മുരളിയുടെ വിളി

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് വിടപറഞ്ഞുപോയ ബാല്യകാല സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ നമ്പറിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന ആ കോൾ കാണുമ്പോൾ രമ്യയുടെ നെഞ്ചൊന്നു പിടഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തുവെച്ചപ്പോൾ അപ്പുറത്ത് നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു. വീണ്ടും ഭയത്തോടെ “ഹലോ” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. താൻ മുരളിയുടെ ഭാര്യ ഹേമയാണെന്നും കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെന്നും അവർ അറിയിച്ചു. വികാരഭരിതമായ ആ ഓർമ്മകളിൽ മനസ്സു തളർന്നെങ്കിലും, രമ്യ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് സമ്മതം മൂളി. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരുമിച്ച് നടന്ന, സൈക്കിളിന് പിന്നിലിരുത്തി നാടൊട്ടുക്കും ചുറ്റിക്കണ്ട തന്റെ പഴയ മുരളിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരമ്പിയെത്തി.

ഒന്നും പരസ്പരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ ഉള്ളിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ ആദ്യ പ്രണയം വാക്കുകൾക്കതീതമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ബന്ധത്തെ പാടേ പിഴുതെറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഒരു ദിവസം മുരളിയും അമ്മയും ആ നാട്ടിൽ നിന്നും ആരെയും അറിയിക്കാതെ എങ്ങോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷരാവുകയായിരുന്നു.
പിന്നീട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് മംഗലാപുരത്തു വെച്ച് രമ്യ മുരളിയെ വീണ്ടും കാണുന്നത്. അന്ന് രണ്ടുപേരും മുപ്പതുകളിലെത്തിയിരുന്നു; രമ്യ വിവാഹിതയായി കുടുംബസമേതം ജീവിക്കുമ്പോൾ, അമ്മയുടെ വേർപാടിനുശേഷം മുരളി അവിടെയൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട് തനിച്ചു കഴിയുകയായിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഡൽഹിയിലെ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവർ തമ്മിൽ അധികം സംസാരിക്കാനായില്ല.

നാല് വർഷം മുൻപ് മുരളി മരണപ്പെട്ടു എന്ന വിവരമറിഞ്ഞപ്പോഴും, അവനെ ജീവനോടെ മനസ്സിൽ നിലനിർത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ട് അവസാനമായി ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പോലും രമ്യ പോയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഭാര്യ മംഗലാപുരത്തെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് വിടാതെ വിളിക്കുമ്പോൾ, രമ്യയ്ക്ക് അത് നിരസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവിടെയെത്തുമ്പോൾ വൃത്തിഹീനമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ രോഗാതുരയായി ഇരിക്കുന്ന ഹേമയെയും, നിലത്തു കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാല് വയസ്സുകാരി മകളെയും കണ്ട രമ്യയുടെ മനസ്സ് അലിഞ്ഞു. മുരളി മരിച്ച അതേ ദിവസം തന്നെയാണ് ആ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചതെന്നും, അവൻ പുനർജനിച്ചതാണെന്ന് കരുതിയാണ് താൻ ജീവിക്കുന്നതെന്നും ഹേമ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു.

ധനസഹായത്തിനായിരിക്കും തങ്ങളെ വിളിച്ചതെന്ന് കരുതി രമ്യ ബാഗിൽ നിന്നും പണമെടുത്തു നൽകിയെങ്കിലും, ഹേമ അത് സ്നേഹപൂർവ്വം നിരസിച്ചു. പണത്തിനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ എണ്ണപ്പെട്ട ദിനങ്ങൾ അവസാനിക്കും മുൻപ് കൈമാറേണ്ട വലിയൊരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്താനാണ് രമ്യയെ വിളിച്ചതെന്ന് ഹേമ വ്യക്തമാക്കി. മുരളിയും അമ്മയും പണ്ട് ആ നാടുവിട്ടു പോകാൻ കാരണം, രമ്യയുടെ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് മുരളിയുടെയും അച്ഛൻ എന്ന ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. സ്വന്തം ചോരയാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു വാത്സല്യവും നൽകാതെ, പാവപ്പെട്ട തന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതം തകർത്ത അച്ഛനോട് ആ ചോദ്യം ചോദിക്കണമെന്ന് മുരളി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ഹേമ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ രമ്യ തരിച്ചുപോയി. താൻ മരിച്ചാൽ അനാഥയാകുന്ന കുഞ്ഞിന് ഈ ലോകത്ത് രമ്യയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ലെന്ന സങ്കടവും ഹേമ പങ്കുവെച്ചു.

ഈ വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ തകർന്നുപോയ രമ്യ, ഹേമയെ ചികിത്സിച്ചു രക്ഷിക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും എത്തിയെങ്കിലും, അപ്പോഴേക്കും ഹേമ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയിരുന്നു. ഒടുവിൽ, മുരളിയുടെ അതേ ചുരുണ്ട മുടിയും കുസൃതിക്കണ്ണുകളുമുള്ള ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടടക്കിപ്പിടിച്ച്, അവളുടെ ഭാവി ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് രമ്യ തിരികെ മടങ്ങി.
തന്നിരിക്കുന്ന കഥയുടെ പ്രധാന സാരവും കഥാതന്തുവും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്, അതിൽ പുതിയ തീമുകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തി കൂടുതൽ വിപുലമായി താഴെ നൽകുന്നു. ഒരു വെബ്സൈറ്റിൽ പരസ്യങ്ങൾ (Ads) കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ പാകത്തിൽ കൃത്യമായി 8 ദീർഘമായ പാരഗ്രാഫുകളായി (Paragraphs) ഈ കഥ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു:
മഴ അവശേഷിപ്പിച്ച ഓർമ്മകൾ
നാല് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞുപോയ തന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഫോൺ നമ്പറിൽ നിന്നും ഡിസ്‌പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ ആ കാൾ കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു.

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് അവൾ ആ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തത്. ഭയവും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ “ഹലോ” എന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും അപ്പുറത്ത് കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ പോലെ നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു. ഉള്ളം കൈകൾ ഭയം കൊണ്ട് വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ ഹലോ എന്ന് വിളിച്ചു. ഈ സമയം അപ്പുറത്തുനിന്നും വളരെ ക്ഷീണിതമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു; “ആരാണ്… ഞാൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാര്യയാണ്, എന്റെ പേര് മാളവിക”. അവൻ വിവാഹിതനായി എന്ന് മുന്നേ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ മരണവാർത്ത മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് അനന്യ അറിയുന്നത്. അന്ന് അവനെ അവസാനമായി ഒരുനോക്ക് കാണാൻ പോകാനുള്ള മനഃശക്തി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കൈയിലുള്ള എന്തും പകുത്തു നൽകുന്ന, പാടവരമ്പിലൂടെയും ഗ്രാമവീഥികളിലൂടെയും ഒപ്പം നടക്കുന്ന പഴയ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏതൊരു പെൺകുട്ടിയെയും പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലും ആദ്യ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ പൂമ്പൊടികൾ വീണുകിടന്നിരുന്നു,

അത് തന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരനായ അവനോട് തന്നെയായിരുന്നു. പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും അവർക്കിടയിലെ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയാൻ ഭാഷയുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ദിവസത്തിനിടയിൽ ആർക്കും കാരണം വെളിപ്പെടുത്താതെ സിദ്ധാർത്ഥും അവന്റെ അമ്മയും ആ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി പടിയിറങ്ങിപ്പോയത്.
അവന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള കാണാമറയത്തുപോകലുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അനന്യയ്ക്ക് വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട പോരാട്ടം തന്നെ നടത്തേണ്ടി വന്നു. പഠനമെല്ലാം പൂർത്തിയാക്കി പല നഗരങ്ങളിലായി ജോലി ചെയ്തുവരുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ്, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ബംഗളൂരുവിൽ വെച്ച് അനന്യ അപ്രതീക്ഷിതമായി സിദ്ധാർത്ഥിനെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ഒരു തിരക്കേറിയ കോഫി ഷോപ്പിൽ വെച്ച് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “അനന്യാ…” എന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ച് അവൻ ഓടിയെത്തുമ്പോൾ ഇരുവർക്കും പ്രായം മുപ്പതിനോടടുത്തിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അനന്യ വിവാഹിതയും ഒരു കുട്ടിയുടെ അമ്മയുമായി മാറിയിരുന്നു. അവിടെയൊരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന മാളവിക എന്ന പെൺകുട്ടിയെ താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും ഉടൻതന്നെ വിവാഹമുണ്ടാകുമെന്നും സിദ്ധാർത്ഥ് അവളോട് പറഞ്ഞു.

അമ്മയുടെ വേർപാടിനുശേഷം ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവിതം അനുഭവിക്കുന്ന ശൂന്യതയെക്കുറിച്ചും അവൻ പങ്കുവെച്ചു. പിന്നീട് ജോലിയുടെ ഭാഗമായി അനന്യയ്ക്ക് മുംബൈയിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. തുടർന്നുള്ള പത്ത് വർഷങ്ങൾ ജോലി, കുടുംബം, കുട്ടികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ എന്നിവയുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് അവൾ ആണ്ടുപോയി. ഇതിനിടയിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ മാത്രമാണ് അവൻ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചത്. എന്നാൽ നാല് വർഷം മുൻപ് അവൻ ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോഴും ആ സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് വിസമ്മതിച്ചു. മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ അവൻ ഇന്നും ജീവനോടെയല്ലേ ഉള്ളത്, ആ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മതി എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു അവൾ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ ഫോൺ കോൾ വന്നപ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ തന്നെയായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി ആശിച്ചുപോയി.

“എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ?” എന്ന മാളവികയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ അനന്യ ഒരുനിമിഷം പതറി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഭാര്യയെ നേരിട്ടൊന്ന് കാണുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ ആ കൂടിക്കാഴ്ച എങ്ങനെയാകുമെന്ന ആശങ്ക അവളിലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒടുവിൽ കാണാമെന്ന് സമ്മതിച്ച്, അവൾ ബംഗളൂരുവിലെ ആ വിലാസത്തിലേക്ക് യാത്രതിരിച്ചു. നഗരത്തിന്റെ ഒരു കോണിലുള്ള ചെറിയ വീടിന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, അവിടെ വീശിയടിച്ച സായാഹ്നക്കാറ്റിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഗന്ധം തന്റെ ചുറ്റും പടരുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വാതിലിൽ മൃദുവായി മുട്ടി കാത്തുനിന്നപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും “അകത്തേക്ക് വരൂ” എന്ന് ക്ഷീണിതമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്നു അകത്തുകയറിയ അനന്യ കണ്ടത് തികച്ചും വൃത്തിഹീനവും അലങ്കോലവുമായ ഒരു മുറിയായിരുന്നു. അവിടെയൊരു പഴയ കസേരയിൽ വളരെയധികം തളർന്ന അവസ്ഥയിൽ ഒരു യുവതി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അനന്യയെ കണ്ടതും അവർ ഒരല്പം ആശ്വാസത്തോടെ, പരിചിത ഭാവത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. “ചേട്ടൻ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചും നിങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തെക്കുറിച്ചും എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു” എന്ന് അവർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അപ്പോഴാണ് തറയിലിരുന്ന് കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് കളിക്കുന്ന ആറ് വയസ്സുകാരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അനന്യ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
“സിദ്ധാർത്ഥേട്ടൻ മരിച്ച അതേ ദിവസമാണ് ഇവൾ ഈ ലോകത്തേക്ക് വന്നത്. ദൈവമെനിക്ക് നൽകിയ എന്റെ സിദ്ധാർത്ഥേട്ടന്റെ പുനർജ്ജന്മമാണ് ഇവളെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു,” മാളവികയുടെ വാക്കുകളിൽ കണ്ണീർ തങ്ങിനിന്നു. ആരുമില്ലാതിരുന്ന തനിക്ക് ഒരു ജീവിതവും തണലും നൽകിയത് സിദ്ധാർത്ഥാണെന്നും, എന്നാൽ സന്തോഷകരമായ ഒരു കുടുംബജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ വിധിയനുവദിച്ചില്ലെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. രോഗബാധിതയായ ആ സ്ത്രീയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ദയനീയമായ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ, തന്നോട് വല്ല ധനസഹായവും അഭ്യർത്ഥിക്കാനായിരിക്കും വിളിച്ചതെന്ന് അനന്യ കരുതി. അവർ ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ സഹായിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ അനന്യ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് തുറന്ന് പണം പുറത്തെടുത്തു.

എന്നാൽ മാളവിക വേദനനിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് തടഞ്ഞു. “സിദ്ധാർത്ഥേട്ടൻ പറഞ്ഞത് എത്രയോ ശരിയാണ്, നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു സഹായിക്കുന്ന നല്ലൊരു മനസ്സുള്ളവളാണ്. ഞാൻ പണം ചോദിക്കുന്നതിന് മുന്നേ തന്നെ ഇത് നീട്ടിയ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന് നന്ദി, പക്ഷെ പണത്തിനു വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ നിങ്ങളെ ഇവിടെവരെ വരുത്തിയത്,” മാളവിക പറഞ്ഞു.
അമ്പരപ്പോടെ “പിന്നെന്തിനാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്?” എന്ന് ചോദ്യഭാവത്തിൽ നോക്കിയ അനന്യയോട് മാളവിക ആ ക്രൂരമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. “എന്റെ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു, മാരകമായ രോഗം എന്നെ കീഴടക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ മരിക്കുമ്പോൾ ഈ ഭൂമിയിൽ അനാഥയായി മാറുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് മറ്റാരുമില്ല. അവളും എന്നെപ്പോലെ തനിച്ചാകും. നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകണമെന്നും, അവിടെയൊരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങണമെന്നും സിദ്ധാർത്ഥേട്ടന് വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞു ജനിച്ചതിന് ശേഷം എല്ലാവരെയും കൂട്ടി നാട്ടിലേക്ക് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും വിധി അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല,”

മാളവികയുടെ വാക്കുകൾ അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു തളർച്ചയുണ്ടാക്കി. അവരുടെ ഈ അവസ്ഥയിൽ തനിക്ക് എന്താണ് ചെയ്യാനാവുക എന്നാലോചിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മാളവിക അടുത്ത വിഷയം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
“അന്ന് സിദ്ധാർത്ഥേട്ടനും അമ്മയും പെട്ടെന്ന് ആ നാടുവിട്ടു പോകാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് നിങ്ങളോട് എപ്പോഴെങ്കിലും തുറന്നു പറയണമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു,” മാളവിക തുടർന്നപ്പോൾ അനന്യ കണ്ണ് ചിമ്മാതെ അവളെ നോക്കി. “നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് സിദ്ധാർത്ഥേട്ടന്റെയും അച്ഛൻ എന്ന സത്യം യാദൃശ്ചികമായി അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്, അമ്മയെയും കൂട്ടി ആ നാട്ടിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി പോകാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചത്. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനം തകർക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് അവൻ ആ സത്യം ആരോടും പറയാതെ മനസ്സിലൊതുക്കിയത്,”

മാളവികയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് അനന്യ ആകെ തരിച്ചുപോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ വിവാഹിതയായിരുന്നില്ല എന്നതും, ആ ഗ്രാമത്തിൽ കൂലിപ്പണിയെടുത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ആ പാവം സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചുള്ള നാട്ടുകാരുടെ അപവാദങ്ങളും അവൾ ഓർത്തു. അവർ പോയതോടെ ആ ചെറിയ വീട് കാടുകയറി നശിച്ച് ഒടുവിൽ നിലംപതിക്കുകയും, ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും ആ കുടുംബം മറഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
“സിദ്ധാർത്ഥേട്ടന് ഈ സത്യങ്ങളെല്ലാം നിങ്ങളോട് നേരിട്ട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ കൂടെ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഇതൊന്നും അറിയാതെ പോകരുത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പില്ലേ?” എന്ന് മാളവിക ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഉള്ളിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന വികാരങ്ങളോടെ “ഉണ്ട്” എന്ന് അനന്യ മറുപടി നൽകി. “ഒരുവട്ടമെങ്കിലും ആ അച്ഛനോട് ചോദിക്കണം, എന്തിനായിരുന്നു ഒരു പാവം സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം തകർത്തതെന്ന്? സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്ന മകനാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒന്നുപോലും സ്നേഹിക്കാതിരുന്നതെന്ന്?

അത് മാത്രം നിങ്ങൾ സിദ്ധാർത്ഥേട്ടന് വേണ്ടി ആ അച്ഛനോട് ചോദിക്കണം,” മാളവികയുടെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ എന്ത് ഉത്തരം പറയണമെന്നറിയാതെ അനന്യ ആകെ തകർന്നുപോയി. യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങിയ അനന്യയ്ക്ക് അന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മനസ്സ് നിറയെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓർമ്മകളും അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നതുകൊണ്ട് അവൾ അടുത്തുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുത്തു തങ്ങി.
എത്ര പണം മുടക്കിയായാലും മാളവികയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കണമെന്നും, ആ ചെറിയ കുഞ്ഞിന് അമ്മയുടെ തണൽ നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കേണ്ടത് തന്റെ ചുമതലയാണെന്നും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പുതിയ പ്രതീക്ഷകളോടെ വീണ്ടും ആ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന അനന്യയെ കാത്തിരുന്നത് വിധി ഒരുക്കിയ മറ്റൊരു ദുരന്തമായിരുന്നു.

അനന്യ എത്തുന്നതിന് ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ മാളവിക മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ നിന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, തറയിലിരുന്ന് കരയുന്ന ആ കൊച്ചുമകളെ അവൾ നെഞ്ചോടടക്കിപ്പിടിച്ചു. തിരികെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അനന്യയുടെ കൈപിടിച്ച് ആ കുഞ്ഞുമുണ്ടായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അതേ ചുരുണ്ട മുടിയും കുസൃതിക്കണ്ണുകളുമുള്ള ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, ഒടുവിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സ്നേഹോപഹാരമാണ് ഇതെന്ന് കരുതി അനന്യയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു.

കൂടുതൽ ജീവിതകഥകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം.