തണലായ് പെയ്ത മഴ

“മിണ്ടിപ്പോകരുത് നീ! ആ മനുഷ്യന്റെ കാൽക്കൽ വീണു മാപ്പു പറയടി അഹങ്കാരി!” നിയന്ത്രണം വിട്ട സാവിത്രിയുടെ കൈകൾ ആതിരയുടെ കവിളിൽ ശക്തിയായി പതിഞ്ഞു. കവിൾ തടവി മാറിനിന്ന ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും അമ്പരപ്പും നിഴലിച്ചു. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം, കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന മാധവൻ പ്രയാസപ്പെട്ട് കൈയുയർത്തി സാവിത്രിയെ തടഞ്ഞു. “വേണ്ട സാവിത്രീ, കുഞ്ഞിനെ തല്ലേണ്ട… അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ,” എന്ന് മാധവൻ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ സാവിത്രിയുടെ കണ്ണുകൾ തുളുമ്പിപ്പോയി. “എന്തിനാ മാധവേട്ടാ നിങ്ങൾ ഇത്രയും സഹിഷ്ണുത കാണിക്കുന്നത്? ആരുമില്ലാതിരുന്ന ഇവളെ കൈപിടിച്ചുയർത്തി, സ്വന്തം ചോരയെപ്പോലെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ കൈകൾക്കാണ് ഇവൾ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞു കൊത്തുന്നത്! ഒരു രോഗിയായ മനുഷ്യൻ എന്ന് വിളിച്ച് നിങ്ങളെ പരസ്യമായി അപമാനിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം പിടയുന്നുണ്ട് മാധവേട്ടാ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് സാവിത്രി മാധവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലവെച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. മാധവൻ ആശ്വാസത്തോടെ സാവിത്രിയുടെ ശിരസ്സിൽ തലോടി. ആ നിമിഷത്തിൽ സാവിത്രിയുടെ മനസ്സ് കാലങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക്, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും കറുത്ത ഏടുകളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് താൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളും ജീവിതം വഴിമുട്ടി നിന്ന നിമിഷങ്ങളുമാണ് അവളെ ഇന്നത്തെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലെ മൂത്ത മകളായിരുന്നു സാവിത്രി. കൂലിപ്പണിക്കാരായ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആകെയുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ വരുമാനം കൊണ്ട് താഴെയുള്ള രണ്ട് അനിയത്തിമാരെ പഠിപ്പിക്കാനോ കുടുംബം പുലർത്താനോ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആ കടക്കെണിയിലും പട്ടിണിയിലും നിന്ന് കരകയറാൻ അവർ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടി. ആ സമയത്താണ് അയൽഗ്രാമത്തിലെ വലിയ തറവാട്ടുകാരായ കാവിൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് സാവിത്രിക്ക് ഒരു വിവാഹാലോചന വരുന്നത്. വലിയ പണക്കാരും തറവാടികളും ആയിരുന്നെങ്കിലും വരനായ മാധവൻ ജന്മനാ നട്ടെല്ലിനെ ബാധിച്ച രോഗം കാരണം കിടപ്പിലായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത, എന്നാൽ വലിയ അളവിൽ സ്വത്തും പണവുമുള്ള ഒരു കുടുംബം. സ്ത്രീധനമായി ഒരു രൂപ പോലും വേണ്ടെന്നും പകരം സാവിത്രിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ കടങ്ങളും വീട്ടി താഴെയുള്ള രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെയും പഠിപ്പും വിവാഹവും തങ്ങൾ ഭംഗിയായി നടത്തിക്കൊടുക്കാമെന്നും അവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യം മാറും എന്നോർത്തപ്പോൾ സാവിത്രിയുടെ അച്ഛനമ്മമാർ ആ ആലോചനയ്ക്ക് പൂർണ്ണസമ്മതം മൂളി. സാവിത്രിക്ക് ആ വിവാഹത്തിന് തീരെ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്തും മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണീരു കണ്ടും സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ കുഴിച്ചുമൂടി അവൾ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

എന്നാൽ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുമ്പോൾ സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ സുന്ദരനും അയൽക്കാരനുമായ വിനോദ് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ അവൾ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഭാവി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തുകൂട്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ കുടുംബത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യവും അച്ഛന്റെ നിർബന്ധവും കാരണം ആ സ്നേഹം ത്യജിക്കാൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാധവന്റെ വലിയ കോവിലകത്ത് എത്തിയ സാവിത്രിക്ക് പണത്തിനോ സൗകര്യങ്ങൾക്കോ യാതൊരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വലിയ വീടും, കാറുകളും, എന്തിനും ഏതിനും ഓടിയെത്തുന്ന വേലക്കാരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു യുവതി ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള സന്തോഷകരമായ ഒരു ദാമ്പത്യജീവിതം നൽകാൻ രോഗിയായ മാധവന് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നും രാത്രികളിൽ വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന ഭർത്താവിനെ പരിചരിക്കലും ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഒറ്റപ്പെടലും സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിനെ മടുപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. തനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും സന്തോഷമുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ഓർത്ത് അവൾ ആ രാത്രികളിൽ നിശബ്ദമായി കണ്ണീരൊഴുക്കി. ആ ഒറ്റപ്പെടൽ അവളെ മാനസികമായി വലിയൊരു തളർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് സാവിത്രി ഇടയ്ക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തെ കാണാനായി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയത്. അവിടെ വെച്ച് അവൾ തനിയെ നിൽക്കുമ്പോൾ അവിചാരിതമായി പഴയ കാമുകനായ വിനോദിനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ഇടയായി. വിനോദിനെ കണ്ട മാത്രയിൽ സാവിത്രിക്ക് അടക്കാനാവാതെ കരച്ചിൽ വന്നു. തന്റെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലെ സങ്കടങ്ങളും ഒറ്റപ്പെടലും അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നുപറഞ്ഞു. വിനോദ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ ആശ്വാസം സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിന് വലിയൊരു താങ്ങായി തോന്നി. പിന്നീട് ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെ മടുപ്പ് മാറ്റി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം വിനോദിനെ കാണുക എന്നതായി മാറി. വിനോദിന്റെ വീട്ടിൽ അവനും രോഗിയായ അമ്മയും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇതിനിടയിൽ വിനോദിന്റെ അനിയത്തിയുടെ പ്രസവ ആവശ്യത്തിനായി അമ്മയ്ക്ക് ചെന്നൈയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. ഈ അവസരം മുതലാക്കി വിനോദ് തനിച്ചായ വീട്ടിലേക്ക് സാവിത്രി ഇടയ്ക്കിടെ ചെല്ലാൻ തുടങ്ങി. പഴയ പ്രണയം വീണ്ടും ഉണരുകയും, താൻ മറ്റൊരാളുടെ പത്നിയാണ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം പൂർണ്ണമായും മറന്നുകൊണ്ട് അവർ തമ്മിൽ തെറ്റായ ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ താൻ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു അനീതിയാണെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ സാവിത്രി താൻ ഗർഭിണിയാണെന്ന ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ വാർത്ത അവളുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് പിളർന്നു പോകുന്നതുപോലെയുള്ള അനുഭവം ഉണ്ടാക്കി. കാരണം ഭർത്താവായ മാധവന്റെ ശാരീരിക അവസ്ഥ കാരണം അത് അയാളുടെ കുഞ്ഞല്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അത് വിനോദിന്റെ കുഞ്ഞാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. തന്റെ ജീവിതവും കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും നശിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ വിനോദിനെ അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് അടുത്ത പ്രഹരം ഉണ്ടാകുന്നത്. വിനോദ് ആരും അറിയാതെ ചെന്നൈയിലേക്ക് പോയെന്നും അവിടെവെച്ച് പെങ്ങളുടെ ഭർത്താവിന്റെ അനിയത്തിയെ വിവാഹം കഴിച്ച് സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ പോകുകയാണെന്നും അവൾ അറിഞ്ഞു. താൻ കബളിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ സാവിത്രി ആകെ തകർന്നുപോയി. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കിക്കൊണ്ട് മാധവൻ സത്യങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അയാൾ സാവിത്രിയെ തനിച്ചു വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു. സാവിത്രി കരഞ്ഞു മാപ്പപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ മാധവൻ അവളെ ശകാരിക്കുകയോ ഇറക്കിവിടുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം, “ഈ വയറ്റിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞ് എന്റേതാണെന്ന് ലോകം അറിയട്ടെ, ഞാനതിന് അച്ഛനാകും. ഈ സത്യം നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കിടയിൽ മാത്രം നിൽക്കട്ടെ” എന്ന് മാധവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. മാധവന്റെ ആ വലിയ മനസ്സിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ സാവിത്രി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സാവിത്രി ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി. കുഞ്ഞു ജനിച്ച നാൾ മുതൽ മാധവൻ ആ കുട്ടിയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു വളർത്തി. തന്റെ പേരിനോട് ചേർത്ത് അയാൾ ആ കുട്ടിക്ക് ‘ആതിര മാധവൻ’ എന്ന് പേരിട്ടു. അവൾ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് ചോദിക്കുന്നതെന്തും അയാൾ വാങ്ങി നൽകി. സ്വന്തം ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും വേദനകളും മറന്ന് അയാൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചയിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. വലിയ സമ്പത്തിലും സകല സൗകര്യങ്ങളിലും വളർന്ന ആതിര പ്രായമാകുന്തോറും വലിയ അഹങ്കാരിയായി മാറി. കിടപ്പിലായ അച്ഛന്റെ അവസ്ഥയെ അവൾ കൂട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ കളിയാക്കാനും വകവെക്കാതിരിക്കാനും തുടങ്ങി. ഒരു രോഗിയായ അച്ഛൻ തന്റെ പദവിക്ക് ചേർന്നവനല്ലെന്ന് അവൾ പരസ്യമായി പറയാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ സ്നേഹത്തോടെ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പോലും അവൾ ദേഷ്യപ്പെടുകയും അയാളെ അധിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു. മാധവനോട് മകൾ കാണിക്കുന്ന ഈ ക്രൂരത സാവിത്രിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും സാവിത്രി അവൾക്ക് എതിരെ സംസാരിച്ചെങ്കിലും മാധവൻ എപ്പോഴും മകളുടെ ഭാഗം ചേർന്ന് സാവിത്രിയെ തടയുകയായിരുന്നു പതിവ്.

എന്നാൽ ഇന്ന് ആതിരയുടെ അഹങ്കാരം അതിരുകടന്നപ്പോൾ സാവിത്രിക്ക് ഇനി നിശബ്ദയായിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ആതിരയെ പിടിച്ച് കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നിർത്തി വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് സത്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. “മോളേ… നീ ഇന്ന് രോഗിയെന്ന് പറഞ്ഞ് അപമാനിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനാണ് നിന്റെ ദൈവമെന്ന് നീ അറിയണം! നീ കരുതുന്നതുപോലെ ഇദ്ദേഹം നിന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനല്ല! അമ്മയ്ക്ക് പറ്റിയ വലിയൊരു പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ് നീ! ചതിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് അമ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീ എന്റെ വയറ്റിൽ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. അത് അറിഞ്ഞിട്ടും നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും ഉപേക്ഷിക്കാതെ, സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് തണലായത് ഇദ്ദേഹമാണ്. നിന്റെ യഥാർത്ഥ അച്ഛൻ നമ്മളെ വഞ്ചിച്ച് നാടുവിട്ടു പോയപ്പോൾ, തനിക്ക് ജനിച്ച കുഞ്ഞാണെന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് നിന്നെ സ്വന്തം ചോരയെപ്പോലെ പോറ്റിവളർത്തിയത് ഈ പാവം മനുഷ്യനാണ്. നിന്റെ അഹങ്കാരത്തിനും സൗകര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച ഒരാളെയാണോ നീ ഇന്ന് പുച്ഛിക്കുന്നത്?” സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആതിര തറഞ്ഞുപോയി. താൻ ഇത്രയും നാൾ അനുഭവിച്ച സർവ്വ സൗകര്യങ്ങൾക്കും പിന്നിലെ ത്യാഗവും തന്റെ ജനനത്തിന് പിന്നിലെ കറുത്ത സത്യവും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

താൻ ഇത്രയും നാൾ മനസ്സുകൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിച്ചത് ഒരു മനുഷ്യനെയല്ല, വലിയൊരു മനസ്സുള്ള ദൈവത്തെയാണെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ ആതിരയ്ക്ക് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ധാരധാരയായി കണ്ണീരൊഴുകിയ അവൾ കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന മാധവന്റെ കാലുകളിലേക്ക് വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ… ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് മാപ്പില്ല… എന്നാലും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ കരഞ്ഞു. മാധവൻ തന്റെ തളർന്ന കൈകൾ പ്രയാസപ്പെട്ട് ഉയർത്തി അവളുടെ തലയിൽ തൊട്ടു. “കരയേണ്ട മോളേ… അമ്മ പറഞ്ഞതൊന്നും നീ മനസ്സിൽ വെക്കേണ്ട, നീ എന്നും എന്റെ മോൾ തന്നെയാണ്,” എന്ന് മാധവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആതിര അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. “എനിക്ക് ജന്മം നൽകിയ അച്ഛനെ എനിക്ക് അറിയണ്ട… എനിക്ക് ഈ അച്ഛൻ മാത്രം മതി! എന്നും എന്റെ അച്ഛൻ ഇദ്ദേഹം മാത്രമായിരിക്കും,” എന്ന് ആതിര ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. അന്ന് മുതൽ ആതിര മാധവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തണലായി മാറി. തനിക്ക് ജന്മം നൽകിയില്ലെങ്കിലും കർമ്മം കൊണ്ട് മാധവൻ അവൾക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച അച്ഛനായി തീർന്നു. മാധവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ സംതൃപ്തിയുടെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.