്വസിച്ച് വലിയൊരു ബിസിനസിൽ പണം നിക്ഷേപിച്ചു.

സ്വന്തം പേരിൽ കടമെടുത്തു.

ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നും നാട്ടുകാരിൽ നിന്നും പണം വാങ്ങി.

എല്ലാവരെയും സഹായിക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം.

പക്ഷേ അവൻ വിശ്വസിച്ചവർ തന്നെ അവനെ ചതിച്ചു.

ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപയുടെ കടം അവന്റെ തലയിലായി.

അന്ന് മുതൽ അവൻ പകലും രാത്രിയും ജോലി ചെയ്തു.

ഒവർടൈം.

കഷ്ടപ്പാട്.

ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ.

ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രം.

കടം വീട്ടണം.

അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കണം.

മീരയെ ഒരുദിവസം തന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരണം.

—

അങ്ങനെ കഴിയുമ്പോഴാണ് ആ ഫോൺകോൾ വന്നത്.

“എത്രയും പെട്ടെന്ന് നാട്ടിലേക്ക് വരണം.”

അത്രമാത്രം.

മീരയെക്കുറിച്ച് ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഭയം അവനെ വിഴുങ്ങി.

സുഹൃത്ത് ഫൈസൽ സഹായിച്ചു.

സ്വന്തം സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്നും പണം കൊടുത്തു.

ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.

അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അജയൻ നാട്ടിലെത്തി.

—

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ ഭാവം.

അവൻ നേരെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

“അമ്മേ… മീര എവിടെ?”

സാവിത്രി കരഞ്ഞു.

“അവൾ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്.”

അൽപ്പസമയത്തിനകം മീര മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞ് വീർത്തിരുന്നു.

കൈയിൽ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട്.

“അജയാ…”

അവൾ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദം അതിനെ മറികടന്നു.

“ഇവൾ അഞ്ചുമാസം ഗർഭിണിയാണ്.”

ഹാളിലാകെ നിശ്ശബ്ദത.

അജയന്റെ കൈയിലെ റിപ്പോർട്ട് വിറച്ചു.

അവൻ അത് തുറന്ന് നോക്കി.

അഞ്ചുമാസം.

ഡോക്ടറുടെ മുദ്ര.

എല്ലാം വ്യക്തം.

പക്ഷേ…

അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ച കോപമുണ്ടായില്ല.

എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“അജയാ… എന്തെങ്കിലും പറയ്.”

ഗോപാലൻ പറഞ്ഞു.

അജയൻ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി.

അവൾ തലകുനിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു.

“മീര…”

അവൾ തല ഉയർത്തി.

“നീ എന്തിനാ ഇത് എല്ലാവരിൽ നിന്നും മറച്ചുവെച്ചത്?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും എല്ലാവരും ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“ഇവളുടെ വയറ്റിലുള്ള കുഞ്ഞ് എന്റെതാണെന്ന്.”

അവന്റെ വാക്കുകൾ ഇടിമിന്നൽ പോലെ അവിടെ പതിച്ചു.

“എന്താ?”

“അതെ.”

അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ഞാനാണ്.”

“പക്ഷേ നീ മൂന്ന് വർഷമായി നാട്ടിൽ വന്നിട്ടില്ലല്ലോ.”

ആരോ ചോദിച്ചു.

അജയൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അത് നിങ്ങളറിയാത്ത കാര്യം.”

അവൻ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു.

ചില ചിത്രങ്ങൾ തുറന്നു.

“അഞ്ചുമാസം മുൻപ് ഞാൻ രഹസ്യമായി നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നു.”

എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.

അവൻ തുടർന്നു.

“എന്റെ സുഹൃത്ത് ഫൈസലിന്റെ വിവാഹത്തിനാണ് വന്നത്. കടക്കാരെ പേടിച്ച് ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.”

വിവാഹചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു.

ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റുകൾ കാണിച്ചു.

ലോഡ്ജ് ബില്ലുകൾ കാണിച്ചു.

എല്ലാം തെളിവുകൾ.

പിന്നെ അവൻ ആ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.

മീരയുടെ പിറന്നാളിന്റെ തലേന്ന്.

അവളെ കാണാനുള്ള ആകാംക്ഷ.

അവളുടെ വീട്ടിന്റെ പിന്നിലെ വാതിൽ.

മഴ.

ഇടിമിന്നൽ.

വർഷങ്ങളായി അടക്കിവച്ച സ്നേഹം.

ഒരേ മനസോടെ ഒന്നായ രണ്ട് ആത്മാക്കൾ.

ആ രാത്രി അവരുടെ യഥാർത്ഥ ആദ്യരാത്രിയായി മാറിയതിനെക്കുറിച്ച്.

ഹാളിലുണ്ടായിരുന്നവർ ആരും ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയില്ല.

കുറ്റം പറഞ്ഞവരുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.

—

അജയൻ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

“എന്തിനാ എന്നോട് പോലും പറയാതിരുന്നത്?”

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾക്ക് കടവും പ്രശ്നങ്ങളും ഒരുപാടായിരുന്നു. ഞാൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ടെന്ന് പറയുമോ എന്ന് പേടിച്ചു.”

“മീര…”

“എനിക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അത് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

അജയന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“മണ്ടിപ്പെണ്ണേ… ഞാൻ എന്റെ ജീവൻ കളയാം. പക്ഷേ നിന്നെയോ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെയോ ഒരിക്കലും വേണ്ടെന്ന് പറയില്ല.”

മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

അത് ആശ്വാസത്തിന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു.

—

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അജയൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് സത്യം മനസ്സിലായല്ലോ?”

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“എന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് കഥകൾ പറഞ്ഞവർ ഇനി എന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നത്?”

എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദം.

അപ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നിരുന്ന ശശി മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ക്ഷമിക്കണം അജയാ. ഞങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.”

“സാരമില്ല.”

അജയൻ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ ഒരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ ഒരു അഭ്യൂഹം മതി എന്ന് ഇനി മനസ്സിലാക്കണം.”

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പലരുടെയും തല താഴ്ന്നു.

—

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അജയൻ തന്റെ കടബാധ്യതകൾ തീർക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടങ്ങി.

ചില സ്ഥലങ്ങൾ വിറ്റു.

ചില പണം സുഹൃത്ത് ഫൈസൽ സഹായിച്ചു.

മിച്ചമുള്ളത് കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ കണ്ടെത്തി.

അവനെ ചതിച്ചവരെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു.

പതിയെ ജീവിതം പഴയ പാളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

—

ഒരു രാത്രി.

മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ അജയന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു മീര.

“അജയേട്ടാ…”

“എന്താ?”

“നമ്മൾ ഇത്രയൊക്കെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുകയാണ് അല്ലേ?”

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മുത്തമിട്ടു.

“കാരണം നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുണ്ട്.”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നമ്മുടെ കുഞ്ഞും.”

അജയൻ അവളുടെ വയറിൽ കൈവെച്ചു.

“അതെ. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.”

“എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”

“എന്ത്?”

“ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങൾക്കിടയിലും നമ്മൾ തോറ്റില്ലെന്ന്.”

അജയൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

മഴത്തുള്ളികൾ ഇരുട്ടിൽ വെള്ളിവരകളായി പതിക്കുകയായിരുന്നു.

“സ്നേഹം സത്യമാണെങ്കിൽ അത് തോൽക്കില്ല മീര.”

അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ സംഗീതം തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

അകത്ത് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളും.

അഭ്യൂഹങ്ങളെയും തെറ്റിദ്ധാരണകളെയും കണ്ണീരിനെയും മറികടന്ന് അവർ ഒടുവിൽ കണ്ടെത്തിയത്…

പരസ്പരം മാത്രമായിരുന്നു.

ആ രാത്രി മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം അവരുടെ പുതിയ ജീവിതവും ശാന്തമായി ആരംഭിച്ചു.