മാതാപിതാക്കളുടെ കൂടെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം വന്നുപോയ ഓർമ്മ മാത്രമാണ് അവന്

ഭാഗം 1: നീലമനയിലെ രാവ്
നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആര്യന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ആ പഴയ ചിത്രമായിരുന്നു. പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ, എന്നാൽ വിജനമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുവിൽ, കാലത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണു കിടക്കുന്ന ‘നീലമന’. ബാല്യകാലത്തെങ്ങോ മാതാപിതാക്കളുടെ കൂടെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം വന്നുപോയ ഓർമ്മ മാത്രമാണ് അവന് അതിനെക്കുറിച്ചുള്ളത്.
ആര്യൻ ഒരു ചിത്രകാരനാണ്; ഒപ്പം വിചിത്രമായ ഭാവനകളെ താളുകളിലേക്ക് പകർത്തുന്ന എഴുത്തുകാരനും. അവന്റെ പുതിയ ക്യാൻവാസിലേക്ക് ജീവനുള്ള നിറങ്ങൾ വേണമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സിറ്റിയെയും കൂട്ടുകാരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഗ്രാമത്തിലെ ആ പഴയ കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് വരാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചത്.
വൈകുന്നേരം അഞ്ചര മണിയോടെയാണ് ആര്യന്റെ ടാക്സി നീലമനയുടെ പടിപ്പുരയ്ക്ക് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നത്. ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ കനത്തു പെയ്യാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടിപ്പുര കടന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആര്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപരിചിതമായ തണുപ്പ് പടർന്നു. വഴിയിലുടനീളം ഉണങ്ങി വീണ ഇലകളും കാട്ടുചെടികളും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
ഡ്രൈവർ ലഗേജുകൾ താഴെയിറക്കി തരുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ഭയവും വിറയലും ആര്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“സാർ… രാത്രിയിൽ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ല. ഈ നാട്ടുകാരാരും ഈ വഴിക്കെങ്ങും വരാറില്ല. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മെയിൻ റോഡിലെ കടകളിൽ വിളിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ പോണു,” ആ കേഴുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ടാക്സിക്കാരൻ വണ്ടി തിരിച്ചുപോയി.
ആര്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പെട്ടികളും ചിത്രരചനയ്ക്കുള്ള സ്റ്റാൻഡും ബ്രഷുകളും എടുത്ത് വലിയ മരവാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞു കിടന്നതിന്റെ പൂപ്പൽ മണവും അഴുക്കും ആ വലിയ ഹാളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഭിത്തിയിൽ പഴകിയ എണ്ണച്ചായ ചിത്രങ്ങൾ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു. വലിയ തൂണുകളും നടുമുറ്റവും പഴയകാലത്തെ പ്രൗഢിയുടെ അവശേഷിപ്പുകളായി ഇന്നും അവിടെയുണ്ട്. ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് അടിച്ചു നോക്കിയ അവൻ, ഏറ്റവും വൃത്തിയുള്ള ഒരു മുറി തനിക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
മഴ കനത്തു പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വന്മരങ്ങളുടെ ശാഖകൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞ് മനയുടെ ഓടുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം ഭയാനകമായിരുന്നു. രാത്രി എട്ടുമണിയോടെ ആര്യൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ വരയ്ക്കാനുള്ള ബോർഡും ക്യാൻവാസും തയ്യാറാക്കിവെച്ചു.
മനയ്ക്കുള്ളിൽ ഇലക്ട്രിസിറ്റി ഉണ്ടെങ്കിലും, ശക്തമായ മിന്നലിൽ ലൈറ്റുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനൽച്ചില്ലുകളെ വിറപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്നാണ് ആ മണം അവന് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
ഒരു അപൂർവ്വ സൗഗന്ധം! പിച്ചിപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും കലർന്ന, നാടൻ സുഗന്ധം. പൂപ്പൽ മണം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ആ മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഈ സുഗന്ധം എവിടെ നിന്ന് വന്നു?
ആര്യൻ ചുറ്റും നോക്കി. മുറിയിൽ അവൻ മാത്രമാണുള്ളത്. കാറ്റിന്റെ ദിശയാണോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ അവൻ ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് കനത്ത ഇരുട്ടും പെരുമഴയും മാത്രം.
അവൻ തിരികെ ക്യാൻവാസിന് മുന്നിൽ വന്ന് ഇരുന്നു. കൈയിൽ ബ്രഷെടുത്തു. മനസ്സ് ശാന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആരോ തനിക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവനിൽ ശക്തമായി. കഴുത്തിന് പിന്നിൽ തണുത്ത ഒരു ശ്വാസം വന്നു തട്ടുന്നതുപോലെ…
ആര്യൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി! അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എന്റെ തെറ്റായ തോന്നലായിരിക്കും…” അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
പതുക്കെ അവൻ ചായങ്ങൾ ചാലിക്കാൻ തുടങ്ങി. മനയുടെ ഇരുണ്ട രൂപമായിരിക്കാം വരയ്ക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്. എന്നാൽ അവന്റെ കൈകൾ അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാതെ ബോർഡിലൂടെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെൻസിലിന്റെ തുമ്പ് കറുത്ത രേഖകൾ തീർത്തു.
മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയി. പകുതി വരച്ചു തീർത്തപ്പോൾ ആര്യൻ അത്ഭുതത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി!
അതൊരു മനയുടെ ചിത്രമായിരുന്നില്ല… അതൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു!
ആഴമുള്ള കണ്ണുകളും, നീണ്ട മുടിയും, നെറ്റിയിൽ ചെറിയൊരു വട്ടപ്പൊട്ടുമുള്ള മനോഹരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി! അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു സങ്കടവും, ഒപ്പം ഏതോ ഒരു കാത്തിരിപ്പും നിഴലിച്ചിരുന്നു.
“ഇതാരാണ്? ഞാൻ ഈ പെൺകുട്ടിയെ ജീവിതത്തിൽ എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ?” ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ആ ചിത്രത്തിൽ തൊട്ടു.
പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിയിലെ മെഴുകുതിരി നാളം അണഞ്ഞു! മുറി പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിലായി.
അതേസമയം, നടുമുറ്റത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു ചെലങ്കയുടെ പദസ്വനം കേട്ടു!
ഛിൽ… ഛിൽ… ഛിൽ…
ആര്യന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. പതുക്കെ ഹാൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
“ആരാത്?” അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
ഉത്തരമൊന്നുമില്ല. മഴയുടെ ഇരമ്പൽ മാത്രം.
നടുമുറ്റത്തിനടുത്തേക്ക് ഫോൺ വെളിച്ചം നീട്ടിയപ്പോൾ ആര്യന്റെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി!
നടുമുറ്റത്ത്, മഴവെള്ളം വീഴുന്നതിനിടയിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നു! ഒരു പെൺകുട്ടി! വെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ അവൾ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തുനിന്ന് അതേ പിച്ചിപ്പൂവിന്റെ മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആര്യൻ ഭയന്ന് ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചു. “ആരാ… ആരാ നീ?”
ആ രൂപം പതുക്കെ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവൻ ക്യാൻവാസിൽ വരച്ച അതേ കണ്ണുകൾ! അതേ മുഖം!
അവൾ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഏറെ പ്രണയവും ഏകാന്തതയും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ കൈകൾ ആര്യന് നേരെ നീട്ടി, വളരെ മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“വന്നുവോ… എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, നീ തിരികെ വരുമെന്ന്…”
ആ വാക്കുകൾ ആര്യന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. തലച്ചോറിൽ കടുത്ത വേദന അനുഭവപ്പെട്ട അവൻ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ കണ്ടത്, തന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു അടുക്കുന്ന ആ അദൃശ്യ സുന്ദരിയെയായിരുന്നു…

ആര്യൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ നീലമനയുടെ ജീർണ്ണിച്ച ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തലയ്ക്കുള്ളിൽ ശക്തമായ ഒരു ഭാരവും വിറയലും അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. താൻ കിടക്കുന്നത് തണുത്തുറഞ്ഞ തറയിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞവൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ കടന്നുപോയി.
ആ പിച്ചിപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം, ചെലങ്കയുടെ ശബ്ദം, നടുമുറ്റത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിൽ നനഞ്ഞു നിന്ന ആ പെൺകുട്ടി… അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ—”വന്നുവോ… എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, നീ തിരികെ വരുമെന്ന്…”
അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ? അതോ വെറും ഭ്രമമോ?
ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ ചിത്രരചനാ സ്റ്റാന്റിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ക്യാൻവാസിലേക്ക് നോക്കിയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താലും ഭയത്താലും വിടർന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി പെൻസിൽ കൊണ്ട് ഏകദേശം വരച്ചു നിർത്തിയിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു! അവൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന ആഭരണങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മമായ രേഖകൾ പോലും അതിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി തന്നിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ആ ഭാവത്തിൽ വലിയൊരു സങ്കടവും, അതിലേറെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധ്യമാകും?” ആര്യൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അവൻ ആ ചിത്രത്തിൽ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ പടർന്നു. ഭയത്തേക്കാളേറെ, ആ പെൺകുട്ടിയോട് ഏതോ അജ്ഞാതമായ അടുപ്പം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുളപൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പുറത്തുനിന്ന് ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ അമരുന്ന ശബ്ദവും ഒരു ഊന്നുവടിയുടെ താളത്തിലുള്ള ശബ്ദവും കേട്ടത്.
ആര്യൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഒരു വൃദ്ധൻ പടിപ്പുര കടന്ന് അകത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെള്ള വസ്ത്രവും മുടി നാരുകൾ പോലെ വെളുത്ത താടിയുമുള്ള ആ വൃദ്ധന്റെ കൈയിൽ പഴയൊരു ഊന്നുവടിയുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ആഴത്തിലുള്ള ചുളിവുകളും കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം തീക്ഷ്ണതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ആരാ ഈ വീട്ടിൽ?” വൃദ്ധൻ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. “വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന നീലമനയുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ മാത്രം ധൈര്യം ആർക്കുണ്ടായി?”
ആര്യൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിനിന്നു. “ഞാൻ ആര്യൻ. ഈ മനയിലെ പഴയ തറവാട്ടുകാരുടെ കൊച്ചുമകനാണ്. ഞാൻ ഒരു ചിത്രകാരനാണ്… കുറച്ചുനാൾ ഇവിടെ താമസിച്ച് വരയ്ക്കാനും എഴുതാനുമാണ് വന്നത്.”
വൃദ്ധൻ തട്ടമിട്ട് ആര്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പതുക്കെ അയാൾ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കും മുഖത്തിന്റെ ഘടനയിലേക്കും നോക്കവെ, ആ വൃദ്ധന്റെ കൈയിലെ ഊന്നുവടി തറയിൽ വീണു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത ഭയവും അത്ഭുതവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.
“വിക്രമൻ!” വൃദ്ധന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. “നീ… നീ വീണ്ടും തിരികെ വന്നോ? നൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നീ വീണ്ടും ഈ ശാപഭൂമിയിലേക്ക് കാലുകുത്തിയോ?”
ആര്യൻ അമ്പരന്നു. “വിക്രമനോ? അതാരാണ്? എന്റെ പേര് ആര്യൻ എന്നാണ്. നിങ്ങൾക്കെന്തോ തെറ്റുപറ്റിയതാണ് മുത്തശ്ശാ.”
“ഇല്ല! എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റില്ല!” വൃദ്ധൻ ആര്യന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു. “എന്റെ പേര് ഭദ്രൻ എന്നാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാവുന്ന ഏക ആൾ ഞാൻ മാത്രമാണ്. നിന്റെ മുഖം, നിന്റെ നില്പ്, നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ വെളിച്ചം… ഇത് വിക്രമൻ തന്നെയാണ്. പൂർവ്വജന്മത്തിലെ കടങ്ങൾ വീട്ടാനല്ലാതെ ആരും ഈ നീലമനയിലേക്ക് തിരികെ വരില്ല!”
ആര്യൻ ഭദ്രനെ പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തെ തടിത്തിണ്ണയിൽ ഇരുത്തി. അവൻ അയാൾക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ച് വെള്ളം നൽകി. “എന്താണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? ഏത് വിക്രമൻ? ഈ മനയ്ക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു തരൂ.”
ഭദ്രൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പുറത്തെ വിജനമായ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി. അയാൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപുള്ള ആ കറുത്ത ഏട് തുറക്കാൻ തുടങ്ങി:
“നൂറു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഈ നീലമന പ്രതാപത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുന്ന കാലം. അന്ന് ഈ തറവാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരനായ അവകാശിയായിരുന്നു വിക്രമൻ. കാണാൻ സുന്ദരനും ദയാലുവും. എന്നാൽ അവൻ പ്രണയിച്ചത് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ട ഒരു തയ്യൽക്കാരന്റെ മകളായ മീരയെയായിരുന്നു. ജാതിയും പദവിയും കുലമഹിമയും മാത്രം നോക്കിയിരുന്ന മനയിലെ കാരണവർക്ക് ഈ ബന്ധം ഒരിക്കലും സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല.”
ഭദ്രന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. “അവർ രഹസ്യമായി കണ്ടുമുട്ടി. അവരുടെ പ്രണയം ഈ ഗ്രാമം മുഴുവൻ അറിഞ്ഞു. വിക്രമൻ മീരയെ മാത്രമേ വിവാഹം കഴിക്കൂ എന്ന് ശാഠ്യം പിടിച്ചപ്പോൾ, കാരണവർ ക്രൂരമായ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. അവർ മലബാറിൽ നിന്ന് ഒരു ആഭിചാരകനായ ദുർമന്ത്രവാദിയെ വരുത്തി. വിക്രമൻ നഗരത്തിൽ പോയ ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയിൽ, അവർ മീരയെ വീട്ടിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുത്ത് ഈ മനയിലെ രഹസ്യ നിലവറയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.”
ആര്യൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കേട്ടിരുന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു.
“അവർ അവളെ ആ നിലവറയിൽ വെച്ച് ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തി,” ഭദ്രൻ തുടർന്നു. “അവളുടെ ആത്മാവ് പ്രതികാരം ചെയ്യാതിരിക്കാൻ, ദുർമന്ത്രവാദി ആത്മാവിനെ ഒരു മാന്ത്രിക തകിടിൽ തളച്ച് ഈ മനയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ ബന്ധിച്ചു. തിരികെ വന്ന വിക്രമൻ സത്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ തകർന്നുപോയി. മീരയില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം അവന് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. അവൻ മനയുടെ പിൻവശത്തുള്ള ആഴമുള്ള കുളത്തിൽ ചാടി ജീവനൊടുക്കി. മരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—മീരയെ തേടി താൻ തിരികെ വരുമെന്ന്!”
ഭദ്രൻ ആര്യന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു: “ആ വിക്രമന്റെ പുനർജന്മമാണ് നീ ആര്യൻ! നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് നീ അറിയാതെ ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചടുപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. മീരയുടെ ആത്മാവ് കഴിഞ്ഞ നൂറു വർഷമായി ഈ മനയുടെ തണുത്ത ഭിത്തികൾക്കിടയിൽ നിന്നെയും കാത്ത് അലയുകയാണ്. അവൾക്ക് മോചനമില്ല… അവളെ ആ തകിടിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്!”
ഭദ്രന്റെ വാക്കുകൾ ആര്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സ് വിങ്ങി. തലച്ചോറിന്റെ ഏതോ കോണിൽ മാഞ്ഞുപോയ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ നിഴലാട്ടങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. ആ ചിത്രത്തിലെ പെൺകുട്ടി… മീര! അവളായിരുന്നു ഇന്നലെ രാത്രി തന്റെ മുന്നിൽ വന്നത്.
“അവൾക്ക്… അവൾക്ക് ശാപമോക്ഷം നൽകാൻ കഴിയില്ലേ?” ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എളുപ്പമല്ല,” ഭദ്രൻ തലയാട്ടി. “അവളെ തളച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന തകിട് മനയുടെ അടിയിലെ ഇരുണ്ട നിലവറയിലാണ്. അതിന് കാവലായി അന്ന് മന്ത്രവാദി കുടിയിരുത്തിയ ഒരു ദുഷ്ടശക്തി (ദുർഭൂതം) ഉണ്ട്. മീരയുടെ ആത്മാവ് ആ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായാൽ അവൾക്ക് ഈ ഭൗതിക ലോകം വിട്ടുപോകേണ്ടി വരും. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തേക്ക് അവൾ യാത്രയാകും. എന്നാൽ അതിന് പകരമായി നിന്റെ ജീവൻ തന്നെ അപകടത്തിലായേക്കാം.”
ഭദ്രൻ എഴുന്നേറ്റു. “മകനേ, ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. ഈ മന ഉപേക്ഷിച്ച് നീ നഗരത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകൂ. പ്രേതങ്ങളുമായുള്ള പ്രണയം മർത്യർക്ക് നാശമേ തരു.” ഭദ്രൻ പതുക്കെ നടന്ന് പടിപ്പുര കടന്നുപോയി.
എന്നാൽ ആര്യന് തിരികെ പോകാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഭയം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. പകരമവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള തീക്ഷ്ണമായ പ്രണയവും, താൻ കാരണം ദുരിതമനുഭവിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയോടുള്ള അപാരമായ അനുതാപവുമായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രിയായി.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. മനയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ട് കനത്തു. ആര്യൻ ഹാളിന്റെ നടുവിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചുവെച്ച് കാത്തിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ആ മുറിയിലാകെ വീണ്ടും പിച്ചിപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മനംമയക്കുന്ന സുഗന്ധം പരന്നു. തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് മെഴുകുതിരി നാളത്തെ ആട്ട ഉലച്ചു.
ആര്യൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. “മീരാ…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന്, ആ വെളുത്ത വസ്ത്രമണിഞ്ഞ രൂപം പതുക്കെ ഉയർന്നുവന്നു. അവളുടെ കാൽച്ചിലങ്കകളുടെ മെല്ലെയുള്ള ശബ്ദം ഹാൾ മുഴുവൻ മുഴങ്ങി. അവൾ ആര്യന്റെ ഏതാനും അടികൾ മാത്രം അകലെ വന്നുനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അദൃശ്യമായ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ പൊഴിയുന്നത് ആര്യൻ കണ്ടു.
“നീ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ?” മീരയുടെ ശബ്ദം ഒരു പട്ടിന്റെ മൃദുത്വത്തോടെ അവന്റെ കാതുകളിൽ വീണു.
“ഉവ്വ് മീരാ…” ആര്യൻ ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. “ഭദ്രൻ എല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ വിക്രമനാണ്. പൂർവ്വജന്മത്തിൽ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ നിർഭാഗ്യവാൻ.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. നീ വരും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഈ നൂറു വർഷത്തെ ഏകാന്തതയും വേദനയും ഞാൻ സഹിച്ചത് നിന്റെ ഈ ഒരൊറ്റ വരവിന് വേണ്ടിയാണ്. നിന്നെ കണ്ടുമുട്ടുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം.”
“എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം മീരാ, നിന്നെ തൊടണം എന്ന് തോന്നുന്നു… പക്ഷേ എന്റെ കൈകൾ നിന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു,” ആര്യന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“നമ്മൾ രണ്ടു ലോകങ്ങളിലാണ് ആര്യൻ,” മീര സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നീ ജീവന്റെ ലോകത്തും, ഞാൻ മരണത്തിന്റെ നിഴലിലുമാണ്. എന്നാൽ എൻ്റെ മനസ്സ് എന്നും നിന്റേതു മാത്രമാണ്.”
“ഞാൻ നിന്നെ ഈ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും മീരാ!” ആര്യൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “ആ നിലവറയിലെ തകിട് തകർത്ത് ഞാൻ നിനക്ക് ശാന്തി നൽകും. ഭദ്രൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അതിനുള്ള വഴി.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഭയം നിഴലിച്ചു. അവൾ വേഗത്തിൽ തലയാട്ടി. “വേണ്ട! ആര്യൻ, അത് ചെയ്യരുത്! ആ നിലവറയിൽ ഒരു ഭയാനകമായ ദുഷ്ടശക്തി അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതിനെ ഉണർത്തിയാൽ അത് നിന്റെ ജീവനെടുക്കും. നിന്നെ വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല! നീ എന്നെ മോചിപ്പിക്കണ്ട… ഞാൻ ഈ തറവാട്ടിൽ ഒരു നിഴലായി നിന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചോളാം. നിന്നെ നോക്കിക്കണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ കഴിഞ്ഞോളാം!”
“ഇല്ല മീരാ,” ആര്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “ഒരു പ്രേതമായി, ആത്മാവായി ഈ ഇരുട്ടിൽ കഴിയുന്നതല്ല പ്രണയം. നിനക്ക് മുക്തി വേണം. നിന്റെ ആത്മാവിന് ശാന്തി ലഭിക്കണം. അതിന് എന്റെ ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ അത് ചെയ്യും. കാരണം, ഇത്തവണ നിന്നെ തോൽക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല!”
ആര്യന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന് മുന്നിൽ മീര നിശ്ശബ്ദയായി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും ആശങ്കയും ഒരുപോലെ തുളുമ്പി.
പെട്ടെന്ന്, മനയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ഒരു അലർച്ച കേട്ടു! തറ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് പ്ലാസ്റ്ററുകൾ അടർന്നു വീണു. തണുത്ത കാറ്റ് കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി!
നിലവറയിലെ ആ ദുഷ്ടശക്തി ഉണരുകയായിരുന്നു! ആര്യൻ മീരയെ രക്ഷിക്കാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയത് അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“ആര്യൻ… സൂക്ഷിക്കുക! അത് ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു!” മീര ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
ഹാളിലെ മെഴുകുതിരി നാളം പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞു. കറുത്ത നിഴലുകൾ മനയുടെ ചുവരുകളിൽ പടരാൻ തുടങ്ങി. ശാപമോക്ഷത്തിനായുള്ള അവസാന പോരാട്ടത്തിന്റെ സമയം അടുത്തുവന്നിരുന്നു…

കനത്ത ഇരുട്ടിൽ നീലമനയുടെ ചുമരുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തറയ്ക്കടിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആ അലർച്ച മനുഷ്യശബ്ദമായിരുന്നില്ല; നൂറ്റാണ്ടുകളായി രക്തത്തിനായി ദാഹിക്കുന്ന ഒരു രാക്ഷസീയ ശക്തിയുടെ ആക്രോശമായിരുന്നു അത്. നിലവറയിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ട ദുഷ്ടശക്തി, ആര്യന്റെ ആഗമനവും മീരയ്ക്ക് ശാപമോക്ഷം നൽകാനുള്ള അവന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യവും തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മെഴുകുതിരി അണഞ്ഞതോടെ ഹാൾ മുഴുവൻ കറുത്ത പുക പടർന്നുപിടിച്ചു. ആ പുകയ്ക്കുള്ളിൽ വിചിത്രവും ഭയാനകവുമായ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു.
“ആര്യൻ… ഓടിപ്പോകൂ! അത് നിന്നെ ഇല്ലാതാക്കും!” മീര നിലവിളിച്ചു. അവളുടെ വെളുത്ത രൂപം ആ കറുത്ത പുകയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്ന് പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദുഷ്ടശക്തിയുടെ കറുത്ത കരങ്ങൾ മീരയുടെ ആത്മാവിനെ കൂടുതൽ വലിഞ്ഞുമുറുക്കി.
“ഇല്ല മീരാ! ഞാൻ ഇത്തവണ ഓടിയൊളിക്കില്ല!” ആര്യൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. എന്നാൽ ആ വെളിച്ചത്തെപ്പോലും വിഴുങ്ങാൻ പോന്നത്ര ആഴമുള്ളതായിരുന്നു ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ട്. പെട്ടെന്ന്, കാറ്റിൽ ഉമ്മറത്തെ മരവാതിൽ വലിഞ്ഞടഞ്ഞു. മനയ്ക്ക് പുറത്ത് ഇടിയും മിന്നലും കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഓരോ മിന്നൽവെളിച്ചത്തിലും മനയുടെ ഭിത്തികളിൽ ദുഷ്ടശക്തിയുടെ വികൃതമായ നിഴലുകൾ തെളിഞ്ഞുകണ്ടു.
ആര്യന് ഇനി സമയം കളയാനില്ലായിരുന്നു. ഭദ്രൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവൻ ഓർത്തെടുത്തു—ശാപത്തിന്റെ ഉറവിടം ഈ മനയുടെ അടിയിലെ രഹസ്യ നിലവറയിലാണ്. അവിടെയാണ് മീരയെ തളച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മാന്ത്രിക തകിടും, അതിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന ശൂലവും ഇരിക്കുന്നത്.
അവൻ ചുമരുകളിൽ പിടിച്ച്, ഹാളിൽ നിന്ന് പടുപാതിരയുടെ ഇരുട്ടിലൂടെ പിൻവശത്തെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ ഒരു പഴയ തടിവാതിലിന് പിന്നിലാണ് നിലവറയിലേക്കുള്ള കോണിപ്പടികൾ ഉള്ളത്.
അവൻ ആ തടിവാതിൽ ബലമായി തള്ളിത്തുറന്നു. പഴക്കമേറിയ ആ വാതിൽ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ചിതലുകളുടെയും ജീർണ്ണിച്ച അസ്ഥികളുടെയും പൂപ്പലിന്റെയും കടുത്ത ദുർഗന്ധം പുറത്തേക്ക് തള്ളിവന്നു. താഴേക്ക് നീളുന്ന കൽപടവുകൾ. അത് പാതാളത്തിലേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ ഇരുണ്ടു കിടന്നു.
ആര്യൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. പടവുകൾ ഓരോന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴും തണുപ്പ് അവന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. കാൽച്ചുവടുകൾ വഴുക്കലുള്ളതായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ അവൻ നിലവറയിലെത്തി. വലിയൊരു ഗുഹ പോലെയുള്ള മുറി! നാളുകളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു കൽമണ്ഡപമുണ്ട്. ആ മണ്ഡപത്തിന് മുകളിൽ കറുത്ത രക്തക്കറകൾ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് നടുവിലാണ് ചെമ്പുതകിടിൽ തീർത്ത ആ മാന്ത്രിക ചക്രം അടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിന് മുകളിൽ ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് ശൂലം കുത്തിനിർത്തിയിട്ടുണ്ട്!
തകിടിൽ നിന്ന് ഒരു രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള വെളിച്ചം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആര്യൻ ആ മണ്ഡപത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. എന്നാൽ അവൻ തകിടിൽ തൊടാൻ കൈ നീട്ടിയതും, നിലവറയിലെ വായു പൂർണ്ണമായും തണുത്തുറഞ്ഞു!
വലിയൊരു കാറ്റോടെ ആ കറുത്ത പുക നിലവറയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അത് ഒരു വലിയ രൂപമായി മാറി ആര്യന് മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു. അതിന് ശരീരമില്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ കറുത്ത പുകകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കൂറ്റൻ കരങ്ങളും ഭയാനകമായ മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“മർത്ത്യാ… നീ തിരികെ പോകുക!” ആ രൂപത്തിൽ നിന്ന് ഗുഹ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദമുണ്ടായി. “നൂറു വർഷം മുൻപ് മണ്ണടിഞ്ഞ പ്രണയത്തെ തേടിയാണോ നീ വന്നത്? ഈ ആത്മാവ് എന്റേതാണ്! ഇതിന് ശാപമോക്ഷമില്ല!”
കറുത്ത പുകയുടെ ഒരു വലിയ കൈ ആര്യന്റെ കഴുത്തിൽ വന്നു മുറുകി!
ആര്യന് ശ്വാസം മുട്ടി. അവൻ കാറ്റിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു. അവൻ കാൽവിരലുകൾ ഇട്ടടിച്ചു, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പിടഞ്ഞു. ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തറയിലേക്ക് വീണു തകർന്നു. കഴുത്തിലെ പിടിമുറുക്കം അവന്റെ കാഴ്ചയെ മങ്ങിച്ചു. ബോധം മറയുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
“ആര്യൻ!”
പെട്ടെന്ന്, ആ കറുത്ത ശക്തിക്ക് മീതെ വെളുത്തൊരു വെളിച്ചം പടർന്നു. മീരയായിരുന്നു അത്! അവൾ തന്റെ മുഴുവൻ ആത്മശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ആ ദുഷ്ടശക്തിയുടെ കറുത്ത കരങ്ങളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി.
“എന്റെ ആര്യനെ തൊടാൻ നിനക്ക് അവകാശമില്ല!” മീര ക്രോധത്തോടെ നിലവിളിച്ചു.
രണ്ട് അദൃശ്യ ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള കടുത്ത പോരാട്ടമാണ് പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത്. മീരയുടെ വെളുത്ത വെളിച്ചം കറുത്ത പുകയെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ആ ദുർഭൂതത്തിന് മുന്നിൽ മീരയുടെ ആത്മാവ് ദുർബലമാവാൻ തുടങ്ങി. മീര വേദനകൊണ്ട് അലറി.
“ആര്യൻ… വൈകിക്കരുത്!” മീര നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കറുത്ത പുകയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ആ ശൂലമെടുത്ത് തകിടിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കൂ! വേഗം!”
ആര്യൻ നിലത്തേക്ക് വീണു. അവൻ നെഞ്ചിലമർത്തി ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. പക്ഷേ അവൻ തളർന്നില്ല. തന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ പ്രണയിനി വീണ്ടും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് അവന് സഹിക്കാനായില്ല.
അവൻ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് തറയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു. മണ്ഡപത്തിന് മുകളിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി.
കറുത്ത പുക മീരയെ വശങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അത് വീണ്ടും ആര്യന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അതിന്റെ വലിയ നഖങ്ങൾ ആര്യന്റെ പുറകിൽ ആഞ്ഞുവെട്ടി! ആര്യന്റെ പുറകിൽ നിന്ന് ചോര വറ്റിയൊഴുകി. അവൻ വേദനകൊണ്ട് അലറിപ്പോയി.
പക്ഷേ, ആ വേദനയിലും അവൻ പിന്മാറിയില്ല. അവൻ മണ്ഡപത്തിന് മുകളിലേക്ക് ചാടിവീണു. അവിടെ കുത്തിനിർത്തിയിരുന്ന ഇരുമ്പ് ശൂലത്തിന്റെ പിടിയിൽ അവൻ ഇരുൈകകളും കൊണ്ട് മുറുകെ പിടിച്ചു!
ശൂലം തണുത്തുറഞ്ഞതായിരുന്നു. അത് തൊട്ടതും ആര്യന്റെ കൈകളിലെ തോൽ ഉരിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ കഠിനമായ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
“മീരാ… ഇത് നമ്മൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്!” ആര്യൻ അലറി.
അവൻ തന്റെ മുഴുവൻ ജീവനും ആവാഹിച്ച്, ശക്തിയോടെ ആ ശൂലം മണ്ഡപത്തിലെ മാന്ത്രിക തകിടിലേക്ക് ആഞ്ഞുകുത്തി!
തക്…!
വലിയൊരു വെള്ളിടി വെട്ടിയതുപോലെയുള്ള ശബ്ദം ആ നിലവറയിൽ മുഴങ്ങി.
മാന്ത്രിക തകിട് പകുതിയായി പിളർന്നു! അതിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടനത്തോടെ സ്വണ്ണവർണ്ണത്തിലുള്ള വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു.
ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ചൂടിൽ, കറുത്ത ദുഷ്ടശക്തി ഭയാനകമായി അലറിവിളിച്ചു. അതിന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു. കറുത്ത പുക പതുക്കെ ആ പ്രകാശത്തിൽ അലിഞ്ഞ്, നിലവറയുടെ ചുമരുകളിലേക്ക് വറ്റി വരണ്ടുപോയി. നൂറു വർഷത്തെ ആ കറുത്ത ശാപം അവിടെ അവസാനിച്ചു!
നിലവറ ശാന്തമായി. തറയിൽ പരന്നിരുന്ന പുകയും ദുർഗന്ധവും മാഞ്ഞുപോയി.
ആര്യൻ ചോരയൊഴുകുന്ന കൈകളോടെ തറയിലേക്ക് ചരിഞ്ഞുവീണു. അവന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടയാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ മുഖത്ത് വളരെ മൃദുവായ, തണുത്ത ഒരു സ്പർശനം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവൻ സാവധാനം കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അവന് മുന്നിൽ മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു അലയുന്ന പ്രേതമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും ശരീരത്തിൽ നിന്നും ദിവ്യമായ ഒരു വെളിച്ചം പ്രസരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ സങ്കടവും ഭയവും മാറി, പകരമൊരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരിയും നിർവൃതിയും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ തലയിൽ പിച്ചിപ്പൂക്കൾ തിളങ്ങിനിന്നു.
“ആര്യൻ…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“മീരാ… നിനക്ക്… നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ശാപമോക്ഷം ലഭിച്ചു ആര്യൻ,” മീര കണ്ണീരോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “നൂറു വർഷമായി എന്നെ തളച്ചിട്ടിരുന്ന ആ ഇരുമ്പുചങ്ങലകൾ തകർന്നു. എന്റെ ആത്മാവിന് ഇനി സ്വതന്ത്രയായി പറക്കാം.”
ആര്യൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ വീണ്ടും തറയിലേക്ക് വീണു. മീര അവനൊപ്പം തറയിലിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ തഴുകാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത്തവണ അവളുടെ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു അദൃശ്യമായ ചൂട് ആര്യന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
“പക്ഷേ… നീ പോകുകയാണോ മീരാ?” ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ വറ്റി വീണു. “ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയത് പിരിയാൻ വേണ്ടിയാണോ? എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കണം… ഈ ജന്മത്തിലെങ്കിലും നമ്മൾ ഒന്നാകേണ്ടതായിരുന്നു.”
മീര അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആർദ്രമായി നോക്കി.
“നമ്മൾ ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞു ആര്യൻ,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒന്നാകുന്നതല്ല പ്രണയം. നിന്റെ സ്നേഹം എന്നെ മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് എന്നെ മോചിപ്പിച്ച നിന്റെ ആ സ്നേഹത്തോളം വലിയൊരു പ്രണയം ഇനി ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകില്ല.”
അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ പ്രകാശകണങ്ങളായി മാറുവാൻ തുടങ്ങി.
“നീ ജീവിക്കണം ആര്യൻ,” മീര അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു. “നീ ഈ ലോകത്ത് ജീവിച്ച്, മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കണം. നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഞാൻ ഉണ്ടാകും. കാറ്റായി, പിച്ചിപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധമായി, മഴത്തുള്ളിയായി ഞാൻ നിന്റെ അരികിൽ തന്നെയുണ്ടാകും.”
“മീരാ… പോകരുത്!” ആര്യൻ അവളിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
“സങ്കടപ്പെടരുത് എന്റെ വിക്രമൻ…” മീരയുടെ ശബ്ദം ദൂരേക്ക് മറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. “അടുത്ത ജന്മത്തിൽ… ശാപങ്ങളോ, വിവേചനങ്ങളോ, തടസ്സങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു മനോഹരമായ ലോകത്ത് നമ്മൾ വീണ്ടും ജനിക്കും. അന്ന് നിന്റെ കൈപിടിച്ച് ഞാൻ ഇറങ്ങിപ്പൂരും. അത് വരെ… എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുക.”
മീരയുടെ രൂപം പൂർണ്ണമായും ദിവ്യമായ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. ആ വെളിച്ചം നിലവറയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് മനയുടെ മുകളിലേക്ക്, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് പറന്നുയർന്നു.
നിലവറയിലാകെ പിച്ചിപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും ദിവ്യമായ സുഗന്ധം മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
ആര്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ സങ്കടത്തോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആർട്ട് ഗാലറി ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. വിദേശത്തുനിന്നും സ്വദേശത്തുനിന്നും ഉള്ള പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാരും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും അവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഗാലറിയുടെ നടുവിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന വലിയൊരു എണ്ണച്ചായ ചിത്രത്തിലേക്കായിരുന്നു.
ആ ചിത്രത്തിൽ, കാറ്റിലടിയുന്ന ഒരു പഴയ മനയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, വെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ് പിച്ചിപ്പൂ ചൂടി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നിത്യത തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അരികിലായി ഒരു യുവാവിന്റെ അദൃശ്യമായ നിഴലും തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു.
ചിത്രത്തിന് താഴെ ഒരു ചെറിയ ഫലകത്തിൽ ആര്യൻ തന്റെ പേരിനൊപ്പം ഇങ്ങനെ കുറിച്ചുവെച്ചിരുന്നു:
“ശാപതീരത്തെ പ്രണയം”
ചില ബന്ധങ്ങൾ മരണത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല… അത് ജന്മങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് ജീവിക്കും. അടുത്ത ജന്മത്തിലെവിടെയോ നീ എന്നെ തേടി വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ… എന്റെ മീരയ്ക്കായി.
ആര്യൻ ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ശാന്തനായി നിന്നു. അവൻ കണ്ണുകളടച്ചപ്പോൾ, ആ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ഹാളിനുള്ളിലും അവൻ ആ അപൂർവ്വ സുഗന്ധം അറിഞ്ഞു—പിച്ചിപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും മനംമയക്കുന്ന സുഗന്ധം!
ജനലിനപ്പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിൽ, ഏതോ ഒരു ചെലങ്കയുടെ താളം മെല്ലെ മുഴങ്ങുന്നതായി അവൻ കേട്ടു. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ തനിക്ക് ചുറ്റും തന്നെയുണ്ടെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു… എന്നെന്നേക്കുമായി!