മിഴിനിറയും മുൻപേ…

# മിഴിനിറയും മുൻപേ…
കൊച്ചി നഗരത്തിൽ അന്ന് പെയ്ത മഴയ്ക്ക് നൊമ്പരത്തിന്റെ കയ്പ്പായിരുന്നു. ആകാശത്ത് കറുത്തിരുണ്ട മേഘങ്ങൾ കൂട്ടംകൂടി നിന്നു. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എറണാകുളത്തെ ആ പ്രമുഖ മൾട്ടിസ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ നാലാം നിലയിലുള്ള ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിലെ നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ അവൾ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ബന്ധുക്കളെന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ല. ആകെയുള്ളത് അമ്മ ശാന്ത മാത്രമാണ്. ആ അമ്മയാണ് ഇപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ജീവന്റെ നേർത്ത സ്പന്ദനം മാത്രം ബാക്കിനിർത്തി വെന്റിലേറ്ററിൽ മരണത്തോട് പൊരുതുന്നത്.
അഞ്ജനയ്ക്ക് പ്രായം ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ്. വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നിട്ടും അച്ഛന്റെ മരണശേഷം അമ്മയെയും അവളെയും ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിരുന്നില്ല. അമ്മ തയ്യൽ ജോലി ചെയ്തും ട്യൂഷൻ എടുത്തുമാണ് അവളെ പഠിപ്പിച്ചത്. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ ജോലിയിൽ കയറിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അവൾ. അപ്പോഴാണ് വിധി അമ്മയുടെ രോഗത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ എത്തിയത്. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിലൂടെയാണ് അവൾ കടന്നുപോകുന്നത്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സമ്പാദ്യവും സ്വർണ്ണവളകളും എല്ലാം ഹോസ്പിറ്റൽ ബില്ലിനായി തീർന്നിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ചീഫ് ഫിസിഷ്യൻ ഡോക്ടർ മാധവൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. മുഖത്ത് വലിയ ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജന പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. എങ്ങനെയുണ്ട് ഡോക്ടർ എന്റെ അമ്മയ്ക്കെന്ന് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഡോക്ടർ മാധവൻ ഒരു നിമിഷം dീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു. അഞ്ജനാ, ഞാൻ ഒളിച്ചുവെക്കുന്നില്ല, ശാന്തമ്മയുടെ നില അതീവ ഗുരുതരമായി തുടരുകയാണ്. മരുന്നുകളോട് ശരീരം വിചാരിച്ച പോലെ പ്രതികരിക്കുന്നില്ല. അടിയന്തരമായി നമുക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഇൻജക്ഷൻ നൽകേണ്ടതുണ്ട്. ‘ന്യൂറോപ്രൊട്ടക്റ്റീവ്’ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട വളരെ അപൂർവ്വമായ ഒരു മരുന്നാണത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ നമ്മുടെ ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഫാർമസിയിൽ അതിന്റെ സ്റ്റോക്ക് തീർന്നുപോയി എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജനയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയ്യോ.. എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്തുചെയ്യും ഡോക്ടർ, എവിടെ കിട്ടും അത് എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു. ഞങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു, നഗരത്തിന്റെ മറുഭാഗത്തുള്ള, അതായത് ആലുവയ്ക്കടുത്തുള്ള റീജിയണൽ മെഡിക്കൽ കോംപ്ലക്സിന്റെ ഫാർമസിയിൽ മാത്രമേ നിലവിൽ അത് ലഭ്യമായിട്ടുള്ളൂ. ഒട്ടും സമയമില്ല അഞ്ജനാ… പരമാവധി ഒന്നര മണിക്കൂർ. അതിനുള്ളിൽ ആ മരുന്ന് ഇവിടെ എത്തിച്ചേ പറ്റു. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്ന് ഡോക്ടർ ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ആ വാക്കുകളുടെ ഭാരം അഞ്ജനയ്ക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ ഒരു കുറിപ്പടി അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. അഞ്ജന ആ കടലാസ് കഷണവും പിടിച്ച് താഴേക്ക് ഓടി. ലിഫ്റ്റിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുകയാണ്. റോഡുകളിൽ വെള്ളം ഉയർന്നിരിക്കുന്നു. സമയം രാത്രി എട്ടരയോട് അടുക്കുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ വലിയ കവാടത്തിന് മുന്നിലേക്ക് അവൾ ഓടിയെത്തി. റോഡിൽ വല്ലപ്പോഴും പോകുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷകൾക്ക് കൈ കാണിച്ചെങ്കിലും ആരും നിർത്താൻ തയ്യാറായില്ല. ചിലർ ആലുവയിലേക്കാണ് എന്ന് കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ വണ്ടി തിരിച്ചുപോയി. കനത്ത ട്രാഫിക്കും മഴയും കാരണം ആരും അത്രയും ദൂരം വരാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. ഈശ്വരാ… ഞാൻ എന്തുചെയ്യും? എന്റെ അമ്മ എന്ന് അവൾ റോഡരികിലിരുന്ന് കരഞ്ഞുപോയി.
പെട്ടെന്നാണ് ഫോണിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്തത്. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ഫോണിലെ യൂബർ (Uber) ആപ്പ് തുറന്നു. ആലുവയിലെ മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിന്റെ ലൊക്കേഷൻ കൊടുത്ത് ക്യാബ് ബുക്ക് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. മഴയായതുകൊണ്ട് ‘നോ ക്യാബ്സ് അവൈലബിൾ’ എന്ന മെസ്സേജ് ആണ് ആദ്യം കാണിച്ചത്. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണീർ വീണ് ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ മങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഒരു മിന്നൽ പോലെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു—”ക്യാബ് ബുക്ക്ഡ്. ഡ്രൈവർ 3 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എത്തും.” അവൾക്ക് ചെറിയൊരു പ്രത്യാശ തോന്നി. ഒരു വെളുത്ത ഡിസയർ കാറിന്റെ നമ്പറും ഡ്രൈവറുടെ പേരും സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു—’ദേവൻ’.
കൃത്യം മൂന്നാമത്തെ മിനിറ്റിൽ ഒരു വെളുത്ത കാർ ഹോസ്പിറ്റൽ കവാടത്തിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അഞ്ജന മഴയിലേക്ക് ചാടിവീണ് കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. അവൾ പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞിരുന്നു. മുടിയിൽ നിന്നും വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും വെള്ളം സീറ്റിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി. കാർ മുന്നോട്ട് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഡ്രൈവർ ചെറുപ്പക്കാരൻ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ ഒന്നു നോക്കി. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. നീല ഷർട്ടും ജീൻസുമായിരുന്നു വേഷം. താടിയൊക്കെയുള്ള, ശാന്തവും ദയവുമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള ഒരു മുഖം. അവളുടെ പരിഭ്രാന്തിയും കണ്ണീരും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
എന്താ പറ്റിയത് അഞ്ജനാ? ലൊക്കേഷൻ ആലുവ മെഡിക്കൽ കോംപ്ലക്സ് ആണല്ലോ കാണിക്കുന്നത്. ഇത്രയും മഴയത്ത് അങ്ങോട്ട് എന്ന് അവൻ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അഞ്ജനയ്ക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു. ചേട്ടാ… പ്ലീസ് വണ്ടി കുറച്ച് വേഗത്തിൽ എടുക്കാമോ? എന്റെ അമ്മ… അമ്മ ഐ.സി.യുവിലാണ്. ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള മരുന്ന് വാങ്ങാനാണ് പോകുന്നത്. ഒട്ടും സമയമില്ല. ഡോക്ടർ ഒന്നര മണിക്കൂറേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. പ്ലീസ് ചേട്ടാ എന്ന് അവൾ യാചിച്ചു.
അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും വേദനയും ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ തട്ടി. അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. അവൻ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട, കരച്ചിൽ നിർത്തൂ, നമ്മൾ കൃത്യസമയത്ത് അവിടെയെത്തും. എന്റെ പേര് ദേവൻ. അവൻ വണ്ടിയുടെ ഗിയർ മാറ്റി സ്പീഡ് കൂട്ടി. കൊച്ചിയിലെ ആ കനത്ത ട്രാഫിക്കിലും മഴയിലും അവൻ വളരെ വിദഗ്ദ്ധമായി കാർ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. സാധാരണക്കാർ പോകാൻ മടിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ഇടവഴികളിലൂടെയും ഷോർട്ട് കട്ടുകളിലൂടെയും അവൻ വണ്ടി ഓടിച്ചു. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിലും അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് എന്താണ് അസുഖം എന്ന് ദേവൻ ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടായ ബ്രെയിൻ ഹെമറേജ് ആണ് ചേട്ടാ. ഒരു സൂചനയും തരാതെയാണ് അമ്മ വീണുപോയത്. ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ. അച്ഛൻ ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോഴേ മരിച്ചതാണ്. അമ്മ തയ്യൽ പണി ചെയ്താണ് എന്നെ വളർത്തിയത്. അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത് അഞ്ജനാ. അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. നമ്മൾ മരുന്ന് സമയത്ത് എത്തിക്കും. ഈ ദേവൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഒന്നിനും ഒരു കുറവുണ്ടാകില്ല. ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കൂ എന്ന് അവൻ വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒരു വലിയ കാവൽമാലാഖയുടെ സാന്നിധ്യം പോലെയാണ് തോന്നിയത്. റോഡിൽ വലിയൊരു ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് കണ്ടപ്പോൾ ദേവൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ വണ്ടി റോഡിന്റെ സൈഡിലുള്ള പോക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക് തിരിച്ചു. കാർ മഴവെള്ളം തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആലുവ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. അഞ്ജന വണ്ടിയുടെ ഡാഷ്‌ബോർഡിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. മിനിറ്റുകൾ ഒഴുക്കുപോലെ കടന്നുപോവുകയാണ്. എങ്കിലും ദേവന്റെ ഡ്രൈവിങ് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ധൈര്യം നൽകി.
ഏകദേശം നാൽപ്പത് മിനിറ്റുകളുടെ കഠിനശ്രമത്തിനൊടുവിൽ ദേവൻ കാർ ആലുവ മെഡിക്കൽ കോംപ്ലക്സിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തി. പുറത്ത് അപ്പോഴും ശക്തമായ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജനാ, കാറിൽ ഇരിക്കൂ, ഞാൻ വരാം എന്ന് ദേവൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഞ്ജന കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടിയിരുന്നു. ദേവനും വണ്ടി ഓഫ് ചെയ്ത് കുടയുമെടുത്ത് അവളുടെ പുറകെ ഓടി. മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിന്റെ കൗണ്ടറിലേക്ക് അഞ്ജന ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടി നീട്ടി. ചേട്ടാ… ഈ മരുന്ന് വേണം. അടിയന്തരമാണ്. വേഗം തരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഫാർമസിസ്റ്റ് ആ കുറിപ്പടി വാങ്ങി കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നോക്കി. ഉണ്ട്, മരുന്നുണ്ട്. ഒരെണ്ണമേ ബാക്കിയുള്ളൂ, ഭാഗ്യമുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഉള്ളിലേക്ക് പോയി ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു.
അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് ഒരാശ്വാസം വിരിഞ്ഞു. എത്രയായി ചേട്ടാ എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു. ഇരുപത്തിരണ്ടായിരം രൂപ എന്ന് ഫാർമസിസ്റ്റ് പറഞ്ഞു. ആ തുക കേട്ടതും അഞ്ജനയുടെ കാലടിയിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇരുപത്തിരണ്ടായിരമോ! അവളുടെ കയ്യിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് അയ്യായിരം രൂപ മാത്രമായിരുന്നു. ബാക്കി തുക എടിഎം കാർഡിൽ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവൾ വന്നത്. അവൾ വേഗം പഴ്സ് തുറന്ന് എടിഎം കാർഡ് നൽകി, ചേട്ടാ ഇതിൽ നിന്ന് എടുത്തോളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു. ഫാർമസിസ്റ്റ് കാർഡ് സ്വൈപ്പ് ചെയ്തെങ്കിലും പണമില്ല എന്ന മെസ്സേജ് ആണ് കാണിച്ചത്. അഞ്ജനയുടെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് അക്കൗണ്ട് баланസ് നോക്കി. അതിൽ വെറും എണ്ണായിരം രൂപയേ ഉള്ളൂ. ബാക്കി തുക ഹോസ്പിറ്റലിൽ നേരത്തെ അടച്ചുപോയിരുന്നു.
ചേട്ടാ… എന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ പതിമൂവായിരം രൂപയേ ഉള്ളൂ. ബാക്കി തുക ഞാൻ നാളെ രാവിലെ വന്ന് അടയ്ക്കാം. എന്റെ അമ്മ ഐ.സി.യുവിലാണ്. ദയവുചെയ്ത് ഈ മരുന്ന് തരൂ എന്ന് അഞ്ജന ഫാർമസിസ്റ്റിന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു. അത് പറ്റില്ല മോളേ, ഇത് വളരെ വിലകൂടിയ മരുന്നാണ്. കൃത്യമായ തുക തരാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ബില്ല് അടിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഫാർമസിസ്റ്റ് കർശനമായി പറഞ്ഞു. പ്ലീസ് ചേട്ടാ… എന്റെ അമ്മ മരിച്ചുപോകും എന്ന് അവൾ അവിടെയിരുന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. ഈ സമയം പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന ദേവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും സ്വന്തം ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് എടുത്ത് ഫാർമസിസ്റ്റിന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. ബാക്കി ഒൻപതിനായിരം രൂപ ഇതിൽ നിന്ന് എടുത്തോളൂ, ബില്ല് വേഗം ചെയ്യൂ, സമയമില്ല എന്ന് ദേവൻ ശാന്തമായി എങ്കിലും ഗാംഭീര്യമുള്ള സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജന ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ദേവനെ നോക്കി. ദേവൻ… ഇത്… ഇത്രയും വലിയൊരു തുക… ഞാൻ എങ്ങനെ എന്ന് ചോദിച്ചു. അഞ്ജനാ, ഇപ്പോൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ല. വണ്ടിയെടുക്കൂ, ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ സമയം കഴിയാറായി എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവൻ മരുന്നും വാങ്ങി അവളുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നന്ദിയുടെയും വിസ്മയത്തിന്റെയും കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. പരിചയപ്പെട്ട് ഒരു മണിക്കൂർ പോലും തികയാത്ത ഒരു യൂബർ ഡ്രൈവർ, തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം പണം ഒട്ടും മടിക്കാതെ എടുത്തു നൽകിയിരിക്കുന്നു! ഈ ലോകത്ത് ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരും ഉണ്ടോ എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തിരികെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ വണ്ടിയിൽ പൂർണ്ണമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. അഞ്ജനയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ദേവനായിരുന്നു. കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ കൈകളിലേക്കും അവന്റെ മുഖത്തേക്കും അവൾ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കി. അവൻ വെറുമൊരു ഡ്രൈവർ മാത്രമല്ല, ദൈവം തനിക്ക് വേണ്ടി അയച്ച ദൂതനാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. രാത്രി ഒൻപതരയോടെ അവർ തിരികെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി. അഞ്ജനയും ദേവനും കൂടി ലിഫ്റ്റ് കയറി നാലാം നിലയിലേക്ക് ഓടി. ഡോക്ടർ മാധവൻ പുറത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടർ… മരുന്ന് എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ജന ബോക്സ് നീട്ടി. ഗ്രേറ്റ്! കൃത്യസമയത്ത് എത്തിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ് ഡോക്ടർ മരുന്ന് വാങ്ങി വേഗം ഐ.സി.യുവിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
അഞ്ജന അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഇരുമ്പ് കസേരയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവൻ അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവൻ മെല്ലെ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇനി പേടിക്കേണ്ട അഞ്ജനാ. മരുന്ന് എത്തിയില്ലേ? അമ്മ സുഖം പ്രാപിക്കും. അവൾ ദേവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ഞാൻ ദേവനോട് എങ്ങനെയാണ് നന്ദി പറയേണ്ടത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഈ കടം ഞാൻ എങ്ങനെ വീട്ടും എന്ന് ചോദിച്ചു. കടമോ? ഞാൻ ഇത് ചെയ്തത് തിരികെ കിട്ടാൻ വേണ്ടിയല്ല. എന്റെ സ്ഥാനത്ത് ആരായാലും ഇതേ ചെയ്യൂ. വസ്ത്രമെല്ലാം നനഞ്ഞിരിക്കുകയല്ലേ, ദാ ഇത് കുടിക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ താഴെപ്പോയി വാങ്ങി വന്ന ചൂട് കോഫി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ദേവൻ ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് പോയില്ല. അവൻ തന്റെ യൂബർ ഡ്യൂട്ടി ഓഫാക്കി വെച്ചു. അഞ്ജനയ്ക്ക് കൂട്ടായി അവൻ ആ ഇടനാഴിയിൽത്തന്നെ ഇരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ ഉറക്കം തൂങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ തല ചുവരിലിടിക്കാതെ അവൻ തന്റെ കൈ കാവലായി വെച്ചു. അപരിചിതനായ ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒട്ടും ഭയമുണ്ടാക്കിയില്ല, പകരം അത് അവൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ കിട്ടാത്ത വലിയൊരു സുരക്ഷിതത്വബോധമാണ് നൽകിയത്.
പുലർച്ചെ അഞ്ച് മണിയോടെ ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. ഡോക്ടർ പുഞ്ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അഞ്ജനാ, ശാന്തമ്മ അപകടാവസ്ഥ തരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മരുന്ന് കൃത്യസമയത്ത് നൽകിയതുകൊണ്ട് ബ്രെയിനിലെ ബ്ലോക്ക് മാറി. ഇപ്പോൾ ബോധം വന്നിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് അവരെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ജനറൽ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അഞ്ജന സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. അവൾ അറിയാതെ ദേവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുപോയി. ദേവൻ കേട്ടോ… എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കുറവുണ്ട് എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ദേവന്റെ മുഖത്തും മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അഞ്ജനാ, ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന്. ആ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ നന്ദി മാത്രമല്ല, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു വികാരം—പ്രണയം—മൊട്ടിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാവിലെ എട്ട് മണിയോടെ ശാന്തമ്മയെ ജനറൽ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. അഞ്ജന അമ്മയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ ഇരുന്നു. അമ്മ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് മകളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അമ്മേ… ഇപ്പോൾ വേദനയുണ്ടോ എന്ന് അഞ്ജന ചോദിച്ചു. ഇല്ല മോളേ… ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് കരുതിയതല്ല എന്ന് അമ്മ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും പറ്റില്ല. അമ്മയെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരാൾ വന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് അഞ്ജന ദേവനെ വാർഡിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ദേവൻ ജനൽക്കരികിൽ മാറി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കുനിഞ്ഞ് അമ്മയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. അമ്മേ… സുഖമാണോ? ഇനി വിഷമിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല കേട്ടോ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അമ്മ അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അഞ്ജന രാത്രി നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം, ദേവൻ എങ്ങനെയാണ് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ സഹായിച്ചതെന്നും സ്വന്തം പണം നൽകിയതെന്നും അമ്മയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവർ ദേവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു. മോനേ… നിനക്ക് നല്ലതേ വരൂ. എന്റെ മകൾക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ. അവളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാതെ കാത്തതിന് ദൈവത്തോട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു.
ദേവൻ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. അഞ്ജന ദേവനെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ നീല ഷർട്ടും, അല്പം ഉലഞ്ഞ മുടിയും, തളർച്ചയുള്ള കണ്ണുകളും ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചയായി തോന്നി. ഒരു പുരുഷനോട് അവൾക്ക് ഇന്നേവരെ തോന്നാത്ത തരത്തിലുള്ള കടുത്ത അനുരാഗം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവനെ സ്വന്തമാക്കാൻ, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ തണലിൽ കഴിയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ ദേവന് പോകേണ്ട സമയം ആയി. അഞ്ജനാ, അപ്പോൾ ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്. കമ്പനിയിൽ നിന്ന് വിള വരുന്നുണ്ട്. ഡ്യൂട്ടിക്ക് കയറണം എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജന അവനെ യാത്രയാക്കാൻ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ താഴത്തെ പാർക്കിങ് ഏരിയ വരെ വന്നു. നടക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒരു വലിയ പ്രണയത്തിന്റെ മൗനം അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാറിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ദേവൻ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ പോട്ടെ എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു.
ദേവൻ… എനിക്ക് തന്ന സഹായത്തിന്… ഈ പണം ഞാൻ അടുത്ത മാസം ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. അഞ്ജനാ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ആ പണത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കേണ്ട. നിനക്ക് എപ്പോൾ തരാൻ പറ്റുമോ അപ്പോൾ തന്നാൽ മതി. അതിനേക്കാൾ പ്രധാനം അമ്മയുടെ ആരോഗ്യമാണ് എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് അവന്റെ നമ്പർ ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു. ദേവൻ… എനിക്ക് ദേവനോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു. തന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയം ഇപ്പോൾത്തന്നെ തുറന്നു പറയണമോ എന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു.
എന്താ അഞ്ജനാ? പറയൂ എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, പെട്ടെന്നുണ്ടായ നാണം കാരണം അവൾക്ക് വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. ഏയ്… ഒന്നുമില്ല, ഞാൻ ഫോൺ ചെയ്യാം എന്ന് അവൾ ഒളികണ്ണോടെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ശരി വിളിക്കൂ, അമ്മയെ നന്നായി നോക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവൻ കാറിൽ കയറി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ വണ്ടിയോടിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അവൻ അവൾക്ക് നേരെ കൈവീശി.
കാർ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് നഗരത്തിലെ തിരക്കിലേക്ക് മറയുന്നത് വരെ അഞ്ജന അവിടെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ ദേവൻ മാത്രമായിരുന്നു. നാളെത്തന്നെ അവനെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ പറയും എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, വിധി അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. വരും ദിവസങ്ങളിൽ ദേവന്റെ ഫോൺ നമ്പർ നിലവിലുണ്ടാകില്ലെന്നോ, അവനെ കാണാൻ നഗരം മുഴുവൻ അവൾ അലയേണ്ടി വരുമെന്നോ ആ പാവം പെൺകുട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…

അന്ന് രാത്രി അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒട്ടും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഹോസ്പിറ്റൽ വാർഡിലെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ദേവന്റെ ആ ശാന്തമായ മുഖമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് പലതവണ ആ നമ്പറിലേക്ക് നോക്കി. ‘ദേവൻ യൂബർ’ എന്ന് അവൾ ആ നമ്പർ സേവ് ചെയ്തിരുന്നു. മനസ്സിൽ ഒരു ആയിരം വട്ടം അവൾ ആ പേര് മന്ത്രിച്ചു കാണും. നേരം വെളുക്കാൻ അവൾ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. രാവിലെ അമ്മയ്ക്ക് കാപ്പിയും ലഘുഭക്ഷണവും നൽകിയ ശേഷം, അമ്മ വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണപ്പോഴാണ് അവൾ വാർഡിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത്. ഹൃദയമിടിപ്പോടെ അവൾ ദേവന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ആദ്യമായി കോൾ ചെയ്തു.
ഫോണിൽ റിങ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, കുറച്ചു സെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം കേട്ട ആ യാന്ത്രിക ശബ്ദം അവളുടെ പുഞ്ചിരി കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന നമ്പർ ഇപ്പോൾ പരിധിക്ക് പുറത്താണ്…” അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് വീണ്ടും വിളിച്ചു. പക്ഷേ ഫലം അതുതന്നെയായിരുന്നു. വണ്ടിയോടിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ റേഞ്ച് ഇല്ലാത്ത എവിടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി അവൾ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്കും വൈകുന്നേരവും അവൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ‘സ്വിച്ച് ഓഫ്’ എന്നോ ‘പരിധിക്ക് പുറത്താണെന്നോ’ ഉള്ള സന്ദേശം മാത്രമാണ് അവൾക്ക് ലഭിച്ചത്.
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. ഇതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ ആരോഗ്യം വളരെ പെട്ടെന്ന് മെച്ചപ്പെട്ടു. ഡോക്ടർമാർ അവരെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റൽ ബില്ലിന്റെ ബാക്കി തുക അടച്ചു തീർക്കാനായി അഞ്ജന തന്റെ ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും കുറച്ചു പണം കടം വാങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അമ്മ സുഖം പ്രാപിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ദേവനെ ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ വലിയൊരു നിരാശയും സങ്കടവും അവളെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തനിക്ക് നൽകിയ ആ ഒൻപതിനായിരം രൂപ തിരികെ നൽകണം എന്നതിലുപരി, അവനെ ഒന്ന് കാണാനും തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം തുറന്നു പറയാനും അവളുടെ മനസ്സ് കൊതിച്ചു.
അമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അന്നുരാത്രിയും അവൾ ദേവന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഇത്തവണ കേട്ട സന്ദേശം അവളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന നമ്പർ നിലവിലില്ല…” അവൾക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഫോൺ സ്ക്രീനിലെ നമ്പറിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അന്ന് കാറിൽ വെച്ച് ദേവൻ തന്നെയാണല്ലോ ഈ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് തന്നത്? പിന്നെങ്ങനെയാണ് രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് ഒരു നമ്പർ നിലവിലില്ലാതെയാവുക? അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ദേവന് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിരിക്കുമോ? അതോ അവൻ മനപ്പൂർവ്വം നമ്പർ മാറ്റിയതാണോ? അവൻ പണത്തിന് വേണ്ടിയല്ല സഹായിച്ചത് എന്ന് പറഞ്ഞത് അവൾ ഓർത്തു. പക്ഷേ, ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ അവൻ എങ്ങോട്ടാണ് മറഞ്ഞത്?
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഞ്ജന നേരെ പോയത് കൊച്ചിയിലെ യൂബർ കമ്പനിയുടെ പ്രധാന ഓഫീസിലേക്കാണ്. ദേവന്റെ കാർ നമ്പറും അവന്റെ പേരും അവളുടെ യൂബർ ആപ്പിലെ ട്രിപ്പ് ഹിസ്റ്ററിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ കൗണ്ടറിൽ ഇരുന്ന ജീവനക്കാരനോട് അവൾ തന്റെ അവസ്ഥ വിവരിച്ചു. തന്റെ അമ്മയെ രക്ഷിച്ച ഡ്രൈവറാണെന്നും, അദ്ദേഹത്തിന് കുറച്ച് പണം തിരികെ നൽകാനുണ്ടെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ ജീവനക്കാരൻ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വിവരങ്ങൾ പരിശോധിച്ച ശേഷം അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“സിസ്റ്റത്തിൽ ഈ നമ്പറിലുള്ള ഒരു വണ്ടി യൂബറിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടേയില്ല. കൂടാതെ ‘ദേവൻ’ എന്ന പേരിൽ ഈ കാർ ഓടിക്കുന്ന ഒരാളും ഞങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഇല്ല,” ജീവനക്കാരൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജന തകർന്നുപോയി. അവൾ തന്റെ ഫോണിലെ ട്രിപ്പ് ഹിസ്റ്ററി കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അത് പരിശോധിച്ച ജീവനക്കാരൻ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. “ഇത് വളരെ വിചിത്രമാണ്. ആ ദിവസം ഈ ട്രിപ്പ് ബുക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ, ആരാണ് ഇത് അക്സെപ്റ്റ് ചെയ്തതെന്നോ, ഏത് വണ്ടിയാണ് വന്നതെന്നോ ഉള്ള വിവരങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മെയിൻ സെർവറിൽ നിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതല്ലെങ്കിൽ ഇതൊരു സിസ്റ്റം ഗ്ലിച്ച് (System Glitch) ആകാം.”
അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇതൊരു മായക്കാഴ്ചയായിരുന്നോ എന്ന് പോലും അവൾ സംശയിച്ചു. പക്ഷേ, അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ആ മരുന്നിന്റെ ബില്ലും, തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവനും ദേവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവുകളായിരുന്നു. അവൾ നേരെ പോയത് അന്ന് രാത്രി തങ്ങൾ മരുന്ന് വാങ്ങിയ ആലുവയിലെ മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിലേക്കാണ്. അവിടുത്തെ ഫാർമസിസ്റ്റിനോട് അവൾ ദേവൻ പണമടച്ച ക്രെഡിറ്റ് കാർഡിന്റെ വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അന്ന് ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ ഫാർമസിസ്റ്റ് തന്നെയാണ് അന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവൻ കമ്പ്യൂട്ടർ പരിശോധിച്ച് ആ ബില്ലിന്റെ കോപ്പി എടുത്തു നൽകി.
ബില്ലിൽ എഴുതിയിരുന്ന കാർഡ് ഉടമസ്ഥന്റെ പേര് കണ്ട അഞ്ജന ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. അതിൽ ‘ദേവൻ നായർ’ എന്നല്ലായിരുന്നു എഴുതിയിരുന്നത്. പകരം ‘ആദിത്യ വർമ്മ’ എന്നായിരുന്നു. അഞ്ജന ഫാർമസിസ്റ്റിനോട് ചോദിച്ചു, “ചേട്ടാ, അന്ന് എന്റെ കൂടെ വന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഈ കാർഡ് വെച്ചല്ലേ പണമടച്ചത്?” ഫാർമസിസ്റ്റ് അതെ എന്ന് തലയാട്ടി. “അതെ മോളേ, ആ സാർ തന്നെയാണ് കാർഡ് സ്വൈപ്പ് ചെയ്തത്. എനിക്ക് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്.”
അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ തന്നോട് പേര് കള്ളം പറഞ്ഞതാണോ? എന്തായിരിക്കും അവന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം? ആദിത്യ വർമ്മ എന്ന പേര് അവൾ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിന്നും തനിക്ക് ജീവൻ തിരികെ നൽകിയ ആ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തണം എന്നറിയാതെ അവൾ പകച്ചുനിന്നു. അവളുടെ പ്രണയം വെറുമൊരു കനലായി മാറുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും, തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ അവനെ ഒരുനാൾ താൻ കണ്ടെത്തുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ അവൾ ആ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് വീണ്ടും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു.

ആദിത്യ വർമ്മ എന്ന ആ പേര് അഞ്ജനയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിച്ചു. ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ദേവനെ—അല്ലെങ്കിൽ ആദിത്യയെ—കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അവൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. കൊച്ചിയിലെ പ്രധാന ബാങ്കുകളിലും ആ പേരുള്ള വ്യക്തികളെക്കുറിച്ചും അവൾ അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും കൃത്യമായ ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. വണ്ടിയുടെ നമ്പർ വെച്ച് മോട്ടോർ വാഹന വകുപ്പിന്റെ സൈറ്റിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അതൊരു പ്രമുഖ ട്രാവൽസ് കമ്പനിയുടെ പേരിലാണ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ ആ കമ്പനി മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പൂട്ടിപ്പോയ ഒന്നായിരുന്നു. പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവൾ തന്റെ നിത്യജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ നിർബന്ധിതയായി. അമ്മയുടെ പൂർണ്ണമായ സുഖപ്രാപ്തിക്ക് വേണ്ടി അവൾ കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിച്ചു. എങ്കിലും, ഓരോ രാത്രിയിലും ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കനത്ത മഴയത്ത് തനിക്ക് കാവലിരുന്ന ആ മുഖം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അതൊരു വെറും നന്ദി മാത്രമായിരുന്നില്ല, വിരഹത്തിന്റെ വേദനയറിഞ്ഞ തീവ്രമായ പ്രണയമായിരുന്നു.
അമ്മ സുഖം പ്രാപിച്ചതോടെ അഞ്ജനയ്ക്ക് സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ തീർക്കാൻ പുതിയൊരു വലിയ ജോലി ആവശ്യമായി വന്നു. ഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ, നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബിസിനസ്സ് ഗ്രൂപ്പുകളിലൊന്നായ ‘വർമ്മ ഇൻഡസ്ട്രീസിൽ’ അവൾക്ക് അക്കൗണ്ടന്റ് ആയി ജോലി ലഭിച്ചു. വലിയ ശമ്പളവും നല്ല അന്തരീക്ഷവും ഉള്ള ആ കമ്പനിയിലെ ജോലി അവളുടെ ജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി. ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ഫയലുകളും കണക്കുകളും പഠിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവൾ. കമ്പനിയുടെ ചെയർമാൻ ഹരിനാഥ് വർമ്മ എന്ന പ്രായമായ വ്യക്തിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർശനമായ നിയന്ത്രണത്തിലാണ് കമ്പനി മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നത്. എന്നാൽ കമ്പനിയുടെ യഥാർത്ഥ നടത്തിപ്പുകാരൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏക മകനാണെന്നും, പുള്ളിക്കാരൻ ഇപ്പോൾ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വിദേശത്താണെന്നും സഹപ്രവർത്തകർ പറയുന്നത് അഞ്ജന കേട്ടു.
ഒരു ദിവസം കമ്പനിയുടെ മുൻവർഷങ്ങളിലെ ഓഡിറ്റിങ് ഫയലുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു അഞ്ജന. ഫയലുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും കമ്പനിയുടെ ഡയറക്ടർമാരുടെ വിരലടയാളങ്ങളും ഫോട്ടോകളും അടങ്ങിയ ഒരു ഔദ്യോഗിക ഡയറി അവളുടെ കൈകളിൽ തടഞ്ഞു. കൗതുകത്തോടെ അവൾ അതിന്റെ താളുകൾ മറിച്ചു നോക്കി. പെട്ടെന്ന് ഒരു പേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി, ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. ആ പേജിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു: ‘ആദിത്യ വർമ്മ, മാനേജിങ് ഡയറക്ടർ’. അതിനു മുകളിലായി ഒട്ടിച്ചിരുന്ന ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കിയ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഫയലിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, അന്ന് മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ യൂബർ ഡ്രൈവറായി വന്ന് തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച, തന്റെ മനസ്സ് കവർന്ന അതേ ദേവനായിരുന്നു!
അവൾക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കോടീശ്വരനായ ഒരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപൻ എന്തിനാണ് അന്ന് രാത്രി ഒരു സാധാരണ യൂബർ ഡ്രൈവറായി കാറോടിച്ചത്? എന്തിനാണ് തന്നോട് ദേവൻ എന്ന് കള്ളപ്പേര് പറഞ്ഞത്? ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അവൾ തന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന സീനിയർ ജീവനക്കാരിയായ ലീലേച്ചിയോട് ആ ഫോട്ടോ കാണിച്ച് ചോദിച്ചു, “ലീലേച്ചീ… ഇത് നമ്മുടെ എം.ഡി ആദിത്യ സാർ ആണോ?” ലീലേച്ചി ഫോട്ടോ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു, “അതെ മോളേ, ഇതാണ് ആദിത്യ സാർ. ഹരിനാഥ് സാറിന്റെ ഒരേയൊരു മകൻ. കാണാൻ നല്ല ലുക്കാണെങ്കിലും ഭയങ്കര ഗൗരവക്കാരനാണ്. പക്ഷേ പാവം, കുറച്ചു നാളുകളായി സാർ വലിയൊരു സങ്കടത്തിലാണ്. ഒരു വർഷം മുൻപ് ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ സാറിന്റെ അമ്മ മരിച്ചുപോയി. അതിനുശേഷം സാറിന്റെ സ്വഭാവം ആകെ മാറി. ബിസിനസ്സിലൊന്നും വലിയ താല്പര്യം കാണിക്കാറില്ല. ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആർക്കും അറിയാത്ത എങ്ങോട്ടേക്കെങ്കിലും വണ്ടിയുമെടുത്ത് പോകും.”
ലീലേച്ചിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോഴാണ് അഞ്ജനയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങിയത്. അമ്മയെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ആദിത്യയ്ക്ക്, തന്റെ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഭയന്ന് കരഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വേദന കണ്ടപ്പോൾ സ്വന്തം പദവിയും പണവും മറന്ന് സഹായിക്കാൻ തോന്നിയതാകാം. അവൻ യൂബർ ആപ്പ് ഹാക്ക് ചെയ്തോ അതോ മറ്റേതെങ്കിലും വഴിയിലൂടെയോ ആണ് അന്ന് തന്റെ ട്രിപ്പ് എടുത്തത്. അതുകൊണ്ടാണ് യൂബർ ഓഫീസിൽ അവന്റെ വിവരങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നത്. എല്ലാം മനസ്സിലായപ്പോൾ അവനോടുള്ള പ്രണയവും ബഹുമാനവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ നൂറുമടങ്ങായി വർദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ, താൻ ഒരു സാധാരണ ജീവനക്കാരിയും അവൻ ഈ വലിയ കമ്പനിയുടെ മുതലാളിയുമാണ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. താൻ എങ്ങനെ അവനെ അഭിമുഖീകരിക്കും? തന്റെ പ്രണയം അവൻ സ്വീകരിക്കുമോ?
അടുത്ത ആഴ്ച ആദിത്യ വർമ്മ വിദേശത്തുനിന്നും തിരിച്ചെത്തുമെന്ന വാർത്ത കമ്പനിയിൽ പരന്നു. അഞ്ജനയുടെ ഹൃദയം അമിതവേഗതയിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ദിവസത്തിന് വേണ്ടി അവൾ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ തിങ്കളാഴ്ച എത്തിച്ചേർന്നു. കമ്പനിയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിന് മുന്നിൽ ജീവനക്കാരെല്ലാം നിരന്നുനിന്നു. കറുത്ത ലക്ഷ്വറി കാറിൽ നിന്നും സ്യൂട്ടണിഞ്ഞ്, കറുത്ത കണ്ണട വെച്ച് ആദിത്യ വർമ്മ ഇറങ്ങി വന്നു. ഗാംഭീര്യമുള്ള നടപ്പ്, ചുറ്റും ബോഡിഗാർഡുകൾ. അന്ന് കണ്ട ആ എളിമയുള്ള ഡ്രൈവറുടെ യാതൊരു ലക്ഷണവും ഇപ്പോൾ അവനിലില്ലായിരുന്നു. ജീവനക്കാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ തലതാഴ്ത്തി നിന്നിരുന്ന അഞ്ജന മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആദിത്യ എല്ലാവരെയും നോക്കി തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ നോട്ടം അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അവൻ നടപ്പ് നിർത്തി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവൻ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ മുഖം തിരിച്ച് തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നുപോയി. അവൻ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലേ അതോ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും ഭാവിക്കാത്തതാണോ എന്ന് മനസ്സിലാകാതെ അഞ്ജനയുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും വിതുമ്പി.

ആദിത്യയുടെ ആ തണുത്ത നോട്ടം അഞ്ജനയുടെ ഹൃദയത്തെ മുറിപ്പെടുത്തി. തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച, രാത്രി മുഴുവൻ ഒപ്പമിരുന്ന് കാവലായ ആ മനുഷ്യൻ ഇന്ന് ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ കടന്നുപോയത് അവൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ സീറ്റിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്ന് ഉറപ്പാണ്, ആ ഒരു നിമിഷത്തെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഞെട്ടൽ അതിന് തെളിവായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്തിനാണ് അവൻ അത് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? താനൊരു സാധാരണ അക്കൗണ്ടന്റ് മാത്രമായതുകൊണ്ടോ, അതോ അന്ന് ചെയ്തത് ഒരു താൽക്കാലിക കാരുണ്യം മാത്രമായിരുന്നതുകൊണ്ടോ? ചിന്തകൾ അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും തന്റെ ഉള്ളിൽ വളർന്ന പ്രണയം അത്ര പെട്ടെന്ന് നുള്ളിക്കളയാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പണക്കാരനായാലും പാവപ്പെട്ടവനായാലും അവൾ സ്നേഹിച്ചത് അന്ന് തന്റെ കണ്ണീരൊപ്പിയ ആ മനുഷ്യനെ മാത്രമാണ്.
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ അഞ്ജനയ്ക്ക് കഠിനമായിരുന്നു. ആദിത്യ പലപ്പോഴും മീറ്റിംഗുകൾക്കായി അക്കൗണ്ട്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് വരുമായിരുന്നു. മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും അഞ്ജനയുടെ നേർക്ക് അവൻ നോക്കുകപോലും ചെയ്തില്ല. അവൾ ഫയലുകൾ ഒപ്പിടാൻ നൽകുമ്പോൾ മുഖമുയർത്താതെ പേന വാങ്ങി ഒപ്പിട്ട് തിരികെ നൽകും. ആ മുറിയിലെ വായുവിന് പോലും അപ്പോൾ വലിയൊരു ഭാരമുള്ളതായി അഞ്ജനയ്ക്ക് തോന്നി. തന്റെ മനസ്സിലെ പ്രണയവും കടപ്പാടും അവനോട് തുറന്നുപറയാൻ അവൾ ഒരു അവസരത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അതിന് കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ, ഒരു ദിവസം എല്ലാവരും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞും ഓഫീസിൽത്തന്നെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. അന്ന് ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റിന്റെ ഓഡിറ്റിങ് ഉള്ളതിനാൽ ആദിത്യയും തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി എട്ടരയായി. ഓഫീസിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം അണഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദിത്യയുടെ ക്യാബിനിലെ വെളിച്ചം മാത്രം ഇപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജന കൈകൾ കൂട്ടിക്കരുതിക്കൊണ്ട് മെല്ലെ അവന്റെ ക്യാബിന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിൽ മൃദുവായി മുട്ടിയപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും വരാൻ അനുവാദം ലഭിച്ചു. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിയതും ലാപ്‌ടോപ്പിൽ നിന്നും കണ്ണുകളുയർത്തി ആദിത്യ അവളെ നോക്കി. ആ മുറിയിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നു. പുറത്ത് അപ്പോഴും നേർത്തൊരു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കൃത്യം അവർ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ആ രാത്രിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം. അഞ്ജനയെ കണ്ടതും ആദിത്യയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം അല്പം കുറഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
“സാർ… എനിക്ക് സാറിനോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കണമായിരുന്നു,” അഞ്ജന ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു. ആദിത്യ തന്റെ പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. “പറയൂ അഞ്ജനാ, എന്താണ് കാര്യം? ജോലിയിൽ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?” അവൻ വളരെ ഔദ്യോഗികമായി ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആ ചോദ്യം അവൾക്ക് സങ്കടമുണ്ടാക്കി. “സാർ… എന്നെ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ? അന്ന് കൊച്ചിയിലെ കനത്ത മഴയത്ത്, ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്… എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ…” അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. ആദിത്യ ഒരു നിമിഷം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത് അവളെ നേരിട്ട് നോക്കി. “എനിക്ക് മനസ്സിലായി അഞ്ജനാ. ഞാൻ നിന്നെ മറന്നിട്ടൊന്നുമില്ല,” അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ അഞ്ജനയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു പ്രത്യാശ തോന്നി. “പിന്നെന്താ സാർ എന്നെ കാണാത്തതുപോലെ നടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിങ്ങളെ എത്രമാത്രം തിരഞ്ഞു എന്നറിയാമോ? ആ യൂബർ ഓഫീസിലും, ആലുവയിലെ മെഡിക്കൽ സ്റ്റോറിലും ഒക്കെ ഞാൻ നടന്നു. ഒടുവിൽ ബില്ലിലെ ആ പേര് കണ്ടപ്പോഴാണ്…” അവൾ പറഞ്ഞു തീർക്കും മുൻപേ ആദിത്യ എഴുന്നേറ്റു വന്നു. “അഞ്ജനാ… നീ എന്നെ തിരയേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് ഒരു യൂബർ ഡ്രൈവറായല്ല. സ്വന്തം അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മകന്റെ വേദനയിൽ നിന്നാണ്. നിന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. പണം നൽകിയതും നിന്നെ സഹായിച്ചതുമൊക്കെ മാനുഷിക പരിഗണന കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും അതിലില്ല. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ കമ്പനിയിലെ ഒരു ജീവനക്കാരിയാണ്, ഞാൻ നിന്റെ ബോസും. ആ ഒരു അകലം നമ്മൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ആദിത്യയുടെ വാക്കുകൾ അഞ്ജനയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കനലുകൾ കോരിയിട്ടതുപോലെയായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. “സാറിന് അത് വെറുമൊരു സഹായം മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അതങ്ങനെയല്ല. ജീവിതത്തിൽ ആരുമില്ലാതെ തകർന്നുപോയ ആ രാത്രിയിൽ എനിക്ക് കാവലായി നിന്ന നിങ്ങളെ എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അത് വെറുമൊരു കടപ്പാടല്ല സാർ… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. ആ രാത്രി മുതൽ എന്റെ മനസ്സ് നിറയെ നിങ്ങളാണ്. നിങ്ങളുടെ പണമോ പദവിയോ കണ്ടിട്ടല്ല ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത്. അന്ന് യൂബർ കാറോടിച്ച ആ ദേവനെയാണ് ഞാൻ പ്രണയിച്ചത്,” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി.
അഞ്ജനയുടെ പ്രണയാഭ്യർത്ഥന കേട്ട ആദിത്യയുടെ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലും ഒരു നേർത്ത നനവ് പടർന്നു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന്റെ കൈകളുടെ ചലനങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. കഠിനമായ ഭാവത്തോടെ അവൻ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “മതി അഞ്ജനാ, നിർത്തു! നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ജീവിതം. നിന്റെ ഈ താല്കാലിക വികാരത്തെ പ്രണയമെന്ന് വിളിക്കരുത്. എനിക്ക് ആരോടും പ്രണയം തോന്നാറില്ല, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അതിനുള്ള സ്ഥാനവുമില്ല. നീ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നും പോകണം. നാളെ മുതൽ പഴയൊരു ജീവനക്കാരിയായി മാത്രം ഓഫീസിൽ വന്നാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഈ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരും,” അവൻ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അഞ്ജനയ്ക്ക് അത് കേട്ട് കൂടുതൽ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ ക്യാബിനിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടി. അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്ന ആദിത്യയുടെ നെഞ്ചും അപ്പോൾ വിങ്ങുകയായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത നിഴലുകൾ അവളെക്കൂടി ബാധിക്കാതിരിക്കാനാണ് അവൻ അവളെ അകറ്റിനിർത്തിയത്. പക്ഷേ, പ്രണയത്തിന്റെ ആ കനൽ അത്ര പെട്ടെന്ന് കെട്ടുപോകുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് അവനും അറിയാമായിരുന്നു.

ആദിത്യയുടെ ക്യാബിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടിയ അന്നുരാത്രി അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒരു യുഗത്തിന്റെ ദൈർഘ്യമുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം പ്രണയം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൾ ഓഫീസിലേക്ക് പോയില്ല. തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളക്കടലാസിൽ അവൾ ഒരു രാജിപ്പത്രം തയ്യാറാക്കി. “എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങളാൽ ഞാൻ ഈ ജോലിയിൽ നിന്നും രാജിവെക്കുന്നു” എന്ന ആ വരികൾ എഴുതുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ ആദിത്യ അന്ന് തനിക്ക് തന്ന ഒൻപതിനായിരം രൂപയുടെ ചെക്കും അവൾ അതിനോടൊപ്പം വെച്ചു. തന്റെ സുഹൃത്ത് വഴി അവൾ ആ കവർ ആദിത്യയുടെ ക്യാബിനിൽ എത്തിച്ചു. ആ പണം തിരികെ നൽകുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ശൂന്യതയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. അവൾ കൊച്ചി നഗരത്തോട് താൽക്കാലികമായി വിടപറയാൻ തീരുമാനിച്ചു. അമ്മയെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ തയ്യൽക്കടയും ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സുമായി അവൾ ജീവിച്ചു. മാസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. മഴക്കാലം മാറി വേനൽ വന്നു, വീണ്ടും മഴയെത്തി. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും കൊച്ചിയിലെ ആ കനത്ത മഴയുള്ള രാത്രിയിലും ആദിത്യയുടെ ശാന്തമായ കണ്ണുകളിലും തങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഇതിനിടയിൽ കൊച്ചിയിൽ ആദിത്യയുടെ ജീവിതവും ഒട്ടും സമാധാനപരമായിരുന്നില്ല. അഞ്ജനയുടെ രാജിപ്പത്രവും ചെക്കും തന്റെ മേശപ്പുറത്ത് കണ്ട അന്ന് അവൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു. അവൻ അവളെ അകറ്റിനിർത്തിയത് സ്നേഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത നിഴലുകൾ അവളെ ബാധിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മരണശേഷം താൻ ജീവിക്കുന്ന ഏകാന്തതയിലേക്ക് അവളെക്കൂടി വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. പക്ഷേ, അവൾ പോയതിനുശേഷമാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വെളിച്ചം മുഴുവൻ അവളോടൊപ്പം പോയതായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഓഫീസിലെ ഓരോ കോണിലും അവൻ അഞ്ജനയുടെ സാന്നിധ്യം തിരഞ്ഞു. ഫയലുകൾ ഒപ്പിടുമ്പോൾ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളും, കണ്ണീരുണങ്ങിയ ആ മുഖവും അവന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. അവൻ പലതവണ അവളെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മാറിയ വിവരം ആർക്കും അറിയുമായിരുന്നില്ല. അവളോടുള്ള പ്രണയം മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ ജീവിച്ചു.
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, അഞ്ജനയുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള പ്രശസ്തമായ ഒരു അമ്മൻകോവിലിൽ വലിയൊരു ഉത്സവം നടക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരമാണ് അഞ്ജന അന്ന് ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയത്. നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന ഒരു പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. തലയിൽ ചെറിയൊരു മുല്ലപ്പൂവും ചൂടിയിരുന്നു. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് അവൾ അമ്മയോടൊപ്പം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വലിയ കുളപ്പടവുകളിൽ വന്നിരുന്നു. ചുറ്റും ഉത്സവത്തിന്റെ മേളപ്പെരുക്കങ്ങളും ആളുകളുടെ ബഹളവുമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ക്ഷേത്രകവാടത്തിലേക്ക് ഒരു വലിയ വെളുത്ത കാർ വന്നുനിന്നത്. കാറിന്റെ നമ്പർ കണ്ട അഞ്ജനയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അത് അന്ന് മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ തന്നെ തേടിയെത്തിയ അതേ വണ്ടിയായിരുന്നു!
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ട അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു—”ദേവൻ…!” സ്യൂട്ടോ കോട്ടോ ഇല്ലാതെ, തികച്ചും സാധാരണക്കാരനായി ഒരു വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടുമണിഞ്ഞ് ആദിത്യ ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ആ ഗൗരവമില്ലായിരുന്നു, പകരം വലിയൊരു തിരച്ചിലിന്റെ ഒടുവിൽ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയവന്റെ ആശ്വാസമായിരുന്നു. അവൻ നേരെ നടന്നുവന്നത് അഞ്ജനയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. അഞ്ജന വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവളുടെ അമ്മ ശാന്തമ്മയും അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
ആദിത്യ അഞ്ജനയുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്നുനിന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ കടലിരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അഞ്ജനാ…” അവൻ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ പുറത്തേക്ക് ചാടി. “നീ എന്നെ വെറുത്തു അല്ലേ? അന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറിയത് എന്റെ ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മരണശേഷം എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന ചിന്ത എന്നെ കാർന്നുതിന്നുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, നീ ഈ കമ്പനി വിട്ടുപോയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്, എന്റെ ശ്വാസം പോലും നിന്നോടൊപ്പമാണ് പോയതെന്ന്. ഈ ഒരു വർഷം ഞാൻ നരകിക്കുകയായിരുന്നു അഞ്ജനാ. നിന്നെ തിരയാത്ത ഒരിടവുമില്ല. ഒടുവിൽ നിന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിൽ നിന്നാണ് നീ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞത്. അന്ന് നീ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ, പണക്കാരനായ ആദിത്യയെയല്ല, അന്ന് മഴയത്ത് നിന്നെ സഹായിച്ച സാധാരണക്കാരനായ ദേവനെയാണ് പ്രണയിച്ചതെന്ന്… ഇതാ, നിന്റെ ആ ദേവനായി ഞാൻ വന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇനി എനിക്ക് നിന്നെ പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കാമോ? എന്റെ കൂടെ വരാമോ?” ആദിത്യ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ തന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണമായി തുറന്നുപറഞ്ഞു.
അഞ്ജനയ്ക്ക് ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭവങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ആദിത്യയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൻ അവളെ തന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിലെ മണികൾ അപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പടർന്നു. വഴിപാടുമായി നിന്ന അമ്മ ശാന്തമ്മയുടെ കണ്ണുകളും സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവർ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി അമ്മ മനസ്സുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അന്ന് ഒരു കനത്ത മഴരാത്രിയിൽ യാദൃശ്ചികമായി തുടങ്ങിയ ആ യാത്ര, എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും മറികടന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു തീരത്ത് എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇനിയൊരിക്കലും അവർക്കിടയിൽ വിരഹത്തിന്റെ കണ്ണീരുണ്ടാകില്ലെന്ന് ആ ക്ഷേത്രമുറ്റത്തെ കാറ്റ് സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു.