വിധി എഴുതിയ കണക്കുപുസ്തകം

“വർഷങ്ങളോളം ഒരുത്തിയെയും കൂടെക്കൂട്ടി നാടുമുഴുക്കെ നടന്നിട്ട്, ഇപ്പോൾ അവളെക്കാൾ വലിയ പണക്കാരിയായ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ പഴയവളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു ഇവളെ സ്വീകരിക്കുന്നു… ഇതിൽ എന്താണ് ഇത്ര വലിയ തെറ്റുള്ളത് മകനേ? സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാവിക്കും വളർച്ചയ്ക്കും ഏതാണോ ഏറ്റവും മികച്ചത്,

അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്നത് ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെയും സ്വാഭാവികമായ അവകാശമല്ലേ, ഇതിൽ എവിടെയാണ് ചതിയും വഞ്ചനയും വരുന്നത്?” മുഖത്ത് കൃത്രിമമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തിവെച്ച് വത്സല തന്റെ മകൻ ദേവാനന്ദനോട് ന്യായീകരണം ചോദിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം അമ്മയുടെ തരംതാണ ചിന്താഗതിയും പണത്തോടുള്ള ആർത്തിയും കണ്ട് മിഴിച്ചുനിൽക്കാനേ മകൾ ദിയയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഭൗതികമായ സമ്പത്തിനോടും ആർഭാടത്തോടുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ അതിരറ്റ ആർത്തി ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ധാർമ്മികതയെയും സ്നേഹബന്ധങ്ങളെയും ഇത്രത്തോളം തരംതാഴ്ത്തുമോ എന്ന് ദിയ തന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ബലം നൽകിക്കൊണ്ട് ദേവാനന്ദൻ തികഞ്ഞ ഭാവഭേദമില്ലാതെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ചെയ്തതിൽ ഒരു തെറ്റും ഉള്ളതായി എനിക്കും തോന്നുന്നില്ല അമ്മേ. സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ ഒന്നിച്ചു യാത്ര പോകുന്നതും സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതും സ്വാഭാവികമല്ലേ? അതിലുപരി ഞാൻ അനന്യയെ നിർബന്ധിച്ച് എന്റെ കൂടെ ഒരിടത്തേക്കും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയതല്ല, ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വന്നതാണ്,

അത്രമാത്രം.” താൻ ആർക്കും ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സഹോദരന്റെ വാക്കുകളിലെ അഹങ്കാരവും വഞ്ചനയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിയയ്ക്ക്, അവൻ്റെ നേർക്ക് ഒരേസമയം അറപ്പും അനുകമ്പയും ദേഷ്യവും തോന്നി. എന്നാൽ അതിനേക്കാളേറെ അവളിൽ വിദ്വേഷം നിറച്ചത്, ഇത്തിരി പണത്തിന്റെയും സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും പേരിൽ തന്റെ മകളുടെ അത്രപോലും പ്രായമില്ലാത്ത അനന്യയെന്ന പാവം പെൺകുട്ടിയെ വഞ്ചിക്കാൻ മകന് എല്ലാവിധ പിന്തുണയും നൽകുന്ന സ്വന്തം അമ്മ വത്സലയോടായിരുന്നു.
“ഇതുതന്നെയാണ് മകനേ ഞാനും നിന്നോട് കുറച്ചുനേരമായി പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, നീ ആരോടും ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഒരുത്തിയെ സ്നേഹിച്ച് കൂടെ കൊണ്ടുനടന്നു എന്നത് സത്യമാണെങ്കിലും, നീ അവളോട് മോശമായി പെരുമാറുകയോ അവളുടെ അന്തസ്സിന് കോട്ടം വരുത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ,” വത്സല മകനെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “അതുമാത്രമല്ല, നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നടത്തിയ യാത്രകളിലെയും മറ്റും ചെലവുകൾ മുഴുവൻ നീ തന്നെയല്ലേ വഹിച്ചത്?

ആ വകയിൽ പോലും ആ പെൺകുട്ടിക്ക് സാമ്പത്തികമായി ഒരു രൂപയുടെ നഷ്ടവും നീ വരുത്തിയിട്ടില്ല. കുറച്ചുകൂടി പ്രായോഗികമായി ചിന്തിച്ചാൽ, കോളേജ് കാലത്ത് നല്ല സൗഹൃദം പുലർത്തിയിരുന്ന രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ ഒഴിവുസമയങ്ങളിൽ ബൈക്കെടുത്ത് ദൂരസ്ഥലങ്ങളിൽ പോയി കുറച്ചു സമയം ആസ്വദിച്ചു വന്നു, പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബന്ധത്തിന്റെ അധ്യായവും അവിടെ അവസാനിച്ചു; അത്രയേ ഉള്ളൂ ഇതും. ഇതിനപ്പുറം ഒരു പ്രാധാന്യവും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾക്ക് നമ്മൾ ജീവിതത്തിൽ നൽകേണ്ടതില്ല.” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവാനന്ദൻ വത്സലയെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ശരിയാണ് അമ്മേ, അനന്യ കോളേജ് പഠനകാലത്തെ എന്റെ ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരി മാത്രമായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അവളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല, അത് അത്രതന്നെ.” മകന്റെ മറുപടി കേട്ട് സംതൃപ്തയായ വത്സല അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നെറ്റിയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിച്ചു.

തുടർന്ന് വത്സല തന്റെ ഭാവി പദ്ധതികളെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിച്ചു: “ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്നും ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനും സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതനിലയിൽ ജീവിക്കാനും ദൈവം എല്ലാവർക്കും ഒരു അവസരം നൽകും. അങ്ങനെ അപൂർവ്വമായി മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ഒരു വലിയ അവസരമാണ് ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തിനിൽക്കുന്നത്. അനന്യയെ നിന്റെ കഴിഞ്ഞകാലത്തെ ഒരു ഓർമ്മയായി മാത്രം കരുതി, വ്യവസായ പ്രമുഖനായ മേനോന്റെ ഒരേയൊരു മകൾ തനിഷ്കയെ നീ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ പിന്നെ പഴയ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് നമുക്ക് ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടി വരില്ല. തനിഷ്ക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ കോടികളുടെ സ്വത്തിന് ഒറ്റ അവകാശിയാണ്; നമ്മുടെ ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും അവളുടെ അച്ഛൻ ഈ വിവാഹാലോചനയുമായി ഇങ്ങോട്ട് വന്നതും. വന്ന ലക്ഷ്മിയെ സ്വന്തം അജ്ഞത കൊണ്ട് തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കരുത് നമ്മൾ.”

അമ്മയുടെയും സഹോദരന്റെയും കുതന്ത്രങ്ങളും അത്യാഗ്രഹവും കേട്ട് ഇനി മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച ദിയ ദേഷ്യത്തോടെ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു: “അമ്മ ഈ എന്തൊക്കെ അസംബന്ധങ്ങളാണ് പറയുന്നത്? ഏട്ടനും അനന്യയും തമ്മിൽ വർഷങ്ങളായി വലിയ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു എന്നും അവർ ഒരുമിച്ച് ഒട്ടനേകം യാത്രകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നുമെല്ലാം കൃത്യമായി അറിയാവുന്നവളാണ് തനിഷ്ക. ഞാനും അവളും അനന്യയും ഒരേ കോളേജിൽ ഒരേ ക്ലാസിൽ പഠിച്ചവരാണ് എന്നത് അമ്മ മറക്കരുത്. ഇത് തനിഷ്കയ്ക്ക് പ്രണയമൊന്നുമല്ല, പണ്ടും കോളേജിൽ വെച്ച് അനന്യയോടുള്ള അസൂയയും വാശിയും തീർക്കാൻ അവൾ ചെയ്തു കൂട്ടിയ വികൃതികൾ ഏട്ടനും അറിയാവുന്നതല്ലേ? അമ്മയുടെ ഈ അത്യാഗ്രഹം കണ്ട് കയ്യിലുള്ള നിധിയെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് കരിക്കട്ട തേടിപ്പോകരുത് ഏട്ടാ. തനിഷ്ക അതീവ അഹങ്കാരിയും കുതന്ത്രശാലിയുമാണ്, ഏട്ടന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യയായ പെൺകുട്ടി അത് അനന്യ മാത്രമാണ്. അവളെപ്പോലെ ഗുണവതിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഏട്ടന് ഇനി ഒരിക്കലും ഭാര്യയായി കിട്ടില്ല.” മകളുടെ എതിർപ്പ് കേട്ട് കോപാകുലയായ വത്സല വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ദിയയ്ക്ക് നേരെ അടുത്തെത്തി നിർദയം ആക്രോശിച്ചു:

“വാ അടയ്ക്കടി അമംഗളം പറയുന്നവളേ! നിന്നോട് ആരെങ്കിലും ഇവിടെ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചോ? കുടുംബത്തിന്റെ നല്ല കാലം വരുന്നത് കണ്ട് പൊറുക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ നീ ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടുന്നത്?” എന്നാൽ അമ്മയുടെ ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങാതെ ദിയ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി: “അമ്മേ, കുറച്ച് പണത്തോടും ആർഭാടത്തോടുമുള്ള ആർത്തി കാരണം അമ്മ നശിപ്പിക്കുന്നത് ഏട്ടന്റെ ജീവിതമാണ്, അത് ഓർക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും!”
തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് ഒട്ടും പിന്നോട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ വത്സല മകൾക്ക് അന്ത്യശാസനം നൽകി: “ഞാൻ ഒന്നും ആരോടും മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല. അനന്യയും നിന്റെ ഏട്ടനും തമ്മിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് തനിഷ്ക ഇവനെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ തയ്യാറായത്, അല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ആരും അവളോട് കള്ളം പറഞ്ഞ് വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെ നിനക്കെന്താണ് ഇത്ര അസഹിഷ്ണുത? അനന്യയല്ല നിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ്,

ദേ ഇവനാണ്! ഇവന്റെ ജീവിതം രക്ഷപ്പെട്ട് ഉയർന്ന നിലയിൽ എത്തിയാലേ നാളെ നിനക്കും നല്ലൊരു കുടുംബത്തിലേക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു പോകാൻ കഴിയൂ, അത് നീ എപ്പോഴും ഓർക്കുന്നത് நல்லது.” അമ്മയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് കാര്യമായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ദിയ അവസാന പ്രതീക്ഷയോടെ ദേവാനന്ദന് നേരെ തിരിഞ്ഞു: “ഏട്ടാ… ദയവുചെയ്ത് ഒന്നുകൂടി ആലോചിക്ക്. ഏട്ടനെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന അനന്യയെപ്പോലെയല്ല തനിഷ്ക, അത് ഓർക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. തനിഷ്ക നിന്നെ…” എന്നാൽ ദിയയെ പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ ദേവാനന്ദൻ അവളെ കടുപ്പത്തിൽ തടഞ്ഞു: “മതി നിർത്ത് ദിയ! ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്, അത് ആർക്കൊപ്പം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ അവകാശം എനിക്കുണ്ട്. പിന്നെ നീ ഈ പറയുന്ന അനന്യയും തനിഷ്കയും എനിക്ക് ഒരുപോലെയാണ്, രണ്ടുപേരും പെണ്ണുങ്ങൾ,

അതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ തലയിട്ട് നിന്റെ സമയം കളയാതെ നീ നിന്റെ പണിനോക്ക്. അഞ്ചുപൈസയ്ക്ക് വകയില്ലാത്തവളുടെ വക്കാലത്തും പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേക്കുന്നു!”
സഹോദരന്റെ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ച നിമിഷം ദിയയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലേ പ്രകാശിച്ചു അണഞ്ഞു. ആ വീട്ടിൽ നടന്ന ദാരുണമായ എല്ലാ സംഭാഷണങ്ങളും ദിയയുടെ ഫോൺ കോളിലൂടെ തത്സമയം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അനന്യ ഫോൺ കോൾ വിച്ഛേദിച്ചതായിരുന്നു അത്. കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി തന്റെ ജീവനും ശ്വാസവുമായി മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവന് താൻ വെറുമൊരു ഒന്നുമല്ലാത്തവളായിരുന്നു എന്ന കഠിനമായ തിരിച്ചറിവിൽ അനന്യയുടെ മനസ്സ് ഒന്നു തകർന്നുപോയെങ്കിലും, അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ സ്വയം വീണ്ടെടുത്തു.

യാതൊരു ന്യായമായ കാരണവുമില്ലാതെ കോളേജ് കാലം തൊട്ടേ തന്നോട് എല്ലാ കാര്യത്തിലും അസൂയയോടെ മത്സരബുദ്ധി കാണിച്ചിരുന്നവളായിരുന്നു തനിഷ്ക. പണത്തിന്റെയും സ്വാധീനത്തിന്റെയും ബലത്തിൽ പലപ്പോഴും തനിക്കുമേൽ താത്കാലിക വിജയം നേടാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഒടുവിൽ താൻ പ്രാണനായി കരുതിയ പ്രണയത്തെപ്പോലും സ്വന്തം പണക്കൊതി കാണിച്ച് തട്ടിയെടുത്ത് വിജയിച്ചു എന്ന് തനിഷ്ക കരുതുന്നുണ്ടാകാം. ദേവാനന്ദനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന ചിന്തയിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ ആഞ്ഞുവെങ്കിലും, പണം കണ്ടാൽ സ്വന്തം നിലപാടും സ്നേഹവും മാറ്റുന്ന, ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്ത ഒരു വഞ്ചകന് വേണ്ടി ഇനി ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും പൊഴിക്കില്ലെന്ന് അനന്യ ആ നിമിഷം തന്നെ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച കല്യാണമണ്ഡപത്തിൽ വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ പുരോഗമിക്കുകയായിരുന്നു. വിലകൂടിയ പട്ടുസാരിയിൽ സർവ്വാഭരണവിഭൂഷിതയായി, മുഖത്ത് അമിതമായ മേക്കപ്പും അണിഞ്ഞ് ദേവാനന്ദന്റെ അടുത്ത് താലികെട്ടാനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, തനിഷ്ക താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അവന് മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന രീതിയിൽ ചോദിച്ചു: “ദേവാനന്ദൻ അനന്യയെ നമ്മുടെ കല്യാണത്തിന് ക്ഷണിച്ചില്ലേ?” പെട്ടെന്ന് തനിഷ്കയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ചോദ്യവും അവളുടെ ഭാവവും കണ്ട് ദേവാനന്ദൻ ഒന്നു ഞെട്ടി. വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചതിന് ശേഷം ഇതാദ്യമായാണ് അവൻ തനിഷ്കയെ നേരിട്ട് കാണുന്നത്. അതിനുമുമ്പുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളും സംസാരങ്ങളുമെല്ലാം എന്തൊക്കെയോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് തടഞ്ഞത് അവന്റെ അമ്മ വത്സല തന്നെയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കണ്ണുമടച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന ശീലമുള്ള ദേവാനന്ദൻ അതിന് പിന്നിലെ കുതന്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാതെ തനിഷ്കയെ തനിയെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചതുമില്ല.

എന്നാൽ, തന്നെ തീവ്രമായി പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഒരു വധുവിന്റെ യാതൊരു ഭാവവുമല്ല തന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന തനിഷ്കയ്ക്കുള്ളതെന്ന് ദേവാനന്ദൻ അമ്പരപ്പോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന് പകരം എന്തോ വലിയ പ്രതികാരം നേടിയെടുത്ത ഒരു ക്രൂരമായ ഭാവമായിരുന്നു അവളുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.
“ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ ദേവാനന്ദൻ, താൻ അനന്യയെ നമ്മുടെ വിവാഹച്ചടങ്ങിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചില്ലേ? തന്റെ അമ്മയോട് ഞാൻ എത്രയോ തവണ പ്രത്യേകം ഓർമ്മിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞയച്ചതാണ് അവളെ തീർച്ചയായും വിളിക്കണമെന്ന്. താൻ അവൾക്ക് ക്ഷണക്കത്ത് കൊടുത്തോ ഇല്ലയോ? നീ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടുന്നത് അവൾ ഇവിടെ നേരിട്ട് വന്നു കാണണം,

എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ കല്യാണം നടക്കൂ!” വാശിയും ദേഷ്യവും അഹങ്കാരവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന തനിഷ്കയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കാര്യമറിയാതെ ദേവാനന്ദൻ മിഴിച്ചുനോക്കി. “നീ ഇത് എന്തൊക്കെയാണ് തനിഷ്ക പറയുന്നത്? നമ്മുടെ വിവാഹവും അനന്യയുമായി എന്താണ് ബന്ധം?” മനസ്സിൽ ഉയർന്ന നിരവധി സംശയങ്ങളോടെ അവൻ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും കല്യാണമണ്ഡപമാണെന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ തനിഷ്ക വികൃതമായി പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചു: “നമ്മുടെ വിവാഹവും അനന്യയും തമ്മിൽ എന്ത ബന്ധമെന്നോ? അപ്പോൾ ഇതൊന്നും നിന്റെ അമ്മ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടേയില്ലേ! അവളോടുള്ള എന്റെ കടുത്ത പ്രതികാരമാണ് ഈ വിവാഹം! അന്ന് കോളേജിൽ വെച്ച് നീ കാണാൻ നല്ല ലുക്കാണെന്ന് ഞാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞതിന്, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിലിട്ട് അവളെന്നെ ചീത്തവിളിച്ചു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.

അവളുടെ ആണുങ്ങളെ നോക്കി കമന്റടിച്ചാൽ എന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമെന്ന് വിരൽ ചൂണ്ടി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയവളാണ് അവൾ! ആ അവളുടെ ആണിനെ അവളിൽ നിന്ന് ഞാൻ പണമെറിഞ്ഞ് തട്ടിയെടുക്കുമ്പോൾ, അത് കണ്ട് അവൾ നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയണം! ഇതെല്ലാം ആദ്യമേ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞതാണല്ലോ, അവർ ഇതൊന്നും നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ?”
തനിഷ്കയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ കേട്ട് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ ദേവാനന്ദന് തോന്നി. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അവസാന പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു: “അപ്പോൾ… നിനക്ക് എന്നോടുള്ള പ്രണയം കൊണ്ടല്ലേ നീ വാശി പിടിച്ച് ഈ കല്യാണം നടത്തുന്നത്?” അതിന് മറുപടിയായി തനിഷ്ക വീണ്ടും ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “പ്രണയമോ! എനിക്ക് നിന്നോടോ? വട്ടാണോ തനിക്ക്! നാടുമുഴുക്കെ അവളുമായി ചുറ്റിനടന്ന നിന്നോട് എനിക്ക് പ്രണയം തോന്നാൻ ഞാൻ വിഡ്ഢിയാണോ? ഇതെന്റെ വാശി മാത്രമാണ്, അനന്യയോടുള്ള പ്രതികാരം!

അതിൽ ഞാൻ ജയിക്കണമെങ്കിൽ ആ അനന്യ ഇവിടെ ഉണ്ടായേ പറ്റൂ. എന്തു ചെയ്തിട്ടായാലും അവളെ ഇവിടെ എത്തിക്കണം, ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളാരും എന്നെ അറിയില്ല!” വെറിപിടിച്ചതുപോലെ അലറുന്ന തനിഷ്കയെ കണ്ട് ഭയന്ന ദേവാനന്ദന്റെ കണ്ണുകൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അമ്മയായ വത്സലയെ തിരഞ്ഞു. “അമ്മേ… ഇവൾ ഈ പറയുന്നത് സത്യമാണോ?” വത്സലയെ കണ്ടതും അവൻ അലറി ചോദിച്ചെങ്കിലും, തനിഷ്കയുടെ ക്രൂരമായ ഭാവം കണ്ട് ഭയന്ന വത്സല മകൾ ദിയയുടെ പിന്നിൽ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ടുവന്ന ദിയ പരിഹാസത്തോടെ തനിഷ്കയോട് പറഞ്ഞു: “നീ ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല തനിഷ്ക! അനന്യയെ കാണിച്ച് അഹങ്കരിക്കാനാണ് നീ ഇതൊക്കെ ചെയ്തുകൂട്ടിയതെങ്കിൽ,

ഇതൊന്നും കാണാൻ അവൾ ഇവിടെയേക്ക് വരില്ല. അവളെ വേണ്ടെന്ന് എന്റെ സഹോദരൻ പറഞ്ഞ ആ നിമിഷം തന്നെ, ഇവനെ സ്വന്തം മനസ്സിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി ഇറക്കിവിട്ട്, തന്റെ ഉന്നത പഠനത്തിനായി അവൾ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞു! ഇനിയിപ്പോ നീ എന്ത് ചെയ്യും അവളെ കാണിച്ച് കല്യാണം നടത്താൻ? ഇനിയിപ്പോ അനന്യയെ തിരക്കി ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകുമോ നീ?” ദിയയുടെ മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകൾ കേട്ട് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട തനിഷ്ക, മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ചിരുന്ന പൂജാവസ്തുക്കളും മാലകളുമെല്ലാം തട്ടിയെറിഞ്ഞ് തല്ലിത്തകർത്തു. അവളെ ശാന്തയാക്കാൻ ബന്ധുക്കൾ ഓടിയെത്തിയെങ്കിലും അവരെയെല്ലാം തട്ടിയകറ്റി അലറിക്കൊണ്ട് വന്ന തനിഷ്ക വത്സലയുടെ മുഖത്തട അടിച്ചു! “എന്റെ എല്ലാ പ്ലാനുകളും തകർത്തത് നിങ്ങളെന്ന അത്യാഗ്രഹിയാണ്! ഇതിനുള്ള ശിക്ഷ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് തരും. എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി കൂട്ടിയ പണവും ഈ കല്യാണത്തിന് ചെലവായ തുകയും ഇവിടുന്ന് തന്നു തീർത്തിട്ട് നിന്റെ വഞ്ചകനായ മകനെയും കൊണ്ട് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോ! അവളുമായി തോന്ന്യാസം കാണിച്ചു നടന്ന ഇവനെ എനിക്ക് വേണ്ട!”

വിറച്ചുതുള്ളിക്കൊണ്ടുള്ള തനിഷ്കയുടെ വാക്കുകളേക്കാൾ ഉപരി, അവിടെ കൂടിയ ബന്ധുക്കളെയും നാട്ടുകാരെയും ഞെട്ടിച്ചത് വത്സലയ്ക്ക് കിട്ടിയ പരസ്യമായ തല്ലായിരുന്നു. പണത്തിന് പിന്നാലെ പാഞ്ഞ അത്യാഗ്രഹികളായ തള്ളയ്ക്കും മകനും അർഹിച്ച ശിക്ഷ തന്നെയാണ് കിട്ടിയതെന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവർ വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ, നാണംകെട്ട് തലകുനിച്ചുനിൽക്കാനേ ദേവാനന്ദന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. പണത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ മകനെ വഞ്ചിക്കുകയും, അവസാനം അപമാനത്തിന്റെ കയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയും ചെയ്ത യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളാനാവാതെ അവൻ തകർന്നുനിന്നു. മറുവശത്ത്, തനിഷ്കയുടെ വീട്ടുകാർ വത്സലയോട് വാങ്ങിയ പണത്തിന്റെ കണക്കുകൾ പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പണക്കൊതി കാരണം ജീവിതം തകർന്ന് വത്സലയും ദേവാനന്ദനും കണ്ണീരൊഴുക്കുമ്പോൾ, അതൊന്നും തങ്ങളെ ബാധിക്കില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ ദിയയും അനന്യയും ഫോണിലൂടെ തങ്ങളുടെ സൗഹൃദം തുടരുകയായിരുന്നു. സ്വാർത്ഥതയോ ലാഭച്ഛേദമോ ഇല്ലാതെ ആത്മാർത്ഥതയിൽ കെട്ടിപ്പടുത്ത സൗഹൃദമായതുകൊണ്ടുതന്നെ, കാലത്തിനപ്പുറവും ആ ബന്ധം തകരാതെ പ്രകാശിച്ചുനിന്നു.

കൂടുതൽ ജീവിതകഥകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം.