തണൽമരത്തിന്റെ തളിരി # ലകൾ

തണൽമരത്തിന്റെ തളിരി
# ലകൾ
## അധ്യായം 1: ഇരുളടഞ്ഞ കോണിലെ കരിന്തിരി
“പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞാൽ പെറ്റ തള്ളയ്ക്ക് പോലും മനസ്സമാധാനം കൊടുക്കാത്ത ജന്മമാടാ സുകുമാരാ… വിധി തുണച്ച് ഇവളെയങ്ങട് ഏതെങ്കിലും ഒരു കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ചാൽ എന്റെ തലയിലെ വലിയൊരു പാറക്കല്ലാ താഴെ വീഴുന്നത്! പിന്നെ എനിക്ക് സ്വസ്ഥമായി ശ്വാസമെങ്കിലും വിടാം!”
നാട്ടുക്കവലയിലെ കേശവൻ നായരുടെ ചായക്കടയുടെ ഒരു മൂലയിലിരുന്ന് മാധവൻ പിള്ള തന്റെ സുഹൃത്തായ സുകുമാരനോട് പരുഷമായ സ്വരത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ, തൊട്ടപ്പുറത്തെ കരിപിടിച്ച അടുക്കളച്ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ പുകയുന്ന അടുപ്പിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്ന കറുത്ത പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഇരുപതുവയസ്സുകാരിയായ മാളവിക. കത്തുന്ന വിറകിന്റെ പുക കണ്ണിൽ കയറിയത് കൊണ്ടല്ല, ഉള്ളിൽ തിങ്ങിവിങ്ങിയ സങ്കടം താങ്ങാനാവാതെ അവളുടെ വലിയ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നില്ല. ഓർമ്മ വച്ച നാൾ മുതൽ ഈ വീടിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൾ കേട്ടു വളർന്നതാണ് അത്. താനൊരു ഭാരമാണ്, ഈ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടാത്തവളാണ്, അനാവശ്യമായി ജനിച്ചുപോയവളാണ് എന്ന ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ വേരോടിയിരുന്നു.
മാളവികയുടെ വീട് ഒരു സാധാരണ ഇടത്തരം കുടുംബമായിരുന്നു. വലിയ ദാരിദ്ര്യമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും ആ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന പരിഗണന ഒരു വേലക്കാരിയുടേതിനേക്കാൾ കഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്കൊരു അനിയനുണ്ടായിരുന്നു—വിനയ്. അവൻ ആ വീട്ടിലെ അঘোষിത രാജകുമാരനായിരുന്നു. അവൻ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും, അത് എത്ര വിലകൂടിയതാണെങ്കിലും അപ്പൊത്തന്നെ കടം വാങ്ങിയാണെങ്കിലും സാധിച്ചുകൊടുക്കുന്ന അമ്മ പാർവ്വതി, മാളവിക ഒരു പുതിയ വസ്ത്രം ചോദിച്ചാൽ പോലും മുഖം തിരിക്കുകയും ശപിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
“അവനിനി വലിയ നിലയിൽ എത്തേണ്ടവനാ, അവന് നല്ല പഠിപ്പും സൗകര്യവും വേണം. നീയിപ്പോ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് വർഷം വീട്ടിലിരുന്നില്ലേ? ഇനിയിപ്പോ വലിയ കോളേജിൽ പോയി പഠിച്ച് വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥയൊന്നും ആകേണ്ട. ഏതെങ്കിലും ഒരു ആലോചന ഒത്തുവന്നാൽ അങ്ങട് കെട്ടിച്ചു വിടണം. അതാ ഈ വീടിനും നിനക്കും നല്ലത്,” പാർവ്വതി അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ എപ്പോഴും മാളവികയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുന്തം തറയ്ക്കുന്നത് പോലെ പറയുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ചായ കുടിക്കുന്ന സമയത്ത് വിനയ് തനിക്ക് പുതിയൊരു സ്മാർട്ട്ഫോണും കോളേജിൽ പോകാൻ ഒരു ബൈക്കും വേണമെന്ന് വാശിപിടിച്ചു.
“അച്ഛാ, കോളേജിൽ പുതിയ പിള്ളേരൊക്കെ നല്ല വണ്ടിയിലാ വരുന്നത്. എനിക്ക് ആ പഴയ സൈക്കിളിൽ പോകാൻ നാണക്കേടാ. എനിക്കൊരു പുതിയ ബൈക്ക് വേണം. പിന്നെ ഓൺലൈൻ ക്ലാസിനും മറ്റും നല്ലൊരു ഫോണും വേണം,” വിനയ് തിണ്ണയിലിരുന്ന മാധവൻ പിള്ളയോട് പറഞ്ഞു.
“അതിനെന്താടാ മോനേ, നാളെത്തന്നെ നമുക്ക് ടൗണിലെ ഷോറൂമിൽ പോയി നോക്കാം. പൈസ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒപ്പിക്കാം,” മാധവൻ പിള്ള സ്നേഹത്തോടെ മകന്റെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്ന മാളവിക വളരെ പണിപ്പെട്ട് ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു, “അച്ഛാ… എനിക്ക് ടൗണിലെ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ ബി.എ ഇംഗ്ലീഷിന് മെറിറ്റിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഫീസ് അടക്കാൻ നാളെയാണ് അവസാന തീയതി. വലിയ തുകയൊന്നും വേണ്ട. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷം വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നതല്ലേ… ഇനിയെങ്കിലും ഞാൻ…”
അവൾ പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ ചായക്കപ്പുമായി വന്ന പാർവ്വതി ഇടയിൽ കയറി ആക്രോശിച്ചു, “നീയിനി എന്ത് പഠിക്കാനാടി മോളേ? നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചു വലിയ കളക്ടറാക്കാൻ ഇവിടെ പണച്ചാക്കുകളൊന്നും ഇല്ല. അനിയന് കോളേജിൽ പോകാൻ വണ്ടി വേണം. നിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ ഇതോടെ നിർത്താം. നിനക്കൊരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. പയ്യൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ വലിയൊരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കമ്പനിയിലാ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. നല്ല തറവാട്ടുക്കാരാ. വരുന്ന ഞായറാഴ്ച്ച അവർ പെണ്ണുകാണാൻ വരും. മനസ്സിൽ വലിയ വിചാരങ്ങളൊന്നും വെച്ചേക്കണ്ട.”
മാളവികയുടെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോയി. ജനൽ ജനലിലൂടെ കണ്ട നീലാകാശത്തിലെ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ കരിഞ്ഞു ചാരമായി. സ്വന്തം പെറ്റമ്മയും അച്ഛനും തന്നെ ഒരു ബാധ്യതയായി കണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോധ്യമായി. സ്വന്തം മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്ന് കരയാൻ പോലും അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കരഞ്ഞ് കണ്ണ് വീർത്താൽ “ലക്ഷണം കെട്ടവൾ”, “മംഗളകാര്യങ്ങൾക്ക് മുടക്കം വരുത്തുന്നവൾ” എന്ന അധിക്ഷേപങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു.
## അധ്യായം 2: അപരിചിതനായ വരനും ഭയത്തിന്റെ തടവറയും
പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ഞായറാഴ്ച പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങുകൾ നടന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് എന്നായിരുന്നു ചെറുക്കന്റെ പേര്. കാണാൻ നല്ല ഗാംഭീര്യമുള്ള, ശാന്തനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ അച്ഛൻ ശേഖരനും അമ്മ പത്മിനിയും വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ ആഢ്യത്വവും മാന്യതയും നിഴലിച്ചിരുന്നു.
ചടങ്ങുകൾ പുരോഗമിക്കുന്നതിനിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മാളവികയോട് തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചു. വീട്ടുകാരുടെ സമ്മതത്തോടെ അവർ വീടിന്റെ വശത്തുള്ള ചെറിയ പൂമുഖത്തേക്ക് മാറി നിന്നു. മാളവിക ഭയത്തോടെയും ഉള്ളിലെ അടക്കാനാവാത്ത വിഷമത്തോടെയും നിലത്തേക്ക് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. തന്റെ വീട്ടുകാർ തന്നെ ഭാരമായി കണ്ട് ഒഴിവാക്കാൻ ധൃതി കൂട്ടുകയാണെന്ന സത്യം ഈ മനുഷ്യനോട് എങ്ങനെ പറയുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
“മാളവികയ്ക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണോ? ആരോടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?” സിദ്ധാർത്ഥ് വളരെ ശാന്തമായും സൗമ്യമായും ചോദിച്ചു.
മാളവിക മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. സമ്മതമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞു അച്ഛൻ തന്നെ ജീവനോടെ വെക്കില്ലെന്നും, അമ്മയുടെ മാനസിക പീഡനം താങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ വിറയ്ക്കുന്ന തലയാട്ടി സമ്മതം അറിയിച്ചു. ആ മുഖത്തെ ഭയവും കണ്ണുകളിലെ വറ്റാത്ത സങ്കടവും സിദ്ധാർത്ഥ് ശ്രദ്ധിച്ചുവെങ്കിലും, ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ അവൾ ഒന്നും തുറന്നുപറയാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ല.
വിവാഹം വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിശ്ചയിച്ചു. കാര്യമായ ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് മാളവികയുടെ കഴുത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് താലി ചാർത്തി. ഇരുപതാം വയസ്സിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് പോലും മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഒരു ഭാര്യയായി. വിവാഹപ്പന്തലിൽ വച്ച് എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും മാളവികയുടെ മനസ്സ് അനാഥത്വവും ഭയവും കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം ഉദരത്തിൽ ചുമന്ന് പ്രസവിച്ച മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ ഇത്രയും ക്രൂരമായി ദ്രോഹിച്ചെങ്കിൽ, തീർത്തും അപരിചിതരായ ഒരു പുതിയ കുടുംബം തന്നെ എങ്ങനെയായിരിക്കും സ്വീകരിക്കുക? അവർ തന്നെ ഒരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെ കാണുമോ? സിദ്ധാർത്ഥ് തന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമോ? ഇത്തരം കറുത്ത ചിന്തകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
## അധ്യായം 3: തണൽവീട്ടിലെ പുതിയ പുലരി
വിവാഹശേഷം മാളവിക സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബവീടായ ‘ശ്രീകൃഷ്ണ വിലാസം’ എന്ന തറവാട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് കയറി. പച്ചപ്പും പ്രകൃതിഭംഗിയും നിറഞ്ഞ വലിയൊരു തറവാട് വീടായിരുന്നു അത്. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ പത്മിനി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ നിലവിളക്കുമായി അവളെ പടിവാതിൽക്കൽ സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ വലിയൊരു മതിൽ അപ്പോഴും ഉയർന്നുതന്നെ നിന്നിരുന്നു. അവർ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ നല്ല കാര്യങ്ങളെയും അവൾ സംശയത്തോടെയും അവിശ്വാസത്തോടെയുമാണ് വീക്ഷിച്ചത്.
ആദ്യത്തെ ദിവസം രാവിലെ മാളവിക വളരെ നേരത്തെ, അതായത് പുലർച്ചെ നാലരയ്ക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് മുറ്റം തൂത്തുവാരി ചായ ഉണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കിൽ അമ്മയുടെ ചീത്തവിളിയും ശാപവചനങ്ങളും കേൾക്കുമായിരുന്നു. ഇവിടെയും ആ നിയമങ്ങളൊക്കെ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന് കരുതി അവൾ വേഗം കുളിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ പത്മിനി ചെറിയൊരു പാട്ടിൽ മുഴുകി ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. അടുക്കളവാതിൽക്കൽ ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങളോടെ നിൽക്കുന്ന മാളവികയെ കണ്ടതും പത്മിനി അത്ഭുതത്തോടെയും സങ്കടത്തോടെയും പറഞ്ഞു, “അയ്യോ മോളേ, നീയെന്താ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്? ഇന്നലത്തെ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കും യാത്രയുടെ ക്ഷീണവുമൊക്കെ കാണുമല്ലോ. പോയി കുറച്ചുനേരം കൂടി കിടന്നുറങ്ങിക്കോ മോളേ.”
എന്നാൽ മാളവിക വിചാരിച്ചത് പത്മിനി തന്റെ മരുമകൾ പദവി പരീക്ഷിക്കുകയാണെന്നാണ്. ‘ഇപ്പോൾ സ്നേഹം നടിക്കും, പിന്നെ ഞാൻ ജോലി ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അഹങ്കാരി എന്ന് പറഞ്ഞ് വഴക്ക് പറയും’—അവൾ മനസ്സിൽ കരുതി.
“ഏയ്, എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല അമ്മേ. ഞാൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ എഴുന്നേൽക്കുന്നതാ. ഞാൻ എന്ത് ജോലിയാ ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി, ഞാൻ ചെയ്തോളാം,” മാളവിക ഭയത്തോടെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു.
“മോളേ, ഇവിടെ നിന്നെക്കൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിക്കാൻ ആരും ബദ്ധപ്പെടുന്നില്ല. നീ ഈ വീടിന്റെ മകളാ. നീ ചെന്ന് സിദ്ധുവിനെ വിളിക്ക്. നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഒന്നിച്ച് ചായ കുടിക്കാം,” പത്മിനി അവളുടെ കവിളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മാളവിക സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അവന് നേരെ ചായക്കപ്പ് നീട്ടി. സിദ്ധാർത്ഥ് ചായ വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത ശേഷം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു, “മാളവികയ്ക്ക് ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? മുഖത്തൊരു സങ്കടവും പേടിയും പോലെ. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം കേട്ടോ.”
“ഇല്ല, എനിക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല,” അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ഭയമായിരുന്നു. ഭർത്താവിനോട് അധികം സംസാരിച്ചാലോ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകിയാലോ അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വരുമോ എന്ന ഭയം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
## അധ്യായം 4: സംശയത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ
ദിവസങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബം മാളവികയെ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെയാണ് നോക്കിയത്. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ ടൗണിൽ പോയി വരുമ്പോഴൊക്കെ മകന് വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പലഹാരങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും മാളവികയ്ക്കായി വാങ്ങി കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു.
“ദാ മോളേ, നിനക്ക് ബേക്കറിയിലെ നെയ്യപ്പം ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണെന്ന് സിദ്ധു പറഞ്ഞു. ഇത് മോൾക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി വാങ്ങിയതാ,” ശേഖരൻ വലിയൊരു കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
മാളവിക അത് വാങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു, ‘ഇതെല്ലാം എന്നെ കയ്യിലെടുക്കാനും പിന്നീട് ജോലി ചെയ്യിക്കാനുമുള്ള തന്ത്രങ്ങളായിരിക്കും. സ്വന്തം ചോരയായ അച്ഛൻ എനിക്കൊരു മിഠായി പോലും വാങ്ങിത്തന്നിട്ടില്ല. അപ്പോഴാണോ ഒരു അന്യമനുഷ്യൻ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്!’ അവൾ അവരുടെ നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തെ കപടതയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന സമയത്ത് മാളവികയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് അബദ്ധത്തിൽ ഒരു വിലകൂടിയ ചില്ലുപാത്രം തറയിൽ വീണു പൊട്ടി. ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അത് തറയിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചു. മാളവികയുടെ ശരീരം ആകെ തണുത്തു വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ വച്ച് ഇങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും അബദ്ധം സംഭവിച്ചാൽ അമ്മ അവളെ ക്രൂരമായി അടിക്കുമായിരുന്നു, അച്ഛൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ആക്രോശിക്കുമായിരുന്നു.
മാളവിക കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ ഇറുക്കിയടച്ചു, വരാൻ പോകുന്ന വലിയ ചീത്തവിളികൾക്കായി മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി കാതോർത്തു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് പത്മിനി അടുക്കളയുടെ മറവിൽ നിന്നും അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിവന്നു. “മോളേ! നിനക്ക് എവിടെയെങ്കിലും മുറിഞ്ഞോ? കൈയിലോ കാലിലോ ചില്ല് കൊണ്ടോ?” പത്മിനി അതീവ പരിഭ്രാന്തിയോടെ മാളവികയുടെ കൈകൾ പിടിച്ച് തിരിച്ചു നോക്കി.
മാളവിക അത്ഭുതത്തോടെയും അവിശ്വാസത്തോടെയും പത്മിനിയെ നോക്കി. “അമ്മ… എന്നെ വഴക്ക് പറയുന്നില്ലേ? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വിലകൂടിയ പാത്രമാണ് ഉടച്ചു കളഞ്ഞത്…”
പത്മിനി അവളുടെ ആകുലത കണ്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അതിനെന്താ മോളേ, പാത്രമല്ലേ പോയത്, അത് നമുക്ക് വേറെ വാങ്ങാം. അതിനേക്കാൾ എത്രയോ വിലയുണ്ട് എന്റെ മോൾക്ക്. നീ മാറി നിൽക്ക്, ചില്ല് കാലിൽ കൊള്ളും. ഞാൻ ഇതൊക്കെ തൂത്തുവാരിക്കോളാം.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ആ സമയത്ത് അവിടെ വരികയും മാളവിക വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ ആശ്വാസത്തോടെ കൈവെക്കുകയും ചെയ്തു. “എന്താ മാളവിക, ഇതിനാണോ നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? സാരമില്ലടോ, മനുഷ്യർക്കാണോ അബദ്ധം പറ്റാത്തത്. നീ പോയി കൈ കഴുകൂ.”
അവരുടെ ആ മാനുഷികമായ പ്രതികരണം മാളവികയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സംശയത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. ‘ഇവർ ഇപ്പോൾ ഞാൻ പുതിയ ആളായത് കൊണ്ട് നല്ലവരായി അഭിനയിക്കുകയാണ്, സിദ്ധാർത്ഥ് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരികെ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ ക്രൂരസ്വഭാവം പുറത്തുവരും’ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
## അധ്യായം 5: പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മനസ്സ്
ചില മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥിന് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരികെ പോകേണ്ട സമയം അടുത്തു. മാളവിക ഉള്ളാലെ ഭയന്നു വിറച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് പോയാൽ അമ്മായിയമ്മയും അമ്മായിയപ്പനും തന്നെ പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുമെന്നും, പഴയതുപോലെ താൻ ഒരു അടിമയാകുമെന്നുമുള്ള ഭയം അവളെ രാത്രികളിൽ ഉറക്കിയില്ല.
യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസം രാവിലെ സിദ്ധാർത്ഥ് മാളവികയെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവളുടെ കൈകളിൽ കുറച്ചു പണവും ഒരു പുതിയ എടിഎം കാർഡും വെച്ചുകൊടുത്തു.
“മാളവിക, ഞാൻ പോയാലും നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അമ്മയോടോ അച്ഛനോടോ പറയണം. അവരോട് പറയാൻ മടിയാണെങ്കിൽ എന്നെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറയണം. നിന്നെ ഞാൻ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരുപാട് നോക്കിയതാ, പക്ഷേ കമ്പനിയുടെ ചില പുതിയ പ്രോജക്റ്റുകളും വിസയുടെ പ്രശ്നങ്ങളും കാരണമാ നടക്കാത്തത്. അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ നിന്നെയും കൂട്ടി ലക്ഷ്വറി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ഞാൻ പോകും,” സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സിദ്ധാർത്ഥ് പോയതിനുശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ മാളവിക അതീവ ജാഗ്രതയോടെയാണ് ജീവിച്ചത്. അവർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തനിക്കിട്ട് ഒരു പണി തരാം എന്ന് അവൾ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് അവൾ വിചാരിച്ചതിന് തികച്ചും വിപരീതമായിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥ് പോയതോടെ പത്മിനിക്ക് മാളവികയോടുള്ള വാത്സല്യം ഇരട്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മകൻ കൂടെയില്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം അവർ മരുമകളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ കണ്ട് സ്നേഹിച്ചാണ് മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാളവികയ്ക്ക് കടുത്ത പനി ബാധിച്ചു. അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ ശീലം കാരണം അവൾ ആരോടും ഒന്നിനും പറഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പനി വന്നാൽ “അഭിനയിക്കുകയാണ്, ജോലി ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള തന്ത്രമാണ്” എന്ന് അമ്മ ശപിക്കുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മാളവിക വരാത്തതുകൊണ്ട് പത്മിനി അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് അന്വേഷിച്ചു ചെന്നു. മാളവികയുടെ ശരീരം തൊട്ടുനോക്കിയ പത്മിനി ഞെട്ടിപ്പോയി. തിളയ്ക്കുന്ന പനി!
“ശേഖരേട്ടാ… വേഗം കാറിന്റെ കീ എടുക്കൂ! മോളുടെ ദേഹം തീ പോലെ തിളയ്ക്കുന്നു!” പത്മിനി ഭയത്തോടെ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
ശേഖരൻ ഓടിവന്ന് മാളവികയെ താങ്ങിയെടുത്തു കാറിലേക്ക് കിടത്തി. അവർ അവളെ ടൗണിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൾട്ടിസ്പെഷ്യാലിറ്റി ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. ഡോക്ടർമാർ അവളെ പരിശോധിച്ച് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ പത്മിനി മാളവികയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നനഞ്ഞ തുണിയിട്ട് പനി കുറയ്ക്കാൻ അവർ പ്രയത്നിച്ചു. ശേഖരൻ പുറത്തുനിന്ന് മരുന്നുകളും മറ്റും വാങ്ങി വലിയ ആകുലതയോടെ ഓടിനടന്നു. മാളവിക പകുതി മയക്കത്തിൽ ആണെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് സ്വന്തം അമ്മയുടെ മുഖം ഓർമ്മവന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് കടുത്ത പനി വന്നപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു: “ഒരു പനി വന്നപ്പോഴേക്കും വലിയ രാജ്ഞിയെപ്പോലെ കിടപ്പായോ? ഇവിടെ ആര് ജോലി ചെയ്യും? പോയി വല്ല ഗുളികയും എടുത്ത് കഴിച്ച് അടുക്കളയിൽ കേറാൻ നോക്ക് പെണ്ണേ.”
പക്ഷേ ഇവിടെ, സ്വന്തം ചോരയല്ലാത്ത ഈ അമ്മ തന്റെ അരികിലിരുന്ന് തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നു. സ്വന്തമല്ലാത്ത ഈ മനുഷ്യർ തനിക്കുവേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മാളവികയുടെ മനസ്സിലെ സംശയത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും വലിയ മതിൽ ആ നിമിഷത്തിൽ തകർന്നു തരിപ്പണമായി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പനി കുറഞ്ഞപ്പോൾ മാളവിക പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. പത്മിനി അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കട്ടിലിൽ തലവെച്ചു കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. ശേഖരൻ അപ്പുറത്തെ ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു.
മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അശ്രുധാര ഒഴുകി. അവൾ പതിയെ പത്മിനിയുടെ കൈകളിൽ അമർത്തി. പത്മിനി പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നു.
“മോളേ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? വേദന വല്ലതുമുണ്ടോ? നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ കഞ്ഞി വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്,” പത്മിനി തുടർച്ചയായി ചോദിച്ചു.
മാളവികയ്ക്ക് അത്രയും നാൾ അടക്കിവെച്ച സങ്കടങ്ങൾ താങ്ങാനായില്ല. അവൾ പത്മിനിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം! ഞാൻ നിങ്ങളെയൊക്കെ ഒരുപാട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. നിങ്ങൾ എന്നെ ദ്രോഹിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ ഒരു ഭാരമായിട്ടാ കണ്ടത്. അതുകൊണ്ട് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാവരും അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു…” അവൾ വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
പത്മിനി അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് കണ്ണീർ തുടച്ചു. “കരയല്ലേ മോളേ… സിദ്ധു ഞങ്ങളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. നിന്റെ വീട്ടിൽ നീ അനുഭവിച്ച സങ്കടങ്ങൾ അവൻ നിന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ വായിച്ചെടുത്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ അവൻ പോകും മുൻപ് എന്നോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞത്, ‘അമ്മേ, മാളവികയ്ക്ക് നമ്മൾ ഒരുപാട് സ്നേഹം കൊടുക്കണം, അവൾ ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെട്ട പെണ്ണാണ്’ എന്ന്. നീ ഞങ്ങളുടെ മരുമകളല്ല മോളേ, ഈ വീടിന്റെ മൂത്ത മകളാണ്.”
ശേഖരനും അരികിലേക്ക് വന്നു. “അതെ മോളേ, ഞങ്ങൾക്ക് പെൺമക്കളില്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം തീർത്തത് നീയല്ലേ. ഇനി നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി സങ്കടക്കണ്ണീർ വീഴാൻ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ മനസ്സിലെ എല്ലാ പഴയ മുറിവുകളെയും പൂർണ്ണമായി ഉണക്കി. അവൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വവും യഥാർത്ഥ സ്നേഹവും എന്താണെന്ന് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.
## അധ്യായം 6: ചിറകുവിരിച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ
മാസങ്ങൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോയി. മാളവിക ഇപ്പോൾ ആ തറവാട്ടു വീട്ടിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമാണ്. അവൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കാനും സന്തോഷിക്കാനും ജീവിക്കാനും പഠിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് ദിവസവും ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവനോട് മണിക്കൂറുകളോളം തന്റെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പ്രണയവും ബഹുമാനവും നാൾക്കുനാൾ കൂടിവന്നു.
ഒരു ദിവസം ശേഖരൻ മാളവികയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് ഒരു കവറും ഫോമും നീട്ടി. “ദാ മോളേ, നിന്റെ ഡിഗ്രി പഠിത്തം മുടങ്ങിപ്പോയതിൽ നിനക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ടെന്ന് സിദ്ധു എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ടൗണിലെ കോളേജിൽ റെഗുലർ ആയിട്ട് തന്നെ ബി.എ ഇംഗ്ലീഷിന് ചേരാനുള്ള അഡ്മിഷൻ ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നീ നാളെ മുതൽ കോളേജിൽ പോകണം. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇവിടെ മുടങ്ങില്ല.”
മാളവികയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. അവൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാല് തൊട്ട് വണങ്ങി കരഞ്ഞു. അവൾ വീണ്ടും പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി, കോളേജിലെ മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനിയായി മാറി.
## അധ്യായം 7: വിപരീത വിധി
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മാളവികയുടെ അച്ഛൻ മാധവൻ പിള്ളയും അമ്മ പാർവ്വതിയും അനിയൻ വിനയും പെട്ടെന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണ വിലാസം തറവാട്ടിലേക്ക് വന്നു. അരുമയായ മകളെ കാണാനല്ല അവർ വന്നത്, മറിച്ച് വിനയ് തുടങ്ങിയ പുതിയ ബിസിനസ്സിൽ വലിയ നഷ്ടം വന്ന് കടക്കെണിയിലായപ്പോൾ പണം കടം ചോദിക്കാനാണ് അവർ വന്നത്.
അവർ ഹാളിലെ വലിയ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ മാളവിക നല്ലൊരു പട്ടുസാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത്, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, അതീവ സുന്ദരിയും ആത്മവിശ്വാസമുള്ളവളുമായി ചായക്കപ്പുകളുമായി അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ പുതിയ തിളക്കവും സന്തോഷവും കണ്ട് പാർവ്വതി അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.
“ഇരിക്കൂ അച്ഛാ, അമ്മേ…” മാളവിക ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
മാധവൻ പിള്ള ശേഖരനോട് പരുങ്ങലോടെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു, “അല്ല ശേഖരൻ നായരേ, മോൻ വിനയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങിയതിൽ വലിയൊരു അമളി പറ്റി. ജപ്തി ഭീഷണിയിലാണ്. ഒരു അഞ്ചുലക്ഷം രൂപ തന്ന് സഹായിക്കാമോ? അടുത്ത വർഷം തന്നെ പലിശ സഹിതം തരാം.”
ശേഖരൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “മാധവൻ പിള്ളേ, ഇപ്പോൾ ഈ വീടിന്റെയും ഞങ്ങളുടെ സമ്പത്തിന്റെയും പൂർണ്ണ ചുമതല മാളവികയ്ക്കാണ്. അവൾ ഒപ്പിട്ടാലേ ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപ പോലും എടുക്കാൻ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ട് എന്റെ മകളോട് ചോദിക്കൂ.”
മാധവൻ പിള്ളയും പാർവ്വതിയും അത്ഭുതത്തോടെയും ലജ്ജയോടെയും മാളവികയെ നോക്കി. തങ്ങൾ ഒരു കാലത്ത് ഭാരമായി കണ്ട് പടിയടച്ച് പിണ്ഡം വെച്ച മകളുടെ മുന്നിൽ ഇന്ന് അവർക്ക് കൈ നീട്ടേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.
മാളവിക തന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ദേഷ്യമോ പ്രതികാരചിന്തയോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം അവരോട് സഹതാപം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
അവൾ അകത്തുപോയി അഞ്ചുലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്ക് ഒപ്പിട്ട് കൊണ്ടുവന്ന് മാധവൻ പിള്ളയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“ദാ അച്ഛാ, ഇത് തിരിച്ചു തരേണ്ടതില്ല. എന്റെ അനിയന് വേണ്ടിയല്ലേ. അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ ഒരു ഭാരമായി കണ്ട് ഇവിടെ ഇറക്കിവിട്ടതുകൊണ്ടാ എനിക്ക് ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഭർത്താവിനെയും കിട്ടിയത്. എനിക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം തന്നതിന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് നന്ദി പറയുന്നു,” മാളവിക അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മാളവികയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവൻ പിള്ളയും പാർവ്വതിയും ലജ്ജയോടെയും പശ്ചാത്താപത്തോടെയും തലതാഴ്ത്തി. തങ്ങൾ ചെയ്ത വലിയ തെറ്റ് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പെൺകുട്ടികൾ ഒരിക്കലും ഒരു കുടുംബത്തിന് ഭാരമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ വലിയ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് അവർ കണ്ണീരോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
## അധ്യായം 8: പുതിയൊരു തുടക്കം
സിദ്ധാർത്ഥ് ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് അവധിക്കെത്തിയ ദിവസം, മാളവിക അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ പൂമുഖത്ത് കാത്തുനിന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. മാളവിക ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“നന്ദി സിദ്ധു… എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്റെ ജീവിതവും സ്നേഹവും സ്വപ്നങ്ങളും തിരികെ തന്നതിന്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇനി നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും വീഴാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല മാളവിക. നീയാണ് എന്റെ ലോകം, എന്റെ പ്രാണൻ.”
തന്റെ പുതിയ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും തണലിൽ, ഭർത്താവിന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി—വിധിയെഴുത്തുകൾ എന്തുതന്നെയായാലും, യഥാർത്ഥ സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യർക്കിടയിലാണ് ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു ഭാരമായി ജനിച്ചവൾ ഇന്ന് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഐശ്വര്യവും ഭാഗ്യവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.