## ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം ടീച്ചർ

ഓഫീസിലെ ദൈനംദിന മീറ്റിംഗിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലാണ് രാജീവിന്റെ ഫോൺ തുടർച്ചയായി ശബ്ദിച്ചത്. മകളുടെ സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള ലാൻഡ്‌ലൈൻ നമ്പറാണെന്ന് കണ്ടതും അവന്റെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. വേഗം ഫോണെടുത്ത് സംസാരിച്ചപ്പോൾ അപ്പുറത്തുനിന്ന് ക്ലാസ് ടീച്ചർ മേരി സംസാരിച്ചു; “മിസ്റ്റർ രാജീവ്, പേടിക്കേണ്ട കേട്ടോ, വലിയ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ല… എങ്കിലും സൗകര്യമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ സ്കൂളിലേക്ക് ഒന്നു വരാമോ?” എന്ന് വളരെ ശാന്തമായി ടീച്ചർ പറഞ്ഞെങ്കിലും, ‘പേടിക്കേണ്ട’ എന്ന ആ വാക്ക് രാജീവിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭയത്തിന്റെ വിത്തുപാകി. പത്ത് വയസ്സുകാരി മകൾ അനഘയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ എന്നോർത്ത് അയാളുടെ കൈകാലുകൾ വിറച്ചു. കാര്യങ്ങൾ സഹപ്രവർത്തകനോട് ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞ്, കമ്പനിയുടെ കാറുമെടുത്ത് രാജീവ് സ്കൂളിലേക്ക് തിരിച്ചു. അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന അനഘയ്ക്ക് ജന്മനാ അമ്മയുടെ സ്നേഹം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് രണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു വാഹനാപകടത്തിലാണ് രാജീവിന്റെ ഭാര്യ ശാലിനി വിടപറഞ്ഞത്. അന്നുമുതൽ മകളെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചും, ഒരുകുറവും അറിയിക്കാതെയും വളർത്താൻ അവൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും, പെൺകുട്ടികൾ വളരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശാരീരികവും മാനസികവുമായ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു ആൺകുട്ടിയെന്ന നിലയിൽ രാജീവിന് വലിയ അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മടിയും അവനുണ്ടായിരുന്നു. കാറോടിക്കുമ്പോഴും വഴിനീളെയ അവൻ മകളുടെ വാടിയ മുഖം മാത്രമാണ് ഓർത്തത്.

സ്കൂളിലെത്തി നേരെ ഓഫീസ് മുറിയിലെത്തിയ രാജീവിനോട്, അനഘ ഇപ്പോൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മേരി ടീച്ചറുടെ അടുക്കലാണുള്ളതെന്ന് പ്രിൻസിപ്പൽ അറിയിച്ചു. ഭയത്തോടെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നുചെന്ന രാജീവ് കണ്ടത്, ബെഞ്ചിലിരുന്ന് കണ്ണീർ വാർക്കുന്ന മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മേരി ടീച്ചറെയാണ്. രാജീവിനെ കണ്ടതും ടീച്ചർ അനഘയെ മറ്റ് കുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക് അയച്ച ശേഷം അയാളെ മുറിയുടെ ഒരു കോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. “എന്താ ടീച്ചർ എന്റെ കുട്ടിക്ക് പറ്റിയത്? അവൾക്ക് വല്ല രോഗവുമാണോ?” എന്ന് അല്പം വിറയലോടെ രാജീവ് ചോദിച്ചു. മേരി ടീച്ചർ പുഞ്ചിരിയോടെ കാര്യം വിശദീകരിച്ചു; “രാജീവ്, ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള പിടി പീരീഡിലാണ് കുട്ടി ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അടിവസ്ത്രത്തിൽ രക്തം കണ്ട് അവൾ ആകെ ഭയന്നുപോയി. പെൺകുട്ടികൾ മുതിരുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്ന ആർത്തവത്തെക്കുറിച്ച് (Menstruation) അവൾക്ക് ഒരു അറിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ചോര കണ്ടപ്പോൾ തനിക്ക് എന്തോ മാരകരോഗം ബാധിച്ചുവെന്നും താൻ മരിച്ചുപോകുമെന്നും കരുതി അവൾ ക്ലാസ് മുറിയുടെ മൂലയിൽ തനിച്ചിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് അവളെ ബാത്റൂമിൽ കൊണ്ടുപോയി വൃത്തിയാക്കി, സാനിറ്ററി പാഡ് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഇതൊരു രോഗമല്ല, പ്രകൃതിദത്തമായ മാറ്റമാണെന്ന് അവളെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.” ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും രാജീവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ മകൾക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിൽ അവൻ സ്വയം നിരാശനായി.

അമ്മയില്ലാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ മേരി ടീച്ചർ രാജീവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. താൻ ഒരു സിംഗിൾ ഫാദർ ആണെന്നും, മകളോട് ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നുവെന്നും രാജീവ് വളരെ വിഷമത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. അന്ന് മകളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ രാജീവിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ വലിയൊരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. ആ സംഭവത്തിനുശേഷം മേരി ടീച്ചറും അനഘയും തമ്മിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധം രൂപപ്പെട്ടു. ദിവസവും സ്കൂളിൽ വെച്ച് ടീച്ചർ അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും, പെൺകുട്ടികൾ പാലിക്കേണ്ട ശുചിത്വത്തെക്കുറിച്ചും ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ അറിവുകൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. അമ്മയുടെ തണൽ ലഭിക്കാത്ത ആ കുട്ടിക്ക് മേരി ടീച്ചർ ഒരു വലിയ താങ്ങായി മാറി. വീട്ടിലെത്തിയാൽ അനഘയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് മുഴുവൻ ടീച്ചറെക്കുറിച്ചുള്ള വിശേഷങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. മകളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ഭയം മാറി പുതിയൊരു പ്രകാശം വന്നത് രാജീവ് സന്തോഷത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മകളുടെ പഠന പുരോഗതിയും ആരോഗ്യ കാര്യങ്ങളും പങ്കുവെക്കാനായി ടീച്ചറും രാജീവും തമ്മിൽ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആ സംഭാഷണങ്ങൾ പതുക്കെ പരസ്പരമുള്ള വലിയൊരു ബഹുമാനത്തിലേക്കും സൗഹൃദത്തിലേക്കും വഴിമാറി.

ഭാര്യയുടെ വേർപാടിനു ശേഷവും മകൾക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ആ അച്ഛനോട് മേരി ടീച്ചർക്ക് വലിയ മതിപ്പുതോന്നി. തനിക്കായി ഒരു ജീവിതം മാറ്റിുവെച്ച് മകൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന രാജീവിന്റെ നന്മ അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ വികാരം അങ്കുരിപ്പിച്ചു. വിവാഹം കഴിക്കാതെ അധ്യാപനത്തെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചു ജീവിച്ച മുപ്പതുകളുടെ തുടക്കത്തിലുള്ള മേരിയുടെ മനസ്സിൽ, ആ കുഞ്ഞിനും അച്ഛനും തണലാകണമെന്ന ആഗ്രഹം അറിയാതെ രൂപപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഒരു അധ്യാപിക എന്ന നിലയിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ ലംഘിക്കാൻ അവർ മടിച്ചു. രാജീവ് ഇതിനെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും, താൻ ഒരു അപരിചിതയായി അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലുന്നത് ശരിയാകുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള സംശയങ്ങൾ അവരെ അലട്ടി. എങ്കിലും അനഘയുടെ സന്തോഷമുള്ള മുഖം കാണുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന് എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരു അമ്മയാകാൻ അവർ ഉള്ളാലെ കൊതിച്ചു. മാസം കുറച്ചുകൂടി കടന്നുപോയി. സ്കൂളിലെ വാർഷിക സ്പോർട്സ് ദിനത്തിൽ പങ്കെടക്കാൻ വന്ന രാജീവിനെ മേരി ടീച്ചർ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടു സംസാരിച്ചു.

സംസാരത്തിനിടയിൽ മേരി ടീച്ചർ വളരെ തന്ത്രപരമായി ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു; “രാജീവ്, അനഘ ഇപ്പോൾ വളരുന്ന പ്രായമാണ്. ഇനി അങ്ങോട്ട് അവൾക്ക് ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒപ്പം നിൽക്കാനും ഒരു സ്ത്രീയുടെ സഹായം അനിവാര്യമാണ്. നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് മറ്റൊരു വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാത്തത്?” അത് കേട്ടപ്പോൾ രാജീവിന്റെ മുഖം മങ്ങി. അവൻ പറഞ്ഞു, “ടീച്ചർ, എനിക്ക് എന്റെ രണ്ടാം ജീവിതത്തെക്കാൾ പ്രധാനം മകളുടെ ഭാവിയാണ്. ഇനി വരുന്നൊരാൾ എന്റെ കുട്ടിയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ കാണുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. അവളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ വീഴുന്ന ഒരു തീരുമാനവും എനിക്ക് എടുക്കാൻ കഴിയില്ല.” രാജീവിന്റെ മറുപടി കേട്ട മേരി ടീച്ചർ അല്പസമയം മൗനമായി നിന്നു. അതിനുശേഷം വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു, “അനഘയെ സ്വന്തം രക്തത്തെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കാനും നോക്കാനും തയ്യാറുള്ള, അവളെ നല്ലൊരു മകളായി വളർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ സമ്മതിക്കുമോ?” ടീച്ചറുടെ ചോദ്യത്തിലെ അർത്ഥം മനസ്സിലായ രാജീവ് അത്ഭുതത്തോടെ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അനഘയോടുള്ള അതിരറ്റ വാത്സല്യം അവൻ കണ്ടു.

“എനിക്ക്… എനിക്ക് കുറച്ച് സമയം വേണം, മകളോട് സംസാരിക്കട്ടെ…” രാജീവ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു. അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ രാജീവ് അനഘയെ അടുത്തുവിളിച്ച് തോളിൽ കൈചേർത്തു പിടിച്ചു. “മോളെ, അച്ഛനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ? നമ്മളെ സ്വന്തം കുടുംബം പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന മേരി ടീച്ചർ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് സ്ഥിരമായി വന്ന്, മോളുടെ അമ്മയായി കൂടെയുണ്ടാകുന്നത് മോൾക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?” രാജീവിന്റെ ചോദ്യം തീരും മുൻപേ അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അവൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു, “അയ്യോ! എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് അച്ഛാ! മേരി ടീച്ചർ എന്റെ അമ്മയായാൽ എനിക്ക് സ്കൂളിലും വീട്ടിലും ഒരുപോലെ സന്തോഷമായിരിക്കും!” മകളുടെ ആത്മാർത്ഥമായ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ രാജീവിന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭയങ്ങളും മഞ്ഞപോലെ ഉരുകിപ്പോയി. അവൻ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ടീച്ചറെ വിളിച്ച് സമ്മതം അറിയിച്ചു.

എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. മേരിയുടെ വീട്ടുകാർ ഈ ബന്ധത്തെ ശക്തമായി എതിർത്തു. ഒരു പുനർവിവാഹത്തിന് മകളെ അയക്കില്ലെന്നും, ഒരു കുട്ടിയുടെ വളർത്തമ്മയാകാൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്നും അവർ വാശിപിടിച്ചു. മേരിയെക്കാൾ പ്രായമുള്ള, കടിയ കുടുംബമുള്ള ഒരാളുമായി വിവാഹം നടത്തുന്നതിനെ ബന്ധുക്കളും അപലപിച്ചു. എന്നാൽ മേരി തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ജീവിതവും, ആ പാവം കുഞ്ഞിന് നൽകേണ്ട സ്നേഹവുമാണ് തനിക്ക് വലുതെന്ന് അവർ കുടുംബത്തോട് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ മേരിയുടെ ഉറച്ച നിലപാടിന് മുന്നിൽ വീട്ടുകാർക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. അങ്ങനെ, വലിയ ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, അടുത്ത കുറച്ചു ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ ലളിതമായ ചടങ്ങിൽ രാജീവും മേരി ടീച്ചറും വിവാഹിതരായി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മേരി കടന്നുവന്നപ്പോൾ, ഉമ്മറത്തുതന്നെ കാത്തുനിന്നിരുന്ന അനഘ ഓടിച്ചെന്ന് അവരുടെ അരക്കെട്ടിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അന്നുമുതൽ അവൾ മേരിയെ ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വിളി മേരിയുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. മേരി ടീച്ചർ അനഘയ്ക്ക് കേവലം ഒരു അമ്മ മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാരിയും വഴികാട്ടിയുമായി മാറി. പെൺകുട്ടികളുടെ ആരോഗ്യപരമായ കാര്യങ്ങളും പഠനവും ജീവിത മൂല്യങ്ങളും അവർ മകളെ പഠിപ്പിച്ചു. രാജീവിന്റെ വിജനമായിരുന്ന വീട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും സന്തോഷത്തിന്റെയും ചിരിയുടെയും വെളിച്ചം തിരികെ വന്നു. അമ്മയുടെ സ്നേഹം അനുഭവച്ചറിഞ്ഞ അനഘ, ആത്മവിശ്വാസമുള്ള നല്ലൊരു മിടുക്കി പെൺകുട്ടിയായി വളർന്നു.