.
### **ഹൃദയത്തിന്റെ കൈയൊപ്പ്**
മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ സെമിനാർ ഹാളിന് പുറത്ത് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മിഠായിപ്പൊതി തുറന്ന് ഓരോരുത്തർക്കും നീട്ടുമ്പോൾ രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആവേശം കണ്ട് അമ്പരന്നു നിന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ നിന്ന് സ്നേഹ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“രാഹുൽ… നിനക്ക് വട്ടാണോ? നിന്റെ ഈ പ്രായത്തിൽ നിന്റെ അമ്മ ഗർഭിണിയായ വിവരം ഇത്ര ആഘോഷമാക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു? ഇതിനെയാണോ നീ ‘മോഡേൺ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്? പുറത്തുള്ളവർ ചിരിക്കുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ?” സ്നേഹയുടെ വാക്കുകളിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
രാഹുൽ മിഠായി പാക്കറ്റ് മടക്കി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ചിരിക്കട്ടെ സ്നേഹാ… അവർക്ക് ചിരിക്കാനേ കഴിയൂ. എനിക്കിത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമാണ്. ഞാൻ ഒരു ഏട്ടനാകാൻ പോകുന്നു. അതും ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ! ഇതിലും വലിയൊരു ഭാഗ്യം വേറെന്തുണ്ട്?”
സ്നേഹ വിട്ടില്ല. “ഭർത്താവില്ലാത്ത ഒരമ്മയുടെ മകനായിരുന്നിട്ടും, നിനക്ക് ഇത്രയും അഹങ്കാരം എവിടെ നിന്നാണ്? നിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണെന്ന് പോലും നിനക്കറിയില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും ഈ ആഘോഷം… കഷ്ടം!”
ഹാളിലുണ്ടായിരുന്നവർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. രാഹുലിന്റെ ഭൂതകാലം അവിടെയുള്ളവർക്ക് ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാഹുൽ തളർന്നില്ല. അവൻ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“അതു നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എന്റെ ബയോളജിക്കൽ ഫാദർ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പതിനാറാം വയസ്സിൽ ചതിക്കപ്പെട്ട എന്റെ അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ അനാഥനായി വളർന്നവനാണ് ഞാൻ. നിയമപരമായി പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഒരു ‘ബാസ്റ്റേർഡ്’ തന്നെയാകാം. പക്ഷേ സ്നേഹാ, എനിക്കൊരു അച്ഛനുണ്ട്. എന്നെയും എന്റെ അമ്മയെയും തെരുവിൽ നിന്ന് നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ. എന്റെ അമ്മയുടെ മുറിവുകളിൽ സ്നേഹം പുരട്ടിയ ആ അച്ഛനെയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ ആഘോഷിക്കും, ആയിരം വട്ടം!”
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പുച്ഛം മായുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാതെ രാഹുൽ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി.
ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ സുഹൃത്ത് അർജുൻ രാഹുലിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എടാ… നീ എന്തിനാ അവളോട് ഇത്രയൊക്കെ തുറന്നു പറഞ്ഞത്? നിനക്കത് രഹസ്യമായി വെക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
രാഹുൽ ദൂരേക്ക് നോക്കി. “എന്തിനു വേണ്ടി അർജുൻ? എന്റെ അച്ഛൻ എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് നീ അറിയുമോ? എന്നെ തന്റെ സ്വന്തം മകനായി വളർത്താൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ചോരയിലൊരു കുഞ്ഞ് വേണ്ടെന്ന് വെച്ച മഹാനാണദ്ദേഹം. എനിക്ക് കിട്ടുന്ന സ്നേഹം കുറഞ്ഞുപോകരുത് എന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് ഈ വരാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞ് എന്റെ വാശിയാണ്. അച്ഛന്റെ സ്നേഹം പകുത്തെടുക്കാൻ എനിക്കൊരു കൂട്ട് വേണമെന്ന എന്റെ വാശി!”
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. രാഹുലിന് അച്ഛൻ വെറുമൊരു വാക്കല്ല, ദൈവമായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ രാഹുൽ കണ്ടത് ഉമ്മറത്ത് ഈസി ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്. അച്ഛന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്ന അമ്മ. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു നാണം വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
“അച്ഛാ… അമ്മ ഇതെന്താ എന്നെ കണ്ടിട്ട് മിണ്ടാത്തത്?” രാഹുൽ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
അച്ഛൻ വിശ്വനാഥൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു പേടി. നാട്ടുകാരും മകനും എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന്.”
രാഹുൽ അമ്മയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് തറയിൽ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് അമ്മയുടെ വയറിൽ മെല്ലെ കൈവെച്ചു. “നാട്ടുകാരെ വിടമ്മേ… എന്റെ പെങ്ങളൂട്ടി പുറത്തു വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നമ്മൾ ഒരു ടീമാണ്. അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാവും. അന്ന് എന്നോട് മിണ്ടാൻ വന്നാൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല, കേട്ടല്ലോ?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവർ രാഹുലിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു.
“എടാ… നിനക്ക് ഇത് പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് എങ്ങനെ ഇത്ര ഉറപ്പ്?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ വിശ്വനാഥനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “അതൊക്കെ ഞാൻ അച്ഛനോട് നേരത്തെ പറഞ്ഞു സെറ്റ് ആക്കിയതാ. എനിക്ക് കളിക്കാൻ ഒരു കുഞ്ഞനിയത്തിയെ വേണമെന്ന് ഞാൻ അച്ഛന് അപ്ലിക്കേഷൻ കൊടുത്തിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ അത് കൃത്യമായി സാധിച്ചു തരികയും ചെയ്തു. അല്ലേ അച്ഛാ?”
രാഹുൽ അച്ഛന്റെ മടിയിലേക്ക് നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നു. വിശ്വനാഥൻ തന്റെ മകനെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
രക്തബന്ധങ്ങൾക്കും നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം സ്നേഹം കൊണ്ട് ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ മറ്റൊരാളുടെ അച്ഛനാകാമെന്നും, ആ അച്ഛനെ എങ്ങനെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അഭിമാനത്തോടെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാമെന്നും രാഹുൽ തെളിയിച്ചു. ആ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ നോവുകളില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവന്റെ വരവിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ മധുരം മാത്രമായിരുന്നു.
