“ഈ വിവാഹത്തിന് എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല..

> *”ഈ വിവാഹത്തിന് എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല.. എന്നെക്കാളും ഇത്രയും പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള ഒരാളെ സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്..”*
>
ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ തകർന്നുവീണത് ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സായിരുന്നു. സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠത്തി ഗംഗയുടെ കല്യാണം മുടങ്ങാതിരിക്കാൻ, അച്ഛൻ തന്നെ ബലിമൃഗത്തെപ്പോലെ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചപ്പോൾ താൻ ധരിച്ചിരുന്ന പച്ച ചുരിദാറിലേക്ക് ഗൗരി ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി. കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന, ഒട്ടും തിളക്കമില്ലാത്ത ആ മഞ്ഞച്ചരടിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീർ വീണുണങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് കാണുന്ന ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കരിഞ്ഞുപോയതിന്റെ വേദന അവളിൽ വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലിരുന്ന് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന ശരണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം വിവാഹം നടന്നതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുഭാഗത്ത് ജ്യേഷ്ഠൻ ശരത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ അപ്രതീക്ഷിത ദുരന്തത്തിന്റെ നിഴലുമുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ഗംഗ ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി അനിയത്തിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്കും വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഗൗരി പതുക്കെ തന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ശരത്തിനെ നോക്കി. പണ്ട് ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സിൽ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ കടുപ്പത്തിൽ നോക്കിയിരുന്ന അതേ ഗൗരവക്കാരനായ സാർ. പക്ഷേ ഇന്ന് ആ മുഖത്ത് ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് അപമാനിതനായ ഒരു പുരുഷന്റെ ശൂന്യതയായിരുന്നു. ഒരു പ്രൊഫസറായ, നാട്ടുകാർ ബഹുമാനിക്കുന്ന ശരത്തിന് ഈ ഗതി വന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ദയയും തോന്നി.
വണ്ടിച്ചെന്ന് നിന്നത് വലിയൊരു തറവാട്ടു വീടിന്റെ മുന്നിലാണ്. ശശീന്ദ്രൻ നായരുടെ പ്രൗഢിയുള്ള വീട്—**’ശ്രാവണം’**.
വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് നിലവിളക്കുമായി നിൽക്കുമ്പോഴും അമ്മ മരതകത്തിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച മരുമകൾ ഉയർന്ന തറവാട്ടിലെ, പണക്കാരിയായ അരുണിമയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ വന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നത് ആഭരണങ്ങളോ നല്ലൊരു പട്ടുസാരിയോ പോലുമില്ലാത്ത, തികച്ചും സാധാരണക്കാരിയായ ഗൗരി.
“കയറി വാ മക്കളെ…” ശശീന്ദ്രൻ നായർ മുന്നോട്ട് വന്ന് വിളക്ക് വാങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റടങ്ങിപ്പോയതിന്റെ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ഗംഗയും ഗൗരിയും വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തുകയറി. വീടിന്റെ വലിയ ഹാളിൽ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നെങ്കിലും ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. അകത്തുകയറിയ ഉടൻ തന്നെ ആരോടും ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാതെ ശരത്ത് മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പടവുകൾ കയറിപ്പോയി. അവൻ നടന്നുപോകുന്നതും നോക്കി മരതകം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമയച്ചു.
“മോൾ വിഷമിക്കേണ്ട… ഇന്ന് നടന്നതൊന്നും പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവനാകില്ല. സമയം എടുക്കും,” ശശീന്ദ്രൻ നായർ ഗൗരിയുടെ അരികിൽ വന്ന് തലയിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ വലിയ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ ആശ്വാസവാക്ക് അതായിരുന്നു.
### വേർപിരിയലിന്റെ രാത്രി
രാത്രിയേറെ വൈകി. കല്യാണവീടിന്റെ തിരക്കുകളെല്ലാം ഒടുങ്ങി. ഗംഗയെ ശരണിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു വലിയ അലങ്കരിച്ച മുറിയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോകുന്ന ചേച്ചിയെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഗൗരി തന്റെ വിധിയെയോർത്തു. ആ സമയത്താണ് മരതകം അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നത്.
“ഗൗരി… നീ ശരത്തിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. മുകളിലെ രണ്ടാമത്തെ മുറിയാണ്. അവന്റെ സ്വഭാവം നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ, പണ്ട് ട്യൂഷൻ പഠിപ്പിച്ച സാറല്ലേ. കൂടുതൽ വാശിയൊന്നും കാണിക്കാതെ ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചോണം. അവൻ പറയുന്നതൊക്കെ അനുസരിക്കണം,” അമ്മയുടെ അതേ ഉപദേശം മരതകത്തിൽ നിന്നും കേട്ടപ്പോൾ ഗൗരിക്ക് കരച്ചിലിനിടയിലും ചിരിയാണ് വന്നത്. തന്റെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ത്യാഗവസ്തു മാത്രമാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ പടവുകൾ കയറി മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. ശരത്തിന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ നൈറ്റ് ലാമ്പ് മാത്രമാണ് കത്തുന്നത്. ജനാലയ്ക്കൽ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, കൈകൾ കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ശരത്ത്. വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടിട്ടും അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. ഗൗരി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കതകിനരികെത്തന്നെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. മിനിറ്റുകൾ സെക്കന്റുകൾ പോലെ കടന്നുപോയി. മുറിയിൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം.
കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശരത്ത് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു അകൽച്ചയായിരുന്നു.
“നിനക്ക് കിടക്കാം… ആ കട്ടിലിൽ കിടന്നോളൂ,” ശരത്തിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിൽ ഒരു അപരിചിതത്വം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“സാറ… ഏട്ടാ…” ഗൗരിക്ക് വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. എന്ത് വിളിക്കണമെന്ന് പോലും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“എന്നെ പഴയതുപോലെ ‘സാറെന്ന്’ വിളിച്ചാൽ മതി. അതായിരിക്കും നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് കൂടുതൽ അനുയോജ്യം,” ശരത്ത് കട്ടിലിനരികിലേക്ക് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ തുടർന്നു:
> “അച്ഛന്റെ വാശിക്ക് വഴങ്ങിയും, നിന്റെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം തകരാതിരിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ താലി കെട്ടിയത്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ലാഭക്കണക്കുകളും എനിക്കറിയാം. ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ മരുമകനെ കിട്ടിയപ്പോൾ പുള്ളിക്ക് സന്തോഷമായിക്കാണും. പക്ഷേ, ഗൗരി… ഒരു ഭാര്യയായി നിന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. നീ എന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും പഠിക്കാൻ വന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയാണ്. നിന്റെ പഠിത്തവും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും ഇവിടെ തടസ്സപ്പെടില്ല, ഒരു നല്ല സുഹൃത്തായി ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. അതിനപ്പുറം എന്നിൽ നിന്നും ഒരു ഭർത്താവിന്റെ അവകാശങ്ങളോ സ്നേഹമോ നീ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.”
>
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ശരത്ത് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു തലയിണയും പുതപ്പുമെടുത്ത് നിലത്തുണ്ടായിരുന്ന പായയിലേക്ക് കിടന്നു. ലൈറ്റ് പൂർണ്ണമായും അണച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
തന്റെ ഭർത്താവ് തൊട്ടടുത്ത് നിലത്തു കിടക്കുമ്പോൾ, ആ വലിയ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ഗൗരി ഇരുട്ടിൽ വിതുമ്പി. ജനാലയിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി. തന്റെ കൗമാരപ്രായം അവസാനിച്ചതും, ഒരു സ്ത്രീയായി മാറിയതും എത്ര പെട്ടെന്നാണ്! സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾ പോലും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ തന്നെ ഈ മനുഷ്യനും അകറ്റി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു.
എങ്കിലും, ആ ദേഷ്യത്തിനിടയിലും തന്നോട് മോശമായി പെരുമാറാത്ത ശരത്തിന്റെ പക്വതയോർത്ത് അവൾക്ക് നേരിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. കരഞ്ഞു തളർന്ന്, എപ്പോഴോ അവൾ ആ വലിയ കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. അവളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ രാത്രി അങ്ങനെ ഇരുളിൽ ഒടുങ്ങി.

കല്യാണപ്പന്തലിൽ നിന്ന് വരന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര കനത്ത മൗനത്തിന്റേതായിരുന്നു. കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അരുണിമയുടെ വാക്കുകൾ ഗൗരിയുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ഈ विवाहത്തിന് എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല.. എന്നെക്കാളും ഇത്രയും പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള ഒരാളെ സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്..”
ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ തകർന്നുവീണത് ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സായിരുന്നു. സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠത്തി ഗംഗയുടെ കല്യാണം മുടങ്ങാതിരിക്കാൻ, അച്ഛൻ തന്നെ ബലിമൃഗത്തെപ്പോലെ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചപ്പോൾ താൻ ധരിച്ചിരുന്ന പച്ച ചുരിദാറിലേക്ക് ഗൗരി ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി. കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന, ഒട്ടും തിളക്കമില്ലാത്ത ആ മഞ്ഞച്ചരടിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീർ വീണുണങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ विवाहത്തെക്കുറിച്ച് കാണുന്ന ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കരിഞ്ഞുപോയതിന്റെ വേദന അവളിൽ വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലിരുന്ന് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന ശരണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം विवाहം നടന്നതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറുഭാഗത്ത് ജ്യേഷ്ഠൻ ശരത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ അപ്രതീക്ഷിത ദുരന്തത്തിന്റെ നിഴലുമുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ഗംഗ ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി അനിയത്തിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്കും വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഗൗരി പതുക്കെ തന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ശരത്തിനെ നോക്കി. പണ്ട് ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സിൽ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ കടുപ്പത്തിൽ നോക്കിയിരുന്ന അതേ ഗൗരവക്കാരനായ സാർ. പക്ഷേ ഇന്ന് ആ മുഖത്ത് ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് അപമാനിതനായ ഒരു പുരുഷന്റെ ശൂന്യതയായിരുന്നു. ഒരു പ്രൊഫസറായ, നാട്ടുകാർ ബഹുമാനിക്കുന്ന ശരത്തിന് ഈ ഗതി വന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം ചെറിയൊരു ദയയും തോന്നി.
വണ്ടിച്ചെന്ന് നിന്നത് വലിയൊരു തറവാട്ടു വീടിയുടെ മുന്നിലാണ്. ശശീന്ദ്രൻ നായരുടെ പ്രൗഢിയുള്ള വീട്—’ശ്രാവണം’. വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് നിലവിളക്കുമായി നിൽക്കുമ്പോഴും അമ്മ മരതകത്തിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പ്രതീക്ഷിച്ച മരുമകൾ ഉയർന്ന തറവാട്ടിലെ, പണക്കാരിയായ അരുണിമയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ വന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നത് ആഭരണങ്ങളോ നല്ലൊരു പട്ടുസാരിയോ പോലുമില്ലാത്ത, തികച്ചും സാധാരണക്കാരിയായ ഗൗരി.
“കയറി വാ മക്കളെ…” ശശീന്ദ്രൻ നായർ മുന്നോട്ട് വന്ന് വിളക്ക് വാങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റടങ്ങിപ്പോയതിന്റെ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ഗംഗയും ഗൗരിയും വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തുകയറി. വീടിന്റെ വലിയ ഹാളിൽ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നെങ്കിലും ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. അകത്തുകയറിയ ഉടൻ തന്നെ ആരോടും ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാതെ ശരത്ത് മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പടവുകൾ കയറിപ്പോയി. അവൻ നടന്നുപോകുന്നതും നോക്കി മരതകം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമയച്ചു.
“മോൾ വിഷമിക്കേണ്ട… ഇന്ന് നടന്നതൊന്നും പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവനാകില്ല. സമയം എടുക്കും,” ശശീന്ദ്രൻ നായർ ഗൗരിയുടെ അരികിൽ വന്ന് തലയിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ വലിയ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ ആശ്വാസവാക്ക് അതായിരുന്നു.
രാത്രിയേറെ വൈകി. കല്യാണവീടിന്റെ തിരക്കുകളെല്ലാം ഒടുങ്ങി. ഗംഗയെ ശരണിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു വലിയ അലങ്കരിച്ച മുറിയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോകുന്ന ചേച്ചിയെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഗൗരി തന്റെ വിധിയെയോർത്തു. ആ സമയത്താണ് മരതകം അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നത്.
“ഗൗരി… നീ ശരത്തിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. മുകളിലെ രണ്ടാമത്തെ മുറിയാണ്. അവന്റെ സ്വഭാവം നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ, പണ്ട് ട്യൂഷൻ പഠിപ്പിച്ച സാറല്ലേ. കൂടുതൽ വാശിയൊന്നും കാണിക്കാതെ ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചോണം. അവൻ പറയുന്നതൊക്കെ അനുസരിക്കണം,” അമ്മയുടെ അതേ ഉപദേശം മരതകത്തിൽ നിന്നും കേട്ടപ്പോൾ ഗൗരിക്ക് കരച്ചിലിനിടയിലും ചിരിയാണ് വന്നത്. തന്റെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ത്യാഗവസ്തു മാത്രമാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ പടവുകൾ കയറി മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. ശരത്തിന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ നൈറ്റ് ലാമ്പ് മാത്രമാണ് കത്തുന്നത്. ജനാലയ്ക്കൽ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, കൈകൾ കെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ശരത്ത്. വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടിട്ടും അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. ഗൗരി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കതകിനരികെത്തന്നെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. മിനിറ്റുകൾ സെക്കന്റുകൾ പോലെ കടന്നുപോയി. മുറിയിൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം.
കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശരത്ത് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു അകൽച്ചയായിരുന്നു.
“നിനക്ക് കിടക്കാം… ആ കട്ടിലിൽ കിടന്നോളൂ,” ശരത്തിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിൽ ഒരു അപരിചിതത്വം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“സാറ… ഏട്ടാ…” ഗൗരിക്ക് വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. എന്ത് വിളിക്കണമെന്ന് പോലും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“എന്നെ പഴയതുപോലെ ‘സാറെന്ന്’ വിളിച്ചാൽ മതി. അതായിരിക്കും നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് കൂടുതൽ അനുയോജ്യം,” ശരത്ത് കട്ടിലിനരികിലേക്ക് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അച്ഛന്റെ വാശിക്ക് വഴങ്ങിയും, നിന്റെ ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം തകരാതിരിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ താലി കെട്ടിയത്. നിന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ ലാഭക്കണക്കുകളും എനിക്കറിയാം. ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ മരുമകനെ കിട്ടിയപ്പോൾ പുള്ളിക്ക് സന്തോഷമായിക്കാണും. പക്ഷേ, ഗൗരി… ഒരു ഭാര്യയായി നിന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. നീ എന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും പഠിക്കാൻ വന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയാണ്. നിന്റെ പഠിത്തവും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും ഇവിടെ തടസ്സപ്പെടില്ല, ഒരു നല്ല സുഹൃത്തായി ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. അതിനപ്പുറം എന്നിൽ നിന്നും ഒരു ഭർത്താവിന്റെ അവകാശങ്ങളോ സ്നേഹമോ നീ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ശരത്ത് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു തലയിണയും പുതപ്പുമെടുത്ത് നിലത്തുണ്ടായിരുന്ന പായയിലേക്ക് കിടന്നു. ലൈറ്റ് പൂർണ്ണമായും അണച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
തന്റെ ഭർത്താവ് തൊട്ടടുത്ത് നിലത്തു കിടക്കുമ്പോൾ, ആ വലിയ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ഗൗരി ഇരുട്ടിൽ വിതുമ്പി. ജനാലയിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി. തന്റെ കൗമാരപ്രായം അവസാനിച്ചതും, ഒരു സ്ത്രീയായി മാറിയതും എത്ര പെട്ടെന്നാണ്! സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾ പോലും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ തന്നെ ഈ മനുഷ്യനും അകറ്റി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ ദേഷ്യത്തിനിടയിലും തന്നോട് മോശമായി പെരുമാറാത്ത ശരത്തിന്റെ പക്വതയോർത്ത് അവൾക്ക് നേരിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. കരഞ്ഞു തളർന്ന്, എപ്പോഴോ അവൾ ആ വലിയ കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. അവളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ രാത്രി അങ്ങനെ ഇരുളിൽ ഒടുങ്ങി.
കല്യാണപ്പന്തലിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിവെച്ച ആ അനാർഭാട നാടകം ഒരു രാത്രികൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നേരം വെളുത്തപ്പോൾ ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ വെളിച്ചമാണ് ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വീണത്. അപരിചിതമായ ആ വലിയ മുറിയിൽ താൻ മാത്രമാണുള്ളതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്ക് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റും നോക്കി. നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന പായയും പുതപ്പും മടക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരത്ത് എപ്പോഴോ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. കൈത്തണ്ടയിലെ കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കവും കഴുത്തിലെ ആ മഞ്ഞച്ചരടും താൻ ഒരു വിവാഹിതയാണെന്ന സത്യം അവളെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അവൾ വേഗം കുളി കഴിഞ്ഞ്, തലമുടി തോർത്തി, തലേദിവസം ഇട്ടിരുന്ന അതേ പച്ച ചുരിദാർ തന്നെയാണ് വീണ്ടും ധരിച്ചത്. കയ്യിൽ മാറ്റിയുടുക്കാൻ വേറെ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് നേരെ ഇങ്ങോട്ട് പോരേണ്ടി വന്നതിനാൽ വീട്ടിൽ നിന്ന് വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും എടുക്കാൻ ആരും ഓർമ്മിച്ചിരുന്നില്ല. പതുക്കെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. പൂമുഖത്തും ഹാളിലും തലേദിവസത്തെ തിരക്കുകളൊന്നുമില്ലാതെ വീട് ശാന്തമായിരുന്നു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഗൗരി അങ്ങോട്ട് ചെന്നത്. അവിടെ വലിയൊരു സാരിയുടുത്ത്, കഴുത്തിലും കയ്യിലും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ് അമ്മ മരതകത്തെ സഹായിക്കുകയായിരുന്നു ഗംഗ. പുതിയ മണവാട്ടിയുടെ ലക്ഷണമൊത്ത സന്തോഷം ഗംഗയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഗൗരിയെ കണ്ടതും മരതകത്തിന്റെ മുഖത്തെ പ്രസന്നത പതുക്കെ മങ്ങി.
“നീയെന്താ ഗൗരി ഒരു ചുരിദാറും ഇട്ടുകൊണ്ട്? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ പിറ്റേന്നാണോ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത്? നിന്റെ വീട്ടുകാർ നിനക്ക് സാരിയൊന്നും തന്നില്ലേ?” മരതകത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ… അത് പെട്ടെന്ന് കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്ന് വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല,” ഗംഗ അനിയത്തിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
“എന്തായാലും ഇനി ഇങ്ങനെയൊന്നും നടന്നാൽ പോരാ. ശരത്ത് ഒരു കോളേജ് പ്രൊഫസറാണ്. അവന്റെ കൂടെ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ആളുകൾ എന്തുപറയും? ശ്രാവണത്തിലെ മൂത്ത മരുമകൾ ഒരു പച്ച ചുരിദാറും ഇട്ട് ഒരൊറ്റ തരി പൊന്നുമില്ലാതെ നടക്കുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാരെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കരുത്,” മരതകം പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു.
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ഗൗരിയുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു. താൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ ആഗ്രഹിച്ചതല്ലെന്നും, തന്നെ നിർബന്ധിച്ച് കൊണ്ടുവന്നതാണെന്നും ആരോടാണ് പറയുക? അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലെ ജോലികളിൽ ഗംഗയെ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ശരത്ത് ചായ കുടിക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നത്. വെള്ള കുർത്തയും മുണ്ടുമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം. അവനെ കണ്ടതും ഗൗരി പതുക്കെ മാറിനിന്നു. ഗംഗയാണ് അവന് ചായ പകർന്നു നൽകിയത്. ചായ ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങി ശരത്ത് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾക്ക് നേരെ ഒരു നോട്ടം പോലും അവൻ എറിഞ്ഞില്ല.
“അച്ഛാ, ഞാൻ ഇന്ന് കോളേജിൽ പോകുന്നുണ്ട്. ചില പ്രധാനപ്പെട്ട റെക്കോർഡുകൾ സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാനുണ്ട്,” പൂമുഖത്തിരുന്ന ശശീന്ദ്രൻ നായരോട് ശരത്ത് പറയുന്നത് ഗൗരി കേട്ടു.
“ഇന്നാണോ മോനെ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു ദിവസം പോലുമായില്ല. ആളുകളൊക്കെ വീട്ടിലേക്ക് വരാനുള്ളതാണ്,” ശശീന്ദ്രൻ നായർ വിഷമത്തോടെ മകനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് അവിടെ ചില ക്ലാസ്സുകൾ തീർക്കാനുണ്ട് അച്ഛാ. ലീവ് എടുക്കാൻ പറ്റില്ല,” ആരോടും കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ ശരത്ത് ബൈക്കിന്റെ കീയും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. തന്നെ ഈ വീട്ടിൽ തനിച്ചാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തിട്ടാണ് അവൻ പോകുന്നത്.
മരതകം അകത്തേക്ക് വന്ന് ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ ഒരു പട്ടുസാരി കൊടുത്തു. “ഇത് എന്റെ ഒരു പുതിയ സാരിയാണ്. തൽക്കാലം നീ ഇത് ഉടുക്ക്. നിന്റെ അച്ഛനെ വിളിച്ച് വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം എത്തിക്കാൻ പറ.”
അവൾ ആ സാരിയുമായി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. സാരിയുടുക്കാൻ അവൾക്ക് അത്ര പരിചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് സാരി നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ ബെൽ ചെയ്തത്. നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛനാണ്. നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.
“മോളെ ഗൗരി… അവിടെ എങ്ങനെയുണ്ട്? ശരത്തിന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ അല്ലേ? ശമ്പളത്തിന്റെ കാര്യമൊക്കെ നീ പതുക്കെ ചോദിച്ചറിയണം. നിന്റെ അനിയന് ബാംഗ്ലൂരിൽ പഠിക്കാൻ കുറച്ചു പൈസയുടെ ആവശ്യമുണ്ട്. ശരത്തിനോട് ചോദിച്ചാൽ തരാതിരിക്കില്ല,” അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഗൗരിക്ക് അറപ്പാണ് തോന്നിയത്. സ്വന്തം മകളുടെ ജീവിതം തകർന്നതിലല്ല, മരുമകന്റെ കാശിലാണ് അച്ഛന്റെ കണ്ണ്.
“എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലച്ഛാ… എന്നെ ഇനി നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കരുത്. എനിക്ക് ഇവിടെ ഒരു ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനം പോലുമില്ല,” കരച്ചിലടക്കാനാവാതെ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
കണ്ണീരൊഴുക്കി കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഗംഗ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ഗൗരിയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് ഗംഗയുടെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു. അവൾ അനിയത്തിയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഗൗരി… ശരത്ത് ഏട്ടൻ നിന്നോട് രാത്രി എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചോ?”
“ഇല്ല ചേച്ചി… സാറിന് എന്നെ ഒരു ഭാര്യയായി കാണാൻ പറ്റില്ലത്രേ. എന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ എന്ന് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ അരുണിമയോടുള്ള ദേഷ്യവും വിഷമവുമാണ്,” ഗൗരി ഗംഗയുടെ തോളിലേക്ക് ചായ്ഞ്ഞു കരഞ്ഞു.
“നീ വിഷമിക്കണ്ട ഗൗരി… ശരത്ത് ഏട്ടൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്. പണ്ട് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ആ ഗൗരവം മാത്രമേ ഇപ്പോഴും ഉള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലെ മുറിവ് ഉണങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കണം,” ഗംഗ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ, ആ മുറിവ് എത്രത്തോളം ആഴമുള്ളതാണെന്നും, തന്നെ ഒരു ബാധ്യതയായിട്ടാണ് ശരത്ത് കാണുന്നതെന്നും ഗൗരിക്ക് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. അപരിചിതമായ ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഇടനാഴികളിലൂടെ അവൾ ഒരു നിഴലുപോലെ നടന്നു നീങ്ങി. വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങൾ തനിക്ക് സമ്മാനിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് ഒരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഗൗരിയും ശരത്തും ഒരേ മുറിയിലെ രണ്ട് അപരിചിതരെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞു. വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ അവർ സാധാരണ ദമ്പതികളെപ്പോലെ നടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, മരതകത്തിന് എന്തൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശരത്ത് രാത്രിയിൽ താഴെ പായ വിരിച്ചു കിടക്കുന്നത് അവർ ഒരിക്കൽ ജനാലയിലൂടെ കണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും മകന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് അവർ ചോദിക്കാൻ മുതിർന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ശരത്ത് കോളേജിൽ നിന്നും വന്നപ്പോൾ ഭാവം വളരെ മോശമായിരുന്നു. കോളേജിൽ അരുണിമയുടെ കല്യാണം മുടങ്ങിയതിനെക്കുറിച്ചും, പകരം പഠിപ്പിച്ച കുട്ടിയെത്തന്നെ കെട്ടിയതിനെക്കുറിച്ചും ചില സഹപ്രവർത്തകർ പരിഹസിച്ചു സംസാരിച്ചതായിരുന്നു അവന്റെ ദേഷ്യത്തിന് കാരണം. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ അവന്റെ ആത്മാഭിമാനം മുറിപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവൻ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ഗൗരി അവനുള്ള കാപ്പിയുമായി ചെന്നപ്പോൾ അവൻ ജനാലയ്ക്കൽ ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ കാപ്പി മേശപ്പുറത്ത് വെക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ശരത്ത് തിരിഞ്ഞ് അത് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. ഗ്ലാസ്സ് നിലത്തു വീണു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്താ ഇവിടെ കാര്യം? എന്തിനാ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇങ്ങനെ കയറിവന്നത്? നിന്റെ അച്ഛന്റെ കാശുകൂടിയായപ്പോൾ നീയും അതിന് കൂട്ടുനിന്നു അല്ലേ? നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്റെ സ്വസ്ഥതയാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്!” ശരത്ത് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യമായാണ് ശരത്ത് തനിക്ക് നേരെ ഇത്രയും ശബ്ദമുയർത്തുന്നത്. പണ്ട് ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സിൽ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ വഴക്ക് പറയുന്ന സാറിനെയല്ല അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്, മറിച്ച് ഒരു പുരുഷന്റെ തകർന്ന അഹങ്കാരമായിരുന്നു അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നത്.
“ഞാൻ… ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വന്നതല്ല സാറേ… അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്…” ഗൗരി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലത്തിരുന്ന് പൊട്ടിയ ഗ്ലാസിന്റെ കഷ്ണങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് പെറുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതിനിടയിൽ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള ചില്ലുകഷണം അവളുടെ വിരലിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങി. ചോര തിളച്ചു വരുന്നത് കണ്ടതും ശരത്തിന്റെ ദേഷ്യം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. അവൻ വേഗം അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്ന് ആ കൈ ബലമായി കയ്യിലെടുത്തു.
“നോക്കട്ടെ… ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ നീയെന്തിനാ ഇത് പെറുക്കാൻ നിന്നത്? മാറി നിൽക്കാൻ അറിയില്ലേ നിനക്ക്?” ശരത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, പണ്ടത്തെ ആ അധ്യാപകന്റെ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വേഗം ഡ്രോയറിൽ നിന്നും ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സ് എടുത്ത് അവളുടെ വിരലിൽ മരുന്ന് വെച്ച് കെട്ടിക്കൊടുത്തു. ശരത്തിന്റെ വിരലുകൾ തന്റെ കയ്യിൽ തൊട്ടപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള വെറുപ്പല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വിധിയോടുള്ള അമർഷമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“സോറി ഗൗരി… ഞാൻ നിന്നോട് അങ്ങനെ പെരുമാറാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല, സാഹചര്യം അങ്ങനെയായിപ്പോയി,” ശരത്ത് തല താഴ്ത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“സാരമില്ല സാറേ… എനിക്ക് സാറിനോട് ദേഷ്യമില്ല. എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും മാത്രമേ വിഷമമുള്ളൂ,” ഗൗരി പതുക്കെ വിരൽ തിരിച്ചു വാങ്ങി പറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ മൗനത്തിന് കാഠിന്യം കുറവായിരുന്നു. ശരത്ത് അന്ന് നിലത്ത് പായ വിരിച്ചപ്പോൾ ഗൗരി പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “സാറിന് കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൂടെ? ഞാൻ നിലത്ത് കിടന്നോളാം.”
“വേണ്ട ഗൗരി… നീ അവിടെ കിടന്നാൽ മതി. ഒരു പെണ്ണിനെ നിലത്ത് കിടത്തിയിട്ട് കട്ടിലിൽ കിടക്കാൻ മാത്രം തറയല്ല ഞാൻ,” ശരത്തിന്റെ ആ മറുപടിയിൽ ഗൗരി ആദ്യമായി ഒരു ഭർത്താവിന്റെ തണൽ അറിഞ്ഞു. അവരുടെ ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകി തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗൗരിയും ശരത്തും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഒരു അധ്യാപകനും വിദ്യാർത്ഥിയും തമ്മിലുള്ള ബഹുമാനവും പക്വതയും പതുക്കെ രൂപപ്പെട്ടു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരി തന്റെ ഡിഗ്രി അവസാന വർഷ പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. അവളുടെ പഠന കാര്യങ്ങളിൽ ശരത്ത് പ്രത്യേക താല്പര്യമെടുത്തു. അവൾക്ക് ആവശ്യമായ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി നൽകിയതും, കഠിനമായ പാഠഭാഗങ്ങൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തതും ശരത്തായിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് അവൻ പൂർണ്ണമായും ആ പഴയ അധ്യാപകനായി മാറി. ഗൗരി മിടുക്കിയായി പഠിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന്റെ കനത്ത മുഖത്ത് പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ശരണിനും ഗംഗയ്ക്കുമൊപ്പം പുറത്തുപോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ശശീന്ദ്രൻ നായർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഒന്നിച്ച് പുറത്തുപോയാൽ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിലെ അകൽച്ച കുറയുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും അച്ഛന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ശരത്തിന് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ഗൗരി ഒരു ലളിതമായ ചുരിദാറണിഞ്ഞ് അവർക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി. നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ ഫാമിലി റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഇരുന്ന് അവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി അരുണിമയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരും അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
ശരത്തിനെ കണ്ടതും അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ കൂട്ടുകാരോട് എന്തോ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നേരെ അവരുടെ ടേബിളിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ശരണിന്റെയും ഗംഗയുടെയും മുഖം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു.
“ഓ… പ്രൊഫസർ ശരത്ത്! കല്യാണപ്പന്തലിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ വലിയ സങ്കടത്തിലായിരുന്നു എന്ന് കേട്ടു. പക്ഷേ, പകരം കൊള്ളാവുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ കിട്ടിയല്ലോ. കണ്ടിട്ട് ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയുടെ ലുക്കുണ്ടല്ലോ… ഇതിനെയാണോ സാർ കല്യാണം കഴിച്ചത്? എന്റെ അത്രയും നിലവാരം വരില്ലെങ്കിലും തൽക്കാലം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം അല്ലേ?” അരുണിമയുടെ വാക്കുകൾ മൂർച്ചയുള്ളതും അപമാനിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.
ശരത്തിന്റെ മുഖം വിളറിവെളുത്തു. ദേഷ്യവും നാണക്കേടും കൊണ്ട് അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ആഞ്ഞതും ഗൗരി മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ശരത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. അവൾ സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അരുണിമയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ധീരമായി നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അതെ… പ്രായവ്യത്യാസമോ പണമോ നോക്കി മനുഷ്യരെ അളക്കുന്ന ആളല്ല ശരത്ത് സാർ. പക്വതയുള്ള ഒരു പുരുഷന്റെ സംരക്ഷണവും സ്നേഹവും എന്താണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. അല്ലാതെ, വിവാഹപ്പന്തലിൽ വച്ച് സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെയും വരാൻ പോകുന്ന കുടുംബത്തെയും ഒരുപോലെ അപമാനിക്കുന്ന സംസ്കാരശൂന്യത എനിക്കില്ല. സാറിനെപ്പോലെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് സാറിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിർഭാഗ്യമാണ്, എന്നാൽ അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൗഭാഗ്യവും.” ഗൗരിയുടെ ഉറച്ച വാക്കുകൾ കേട്ട് റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റു കുടുംബങ്ങൾ അരുണിമയെ നോക്കി മുറുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. നാണക്കേട് കൊണ്ട് അരുണിമയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും വേഗം നടന്നുപോയി.
ശരൺ സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഗൗരിയെ നോക്കി കൈയടിച്ചു. ഗംഗയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ ശരത്ത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗൗരിയെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ തകർന്ന ആത്മാഭിമാനത്തെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വീണുപോകാതെ കാത്തുരക്ഷിക്കാൻ ഈ ചെറിയ പെൺകുട്ടി കാണിച്ച ആർജ്ജവം അവന്റെ ഉള്ളിലെ മഞ്ഞുപർവ്വതത്തെ പൂർണ്ണമായും അലിയിച്ചുകളഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ശരത്ത് മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. ഗൗരി പതിവുപോലെ മേശപ്പുറത്ത് വിളക്കുവെച്ച് പഠിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
“ഗൗരി… ഇന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് നീ പറഞ്ഞത്…” ശരത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
“ഞാൻ സത്യമാണ് സാറേ പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് സാറിനെ ഭർത്താവായി കിട്ടിയതിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു സങ്കടവുമില്ല. സാർ തരുന്ന ഈ ബഹുമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരിയ്ക്കലും കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഒരു ഭാര്യയായി എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ സാറിന് സമയമെടുക്കുമായിരിക്കും, പക്ഷേ എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു ശത്രുവായി കാണരുതേ…” ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
ശരത്ത് ആദ്യമായി ഗൗരിയുടെ ഇരു കൈകളും തന്റെ കയ്യിലെടുത്തു. അവൾ വിറയലോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം കൂടി വേണം ഗൗരി… പൂർണ്ണമായും നിന്റേത് മാത്രമാകാൻ, എന്റെ മനസ്സിലെ മുറിവുകൾ മാറ്റാൻ. പക്ഷേ, ഒന്നുറപ്പാണ്… നീ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നീ എന്റെ തണലിലാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ ഗൗരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതം സമ്മാനിക്കുന്നതായിരുന്നു. ശരത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ ആദ്യമായി തനിക്കായുള്ള ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കം കണ്ടുതുടങ്ങി.

മാസങ്ങൾ പിന്നെയും കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ഗൗരിയുടെ ഡിഗ്രി ഫൈനൽ ഇയർ പരീക്ഷയുടെ ഫലം വന്ന ദിവസം ശ്രാവണം തറവാട്ടിൽ വലിയൊരു ആഘോഷ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. കോളേജിൽ വെച്ച് ശരത്ത് തന്നെയാണ് ഗൗരിക്ക് ഒന്നാം റാങ്ക് ഉണ്ടെന്ന വിവരം ഫോണിലൂടെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചത്. വാർത്ത കേട്ടതും ശശീന്ദ്രൻ നായർ സദ്യയ്ക്കുള്ള വട്ടങ്ങൾ കൂട്ടാൻ പറഞ്ഞു. ഗംഗ ഓടിവന്ന് അനിയത്തിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ശരത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവന്റെ കയ്യിൽ വലിയൊരു കവറുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ നേരെ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്ന് ഗൗരിയെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. മുറിയിലെത്തിയ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് അവൻ ആ കവർ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഗൗരി അത് തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ മനോഹരമായ ഒരു പച്ച പട്ടുസാരിയും, തിളങ്ങുന്ന ഒരു സ്വർണ്ണ മാലയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്… അന്ന് കല്യാണദിവസം ഒരു തരി പൊന്നുമില്ലാതെ, സാധാരണ പച്ച ചുരിദാറിൽ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന നിന്നെ എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അന്ന് തരാൻ കഴിയാതെ പോയത് ഇന്ന് എന്റെ സ്വന്തം സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്ന് നിനക്ക് വാങ്ങിത്തരണമെന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു,” ശരത്ത് സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.
അതേസമയം താഴെ പൂമുഖത്ത് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി വിനയനും ഭാര്യയും വന്നിറങ്ങി. മകളുടെ വിജയമറിഞ്ഞ് വന്നതാണെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അവരുടെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. സലൂണിൽ ചായ കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ വിനയൻ ശരത്തിനോട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.
“അല്ല ശരത്ത്… മോളുടെ റിസൾട്ട് ഒക്കെ അറിഞ്ഞു, സന്തോഷം. പിന്നെ ഞാൻ വന്നത്… നമ്മുടെ മോന് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു ജോലി ഒപ്പിച്ചു കൊടുക്കണം. നിനക്ക് വലിയ വലിയ ആളുകളുമായി നല്ല പിടിപാടൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ. ഒരു രണ്ടു ലക്ഷം രൂപ അഡ്വാൻസ് കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ റെഡിയാണ്. നീ അതൊന്ന് ശരിയാക്കി തരണം.”
വിനയന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശശീന്ദ്രൻ നായർ അനിഷ്ടത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു. ശരത്ത് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, മുകളിൽ നിന്ന് പുതിയ പട്ടുസാരിയും അണിഞ്ഞ് ഗൗരി താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ ശരത്ത് നൽകിയ മാല തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുന്നിൽ വന്ന് നേരെ നിവർന്നു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“അച്ഛാ… എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു വർഷമായി. ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നോ, എനിക്ക് കഴിക്കാൻ ഭരണമുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഒരൊറ്റ തവണ പോലും അച്ഛനോ അമ്മയോ ഈ പടി കടന്നു വന്നിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ അനിയന്റെ ആവശ്യത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം സ്വാർത്ഥതയോടെ ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്. ശരത്ത് സാർ കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ച് പ്രൊഫസറായ ആളാണ്, അല്ലാതെ കൈക്കൂലി കൊടുത്ത് ജോലി വാങ്ങി കൊടുക്കുന്ന ബ്രോക്കറല്ല. സ്വന്തം കഴിവിനനുസരിച്ച് ജോലി വാങ്ങാൻ അനിയനോട് പറയു,” ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒട്ടും ദാക്ഷിണ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മകളുടെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് വിനയനും ഭാര്യയും അന്തംവിട്ടുപോയി. “നീ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാൻ വളർന്നോടി?” അമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്റെ മകൾ പറഞ്ഞതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല. അന്ന് കല്യാണപ്പന്തലിൽ വെച്ച് ഈ കുഞ്ഞിനെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോൾ തീർന്നതാണ് നിങ്ങളുടെ അവകാശം. ഇനി എന്തെങ്കിലും ആവശ്യവുമായി ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്,” ശശീന്ദ്രൻ നായർ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞതോടെ വിനയനും ഭാര്യയും നാണംകെട്ട് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി.
അവർ പോയതിന് ശേഷം ഗൗരിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി കട്ടിലിനരികിലിരുന്ന് കരഞ്ഞു. ശരത്ത് പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് വന്ന് വാതിലടച്ചു. അവൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ആ തല തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“വിഷമിക്കേണ്ട ഗൗരി… നിന്റെ ആത്മാഭിമാനമാണ് ഇന്ന് ജയിച്ചത്. നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല, നിനക്ക് ഞാനുണ്ട്,” ശരത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി, മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണയ്ക്കാൻ നേരം ശരത്ത് പതിവുപോലെ നിലത്ത് പായ വിരിച്ചില്ല. അവൻ കട്ടിലിൽ ഗൗരിയുടെ തൊട്ടരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി.
“ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു അകലവുമില്ല ഗൗരി… നീ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമല്ല, എന്റെ ഭാര്യയാണ്… എന്റെ ജീവനാണ്,” ശരത്ത് പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന മഞ്ഞച്ചരടിലെ താലിയിലേക്ക് അവന്റെ വിരലുകൾ തഴുകി നീങ്ങി.
ഒരു വർഷം മുൻപ് കണ്ണുനീരോടെ കതിർമണ്ഡപത്തിൽ ഇരുന്ന ഗൗരി ഇന്ന് പൂർണ്ണവതിയായ ഒരു സ്ത്രീയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛൻ ബലി നൽകിയ അവളുടെ ജീവിതം, ശരത്ത് എന്ന മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹത്തിലൂടെയും കരുതലിലൂടെയും ഒരു വസന്തമായി പുനർജനിക്കുകയായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണയുമ്പോൾ, അവിടെ മൗനത്തിന് പകരമായി പ്രണയത്തിന്റെ പുതുമഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.