ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ ജനാലച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് ശക്തമായി തല്ലിപ്പെയ്യുന്ന ജൂലൈ മാസത്തിലെ കനത്ത കർക്കിടക മഴ

ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ ജനാലച്ചില്ലുകളിൽ വന്ന് ശക്തമായി തല്ലിപ്പെയ്യുന്ന ജൂലൈ മാസത്തിലെ കനത്ത കർക്കിടക മഴ. പുറത്ത് ഇരുൾ മൂടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പാഞ്ഞുപോകുന്ന മിന്നൽപ്പിണരുകൾ ആഡംബരം നിറഞ്ഞ ആ സ്വീകരണമുറിയെ കൂടുതൽ ഭീതിജനകമാക്കി മാറ്റി. എന്നാൽ പുറത്തെ പ്രകൃതിയേക്കാൾ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടു നാഥനായ തോമസ് ആലപ്പാട്ടിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും അപമാനം കൊണ്ടും ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. അയാൾ ഹാളിലെ വലിയ സോഫയ്ക്ക് മുന്നിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അസ്വസ്ഥനായി നടക്കുകയാണ്.
അയാളുടെ ദേഷ്യത്തിന് കാരണക്കാരനായ മകൻ ക്രിസ്റ്റി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ മുന്നിലെ ჩില്ലുമേശപ്പുറത്ത് കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ച് സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻറെ ചുണ്ടിൽ പടർന്നുനിന്ന ആ പരിഹാസച്ചിരി തോമസിന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. നാട്ടിലെ വലിയൊരു എസ്റ്റേറ്റ് ഗ്രൂപ്പിന്റെയും ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും ഉടമയായ തോമസ് ആലപ്പാട്ടിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും വിറപ്പിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം മകൻ മാത്രം അയാളെ ഒരു പുല്ലുപോലെയാണ് വിലയിരുത്തിയത്. ക്രിസ്റ്റിയുടെ കൈയിൽ പകുതി ഒഴിഞ്ഞ ഒരു മദ്യഗ്ലാസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് ശബ്ദത്തോടെ വെച്ചു.
“നിനക്ക് ഒന്നിനോടും ഒരു വിചാരവുമില്ലേ ക്രിസ്റ്റി? ഈ തറവാടിന്റെ പേരും പ്രശസ്തിയും നീ ഇങ്ങനെ തെരുവിൽ കൊണ്ടുപോയി കളയുകയാണോ? നിന്റെ ഈ куടിയും താന്തോന്നിത്തരവും കണ്ട് മടുത്തു. നാട്ടുകാർ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറേയായി. നിന്റെ ഈ പോക്ക് നേരെയാക്കാൻ എനിക്കറിയാം!” തോമസ് ഉറക്കെ ഒച്ചവെച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ക്രിസ്റ്റി പതിയെ തലയുയർത്തി അപ്പനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയേക്കാൾ കൂടുതൽ അഹങ്കാരവും വാശിയുമായിരുന്നു. “എന്റെ കാര്യത്തിൽ അപ്പൻ ഇടപെടേണ്ട എന്ന് ഞാൻ എത്രയോ തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ ഞാൻ ജീവിക്കും. അതിന് അപ്പന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല,” ക്രിസ്റ്റി തികച്ചും ശാന്തമായി, എന്നാൽ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഈ മറുപടി കേട്ടതും തോമസിന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അയാൾ മേശപ്പുറത്ത് കൈകൊണ്ട് ശക്തമായി അടിച്ചു. “ഇനി അത് നടക്കില്ല ക്രിസ്റ്റി! ഈ കാണുന്ന ആലപ്പാട്ട് ഗ്രൂപ്പിന്റെ സ്വത്തുക്കളും ബിസിനസ്സും നിന്റെ പേരിലേക്ക് വരണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ പറയുന്ന ഒരു നിബന്ധന നീ അനുസരിക്കണം. ഞാൻ പറയുന്ന കുടുംബത്തിലെ പെണ്ണിനെ നീ വിവാഹം കഴിക്കണം. അതിന് നീ തയാറല്ലെങ്കിൽ, ഈ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് നീ ഇപ്പോൾ ഇറങ്ങിപ്പോകണം. ഒരു നയാപൈസയുടെ സ്വത്ത് നിന്റെ ഈ കൈകളിൽ ഞാൻ വെച്ചുതരില്ല. ഇത് തോമസ് ആലപ്പാട്ടിന്റെ അവസാനത്തെ തീരുമാനമാണ്!”
തോമസിന്റെ ആ പ്രഖ്യാപനം കേട്ടിട്ടും ക്രിസ്റ്റി ഭയന്നില്ല. അവൻ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിരി തോമസിന്റെ ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ മുറിപ്പെടുത്തി. “സ്വത്തോ? അതോർത്ത് അപ്പൻ പേടിക്കേണ്ട. എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ അപ്പന്റെ ഈ എസ്റ്റേറ്റുകളുടെ ആവശ്യമില്ല,” ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു.
कृത്യം അതേ സമയത്താണ് ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ തുറന്ന് ഇടവക വികാരിയായ ഫാദർ മാത്യു അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നത്. നനഞ്ഞ കുട വശത്തേക്ക് വെച്ച്, ആകെ കലുഷിതമായിരിക്കുന്ന അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം കണ്ട് അച്ചൻ പതുക്കെ അവർക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. തോമസിന്റെയും ക്രിസ്റ്റിയുടെയും വഴക്ക് തീർക്കാനും, ക്രിസ്റ്റിയെ ഒന്നു ബുദ്ധി ഉപദേശിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് അപ്പൻ തോമസ് അച്ചനെ പ്രത്യേകം വിളിച്ചുവരുത്തിയത്.
“എന്താ തോമച്ചാ ഇവിടെ? ഈ മഴയത്ത് ബഹളം വെക്കാതെ രണ്ടുപേരും ഒന്നിരിക്കൂ,” ഫാദർ മാത്യു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് അച്ചൻ ക്രിസ്റ്റിയുടെ അരികിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ക്രിസ്റ്റി മോനേ… നീ ഇത്രയും വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ മകനല്ലേ? അപ്പൻ പറയുന്നത് നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഒരു വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു കുടുംബനാഥനായാൽ നിന്റെ ഈ ചീത്ത സ്വഭാവങ്ങളൊക്കെ പതുക്കെ മാറും. നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ.”
വികാരിയച്ചന്റെ ഉപദേശം കേട്ടതും ക്രിസ്റ്റിയുടെ മുഖത്തെ പരിഹാസം മാറി പകരം ക്രൂരമായൊരു ഭാവം വന്നു. അവൻ സോഫയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, “അച്ചൻ എന്നെ ഉപദേശിക്കാൻ വരേണ്ട. ഈ തറവാട്ടിലെ അന്തസ്സും സ്വത്തുക്കളും മാത്രമാണ് നിങ്ങളെയൊക്കെ നയിക്കുന്നത്. അപ്പന് എന്നെ നേരെയാക്കണ്ടേ? ഈ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ എനിക്കൊരു കല്യാണം കഴിക്കണമല്ലേ? എന്നാൽ എനിക്ക് ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്.”
ക്രിസ്റ്റി അല്പം മുന്നോട്ട് നടന്ന് വികാരിയച്ചന്റെ നേരെ നോക്കി അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ വെല്ലുവിളി എറിഞ്ഞു:
“നിങ്ങളുടെ കോൺവെന്റിൽ, ലൗകിക സുഖങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് നാളെ സിസ്റ്റർ ആകാൻ (കന്യാസ്ത്രീ) വ്രതമെടുക്കാൻ തയാറെടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആ ക്ലാരിസയില്ലേ… ആ ക്ലാരയെത്തന്നെ എനിക്ക് കെട്ടണം! ആ പെണ്ണിനെ മാത്രമേ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കൂ. അതിന് ഈ പള്ളീലച്ചൻ തന്നെ മുൻകൈ എടുക്കണം. നാളെത്തന്നെ അച്ചൻ കോൺവെന്റിൽ ചെന്ന് ഈ ആലോചന പറയണം!”
ക്രിസ്റ്റിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഫാദർ മാത്യുവും തോമസ് ആലപ്പാട്ടും ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. അവർ ഒരിക്കലും ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത കാര്യമായിരുന്നു അവൻ പറഞ്ഞത്.
“നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത് ക്രിസ്റ്റി? ദൈവവിളിയുണ്ടായി, തന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കാൻ ഉറച്ച് പ്രാർത്ഥനയോടെ കഴിയുന്ന ഒരു പാവം കുട്ടിയാണവൾ. അവളെപ്പോലൊരു കുട്ടിയെ നിന്നെപ്പോലൊരു താന്തോന്നിക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചു തരാൻ പള്ളിക്ക് ഭ്രാന്താണോ?” ഫാദർ മാത്യു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ക്രിസ്റ്റി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റ് എടുത്ത് കത്തിച്ചു. പുക പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് വിട്ടുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, “അച്ചൻ അത്ര ധൃതിപ്പെട്ട് നോ പറയേണ്ട. അച്ചൻ വിചാരിച്ചാൽ ഈ കല്യാണം നടക്കും. ഇനി അച്ചൻ ഇതിന് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം. നിങ്ങളുടെ പള്ളിയുടെ കീഴിൽ നടക്കുന്ന ആ വലിയ സ്കൂളില്ലേ… അത് ഇരിക്കുന്ന അഞ്ച് ഏക്കർ ഭൂമി എന്റെ മുത്തശ്ശൻ പള്ളിക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്തതാണ്. എന്നാൽ ആ ഒസ്യത്തിൽ ചില നിയമപരമായ പഴുതുകളുണ്ട്. ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നാളെത്തന്നെ ആ ഭൂമി ആലപ്പാട്ട് ഗ്രൂപ്പ് തിരിച്ചുപിടിക്കും. കേസ് കോടതിയിൽ എത്തുമ്പോൾ സ്കൂൾ പൂട്ടേണ്ടി വരും. അത് പള്ളിക്കും അച്ചനും വലിയ നാണക്കേടാവും. ഈ പള്ളിമേടയുടെ അന്തസ്സ് തെരുവിൽ കിടന്ന് വിലപിക്കും, ഉറപ്പാ!”
അവന്റെ ആ ഭീഷണിക്ക് മുന്നിൽ വികാരിയച്ചന്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോയി. അവൻ വെറുതെ പറയുകയല്ല എന്ന് അച്ചന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് കടുപ്പക്കാരനാണ് ക്രിസ്റ്റി.
“ക്രിസ്റ്റി… നീ ഇത്രയും നീചനാകരുത്. ആ കുട്ടിക്ക് ഇതിൽ യാതൊരു പങ്കുമില്ല,” അച്ചൻ അപേക്ഷിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അതൊന്നും അറിയേണ്ട അച്ചാ. ഒന്നുകിൽ ആ പെണ്ണിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ മിന്ന് കെട്ടും, അല്ലെങ്കിൽ ഈ പള്ളിയുടെയും കോൺവെന്റിന്റെയും സമാധാനം ഞാൻ കളയും. രണ്ട് ദിവസത്തെ സമയം ഞാൻ തരുന്നു. തീരുമാനം അച്ചന്റേതാണ്,” അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ക്രിസ്റ്റി തന്റെ മദ്യഗ്ലാസ്സും എടുത്ത് മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി.
താഴെ ഹാളിൽ, തകർന്ന മനസ്സോടെ തോമസ് ആലപ്പാട്ടിനും വികാരിയച്ചനും പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ അതിന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഉള്ളിൽ ജനിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ സൂചന നൽകിക്കൊണ്ട്.
# ഭാഗം 2: കൊടുങ്കാറ്റിലേക്ക് വീണ ഇല
ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിനെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞ ആ കനത്ത മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നേരം പുലർന്നിട്ടും ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു തന്നെ കിടന്നു. പള്ളിയോട് ചേർന്നുള്ള വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് കോൺവെന്റിന്റെ ചാപ്പലിൽ അപ്പോഴും ഒരു ശാന്തത തളംകെട്ടി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മെഴുകുതിരികളുടെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, രൂപക്കൂടിന് മുന്നിൽ മുട്ടകുത്തി ഇരുന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു ക്ലാര. വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മനസ്സ് മുഴുവൻ ഈശ്വരചിന്തകളിൽ മാത്രം അർപ്പിച്ച്, നാളെ നടക്കാനിരിക്കുന്ന തന്റെ ആദ്യ വ്രതവാഗ്ദാന ചടങ്ങിനായി ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു അവൾ. ലൗകികമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് സന്യാസജീവിതം സ്വീകരിക്കുക എന്നത് കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ക്ലാരയുടെ ഒരേയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു.
പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ തുറന്ന ക്ലാരയുടെ മുഖത്ത് സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു പ്രശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ശാന്തത അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. ചാപ്പലിന്റെ വാതിൽക്കൽ ആകെ പരിഭ്രാന്തിയോടെ മദർ സുപ്പീരിയറും ഇടവക വികാരി ഫാദർ മാത്യുവും നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അച്ചന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വിളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
“ക്ലാര മോളേ… ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരാമോ? അച്ചന് മോളോട് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” മദർ സുപ്പീരിയറുടെ ശബ്ദത്തിൽ എപ്പോഴുമില്ലാത്ത ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
ക്ലാര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവർക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. കോൺവെന്റിന്റെ ചെറിയ офис മുറിയിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ ഫാദർ മാത്യു എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങണം എന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചു. ഒടുവിൽ, തലേദിവസം രാത്രി ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിൽ വെച്ച് ക്രിസ്റ്റി നടത്തിയ ആ ക്രൂരമായ വെല്ലുവിളിയെക്കുറിച്ചും പള്ളിയുടെ സ്കൂൾ ഭൂമി തിരിച്ചുപിടിക്കുമെന്ന ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചും അച്ചൻ ക്ലാരയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു.
അച്ചന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കെ ക്ലാരയുടെ ലോകം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു, കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വാസം നിറഞ്ഞു. “എന്തൊക്കെയാണ് അച്ചാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ… ഞാൻ നാളെ വ്രതം എടുക്കാൻ പോകുന്നതല്ലേ? ആ ക്രിസ്റ്റി എന്നെ കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല. പിന്നെന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ…” ക്ലാരയ്ക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അവളുടെ തൊണ്ട ഇടറി.
“എനിക്കറിയാം മോളേ… അവൻ ഒരു താന്തോന്നിയാണ്. അപ്പനോടുള്ള വാശിക്കും അഹങ്കാരത്തിനും വേണ്ടി അവൻ ആരെയും കരുവാക്കും. പക്ഷേ ഇവിടെ പ്രശ്നം അതല്ല. ആ സ്കൂൾ ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പാവപ്പെട്ട നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളുടെ പഠിപ്പാണ് മുടങ്ങുന്നത്. മാത്രമല്ല, പള്ളിക്ക് കോടതി കയറേണ്ടി വരുന്നത് വലിയൊരു നാണക്കേടാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ നിർബന്ധിക്കാൻ ഒട്ടും അവകാശമില്ല. നിന്റെ ദൈവവിളി തകർക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, നമ്മുടെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ്…” അച്ചൻ തലതാഴ്ത്തി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മദർ സുപ്പീരിയർ ക്ലാരയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “മോളേ, ഇതൊരു വലിയ പരീക്ഷണമാണ്. ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം ത്യാഗം ചെയ്യുക എന്നതായിരിക്കാം ദൈവം നിനക്കായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന വഴി.”
താൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത സ്വപ്നങ്ങളും പ്രാർത്ഥനാലോകവും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിയുന്നത് ക്ലാര കണ്ടു. ആ മുറിയിലെ വലിയ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് കളിച്ചുനടക്കുന്ന പാവപ്പെട്ട കുട്ടികളെ അവൾ കണ്ടു. തന്റെ ഒരു ‘ഇല്ല’ എന്ന മറുപടി കാരണം ആ കുട്ടികളുടെ ഭാവി ഇരുട്ടിലാകുമെന്ന ചിന്ത അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഒടുവിൽ, ഹൃദയം പൊട്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ കടുത്ത തീരുമാനമെടുത്തു.
“ഞാൻ… ഞാൻ ആ വിവാഹത്തിന് തയാറാണ് അച്ചാ. ആ ക്രിസ്റ്റിക്ക് എന്നെ തോൽപ്പിക്കണം എന്നല്ലേയുള്ളൂ? എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് അത്രയും പേർക്ക് നന്മയുണ്ടാകുമെങ്കിൽ ഞാൻ ആ തീക്കനലിലേക്ക് നടക്കാൻ തയാറാണ്,” നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ക്ലാര പറഞ്ഞു.
ക്രിസ്റ്റി വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നു. രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ പള്ളിയിൽ വെച്ച് തികച്ചും ലളിതമായി ആ വിവാഹം നടന്നു. നാട്ടുകാർ പലരും അദ്ഭുതപ്പെട്ടു, ചിലർ ക്ലാരയെ ഓർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടു.
വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ നടക്കുമ്പോൾ കഴുത്തിൽ മിന്ന് വീഴുമ്പോഴും ക്ലാരയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ ദൈവത്തോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ അരികിൽ നിന്ന ക്രിസ്റ്റിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു वില്ലന്റെ ക്രൂരമായ വിജയച്ചിരി മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. താൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ പള്ളിയെയും അപ്പനെയും ഒരുപോലെ ഒതുക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ അഹങ്കാരം അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് ശേഷം ക്ലാര തന്റെ ചെറിയ പെട്ടിയുമായി ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ പടികൾ കയറി. ആഡംബരങ്ങളുടെ നടുവിലേക്കാണ് താൻ വരുന്നതെങ്കിലും, ഒരു തടവറയിലേക്കാണ് താൻ നടന്നു നീങ്ങുന്നത് എന്ന് ആ പാവം പെൺകുട്ടിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ തിണ്ണയിൽ തോമസ് ആലപ്പാട്ട് അവരെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മകന്റെ ഈ ക്രൂരമായ വാശിയോട് അയാൾക്ക് കടുത്ത വിയോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ക്ലാരയോട് അയാൾക്ക് വലിയ ബഹുമാനവും സങ്കടവും തോന്നി. “മോളേ ക്ലാര… നീ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത് വലിയൊരു നന്മയായിട്ടാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. അവൻ നിന്നെ ദ്രോഹിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല,” തോമസ് വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ക്രിസ്റ്റി അപ്പനെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ക്ലാരയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലെ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആ മുറിയുടെ കതക് അവൻ ശക്തിയായി അടച്ചപ്പോൾ ക്ലാര ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചുപോയി.

ആ വലിയ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ ക്രിസ്റ്റി പുറകിൽനിന്ന് ശക്തിയായി അടച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ ശബ്ദം കേട്ട് ക്ലാര ഒന്ന് ഞെട്ടി. വാതിലിന്റെ കുറ്റി വീഴുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭയത്തിന്റെ പുതിയൊരു മിടിപ്പായി മാറി. ആഡംബരം ഒട്ടും കുറയാത്ത വലിയൊരു മുറിയായിരുന്നു അത്. വലിയ കിംഗ് സൈസ് കട്ടിൽ, അതിനപ്പുറം വലിയൊരു ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോ, വിലകൂടിയ പെയിന്റിംഗുകൾ, ഒരു വശത്ത് വലിയൊരു എൽ.ഇ.ഡി ടിവി… എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. പക്ഷേ, ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം തികച്ചും വിചിത്രമായിരുന്നു. നീലയും മഞ്ഞയും കലർന്ന മങ്ങിയ ലൈറ്റുകൾ മാത്രമാണ് അവിടെ കത്തുന്നത്. ഇരുണ്ട നിഴലുകൾ വീണ ആ മുറിക്ക് ഒരു തടവറയുടെ മൂഡായിരുന്നു.
ക്ലാര തന്റെ കൈയിലെ ചെറിയ ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഭയത്തോടെ നിന്നു. അവളുടെ തലയിലെ ആ കല്യാണ മണ്ഡപത്തിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ പതുക്കെ വാടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. കഴുത്തിലെ പുതിയ മിന്നിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ക്രിസ്റ്റി അവളെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ നേരെ പോയത് മുറിയുടെ വശത്തിരുന്ന ചെറിയ ഫ്രിഡ്ജിന് അരികിലേക്കാണ്. അതിൽ നിന്നും ഒരു വിസ്കി കുപ്പിയെടുത്ത് അവൻ ഒരു ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു. ഐസ് ക്യൂബുകൾ ഇട്ട് ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്ത് അവൻ പതിയെ ക്ലാരയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ ഓരോ ചുവടുകളും മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോൾ ക്ലാര അത്രയും പിന്നിലേക്ക് മാറി ചുവരിലേക്ക് ഒട്ടിനിന്നു.
“എന്താടീ… പേടിയാകുന്നുണ്ടോ?” ക്രിസ്റ്റി ഒരു ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ഗ്ലാസ്സിലെ മദ്യം ഒരൊറ്റ വലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു.
ക്ലാര ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“കരച്ചിൽ തുടങ്ങിക്കോ… കാരണം ഇനിയുള്ള നിന്റെ ജീവിതം ഈ കരച്ചിലിന്റേത് മാത്രമായിരിക്കും. നീ വിചാരിച്ചോ നിന്നെ ഞാൻ വലിയൊരു ആലപ്പാട്ട് തറവാട്ടിലെ മരുമകളാക്കി വാഴിക്കാനാണ് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നതെന്ന്? നിന്റെ ഈ പാതി സന്യാസിനി ലുക്ക് കണ്ട് പ്രേമം തോന്നി കെട്ടിയതാണെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം?” ക്രിസ്റ്റി ദേഷ്യത്തോടെ ഗ്ലാസ്സ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് തട്ടിവെച്ചു.
അവൻ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്ന് ക്ലാരയുടെ തോളിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ കൈകളുടെ ശക്തിയിൽ അവൾക്ക് വേദനിച്ചെങ്കിലും അവൾ ഒച്ചവെച്ചില്ല.
“ഇവിടെ നോക്കടീ!” അവൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. ക്ലാര പേടിയോടെ അവന്റെ ചുവന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്റെ അപ്പൻ തോമസ് ആലപ്പാട്ടുണ്ടല്ലോ… പുള്ളിക്ക് എന്നെക്കാൾ വലുത് ഈ നാട്ടിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്തസ്സും പണവുമാണ്. നീ ആ കോൺവെന്റിൽ വ്രതമെടുത്ത് സിസ്റ്റർ ആയാൽ, ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റ് മുഴുവൻ പള്ളിയുടെ ചാരിറ്റി ട്രസ്റ്റിന് എഴുതിക്കൊടുക്കുമെന്ന് അപ്പൻ ഒസ്യത്ത് വെച്ചിരുന്നു. എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ അപ്പൻ കണ്ടുപിടിച്ച വഴിയായിരുന്നു അത്. ആ സ്വത്ത് എന്റെ കൈ വിട്ടുപോകാതിരിക്കാൻ, അപ്പന്റെ മുഖത്തേറ്റ കനത്ത പ്രഹരമായിട്ടാണ് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ ഈ മിന്ന് കെട്ടിയത്! വെറുമൊരു കച്ചവടം… മനസ്സിലായോ നിനക്ക്?”
ക്രിസ്റ്റിയുടെ വാക്കുകൾ ക്ലാരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ചെന്നു തറച്ചു. താൻ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കാൻ വച്ച ജീവിതം വെറുമൊരു സ്വത്തിന്റെ പേരിൽ, അപ്പനും മകനും തമ്മിലുള്ള കച്ചവടത്തിന്റെ കരുവായിട്ടാണ് ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി.
“നിന്റെ ആ പ്രാർത്ഥനയും വിശുദ്ധ പുസ്തകങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ… അതൊക്കെ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ മതി. അത് പുറത്തേക്ക് എങ്ങാനും എടുത്താൽ ഞാൻ അത് കത്തിച്ചുകളയും. നാളെ മുതൽ ഈ വീട്ടിൽ നീ ജീവിക്കുന്നത് എന്റെ ഒരു നിഴൽ മാത്രമായിട്ടായിരിക്കണം. ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരു അടിമ!” ക്രിസ്റ്റി അവളുടെ കൈകൾ ദേഷ്യത്തോടെ തട്ടിമാറ്റി.
തുടർന്ന് അവൻ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. എന്നാൽ കട്ടിലിന്റെ അരികിലെ തറയിലിരുന്ന്, ആ ആഡംബര മുറിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ക്ലാര രാത്രി മുഴുവൻ കരയുകയായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയ ഒരു നിസ്സഹായവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ.

ആദ്യരാത്രിക്ക് ശേഷം ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. ആലപ്പാട്ട് ബംഗ്ലാവിലെ ജീവിതം ക്ലാരയ്ക്ക് ഒട്ടും എളുപ്പമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്റ്റി എപ്പോഴും മദ്യപിച്ചാണ് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നത്. വീട്ടിലുള്ളപ്പോഴൊക്കെ അവൻ അവളെ മാനസികമായി ദ്രോഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അവളെ കളിയാക്കുകയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ, ക്ലാര അവന്റെ ഒരു വാക്കിന് പോലും തിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി സഹിച്ചു.
കോൺവെന്റിൽ പഠിച്ച ആ ശാന്തതയും പ്രാർത്ഥനാ മനസ്സ് കൈവിടാതെ അവൾ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലെ ജോലികളിൽ മുഴുകി. അപ്പൻ തോമസ് ആലപ്പാട്ടിന് കൃത്യസമയത്ത് മരുന്നും ഭക്ഷണവും നൽകുന്നതും, വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നതുമെല്ലാം ക്ലാരയുടെ പതിവായി മാറി. പതുക്കെപ്പതുക്കെ ആ വലിയ വീട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. തങ്ങളെ തകർക്കാൻ വന്ന ഒരു ശത്രുവല്ല, മറിച്ച് ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ് അവളെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി… സമയം പന്ത്രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്റ്റി അപ്പോഴും വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നില്ല. ഹാളിലെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ക്ലാര അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൾ വേഗം ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
അമിതമായി മദ്യപിച്ച്, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ക്രിസ്റ്റി. കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങിയ അവൻ കാലുതെറ്റി കോൺക്രീറ്റ് പടികളിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചുവീണു. അവന്റെ തല ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ തൂണിൽ ഇടിച്ചു.
“ക്രിസ്റ്റി…!” ക്ലാര ഭയത്തോടെ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിച്ചെന്നു.
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരെയും കൂട്ടി ക്ലാര അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് മുകളിലെ മുറിയിലെത്തിച്ചു. ഡോക്ടറെ വിളിക്കാൻ സമയം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ തന്നെ വീട്ടിലിരുന്ന പ്രഥമശുശ്രൂഷാ പെട്ടിയെടുത്ത് അവന്റെ മുറിവ് വൃത്തിയാക്കി. ഡെറ്റോൾ പുരട്ടുമ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് ഉറക്കത്തിൽ ക്രിസ്റ്റി പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ തല പതുക്കെ മടിയിൽ വെച്ച്, ആ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ചു കെട്ടി.
രാത്രി മുഴുവൻ ക്ലാര ഉറങ്ങിയില്ല. ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ തണുത്ത വെള്ളമെടുത്ത്, തുണി മുക്കി അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ പനി കുറയാൻ വേണ്ടി അവൾ നോക്കിയിരുന്നു. തന്നോട് ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരത കാണിച്ചിട്ടും, തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവനായിട്ടുകൂടി അവൾ അവനുവേണ്ടി മനസ്സരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ… ജനാലയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന ക്രിസ്റ്റിക്ക് തലയ്ക്ക് കടുത്ത വേദന തോന്നി. അവൻ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചപ്പോൾ അവിടെ ഒരു തുണി നനച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കട്ടിലിന്റെ വശത്തിരുന്ന കസേരയിൽ തല ചായ്ച്ച് ക്ഷീണത്തോടെ ഉറങ്ങുന്ന ക്ലാരയെയാണ് അവൻ കണ്ടത്. അവളുടെ കൈകൾ അപ്പോഴും അവന്റെ ഒരു കയ്യിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചോര പുരണ്ട പഞ്ഞിയും മരുന്നുകളും കണ്ടപ്പോൾ രാത്രി എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
താൻ ഇത്രയൊക്കെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടും, അപമാനിച്ചിട്ടും, സ്വന്തം ജീവൻ പോലും നോക്കാതെ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറക്കമിളച്ച് തന്നെ പരിചരിച്ച ഈ പെൺകുട്ടിയുടെ മനസ്സ് അവനിൽ ആദ്യമായി ഒരു വലിയ കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കി. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്റ്റിയുടെ ഉള്ളിലെ ആ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കോട്ട പതുക്കെ തകരുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവളുടെ നേർക്കുള്ള അവന്റെ കടുത്ത നോട്ടങ്ങൾ പതുക്കെ സങ്കടത്തിലേക്കും ആദരവിലേക്കും വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി.
അവളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ക്രിസ്റ്റി ആലപ്പാട്ട്, പതുക്കെ അവളുടെ നന്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ സ്വന്തം അഹങ്കാരം തോറ്റു കൊടുക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ആ ബംഗ്ലാവിനെ ഉലച്ച വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് പതുക്കെ അടങ്ങി, അവിടെ ഒരു പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെയും മാറ്റത്തിന്റെയും കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
*(ശുഭം)*