ചന്ദ്രികയുടെ പ്രായശ്ചിത്തം

പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് തന്റെ വീടിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ വിശന്നു തളർന്നു നിന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനോട് കാണിച്ച ക്രൂരതയ്ക്ക്, കാലം കാത്തുവെച്ച പ്രായശ്ചിത്തമായിരുന്നു ആ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ. ചന്ദ്രിക തന്റെ തട്ടത്തിൽ ബാക്കിയായിരുന്ന അവസാന ഉണ്ണിയപ്പത്തിലേക്ക് നോക്കി കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് താൻ ആട്ടിയോടിച്ച അതേ പയ്യൻ, ഇന്ന് തനിക്ക് അഭയമേകിയ മാധവൻ, ആ മുറിയുടെ കോണിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ മധുരപലഹാരം കയ്യിലെടുത്ത് അവനു നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.

“മോനേ മാധവാ, ഈ ഉണ്ണിയപ്പത്തിന്റെ കഷണം നീ കഴിക്കണം. എന്നാലേ ഈ വൃദ്ധയ്ക്ക് സമാധാനം കിട്ടൂ. അന്ന് എന്റെ പടി കടന്നുവന്ന നിനക്ക് ഒരു പിടി ഭക്ഷണം തരാതിരുന്ന എന്റെ കൈകൾക്ക്, ഇതിപ്പോ നിനക്ക് തന്നില്ലെങ്കിൽ മരിച്ചാലും ശാന്തി കിട്ടില്ലെടാ.” യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ മാധവൻ അത് വാങ്ങി വായിലേക്ക് വെച്ചപ്പോൾ, ചന്ദ്രികയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിയൊരു ആശ്വാസനിശ്വാസം ഉയർന്നു. ഒരു കാലത്ത് വിശപ്പിന്റെ വിളിയിൽ കണ്ണീരണിഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞ്,

ഇന്ന് വളർന്ന് വലിയൊരു ഡോക്ടറായി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. തന്റെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചന്ദ്രിക, അവന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ച് അന്ത്യയാത്രയ്ക്കായുള്ള അനുവാദം ചോദിക്കുകയായിരുന്നു. മാധവൻ കൈ കഴുകാൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, താൻ ചെയ്‌തുപോയ തെറ്റുകളുടെ ഓർമ്മകളിൽ ചന്ദ്രികയുടെ മനസ്സ് നീറിപ്പുകഞ്ഞു.
തിരികെ വന്ന മാധവൻ നീട്ടിയ ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം ധൃതിയിൽ കുടിച്ച് തീർത്ത ശേഷം ചന്ദ്രിക അവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. “മാധവാ… ഇന്ന് എന്റെ വയറു മാത്രമല്ല, വർഷങ്ങളായി പട്ടിണി കിടന്ന എന്റെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു മോനേ.” മാധവന്റെ പുഞ്ചിരിക്ക് മറുപടിയായി അവർ അവസാനമായി അവനെ തഴുകാൻ കൈകളുയർത്തി. എന്നാൽ ക്ഷീണിതമായ ആ ശരീരം വേച്ചുപോയി.

വീഴാൻ പോയ അവരെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച മാധവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചന്ദ്രിക അമർന്നു. “എന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അനുഗ്രഹിക്കണം” എന്ന് മാധവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിറയ്ക്കുന്ന കരങ്ങളാൽ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി അവർ പറഞ്ഞു: “നീ വലിയ ഉയരങ്ങളിൽ എത്തും മോനേ. പക്ഷേ ഒന്നോർക്കുക, നിന്റെ മുന്നിൽ വിശന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു പാവപ്പെട്ടവനെയും നീ വെറുംകയ്യോടെ മടക്കരുത്. അന്ന് നിന്റെ ദാരിദ്ര്യം മാത്രമാണ് ഞാൻ കണ്ടത്, എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം എന്നത് ഒരാളുടെ അവസ്ഥ മാത്രമാണെന്നും അവന്റെ അന്തസ്സല്ലെന്നും ഇന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.” സ്വന്തം കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചുകൊണ്ട്,

താൻ മരിച്ചാൽ തന്റെ ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തണമെന്ന അവസാന ആഗ്രഹവും അവർ അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ആ ഉറപ്പ് മാധവനിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ നിമിഷം, അവന്റെ കൈകളിൽ തലചായ്ച്ച്, ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി ബാക്കിവെച്ച് ചന്ദ്രിക ഈ ലോകത്തോടു യാത്രപറഞ്ഞു.
അവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ജീവന്റെ അവസാന തുടിപ്പും മാഞ്ഞുപോയത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാധവൻ നിലവിളിച്ചുപോയി. അവന്റെ ബഹളം കേട്ട് വളർത്തമ്മയായ തങ്കമണി ഓടിയെത്തി. മാധവന്റെ കണ്ണീരും ചന്ദ്രികയുടെ നിശ്ചലമായ ശരീരവും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. താൻ ജനിച്ചുവീണ വീട്ടിൽ നിന്നും വിശന്നു ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ തനിക്ക് ഒരു പിടി ചോറ് തന്ന് ജീവൻ നിലനിർത്തിയത് പരേതയായ കല്യാണിയമ്മയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇന്ന് അതേ നാടിന്റെ മറുഭാഗത്ത്, അന്ന് തന്നെ ആട്ടിയോടിച്ച ചന്ദ്രികയും ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. “അമ്മേ, ചന്ദ്രികാമിയുടെ അവസാന ആഗ്രഹം നമ്മൾ നടത്തണം. എന്നെ പോറ്റിവളർത്തിയ കല്യാണിയമ്മയെ ദഹിപ്പിച്ച അതേ പറമ്പിൽ തന്നെ ഇവരെയുമെനിക്ക് യാത്രയാക്കണം,” എന്ന് മാധവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ തങ്കമണി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തലയാട്ടി. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഒരുമിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന രണ്ടുപേർ—ഒരാൾ വിശന്നപ്പോൾ ചോറു കൊടുത്തവരും, മറ്റേയാൾ ആ വിശപ്പിനെ പരിഹസിച്ചവരും—മരണത്തിൽ ഒരേ മണ്ണിലേക്ക് അമരാൻ പോവുകയായിരുന്നു.
തുടർന്ന്, നാട്ടുനടപ്പുകൾക്കപ്പുറം മാധവന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം കല്യാണിയമ്മയുടെ ചിതയൊരുക്കിയ അതേ തെങ്ങിൻതോപ്പിൽ ചന്ദ്രികയ്ക്കുള്ള ചിതയും ഒരുങ്ങി.

മാധവൻ മുന്നോട്ടു വന്ന് ചന്ദ്രികയുടെ ചിതയിലേക്ക് കൊള്ളി വെച്ചു. പുകച്ചുരുളുകൾ വാനിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ, മാധവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സത്യം തെളിഞ്ഞു വന്നു. മണ്ണ് ആരെയും വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നില്ല. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ധിക്കാരവും സ്നേഹവും രണ്ടു ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്നെങ്കിലും, ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരും അമർന്നത് ഒരേ മണ്ണിലാണ്. തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ മാധവന്, ആ കാറ്റിന്റെ മുളമ്പാട്ടിൽ കല്യാണിയമ്മയുടെ മന്ത്രണം കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി: “ഇനി നീ കരയണ്ട ചന്ദ്രികേ, നമ്മുടെ മാധവൻ മിടുക്കനാണ്, അവനിനി ആരെയും വിശന്നിരിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല.” കൈകൾ കൂപ്പി ആ പുകച്ചുരുളുകളിലേക്ക് നോക്കി മാധവൻ വിടചൊല്ലി.

മടക്കയാത്രയിൽ തങ്കമണി മാധവന്റെ തോളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മോനേ, കാലം ചില കണക്കുകൾ ചോദിക്കും. പക്ഷേ നമ്മൾ കാട്ടുന്ന സ്നേഹം ഒരു കാലത്തും മാഞ്ഞുപോകില്ല. കല്യാണിയമ്മ നിനക്ക് അന്നം തന്നു, ചന്ദ്രിക തന്റെ തെറ്റിലൂടെ നിനക്ക് വലിയൊരു ജീവിതപാഠം തന്നു.” തങ്കമണിയുടെ വാചകങ്ങൾ കേട്ട് മാധവൻ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. രണ്ടുപേരും തന്റെ ജീവിതത്തെ രണ്ടു രീതിയിലാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയത്. ഒരാൾ സ്നേഹത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യം കാട്ടിത്തന്നപ്പോൾ, മറ്റേയാൾ പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തു. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും വിശക്കുന്നവന്റെ വയറും മനസ്സും നിറയ്ക്കുക എന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പുണ്യം ഈ ലോകത്തില്ലെന്ന് ആ രണ്ടു ജീവിതങ്ങളും അവനെ പഠിപ്പിച്ചു.
കാലങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി.

മാധവൻ ആ ഗ്രാമത്തിലെ വലിയൊരു ആശുപത്രിയിലെ പ്രധാന ഡോക്ടറായി മാറി. അവിടെയെത്തുന്ന നിർദ്ധനരായ രോഗികൾക്ക് അവൻ സൗജന്യമായി ചികിത്സ നൽകി. മാത്രവുമല്ല, ആശുപത്രിയോട് ചേർന്ന് ‘അന്നപൂർണ്ണ’ എന്ന പേരിൽ ഒരു സൗജന്യ ഭക്ഷണശാലയും അവൻ ആരംഭിച്ചു. വിശന്നുവരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനും അവിടെ അന്നം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടില്ല. തന്റെ ബാല്യകാലത്തെ വിശപ്പിന്റെ കയ്പും, ചന്ദ്രികാമിയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിലെ പശ്ചാത്താപവും അവനെ എപ്പോഴും നയിക്കുന്ന വെളിച്ചമായി മാറി. പണത്തിനും പ്രശസ്തിക്കുമപ്പുറം മനുഷ്യത്വമാണ് ഏത് തൊഴിലിന്റെയും കാതൽ എന്ന് അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ഒരു വൈകുന്നേരം മാധവൻ കല്യാണിയമ്മയുടെയും ചന്ദ്രികയുടെയും ചിതയൊരുക്കിയ ആ തെങ്ങിൻതോപ്പിലേക്ക് വീണ്ടും നടന്നെത്തി. അവിടെ ഇപ്പോൾ വലിയൊരു തെങ്ങിൻതൈ വളർന്നു പന്തലിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ തണലിൽ കുറച്ചുനേരം അവൻ കണ്ണുകളടച്ച് ഇരുന്നു. ആ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, കാറ്റിന്റെ ഓരോ തഴുകലിലും അവൻ ആ പഴയ ഓർമ്മകളെ തൊട്ടറിഞ്ഞു. ദാരിദ്ര്യം ഒരു മനുഷ്യന്റെയും വില നിശ്ചയിക്കുന്നില്ലെന്നും, പശ്ചാത്താപത്തിന് ഏത് തെറ്റിനെയും കഴുകിക്കളയാൻ കഴിയുമെന്നും ആ മണ്ണ് അവനെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശാന്തമായിരുന്നു.

വിശക്കുന്നവന് കൊടുക്കുന്ന ഒരു പിടി ചോറോ ഒരു കഷണം മധുരമോ വെറുതെയാകുന്നില്ല; അത് ഒരാളുടെ വയറു മാത്രമല്ല, തലമുറകളുടെ മനസ്സ് കൂടിയാണ് നിറയ്ക്കുന്നത്. മാധവൻ തന്റെ ദൗത്യം തുടരാനായി വീണ്ടും നഗരത്തിലേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചുപോയി, ആകാശത്ത് അപ്പോൾ പ്രകാശപൂരിതമായ നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കൂടുതൽ ജീവിതകഥകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം.