നിഴലും നിലാവും: ഒരു പ്രണയതീരത്ത്
​അധ്യായം 1: തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ തീവണ്ടി മുറി
​കോയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് എറണാകുളത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ട എക്സ്പ്രസ് ട്രെയിനിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. ബംഗളൂരുവിൽ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയറായ അവൻ മനസ്സിന് അല്പം വിശ്രമം തേടിയാണ് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്. ദേഷ്യവും ഗൗരവവും കണിശതയും അവന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ അവൻ “കലിപ്പൻ സിദ്ധു” എന്നറിയപ്പെട്ടു.
​ട്രെയിൻ പാലക്കാട് സ്റ്റേഷൻ പിന്നിട്ടപ്പോൾ അവന്റെ എതിർവശത്തെ സീറ്റിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നു കയറി. വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ശരീര പ്രകൃതം, കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വെളിച്ചം, ചുരുണ്ട മുടിഴകൾ. ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവനിൽ ഒരു ചെറിയ കൗതുകം ഉണ്ടാക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.
​എന്നാൽ ആ കൗതുകം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ഫോൺ എടുത്ത അവൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് ഉറക്കെയും ദേഷ്യത്തിലും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി:
​”ചേട്ടാ… ഞാൻ പറഞ്ഞ 50,000 രൂപ ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അയക്കണം! നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് വാങ്ങി കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമാലയുടെ വിലയൊന്നും ഞാൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ? എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി കുറച്ച് ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളും വാങ്ങാനാണ്. തരില്ല എന്ന് മാത്രം പറയരുത്! ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയോട് എല്ലാം പറയും!”
​മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് എന്തോ മറുപടി കേട്ടതും അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
​സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആ കുഞ്ഞു ഇഷ്ടം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെറുപ്പും അറപ്പുമായി മാറി. ‘കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരുത്തന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി പണം തട്ടുന്നതാണോ ഇവളുടെ ജോലി?’ അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
​വീണ്ടും അവളുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു.
​”ആഹ്… ചേട്ടാ, പണം കിട്ടി. പിന്നെ, നാളെ എന്നെ ആ റിസോർട്ടിൽ കൊണ്ടുപോണം കേട്ടോ. ഭാര്യയെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചാൽ പോരല്ലോ, എന്നെയും കൂടെ സന്തോഷിപ്പിക്കണ്ടേ? അവിടെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ, നമുക്ക് അടിപൊളിയാക്കാം!”
​ഇതുകൂടി കേട്ടതോടെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. തനിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി ഒരു കുടുംബം തകർക്കുന്നവളാണെന്ന് കരുതി അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
​”നാണമില്ലേടോ തനിക്ക്?” അവൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
​പെൺകുട്ടി ഞെട്ടിപ്പോയി. “എന്താ താൻ പറഞ്ഞേ? ആരോടാണ് ഈ സംസാരിക്കുന്നത്?”
​”തന്നോട് തന്നെയാടോ! കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ ചുറ്റിക്കളിക്കാനും അവനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി കാശ് വാങ്ങി റിസോർട്ടിൽ പോവാനും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നു! കുടുംബജീവിതം തകർക്കാൻ നടക്കുന്ന നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവരെ കണ്ടാൽ മുഖത്തടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്!”
​അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം ജ്വലിച്ചു. “ഇതാര്… ന്യായവിധി നടത്തുന്ന ദൈവമോ? തനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ അറിയാതെ അന്യരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ എന്ത് അവകാശമാണുള്ളത്? എന്റെ വായ അടപ്പിച്ചു കളയും ഞാൻ, മര്യാദയ്ക്ക് മിണ്ടാതിരുന്നോ!”
​”എന്തടി… ശരിക്കുള്ള സ്വഭാവം കാണിക്കുമെന്നാണോ? നിന്റെ വൃത്തികെട്ട സ്വഭാവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ കേട്ടല്ലോ!” സിദ്ധാർത്ഥ് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
​ട്രെയിൻ തൃശൂർ എത്തുന്നതുവരെ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു. ഒടുവിൽ തൃശൂർ സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തിയപ്പോൾ അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
​അധ്യായം 2: അപ്രതീക്ഷിതമായ കണ്ടുമുട്ടൽ
​രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
​സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ കോളേജിലേക്ക് പ്രൊജക്റ്റ് ഗൈഡൻസിനായി അതിഥി അധ്യാപകനായി എത്തുകയായിരുന്നു. കോളേജ് മാനേജ്‌മെന്റിൽ അവന്റെ അച്ഛന് വലിയ സ്വാധീനമുള്ളതുകൊണ്ടും, അവന്റെ കഴിവ് കാരണവും അവന് ആ പദവി ലഭിച്ചു. ആ ഗൗരവക്കാരനായ പുതിയ സാറിനെ കാണാൻ കുട്ടികൾ കാത്തിരുന്നു.
​ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കടന്നുചെന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് ബ്ലാക്ക് ബോർഡിൽ തന്റെ പേര് എഴുതി: “സിദ്ധാർത്ഥ് വർമ്മ”.
​അവൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഒന്നാമത്തെ ബഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് അവൻ തസ്തംഭിച്ചുപോയി! ട്രെയിനിൽ വെച്ച് തന്നോട് വഴക്കിട്ട അതേ പെൺകുട്ടി!
​അവളും അവനെ കണ്ട് ഞെട്ടി. അവളുടെ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിൽ പേര് എഴുതിയിരുന്നു: “അനന്യ – എം.ബി.എ ഒന്നാം വർഷം”.
​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. “ഓ… അപ്പൊ പഠിത്തമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലേ? കാണുമ്പോൾ മാന്യത തോന്നുമെങ്കിലും ഉള്ളിൽ വൃത്തികേടാണല്ലോ!” അവൻ വളരെ കുറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ, മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കാതെ അവളോട് പറഞ്ഞു.
​അനന്യ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി. “സാർ, പ്രൊഫഷണൽ ലൈഫും പേഴ്സണൽ ലൈഫും തമ്മിൽ കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കരുത്.”
​”നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനിയെ എനിക്ക് വിലയിരുത്തേണ്ടി വരുന്നത് എന്റെ നിർഭാഗ്യമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് പരിഹസിച്ചു.
​അന്ന് മുതൽ ക്ലാസ്സിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രധാന വിനോദം അനന്യയെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് കുടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ അനന്യയും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും അവൾ കൃത്യമായ മറുപടി നൽകി അവന്റെ മൂക്ക് മുറിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രകടനവും അറിവും സിദ്ധാർത്ഥിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ധാരണ മാറിയിരുന്നില്ല.
​അധ്യായം 3: സത്യത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, കോളേജ് പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഭാഗമായി കുട്ടികൾക്ക് നൽകിയ അസൈൻമെന്റുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. അനന്യയുടെ ഫയൽ നോക്കുമ്പോൾ അതിൽ ചില രേഖകൾ കുറവായിരുന്നു. അത് ചോദിക്കാനായി അവൻ അവളെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വിളപ്പിച്ചു.
​”അനന്യ, നിന്റെ അസൈൻമെന്റ് അപൂർണ്ണമാണ്. നാളെ രാവിലെ ഇത് കൃത്യമായി സമർപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഇന്റേണൽ മാർക്ക് ലഭിക്കില്ല,” അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​”ശരി സാർ, ഞാൻ നാളെ സമർപ്പിക്കാം,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
​അപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നത്. അനന്യ അത് കട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു: “എടുക്ക്… തനിക്ക് ട്രെയിനിൽ വെച്ച് വന്ന പോലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ബിസിനസ്സ് കോൾ വല്ലതും ആയിരിക്കും!”
​അനന്യ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി ഫോൺ ലൗഡ് സ്പീക്കറിലാക്കി.
​”ഡീ അനന്യ… നീ തൃശൂരിലെ ആ റിസോർട്ടിലെ ബുക്കിംഗ് ഓക്കെയാക്കിയോടീ?” ഫോണിൽ നിന്നും ഒരു പെൺശബ്ദമാണ് വന്നത്.
​”ഇല്ലടീ അഞ്ജലി, അത് നാളത്തേക്ക് മാറ്റി. പിന്നെ, നിന്റെ ഭർത്താവ് സുജിത് ഏട്ടൻ എനിക്ക് 50,000 രൂപ അയച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്. നിനക്ക് വാങ്ങിയ ആ 80,000 രൂപയുടെ സ്വർണ്ണമാലയുടെ പണി തീർക്കാൻ കടം വാങ്ങിയ പണമാണ് അവൻ എനിക്ക് തന്നത്. അതിൽ നിന്നാണ് നമ്മൾ ഗാംഗിലെ എല്ലാവർക്കും റിസോർട്ടിൽ പോകാൻ ബുക്ക് ചെയ്യുന്നത്. പിന്നെ നിന്റെ പിറന്നാൾ സർപ്രൈസ് ആയി നടത്താൻ ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തതുകൊണ്ട് അവൻ നിന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല!”
​ഫോണിലെ സംഭാഷണം കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് തറഞ്ഞുപോയി.
​അനന്യ ഫോൺ വച്ചു. അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
​”ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ സാറിന്? അന്ന് ട്രെയിനിൽ ഞാൻ സംസാരിച്ചത് എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചിയെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് അഞ്ജലിയുടെ ഭർത്താവിനോടാണ്! അവരുടെ അഞ്ചാം വിവാഹവാർഷികവും അഞ്ജലിയുടെ പിറന്നാളും ആഘോഷിക്കാൻ ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തതായിരുന്നു അത്! അഞ്ജലി അറിയാതെ സുജിത് ഏട്ടനോട് പണം ചോദിച്ചതും, അഞ്ജലിക്ക് സർപ്രൈസ് ആയി റിസോർട്ട് ബുക്ക് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞതുമാണ് താൻ അന്ന് ട്രെയിനിൽ കേട്ടത്!”
​അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”കണ്ട കാര്യങ്ങളിൽ പകുതി മാത്രം കേട്ട്, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വഭാവത്തെ വിധി എഴുതാൻ സാറിന് എന്ത് അവകാശമാണുണ്ടായിരുന്നത്? ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മാനത്തെയും സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചാണ് താൻ അന്ന് പരസ്യമായി ആക്ഷേപിച്ചത്!”
​അത്രയും പറഞ്ഞ് അനന്യ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
​സിദ്ധാർത്ഥിന് തന്റെ തെറ്റ് ബോധ്യമായി. സ്വന്തം ദേഷ്യവും ധൃതിപിടിച്ചുള്ള വിധിയെഴുത്തും കാരണം ഒരു നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയെയാണ് താൻ ഇത്രയും നാൾ അധിക്ഷേപിച്ചതെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവന് വലിയ കുറ്റബോധം തോന്നി.
​അധ്യായം 4: മാപ്പപേക്ഷയും പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കവും
​അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അനന്യയോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ അവനെ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കി. ക്ലാസ്സിൽ അവൾ അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകിയെങ്കിലും, അതിൽ ഒരു അപരിചിതത്വം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
​അവളുടെ ദേഷ്യം മാറ്റാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് പല വഴികളും നോക്കി. ഒടുവിൽ, കോളേജ് കലോത്സവത്തിന്റെ ദിവസം അവന് ഒരു അവസരം ലഭിച്ചു.
​കലോത്സവത്തിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്തു. എല്ലാവരും ഓഡിറ്റോറിയത്തിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയപ്പോൾ അനന്യ മാത്രം ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു.
​”അനന്യ…” അവൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു.
​അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു: “സാർ, പ്രൊജക്റ്റിന്റെ കാര്യമല്ലെങ്കിൽ എന്നോട് ഒന്നും സംസാരിക്കാനില്ല.”
​”അനന്യ, പ്ലീസ്… എന്നെ ഒന്ന് കേൾക്കൂ,” സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവൻ തന്റെ കലിപ്പൻ സ്വഭാവമെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് തികച്ചും വിനീതനായി.
​”അന്ന് ട്രെയിനിൽ വെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് മാപ്പില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. തെറ്റിദ്ധാരണ കാരണം ഞാൻ നിന്നോട് വളരെ മോശമായി പെരുമാറി. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച കുറ്റബോധം ചെറുതല്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
​അനന്യ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ ദേഷ്യക്കാരനായ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സത്യസന്ധമായ കുറ്റബോധവും സങ്കടവും അവൾ കണ്ടു.
​”സാർ… ആരെയെങ്കിലും വിലയിരുത്തുന്നതിന് മുൻപ് അവരുടെ ഭാഗം കൂടി കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. അത് ഏത് പെൺകുട്ടിയാണെങ്കിലും,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
​”തീർച്ചയായും. ഇനിയൊരിക്കലും ഞാൻ അങ്ങനെയൊരു തെറ്റ് വരുത്തില്ല,” അവൻ വാക്കു നൽകി.
​അന്നത്തെ ആ മഴയത്ത് അവരുടെ ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകാൻ തുടങ്ങി.
​അധ്യായം 5: വളരുന്ന അടുപ്പം
​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അനന്യയുടെ ദേഷ്യം മാറിയതോടെ അവർ തമ്മിൽ നല്ലൊരു സൗഹൃദം രൂപപ്പെട്ടു. അനന്യയുടെ കുസൃതിയും തന്റേടവും സിദ്ധാർത്ഥിനെ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹമുള്ള, കരുതലുള്ള മനസ്സും അനന്യ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​അവൾ അവന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് വർക്കുകളിൽ സഹായിച്ചു. അവൻ അവളെ പഠനത്തിൽ പിന്തുണച്ചു.
​ഒരു ദിവസം, കോളേജിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി അനന്യയോട് മോശമായി പെരുമാറിയപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥ് ഇടപെടുകയും അവനെ കർശനമായി താക്കീത് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
​”തനിക്കെന്തിനാ സാറേ ഇത്ര ദേഷ്യം? എനിക്ക് എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ അറിയാം,” അനന്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​”എന്റെ കണ്ണുമുന്നിൽ നിന്നെ ആരെങ്കിലും വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കില്ല അനന്യ,” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.
​അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ സ്നേഹം അവൾ വായിച്ചെടുത്തു.
​അധ്യായം 6: ക്ലൈമാക്സ് – ഒരുമിക്കുന്ന വഴിത്താരകൾ
​കോളേജ് കോഴ്‌സ് അവസാനിക്കുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അവിടുത്തെ കാലാവധിയും കഴിയുകയാണ്. അവൻ തിരികെ ബംഗളൂരുവിലേക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു.
​കോളേജ് വിട്ട ശേഷം, തങ്ങൾ ആദ്യമായി മാപ്പുപറഞ്ഞ് സൗഹൃദത്തിലായ ആ ലൈബ്രറി വരാന്തയിൽ അനന്യ അവനെ കാത്തുനിന്നു.
​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
​”നാളെ ഞാൻ ബംഗളൂരുവിലേക്ക് പോവുകയാണ് അനന്യ,” അവൻ പറഞ്ഞു.
​”അറിയാം സാർ… ആശംസകൾ,” അവൾ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു. “ഇപ്പോഴും എന്നെ ‘സാർ’ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാനാണോ ഉദ്ദേശം?”
​അനന്യ അവനെ നോക്കി.
​”അന്ന് ട്രെയിനിൽ വെച്ച് നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ, ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്താണ് നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ ഇന്ന്… എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളായി നീ മാറി. നിന്റെ ആ കുസൃതിയും, ദേഷ്യവും, എന്നെ തിരുത്തിയ ആ തന്റേടവുമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. അനന്യ… നിനക്ക് എന്നെ ഒരു വഴക്കാളി സിദ്ധാർത്ഥനായി അല്ല, നിന്റെ ജീവിത പങ്കാളിയായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുമോ?”
​അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷക്കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു. അവൾ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ പറഞ്ഞു:
​”എന്റെ കലിപ്പൻ സിദ്ധു സാറിന് ഇത്രയും പ്രണയിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നോ? അന്ന് ആ ട്രെയിനിൽ വെച്ച് വഴക്കടിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ തോറ്റതാണ്… നിങ്ങളുടെ ആ ഗൗരവമുള്ള മനസ്സിന് മുന്നിൽ!”
​അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം പുഞ്ചിരിച്ചു. തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ തുടങ്ങി, വഴക്കുകളിലൂടെ വളർന്ന്, ഒടുവിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു തീരത്ത് ആ കഥ ശുഭമായി അവസാനിച്ചു.