by കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ തീരദേശ മേഖലയിലെ ഒരു പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. രാവിലെ എട്ടുമണിയാകാൻ ഇനി കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ മാത്രം.
സ്റ്റേഷൻ ഹൗസ് ഓഫീസറായ എസ്.ഐ. റാഷിദ് തന്റെ ജീപ്പിൽ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വയർലെസിലൂടെ അടിയന്തര സന്ദേശം ലഭിച്ചത്.
“കൺട്രോൾ റൂമിൽ നിന്നുള്ള സന്ദേശം… ശ്രദ്ധിക്കുക… ഇന്ന് രാവിലെ പത്ത് മണിയോടെ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിന് സമീപമുള്ള ദേശീയപാതയിൽ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ റോഡ് ഉപരോധം ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ആവശ്യമായ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ ജില്ലാ പോലീസ് മേധാവിയുടെയും ജില്ലാ കലക്ടറുടെയും നിർദേശം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഉടൻ സ്ഥലത്തെത്തുക… ഓവർ.”
സന്ദേശം കേട്ട റാഷിദ് ഡ്രൈവറോട് വേഗം സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാൻ പറഞ്ഞു.
സ്റ്റേഷനിലെത്തി കുറച്ച് പോലീസുകാരെയും നാല് വനിതാ പോലീസുകാരികളെയും കൂട്ടി അദ്ദേഹം നേരെ കോളേജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
യാത്രയ്ക്കിടെ മറ്റൊരു വാഹനത്തിലിരുന്ന പോലീസുകാരുടെ ഇടയിൽ പതിവുപോലെ ചർച്ചകൾ ആരംഭിച്ചു.
“നമ്മുടെ അനാമികയെ വീണ്ടും വിളിച്ചില്ലല്ലോ…” വനിതാ പോലീസ് മഞ്ജു ചോദിച്ചു.
“അവളെ വിളിക്കുമോ? സ്റ്റേഷനിൽ ഫയലുകൾ നോക്കാനാണ് അവൾ. ബാക്കി ഞങ്ങൾ ഓടട്ടെ…” കോൺസ്റ്റബിൾ ദിവ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കിപ്പോഴും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് സാർ അവളെ കഠിന ഡ്യൂട്ടിക്ക് വിടാത്തത്?”
ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ രാജൻ അവരെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്കൊക്കെ തോന്നുന്നത് പോലെ കഥയൊന്നുമല്ല അതിന് പിന്നിൽ.”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടണ്ട രാജേട്ടാ. കഴിഞ്ഞ മാസം കടൽത്തീരത്ത് മൃതദേഹം കിട്ടിയപ്പോഴും അവളെ വിട്ടില്ല. അപകടസ്ഥലത്തേക്കും വിടില്ല. രാത്രികാല പട്രോളിംഗിലും ഇല്ല. സ്റ്റേഷനിൽ ഇരുന്ന് എന്തോ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കും.”
“അതെ. എപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങളും നോട്ട്ബുക്കുകളും. പോലീസ് സ്റ്റേഷനാണോ ലൈബ്രറിയാണോ എന്ന് പോലും സംശയം തോന്നും.”
എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
“എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക ഇഷ്ടം ഉണ്ടാവും സാറിന്…” ഒരാൾ പകുതി തമാശയായും പകുതി ഗൗരവമായും പറഞ്ഞു.
ആ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
—
കോളേജിന് സമീപം എത്തിയപ്പോഴേക്കും സ്ഥിതി സംഘർഷഭരിതമായിരുന്നു.
നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുമായി കോളേജിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
“വിദ്യാർത്ഥി ഐക്യം സിന്ദാബാദ്!”
“അന്യായ ബസ് ചാർജ് വർധന പിൻവലിക്കണം!”
“വിദ്യാർത്ഥികളെ അപമാനിക്കുന്ന ജീവനക്കാരെതിരെ നടപടി വേണം!”
മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ഉയർന്നു.
ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ ദേശീയപാതയുടെ നടുവിൽ ഇരുന്ന് ഉപരോധം ആരംഭിച്ചു.
റാഷിദ് സ്ഥിതിഗതികൾ വിലയിരുത്തി.
സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.
“റാഷിദേ, ഉടൻ ഒഴിപ്പിക്കണം. ട്രാഫിക് തടസ്സപ്പെടുകയാണ്.”
“സാർ, ആദ്യം സംസാരിച്ച് നോക്കാം. കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ആവശ്യം പറയാൻ അവസരം കൊടുക്കാം. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ബലം പ്രയോഗിച്ചാൽ കാര്യങ്ങൾ വഷളാകും.”
മറുവശത്ത് കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദത.
“ശരി. പക്ഷേ വേഗം തീർക്കണം.”
റാഷിദ് സമ്മതിച്ചു.
പത്ത് മിനിറ്റ് വിദ്യാർത്ഥികൾ സമരം നടത്തി.
ശേഷം നേതാക്കളെ വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താം. ബസ് ജീവനക്കാരുമായി സംസാരിക്കും. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. നിങ്ങൾക്കും പൊതുജനങ്ങൾക്കും പ്രശ്നമില്ലാത്ത രീതിയിൽ സമരം അവസാനിപ്പിക്കാമല്ലോ.”
കുറച്ച് ചർച്ചകൾക്ക് ശേഷം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഉപരോധം അവസാനിപ്പിച്ചു.
മുദ്രാവാക്യങ്ങളോടെ അവർ കോളേജിലേക്ക് മടങ്ങി.
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർ എല്ലാവരും ആശ്വാസനിശ്വാസം വിട്ടു.
—
സ്റ്റേഷനിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷവും പഴയ ചർച്ചകൾ വീണ്ടും തുടർന്നു.
അനാമിക പതിവുപോലെ ഒരു ഫയലുമായി എസ്.ഐ.യുടെ മുറിക്ക് സമീപം ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“കാണുന്നോ… വീണ്ടും അതേ പരിപാടി…” മഞ്ജു മുറുമുറുത്തു.
“ഞങ്ങൾ വെയിലത്ത് നിൽക്കട്ടെ. അവൾ എ.സി. മുറിയിൽ ഇരിക്കട്ടെ.”
“പോലീസിൽ ജോലിക്ക് വന്നതാണോ അതോ ഓഫീസിൽ ഇരിക്കാൻ വന്നതാണോ?”
ഇത്തരത്തിലുള്ള പരാമർശങ്ങൾ പതിവായിരുന്നു.
എന്നാൽ അനാമിക ഒരിക്കലും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
എപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം.
അതായിരുന്നു മറ്റുള്ളവരെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥരാക്കിയത്.
—
ഒരു ദിവസം ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ രാജനെ സഹപ്രവർത്തകർ ചുമതലപ്പെടുത്തി.
“നിങ്ങൾ സാറിനോട് ചോദിക്കണം. എന്തുകൊണ്ടാണ് അനാമികയ്ക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന?”
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് സ്റ്റേഷനിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ സമയത്ത് രാജൻ റാഷിദിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.
“സാർ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
“അനാമികയെക്കുറിച്ച് സ്റ്റേഷനിൽ പലർക്കും സംശയമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവളെ മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് വിടാത്തത്?”
റാഷിദ് കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
പിന്നെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“നാളെ മുതൽ ആ പരാതിക്ക് അവസാനം വരും.”
“അതെന്താ സാർ?”
“നാളെ മുതൽ അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
രാജൻ അമ്പരന്നു.
“ട്രാൻസ്ഫറാണോ?”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“സമയമാകുമ്പോൾ അറിയാം.”
അതിലധികം ഒന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞില്ല.
—
അടുത്ത ദിവസം അനാമിക ദീർഘാവധി എടുത്ത് പോയി.
അവൾ എവിടേക്കാണ് പോയത്?
എന്തിനാണ് പോയത്?
ആർക്കും അറിയില്ല.
സ്റ്റേഷനിലെ പലർക്കും കുറ്റബോധം തോന്നി.
“നമ്മൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ കാരണം ആകുമോ?”
“പാവം. മനസ്സു മടുത്ത് പോയതായിരിക്കും.”
എന്നാൽ ആരും യഥാർത്ഥ കാരണം അറിഞ്ഞില്ല.
അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പിന്നീട് വർഷം ഒന്നും കഴിഞ്ഞു.
അതിനിടെ റാഷിദിനും സ്ഥലംമാറ്റം ലഭിച്ചു.
—
ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷം.
റാഷിദ് വീണ്ടും അതേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
പഴയ സഹപ്രവർത്തകരിൽ പലരും ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ജില്ലാ പോലീസ് ഓഫീസിൽ നിന്നും സന്ദേശം ലഭിച്ചു.
“പുതിയ ജില്ലാ പോലീസ് മേധാവി ഇന്ന് ചുമതലയേൽക്കും. വിവിധ സ്റ്റേഷനുകളിൽ അപ്രതീക്ഷിത സന്ദർശനം നടത്തും.”
എല്ലാവരും ജാഗ്രതയിലായി.
ഉച്ചയോടെ വിവരം എത്തി.
“ആദ്യ സന്ദർശനം നമ്മുടെ സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്.”
സ്റ്റേഷൻ മുഴുവൻ വൃത്തിയാക്കി.
എല്ലാവരും യൂണിഫോം ശരിയാക്കി.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എസ്.പി.യുടെ വാഹനം സ്റ്റേഷൻ മുറ്റത്ത് എത്തി.
എല്ലാവരും അറ്റൻഷനിൽ നിന്നു.
വാഹനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങിയ ആളെ കണ്ട നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
അത് അനാമികയായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവൾ ഇന്ത്യൻ പോലീസ് സർവീസിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥ.
ഈ ജില്ലയിലെ പുതിയ പോലീസ് സൂപ്രണ്ട്.
ഒരുനിമിഷം മുഴുവൻ സ്റ്റേഷനും നിശബ്ദമായി.
ശേഷം എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് സല്യൂട്ട് ചെയ്തു.
അനാമിക പുഞ്ചിരിയോടെ സല്യൂട്ട് സ്വീകരിച്ചു.
അവൾ ഓരോരുത്തരെയും പേര് വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു.
പഴയ സഹപ്രവർത്തകർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
ഒരിക്കൽ തങ്ങൾ പരിഹസിച്ച പെൺകുട്ടി ഇന്ന് ജില്ലയിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പോലീസ് അധികാരിയായി അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
—
ഓഫീഷ്യൽ മീറ്റിംഗിന് ശേഷം റാഷിദ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”
എല്ലാവരും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഒരു വർഷം മുൻപ് അനാമികയെ സ്റ്റേഷനിൽ മാത്രം ഇരുത്തിയതെന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ?”
ആർക്കും മറുപടി ഇല്ല.
“അവൾ സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.”
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
“അവളുടെ അച്ഛൻ പോലീസ് വകുപ്പിലായിരുന്നു. സർവീസിലിരിക്കെ മരണപ്പെട്ടു. ആശ്രിത നിയമനത്തിലൂടെയാണ് അനാമിക പോലീസിൽ എത്തിയത്. പക്ഷേ അവളുടെ ലക്ഷ്യം അതിലും ഉയരത്തിലായിരുന്നു.”
റാഷിദ് തുടർന്നു.
“ഡ്യൂട്ടിക്ക് ശേഷം രാത്രിയിലും പുലർച്ചെയും അവൾ പഠിക്കുമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ടു. കഴിയുന്ന സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരോടും പറയരുത്.”
എല്ലാവരും അനാമികയെ നോക്കി.
അവൾ ചിരിച്ചു.
“സാർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഞാൻ പരാജയപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ ആരും അറിയരുത് എന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം.”
സ്റ്റേഷനിൽ നിശബ്ദത.
അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഞാൻ വിജയിച്ചു. പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കി. ഇന്ന് ഇവിടെ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നത് ഒരു ഓഫീസറായിട്ടാണ്.”
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ റാഷിദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരു രഹസ്യം കൂടി പറയാം.”
എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി.
“അന്ന് സ്റ്റേഷനിൽ തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം ഇന്നും തുടരുന്നു.”
അനാമിക ചെറുതായി നാണിച്ചു.
“അടുത്ത മാസം ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമാണ്.”
ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും അമ്പരന്നു.
പിന്നെ സ്റ്റേഷൻ മുഴുവൻ കൈയടിയാൽ നിറഞ്ഞു.
“അല്ല സാർ, സത്യം പറയട്ടെ,” അനാമിക ചിരിച്ചു, “പ്രണയം ആദ്യം പറഞ്ഞത് ഞാനായിരുന്നു.”
അത് കേട്ട് എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
—
അൽപസമയത്തിന് ശേഷം പഴയ വനിതാ പോലീസുകാരും കോൺസ്റ്റബിളുമാരും അനാമികയുടെ അടുത്തെത്തി.
“മാഡം… അന്നൊക്കെ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ…”
“ക്ഷമിക്കണം.”
അവർക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു.
അനാമിക സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതിനൊന്നും ഇപ്പോൾ പ്രസക്തിയില്ല. നിങ്ങൾ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തയാക്കി.”
ആ മറുപടി കേട്ട് പലരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് എസ്.പി.യുടെ വാഹനം സ്റ്റേഷൻ വിട്ടു.
വാഹനം അകന്നുപോകുന്നത് നോക്കി എല്ലാവരും നിന്നു.
ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ രാജൻ റാഷിദിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“സാർ, ഒരാളുടെ മൗനത്തിന് പിന്നിൽ ഇത്ര വലിയ സ്വപ്നം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിയില്ല.”
റാഷിദ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഒരാളെ പുറംകാഴ്ച കണ്ടു വിധിക്കരുത് എന്ന് പറയുന്നത്.”
വാഹനം കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞെങ്കിലും അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഓരോ പോലീസുകാരന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു പാഠം അവശേഷിച്ചു.
നിശബ്ദമായി പുസ്തകങ്ങളുമായി നടന്നിരുന്ന ഒരു വനിതാ കോൺസ്റ്റബിൾ, തന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നേറി, ഒടുവിൽ അതേ ആളുകളുടെ അഭിമാനമായി മാറിയ കഥയുടെ പാഠം.