ജാനകിയുടെ ജീവിതം

കടലോര ഗ്രാമത്തിലെ ഉപ്പുകാറ്റേറ്റു വളർന്ന ജാനകിയുടെ ജീവിതം മറ്റു പെൺകുട്ടികളെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. കൗമാരത്തിലേക്ക് കടക്കും മുൻപേ ഉണ്ടായ ഒരു ബസ് അപകടത്തിൽ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവൾക്ക് സ്വന്തം വലതുകാലിന്റെ പകുതിയും ആ ദുരന്തത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു. ആശുപത്രിയിലെ നീണ്ട നാളത്തെ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം കൃത്രിമക്കാലും വെച്ച് തിരിച്ചെത്തിയ ജാനകിയെ നാട്ടുകാർ അനുകമ്പയോടെയും ചിലർ ‘അരക്കാലി’ എന്നും വിളിച്ചു പരിഹസിച്ചു. വലിയൊരു മുറിക്കുള്ളിൽ കണ്ണീരോടെ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ നാളുകളിൽ അവൾക്ക് ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് മുത്തശ്ശിയുടെ വറ്റാത്ത സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ അപകടത്തിന്റെ ചോരമണക്കുന്ന ഓർമ്മകളിൽ അവൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഒരേയൊരു ആശ്വാസം,

തന്നെ ബസ്സിനടിയിൽ നിന്നും ചോരയിൽ കുളിച്ച കിടക്കുമ്പോൾ വാരിയെടുത്ത് ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിയ ആ അപരിചിതനായ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കരിപുരണ്ട മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി, കൃത്രിമക്കാൽ വെച്ച് ആടിയാടി നടക്കുമ്പോൾ നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസച്ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടാൻ അവൾ ഭയന്നു. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമെന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ ഒരു ചെറിയ ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിൽ പക്കിംഗ് ജോളിക്ക് കയറിയതോടെയാണ് അവളുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു ചെറിയ താളം കൈവന്നത്. എങ്കിലും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ജോലികഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ മുത്തശ്ശി ഉമ്മറത്തിരുന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് ജാനകിയുടെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു. ആ നാട്ടിൽ എല്ലാവരും അവളെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കിയപ്പോഴും, ബസ് സ്റ്റാൻഡിലും കവലയിലും ചുമട്ടുതൊഴിൽ ചെയ്തിരുന്ന വേണു എന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രം അവളോട് ഒരിക്കലും അനാവശ്യമായി മിണ്ടാനോ കളിയാക്കാനോ മുതിർന്നില്ല. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത, ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെടാത്ത,

എന്നാൽ തന്റെ ജോലി മാത്രം ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന ആ കറുത്തുയർന്ന മനുഷ്യൻ ജാനകിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമാണ് കരസ്ഥമാക്കിയത്.
ഒരു വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരക്കുള്ള ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആ സംഭവം നടന്നത്. കൃത്രിമക്കാൽ വെച്ച് ബസ്സിലേക്ക് കയറാൻ പാടുപെടുന്ന ജാനകിയെ നോക്കി കണ്ടക്ടർ ദേഷ്യത്തോടെ ചീത്ത വിളിച്ചു. “ഒന്നരക്കാളും വെച്ച് സമയം കളയാൻ വേണ്ടി ഓരോരുത്തി ഇറങ്ങിക്കോളും, വേറെ വണ്ടിയിലൊന്നും പോയ്ക്കൂടെ തള്ളേ…” എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞ് അവളെ തള്ളിമാറ്റാൻ ആഞ്ഞ കണ്ടക്ടറുടെ കൈയ്യിൽ ആ നിമിഷം ശക്തമായ ഒരു പിടി വീണു. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കണ്ടക്ടറെ വലിച്ച് താഴെയിട്ട് വേണു അവന്റെ കവിളത്ത് ശക്തിയായി ഒരടി കൊടുത്തു. “വല്യ ജാഡ കാണിക്കാതെ നാളെ മുതൽ ഇവളുടെ വീടിന് മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി കയറ്റിക്കോണം,

കേട്ടോടാ…” എന്ന് ഗർജ്ജിച്ച വേണുവിനെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു തൊഴിലാളികൾ ചേർന്ന് തടഞ്ഞു വെച്ചു. വേദനയാൽ കവിൾ തടവിയ കണ്ടക്ടർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബസ്സിൽ കയറിപ്പറ്റി. അന്ന് ആദ്യമായി നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തനിക്കായി ഒരാൾ സംസാരിച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ ജാനകിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അന്ന് വൈകുന്നേരം ജാനകിക്ക് ബസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ ആരോ സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞു നൽകുകയും ചെയ്തു. സംഭവങ്ങൾ അവിടെ തീർന്നില്ല, അന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് വീട്ടിലെ നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി മുത്തശ്ശി പ്രാർത്ഥിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിയ മുത്തശ്ശിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു കയറി വന്നത് വേണു ആയിരുന്നു. യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അവരെ നോക്കി വേണു നേരിട്ടു ചോദിച്ചു, “നിങ്ങടെ കൊച്ചുമകളെ എനിക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചു തരുമോ?” ഇത് കേട്ടതും മുത്തശ്ശി ഭദ്രകാളിയെപ്പോലെ ഉറഞ്ഞുതുള്ളി.

“നാട്ടിൽ കള്ളും കുടിച്ച് അടി ഉണ്ടാക്കി നടക്കുന്ന നിനക്കിനി വയ്യാത്ത എന്റെ കുട്ടിയെ കെട്ടിച്ചു തരാൻ പോകുവല്ലേടാ!” എന്ന് പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശി ചൂടായപ്പോൾ, വേണു നിസ്സഹായനായി ജാനകിയെ ഒന്ന നോക്കി. അവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ അധ്വാനിച്ചു ജീവിക്കുന്നവനാണ്, കള്ളുകുടിയനല്ല. ഇവളെ എന്റെ കൂടെ അയച്ചാൽ പിന്നെ ഈ നാട്ടിൽ ആരും ഇവളെ കളിയാക്കില്ല, അതെനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”

വേണു അത്രയും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും മുത്തശ്ശിയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല. രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ ജാനകി മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മുത്തശ്ശി പേടിക്കേണ്ട, അയാൾ ദ്രോഹിക്കുന്ന ആളല്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ വൃദ്ധമനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയ ജാനകി കവലയിൽ വേണു സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൾ അവന് അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്, എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ വീടൊന്ന് കാണണം.” അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ചോദ്യം കേട്ട് വേണു അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ ഈ കാലും വെച്ച് എനിക്ക് അവിടെ വന്നു താമസിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കണ്ടേ? പിന്നെ എന്റെ മുത്തശ്ശിയെക്കൂടി നോക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ മാത്രം മുന്നോട്ട് പോയാൽ മതി,” എന്ന് ജാനകി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. വേണു ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് അവളെയും കൂട്ടി അവന്റെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. വീടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ പടികൾ കയറാൻ പ്രയാസപ്പെട്ട ജാനകി വേണുവിനോട് കൈ നീട്ടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ ആ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൈ ഒന്നും പിടിച്ചു ശീലമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാ…” എന്ന് വേണു വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ ജാനകിക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വീടിനുള്ളിലെ മുറികൾ നടന്നു കണ്ട അവൾ, “വേറെ പെണ്ണുങ്ങളെയൊന്നും കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ എന്നെപ്പോലൊരു അവസ്ഥയുള്ള കുട്ടിയെ കെട്ടാൻ നടക്കുന്നത്?” എന്ന് തമാശയായി ചോദിച്ചു. എന്നാൽ വേണു ഗൗരവത്തോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് സഹതാപമല്ല, നിന്നോട് ഉള്ളിൽ തട്ടിയ ഇഷ്ടമാണ്. അവസാന ശ്വാസം വരെ ഞാൻ നിന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും.” അവന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യസന്ധത ജാനകിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തൊട്ടു.

വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ജാനകി മുത്തശ്ശിയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. “അയാൾ പാവമാണ് മുത്തശ്ശി, നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ ഒറ്റപ്പെട്ടവനാണ്. മുത്തശ്ശിക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ…” എന്ന് ജാനകി പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പേരക്കുട്ടിയുടെ സന്തോഷം കണ്ട മുത്തശ്ശി കണ്ണ് തുടച്ച് സമ്മതം മൂളി. “എന്റെ മോളെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെ നോക്കിയാൽ മതി,” എന്നായിരുന്നു ആ മുത്തശ്ശിയുടെ ഏക പ്രാർത്ഥന. അന്ന് രാത്രി ജാനകിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ആദ്യമായി ഒരാളുടെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തി. അവന്റെ നടപ്പും, ചിരിയും, ഗൗരവമുള്ള മുഖവും മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. പിറ്റേന്ന് കവലയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ ജാനകി വേണുവിന്റെ കീപാഡ് ഫോൺ വാങ്ങി അവളുടെ നമ്പർ സേവ് ചെയ്തു കൊടുത്തു. ‘പേര് എന്താ ഇടേണ്ടത്, ഒന്നരക്കാലി എന്നോ?’ എന്ന് അവൾ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ വേണു കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. അവൾ അവന്റെ പേര് ഫോണിൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ് മഹേഷ് എന്നാണ് അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേരെന്നും നാട്ടുകാർ വിളിക്കുന്ന വേണു എന്നത് വിളിപ്പേരാണെന്നും മനസ്സിലാക്കിയത്. ഫോണിൽ ഒരു ചുവന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ സിംബൽ മാത്രമാണ് അവൾ പേരിന് പകരം ചേർത്തത്. അന്ന് രാത്രി മുതൽ അവർ ദിവസവും ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരുടെയും വളരെ അടുത്ത കുറച്ചു ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും മാത്രം പങ്കെടുത്ത ലളിതമായ ഒരു വിവാഹം തൊട്ടടുത്തുള്ള ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് നടന്നു. താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞ് അമ്പലത്തിലെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ജാനകി ചോദിച്ചു: “അരിചാക്കൊക്കെ നിസ്സാരമായി ചുമക്കുന്ന ആളല്ലേ, എന്നെ ഒന്നു എടുത്തു ഇറങ്ങുമോ?” യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ മഹേഷ് അവളെ കോരിയെടുത്ത് പടികൾ ഇറങ്ങി. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടറിഞ്ഞു കിടന്നപ്പോൾ ജാനകിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമാണ് സഫലമായത്.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് നാളുകൾ അതിവേഗം കടന്നുപോയി. മഹേഷിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും ജാനകിയുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കി. അവൾക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ എളുപ്പത്തിനായി അവൻ ഒരു ചെറിയ സ്കൂട്ടർ വാങ്ങി അതിൽ വശങ്ങളിൽ ബാലൻസിംഗ് വീലുകൾ പിടിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. ജാനകിയെ ജോലിക്കും മുത്തശ്ശിയെ അമ്പലത്തിലും കൊണ്ടുപോകാൻ അവൻ എന്നും മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വർഷം തികയുമ്പോഴേക്കും ആ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് ഒരു പുതിയ അതിഥി കൂടി വരുന്ന വിവരമറിഞ്ഞു. ജാനകി ഗർഭിണിയാണെന്ന വാർത്ത മഹേഷിനെയും മുത്തശ്ശിയെയും സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തിച്ചു. ഗർഭകാലത്ത് ജാനകിയെ ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കാതെ അവൻ നോക്കി. അരിചാക്ക് ചുമക്കുന്ന കടുപ്പമുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് അവൻ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് അവർ വരാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ച് ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തു. “എനിക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞ് അവന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ ധൈര്യശാലിയും നല്ല മനസ്സുള്ളവനുമായി വളരണം,” എന്ന് ജാനകി എപ്പോഴും മുത്തശ്ശിയോട് പറയുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ സന്ധ്യാനേരത്ത് വിളക്ക് കൊളുത്തി പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞു വന്ന മുത്തശ്ശി കണ്ടത്, ഉമ്മറത്തിരുന്ന് എന്തോ ഓർത്തോർത്തു ചിരിക്കുന്ന ജാനകിയെയാണ്. “ഈ സന്ധ്യനേരത്ത് ഇരുന്നു ചിരിക്കാതെ നാമം ജപിക്കാൻ നോക്ക് മോളെ, വയറ്റിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് ദൈവഭയം ഉണ്ടാകട്ടെ,” എന്ന് മുത്തശ്ശി സ്നേഹത്തോടെ ശാസിച്ചു.

പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്തുനിന്നും മഹേഷിന്റെ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടത്. അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ചിരിയും പരുങ്ങലുമുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ട ജാനകി ചോദിച്ചു: “എന്താ മനുഷ്യാ ഒരു കള്ളച്ചിരി? നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് അഭിനയിക്കാൻ ഒന്നും പറ്റില്ല, കാര്യം പറ.” മഹേഷ് പതിയെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ജോടി വെള്ളി കൊലുസുകൾ പുറത്തെടുത്തു. പണ്ടെന്നോ ഒരു രാത്രിയിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ജാനകി ആഗ്രഹത്തോടെ പറഞ്ഞ കാര്യമായിരുന്നു അത്. കാലുകളിൽ അണിയാൻ വെള്ളി കൊലുസുകൾ വേണമെന്ന അവളുടെ പണ്ടത്തെ ആഗ്രഹം അവൻ മറന്നിരുന്നില്ല. ജാനകി അത്ഭുതത്തോടെ ആ കൊലുസുകളിലേക്കും തന്റെ കൃത്രിമക്കാലുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. മഹേഷ് യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന്, ആ കൊലുസുകൾ അവളുടെ കാലുകളിൽ അണിയിച്ചു. അതിനുശേഷം അവൻ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് വർഷം ഒന്നു കഴിഞ്ഞു, രണ്ടിനും ഇപ്പോഴും പ്രേമിച്ചു കൊതി തീർന്നില്ലേ,” എന്ന് മുത്തശ്ശി തമാശ രൂപേണ ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹേഷ് നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഈ തള്ളയുടെ ഒരു കാര്യം…” എന്ന് അവൻ ലജ്ജയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, “തള്ളയല്ല മുത്തശ്ശി…” എന്ന് ജാനകി വീണ്ടും തിരുത്തിക്കൊടുത്തു. അവർ മൂവരുടെയും ചിരി ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു.

മാസങ്ങൾ തികഞ്ഞപ്പോൾ ജാനകി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. കുഞ്ഞിനെ കൈകളിൽ ഏന്തുമ്പോൾ മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു. പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനായ ആ കുഞ്ഞ് അവരുടെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയാക്കി. നാട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകളും പരിഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ പഴയ കാലമെല്ലാം ഒരു വിദൂര സ്വപ്നം പോലെ ജാനകിയുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി. വേണു എന്ന മഹേഷിന്റെ തണലിൽ അവൾക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു. കുഞ്ഞു വളർന്നു വലിയവനാകുമ്പോഴും തന്റെ അച്ഛൻ അമ്മയ്ക്ക് നൽകിയ ആദരവും സ്നേഹവും കണ്ടാണ് അവൻ വളർന്നത്. കവലയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പണ്ട് പരിഹസിച്ചവരുടെ മുന്നിലൂടെ ജാനകി ഇന്ന് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചു നടക്കുന്നു. അവളുടെ കൃത്രിമക്കാലുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ആളുകൾക്കിപ്പോൾ പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് ആ ദമ്പതികളോടുള്ള ബഹുമാനമാണ് തോന്നിയിരുന്നത്. സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു നല്ല മനസ്സ് ഉണ്ടായാൽ ഏത് വൈകല്യത്തെയും മറികടന്ന് ജീവിതം മനോഹരമാക്കാം എന്ന് അവൾ തന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെ പഠിച്ചു. മുത്തശ്ശിയുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കും ഒടുവിൽ ഫലം കണ്ടിരുന്നു, ആ വീട് ഇപ്പോൾ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കടൽക്കാറ്റേറ്റ് ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോൾ ജാനകിയുടെ കാലിലെ വെള്ളി കൊലുസുകൾ മെല്ലെ കിലുങ്ങും. കുഞ്ഞിനെ മടിയിലിരുത്തി താരാട്ട് പാടുമ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് മഹേഷ് അവൾക്കായി ചായ തിളപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. ജീവിതം തനിക്ക് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ് ഈ മനുഷ്യനെന്ന് ജാനകി വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തു. ശരീരത്തിന്റെ അളവുകോലുകൾ വെച്ചല്ല മനുഷ്യർ സ്നേഹിക്കേണ്ടതെന്നും, ഹൃദയത്തിന്റെ നന്മ കൊണ്ടാണ് ഒരാളെ കൂടെക്കൂട്ടേണ്ടതെന്നും വേണു തെളിയിച്ചു തന്നു. പഴയ ‘ഒന്നരക്കാലി’ എന്ന വിളി ഇന്ന് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു മുറിവും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. കാരണം, ആ ഒന്നരക്കാലിൽ താങ്ങി നിർത്തി ലോകത്തിന്റെ സന്തോഷങ്ങളിലേക്ക് അവളെ നയിക്കാൻ ശക്തമായ രണ്ടു കൈകളും വറ്റാത്ത സ്നേഹമുള്ള ഒരു ഹൃദയവും ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഇന്ന് അവളുടെ കൂടെയുണ്ട്. ആ കൊച്ചു കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിന് മുന്നിൽ സന്ധ്യാസൂര്യൻ കടലിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, ജാനകിയുടെ മനസ്സിൽ നന്ദിയുടെ ആയിരം ആയിരം പൂത്തിരികൾ കത്തുകയായിരുന്നു. സ്നേഹം കൊണ്ട് മുറിവുകൾ ഉണക്കുന്ന ഈ ജീവിതയാത്ര സന്തോഷത്തോടെ ഇനിയും തുടരും.

കൂടുതൽ ജീവിതകഥകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം.