കിഴക്ക് സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുന്നതിന് മുൻപേ

അഗ്നിമരീചിക
കാറ്റിനുപോലും കടന്നുചെല്ലാൻ മടിയുള്ള ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ വലിയ ഇടനാഴികളിലൂടെ നഗ്നപാദയായി നടക്കുമ്പോൾ വൈഗയുടെ ഉള്ളിൽ പേടിയുടെ ഒരു ചെറിയ തരിപ്പ് എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു. അതിരാവിലെ കിഴക്ക് സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുന്നതിന് മുൻപേ ഉണർന്നു ശീലിച്ചതുകൊണ്ട്, മുറ്റത്തെ ഈറൻ മണ്ണിൽ വീണുകിടക്കുന്ന പാരജാതപ്പൂക്കൾ പെറുക്കിയെടുക്കുക എന്നത് അവളുടെ രാവിലത്തെ പതിവായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ കേട്ട അലർച്ചയും ദേഷ്യത്തിലുള്ള വാക്കുകളും മനസ്സിൽനിന്ന് മായാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ,

കൈയിലെ പൂക്കൂടയിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് കേട്ട ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള കാൽപെരുമാറ്റം അവളെ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ട് വലിപ്പിച്ചു. അയാൾ തറവാട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ വായുവിന് പോലും ഒരു ഭാരമുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു, അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു അയാളുടെ സാന്നിധ്യം. കരിങ്കല്ലിൽ കൊത്തിയെടുത്തതുപോലുള്ള മുഖവും, ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്ന മഷിത്തണ്ടിലെ കറുപ്പുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, ആരെയും ഒന്നുനോക്കാൻ പോലും മടിപ്പിക്കുന്ന ഗൗരവവും വഹിച്ചുകൊണ്ട് വിക്രമൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവൾ ശ്വാസമടക്കി ഭിത്തിയോട് ചേർന്നുനിന്നു. എന്നാലും,

അത്രയും ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ ഇന്നലെ തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ വിറയൽ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല, അത് വെറുപ്പായിരുന്നോ അതോ കൈവിട്ടുപോയ എന്തോ ഒന്നോർത്തുള്ള ആകുലതയായിരുന്നോ എന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു.
അടുക്കളയിൽ വിലാസിനിയമ്മ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ഒച്ചയും, അടുപ്പിൽ തളിക്കുന്ന പാലിന്റെ മണവും ഉയർന്നപ്പോഴാണ് വൈഗയ്ക്ക് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നിയത്.

എന്നും കാണുന്ന തറവാട്ടിലെ ഈ ചടുലമായ പ്രഭാതങ്ങൾക്കിടയിലും, ഇന്നത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രമന്റെ ദേഷ്യം എപ്പോഴും പേടിക്കുന്ന വലിയമ്മ, ഇന്ന് അയാൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട നെയ്യിൽ മൊരിച്ച ദോശയും ഇഞ്ചിയിട്ട കട്ടൻചായയും വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വൈഗയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ വിലാസിനിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പാത്രങ്ങളിൽ ചട്ണി കോരി ഒഴിക്കുമ്പോൾ, അവൾ അറിയാതെ വരാന്തയിലേക്ക് നോക്കിപ്പോയി. അവിടെ ഒരു മരം പോലെ ഉറച്ചുനിന്ന്,

ആവിയെടുക്കുന്ന കട്ടൻചായ ഓരോ തുള്ളിയായി കുടിക്കുന്ന വിക്രമനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇരട്ടിയായി. ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അയാൾ തനിക്കുമേൽ ചൊരിഞ്ഞ കോപത്തിന്റെ തീപ്പൊരികൾ ഇനിയും അടങ്ങിയിട്ടില്ലേ എന്ന് അവളുടെ ഉള്ളം സംശയിച്ചു. എങ്കിലും, എല്ലാവരെയും അകറ്റി നിർത്തുന്ന ആ വലിയ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ആരും കാണാത്ത ഒരു ഒറ്റപ്പെടലുണ്ടെന്ന സത്യം വൈഗയുടെ മനസ്സിനെ എവിടെയോ കൊണ്ട് തൊട്ടു.
ചായപ്പാത്രം തിരികെ വെക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന വിക്രമന്റെ മുന്നിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചെന്നുപെട്ടപ്പോൾ വൈഗയുടെ കൈയിലെ ദോശത്തട്ട് തറയിലേക്ക് വീഴാൻ പോയി. എന്നാൽ, അത് നിലത്തു വീഴുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവന്റെ തഴമ്പിച്ച, ചൂടുള്ള കൈകൾ അവളുടെ കൈത്താണ്ഡത്തിൽ അമർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു.

ആ സ്പർശനത്തിൽ വൈഗയുടെ മുഴുവൻ ശരീരത്തിലൂടെയും ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ കടന്നുപോയി, അവൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിപ്പോയി. ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് എന്തോ ഒരു തീവ്രമായ ആഗ്രഹവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നിസ്സഹായതയുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. വളരെ അടുത്തായിരുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ വേഗത്തിലുള്ള മിടിപ്പും, അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും അവൾ തൊട്ടറിഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ അവളുടെ കരം വിടുവിച്ച്, ഒന്നും പറയാതെ ദൂരെ മാറ്റിവെച്ച പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും, ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന നിശബ്ദത ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.

അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പേടിയൊക്കെ എങ്ങോ മാഞ്ഞുപോവുകയും, പകരം മനസ്സിൽ കനത്തുനിന്ന ഒരു അപരിചിതമായ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് പടരുകയും ചെയ്തു.
പകലിന്റെ ചൂട് കുറഞ്ഞ് സന്ധ്യയായപ്പോൾ തറവാട്ടിലെ വലിപ്പമുള്ള തളത്തിൽ ഇരിക്കാൻ വൈഗയ്ക്ക് എന്തോ ഒരു മടി തോന്നി. കുളക്കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന കൽപ്പടവുകളിൽ പോയിരുന്ന്, കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന താമരയിലകളെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ ഉണക്കയിലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ഒച്ച കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ അത് വിക്രമനാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, കാരണം ആ കാറ്റിന് പോലും ഇപ്പോൾ അവന്റെ സുഗന്ധമായിരുന്നു.

അവൻ വന്ന് അവളുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള കൽപ്പടവിൽ അമർന്നിരുന്നു, രണ്ടുപേരും കുറെനേരം മിണ്ടാതെ ആ കറുത്തു ഇരുളുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. സാധാരണ ആരെങ്കിലും അടുത്ത് വരുമ്പോൾ മാറിപ്പോകുന്ന വിക്രമൻ, ഇന്ന് അവളുടെ അരികിൽ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വൈഗയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. “നിനക്ക് എന്നെ ഇപ്പോഴും പേടിയാണോ?” വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, അല്പം ഇടർച്ചയോടെയുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് വൈഗ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആ പഴയ ദേഷ്യക്കാരൻ വിക്രമൻ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന ഒരു പച്ചമനുഷ്യൻ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

അവളുടെ മറുപടിയ്ക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ പതിയെ കൈനീട്ടി അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് തൻ്റെ കട്ടിയുള്ള വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. ആ സ്പർശനം വളരെ മൃദുലവും, എന്നാൽ അത്രമേൽ ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു. അവൾ തൻ്റെ വിരലുകൾ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല, പകരം ആ പിടിയിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർന്നുചേർന്നു. “ഇന്നലെ ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിച്ചത്… അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല വൈഗ, നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നു,” അവൻ്റെ വാചകം അപൂർണ്ണമായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് മുഴുവൻ ആത്മാർത്ഥതയായിരുന്നു.

അത് കേട്ടപ്പോൾ വൈഗയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞുപോയി, അവൾ തൻ്റെ തല പതിയെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരിവെച്ചു. ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, കുളക്കടവിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ, അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ ശ്വാസത്തിൽ ഒന്നാകുന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട്, പതിയെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി, ആ സ്പർശനത്തിൽ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന എല്ലാ നോവുകളും മാഞ്ഞുപോകുന്നത് വൈഗ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ വൈഗയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

മുൻപൊന്നും തോന്നാത്ത ഒരു സന്തോഷവും പുതിയൊരു വെളിച്ചവും ആ തറവാടിന് മുഴുവൻ ഉള്ളതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അടുക്കളയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ വിക്രമൻ വിലാസിനിയമ്മയോട് തമാശ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നിന്നുപോയി. വൈഗ വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ്റെ ചിരി ഒന്നുതുളുമ്പി, അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ മാത്രം തിരയുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചായ മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ,

വിലാസിനിയമ്മ കാണാതെ അവൻ അവൾക്ക് നൽകിയ ആ രഹസ്യമായ നോട്ടം അവളുടെ കവിളുകളിൽ ചുവപ്പു പടർത്തി. എപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടക്കാറുള്ള ആ വലിയ വീടിന്റെ ജനലുകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കപ്പെടുന്നത് പോലെ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലെ കനത്ത വാതിലുകളും പരസ്പരം തുറക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും, തനിക്ക് തണലായി ആ കരിങ്കൽ മതിൽപോലെയുള്ള മനുഷ്യൻ കൂടെയുണ്ടെന്നുമുള്ള ഉറപ്പ് വൈഗയ്ക്ക് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
സന്ധ്യയ്ക്ക് വരാന്തയിൽ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, വിക്രമൻ പിന്നിൽ വന്ന് അവളെ തൻ്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ വൈഗയ്ക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം അതണെന്ന് തോന്നി.

മഴത്തുള്ളികൾ മുറ്റത്ത് വീണ് ചിതറുമ്പോഴും, അവർക്കിടയിൽ പരന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത മധുരമായിരുന്നു. മുൻപ് താൻ കണ്ട ആ രൗദ്രഭാവമുള്ള മനുഷ്യന് പിന്നിൽ ഇത്രയും ആർദ്രമായ ഒരു ഹൃദയം ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. നാടകീയമായ വാഗ്ദാനങ്ങളോ, വലിയ സ്നേഹ പ്രകടനങ്ങളോ ഇല്ലാതെ തന്നെ, വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവർ പരസ്പരം ഒന്നായിത്തീരുകയായിരുന്നു. ആ മഴയുടെ തണുപ്പിലും അവരിൽ പടർന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട്,

വരാൻ പോകുന്ന എല്ലാ നാളുകളിലും ആ തറവാട്ടിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കുമെന്ന് ആ രണ്ടു മനസ്സുകളും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.