മഴവില്ലിന്റെ അറ്റത്ത്

മഴവില്ലിന്റെ അറ്റത്ത്

“മാഡം, ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ വീട്. ചുറ്റും നല്ല കുടുംബക്കാരാണ് താമസം. ആശുപത്രിയിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കും ബസ് സൗകര്യവുമുണ്ട്. വാടകയും അധികമല്ല. ഒന്ന് നോക്കിക്കോളൂ.”

റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ബ്രോക്കറായ മധു പറഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യ വീടിന് ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി നിൽക്കുന്ന ചെറിയ ഒരു വീട്. മുൻവശത്ത് കുറച്ച് പൂച്ചെടികൾ. അരികിലൂടെ ചെറിയൊരു തോട് ഒഴുകുന്നുണ്ട്.

“ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിൽ വേറെ നോക്കാം,” മധു വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല, ഇത് മതി,” അനന്യ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

സത്യത്തിൽ അവൾക്ക് ആ വീട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് അതിന്റെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടല്ല. ആളുകൾ അധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരിടമായതുകൊണ്ടാണ്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി അവൾ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് അത്തരമൊരു ജീവിതമാണ്.

എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയാക്കി മധു പോയശേഷം അവൾ തന്റെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയായ മകളെ എടുത്ത് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി.

“അമ്മേ, നമുക്ക് ഇനി ഇവിടെയാണോ താമസം?” മീര ചോദിച്ചു.

“അതെ മോളേ. ഇനി ഇതാണ് നമ്മുടെ വീട്.”

മീര സന്തോഷത്തോടെ ഓടിനടക്കുമ്പോൾ അനന്യയുടെ മനസ്സ് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.

—

പാലക്കാടിനടുത്തുള്ള ഒരു അനാഥാലയത്തിലാണ് അനന്യ വളർന്നത്. അവിടെ അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു ദേവിക. രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ ശക്തമായ ബന്ധമായിരുന്നു അവർക്കിടയിൽ.

പഠനം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അനന്യ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ വിഭാഗത്തിൽ ജോലി നേടി. ദേവിക ഒരു സ്കൂളിൽ അധ്യാപികയായി.

ജീവിതം ശാന്തമായി മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ദേവികയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അരവിന്ദ് എത്തുന്നത്.

ഒരു ലൈബ്രറിയിൽ വെച്ചുണ്ടായ പരിചയം പിന്നീട് പ്രണയമായി. പക്ഷേ അരവിന്ദിന്റെ കുടുംബം ആ ബന്ധത്തെ എതിർത്തു.

“അവൾക്ക് കുടുംബമില്ല. അനാഥയാണ്. നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് പറ്റില്ല,” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ നിലപാട്.

എന്നിട്ടും ഇരുവരും വിവാഹിതരായി.

ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം അവർക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.

എല്ലാം സന്തോഷകരമായി മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒരു രാത്രിയിൽ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു.

കുഞ്ഞിന് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ പോയ ദേവികയും അരവിന്ദും തിരിച്ചുവന്നില്ല.

അപകടമരണം എന്നാണ് പോലീസ് പറഞ്ഞത്.

പക്ഷേ പിന്നീട് അനന്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി അത് അപകടമല്ലെന്ന്.

അരവിന്ദിന്റെ ബന്ധുക്കൾ നടത്തിയ ഗൂഢാലോചനയായിരുന്നു അത്.

ആ സത്യം അറിഞ്ഞ ദിവസം മുതൽ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവനും അപകടത്തിലാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അതുകൊണ്ടാണ് ദേവികയുടെ മകളായ മീരയെ കൂട്ടി അവൾ നഗരം വിട്ട് ഇവിടെ എത്തിയത്.

—

പുതിയ ജോലിയിൽ ചേരുന്ന ആദ്യ ദിവസം അനന്യയ്ക്ക് നല്ല ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു സ്വകാര്യ മെഡിക്കൽ ടെക്നോളജി കമ്പനിയിലെ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ വിഭാഗത്തിലായിരുന്നു ജോലി.

ആദ്യ ദിവസം സഹപ്രവർത്തകരെ പരിചയപ്പെടലായിരുന്നു പ്രധാന പരിപാടി.

അവരിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത് ആദിത്യ ആയിരുന്നു.

“ഹായ്, ഞാൻ ആദിത്യ. എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ പറയണം.”

അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ആത്മാർത്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു.

അനന്യ വെറുതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അപരിചിതരുമായി അധികം അടുക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചിരുന്നു.

എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യയും അവന്റെ സുഹൃത്തായ വിനീതും അവളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി.

മീരയെക്കുറിച്ചും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർ ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

“ഭർത്താവ് എവിടെയാണ്?” ഒരിക്കൽ വിനീത് ചോദിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം അനന്യ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“വിദേശത്താണ്.”

ആ കള്ളം പറയാൻ അവൾ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അത് പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ വരാറില്ല.

—

മീരയെ നോക്കാൻ സഹായിച്ചത് അയൽവാസിയായ ലീല ടീച്ചർ ആയിരുന്നു.

ഭർത്താവ് മരിച്ച ശേഷം ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

മീരയെ സ്വന്തം കൊച്ചുമകളെപ്പോലെയാണ് അവർ സ്നേഹിച്ചത്.

“നിനക്ക് ജോലി നോക്കാൻ പറ്റണം. മീരയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട,” അവർ പറയുമായിരുന്നു.

ആ വാക്കുകൾ അനന്യയ്ക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.

—

സമയം അതിവേഗം കടന്നുപോയി.

ഓഫീസിലെ എല്ലാവർക്കും അനന്യ പ്രിയപ്പെട്ടവളായി.

പക്ഷേ അവൾ മനസ്സിന്റെ വാതിൽ ആർക്കും തുറന്നുകൊടുത്തില്ല.

ഒരാൾ ഒഴികെ.

ആദിത്യ.

അവനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അവൾക്ക് മനസ്സിന് ഭാരം കുറയുന്നതുപോലെ തോന്നും.

മീരയ്ക്കും ആദിത്യയെ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ആദ്യം “ആദി അങ്കിൾ” എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന അവൾ പിന്നീട് അവനെ കാണുമ്പോൾ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം പാർക്കിൽ കളിക്കുമ്പോൾ മീര വീണ് കരഞ്ഞു.

ആദിത്യ അവളെ എടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“എന്റെ ധൈര്യമുള്ള കുട്ടി അല്ലേ?”

അവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തി.

അത് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു.

കാരണം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീര ഒരാളോട് ഇത്രയും അടുക്കുന്നത് അവൾ കാണുകയായിരുന്നു.

—

ഒരു വൈകുന്നേരം കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു എല്ലാവരും.

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയം.

“അനന്യ, എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്,” ആദിത്യ പറഞ്ഞു.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അവനെ നോക്കി.

“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

അത്ര മാത്രം.

അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു.

അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാനായില്ല.

അവൾക്ക് ആദിത്യയോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ തന്റെ ഭൂതകാലം?

മീരയുടെ യഥാർത്ഥ കഥ?

അതെല്ലാം അറിഞ്ഞാൽ അവൻ മാറിപ്പോകില്ലേ?

ആ ഭയമാണ് അവളെ തടഞ്ഞത്.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

അനന്യ ആദിത്യയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ തുടങ്ങി.

അവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ വിഷമം അവൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ വിനീതിന്റെ ഫോൺ വന്നു.

“അനന്യ, ആദിത്യയ്ക്ക് അപകടം പറ്റി. ആശുപത്രിയിലാണ്.”

ഫോൺ കൈയിൽ നിന്ന് വീഴാനായിരുന്നു.

അവൾ മീരയെ കൂട്ടി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടി.

ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ വിറച്ചു.

അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം അവളെ തകർത്തു.

ആ രാത്രിയാണ് അവൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് സത്യം സമ്മതിച്ചത്.

തനിക്ക് ആദിത്യയെ സ്നേഹമുണ്ട്.

—

രണ്ടുദിവസത്തിന് ശേഷം ആദിത്യയെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി.

അവനെ കണ്ട ഉടൻ അനന്യ കരഞ്ഞുപോയി.

“എന്തിനാ കരയുന്നത്?” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…”

വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആദിത്യ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

“അപ്പോൾ ഇപ്പോഴെങ്കിലും പറയാമോ? നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?”

അനന്യ തല താഴ്ത്തി.

കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഉരുണ്ടുവീണ കണ്ണുനീർ തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.

—

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആയതിന് ശേഷം ഒരു ദിവസം അനന്യ എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

ദേവികയെക്കുറിച്ച്.

അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച്.

മീരയുടെ യഥാർത്ഥ കഥ.

സ്വന്തം ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

എല്ലാം.

ആദിത്യ നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു.

ശേഷം പറഞ്ഞു:

“നീ എന്ത് മറച്ചുവെച്ചാലും ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് മാറില്ല. മീര നിന്റെ മകളല്ലെങ്കിൽ എന്താ? നീ അവളുടെ അമ്മ തന്നെയാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കിടന്ന ഭാരം ഇറങ്ങിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി.

—

ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞാണ് അവരുടെ വിവാഹം നടന്നത്.

വലിയ ആഘോഷങ്ങളൊന്നുമില്ല.

അനാഥാലയത്തിലെ കുട്ടികളും കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളും മാത്രം.

വിവാഹദിവസം മീര ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ച ആളായിരുന്നു.

“ഇനി എനിക്ക് അച്ഛൻ ഉണ്ടല്ലേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

ആദിത്യ അവളെ എടുത്ത് പൊക്കി.

“എന്നും ഉണ്ടാകും.”

—

ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു.

ഒരു വൈകുന്നേരം മൂന്നുപേരും കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മീര ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചുകൊണ്ട് തിരമാലകളെ നോക്കുന്നു.

“അച്ഛാ, നാളെ വീണ്ടും വരുമോ ഇവിടെ?”

“വരും.”

“ഐസ്ക്രീം വാങ്ങിത്തരുമോ?”

“രണ്ട് വാങ്ങിത്തരാം.”

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു.

അത് കണ്ട അനന്യ ചിരിച്ചു.

“എനിക്കോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

മീര ഓടിവന്ന് അമ്മയുടെ കവിളിലും ഒരു ഉമ്മ നൽകി.

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു.

ആകാശത്ത് ഓരോ നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ജീവിതം പലതവണ തകർത്തിട്ടും വീണ്ടും ചിരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം നൽകിയവരെ നോക്കി അനന്യ മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു.

ചിലപ്പോൾ രക്തബന്ധങ്ങളല്ല കുടുംബങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളാണ്.

ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ജീവിതം ഒരു പുതിയ തുടക്കമായി മാറിയിരുന്നു.

മഴവില്ലിന്റെ അറ്റത്ത് ഒടുവിൽ അവൾ കണ്ടെത്തിയത് ഒരു വീട് മാത്രമല്ലായിരുന്നു.

അവൾ തേടിയിരുന്ന കുടുംബത്തെയും സ്നേഹത്തെയും ആയിരുന്നു.