ജന്മത്തിലില്ല മാധവാ! ദാഹം തോന്നുന്നവനൊക്കെ
കൽപ്പാത്തിയിലെ പഴയ അഗ്രഹാരവീഥികളിലൂടെ അസ്തമയസൂര്യന്റെ നിഴലുകൾ നീണ്ടുനിവർന്നപ്പോൾ, തൻ്റെ ഉമ്മറത്തെ ചാരുപടിയിലിരുന്ന് അട്ടഹാസത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു നീലകണ്ഠൻ. മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അനന്തരവൻ മാധവനെ അയാൾ പുച്ഛത്തോടെയൊന്നു നോക്കി. “താനിവിടെ കിടന്ന് എത്ര കൂവിവിളിച്ചാലും ശരി, തനിക്കൊരു പെണ്ണു കെട്ടി സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ള യോഗം ഈ ജന്മത്തിലില്ല മാധവാ! ദാഹം തോന്നുന്നവനൊക്കെ സ്വന്തമായി കിണർ കുഴിക്കാൻ പോയാൽ ഈ നാട്ടിലെത്ര കിണറുകൾ ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരും? തനിക്ക് പെണ്ണിന്റെ ചൂടും ശരീരവും മാത്രമാണ് ആവശ്യമെങ്കിൽ പറ, ഈ നീലകണ്ഠൻ വിരലൊന്ന് ഞൊടിച്ചാൽ തൻ്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്നു തരാൻ ഇവിടെ എണ്ണമറ്റ വഴികളുണ്ട്. ദിവസവും ഓരോരുത്തരെ വേണമെങ്കിലും ഞാൻ ശരിയാക്കി തരാം. അതിനല്ലാതെ, ഒരു പെണ്ണിനെ തുണയാക്കി സ്വന്തം വീട്ടിൽ കൂടെ പാർപ്പിക്കാനാണെന്ന വ്യാജേന വലിയൊരു കുടുംബ ജീവിതത്തിന് തുനിയാൻ തനിക്ക് നാണമില്ലേ? അതൊന്നും നീലകണ്ഠൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഈ തറവാട്ടിൽ നടക്കില്ല.
അതൊട്ട് ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല! ഈ മാമന്റെ സ്വഭാവം തനിക്ക് നല്ലവണ്ണം അറിയാവുന്നതല്ലേ?” ചുമലിലുണ്ടായിരുന്ന മേൽമുണ്ട് എടുത്ത് വായുവിൽ ശക്തിയായി ഒന്ന് കുടഞ്ഞ്, അരമതിലിലേക്ക് വലിഞ്ഞിരുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിക്കുന്ന അമ്മാവനെ ശാന്തമായ എന്നാൽ കനത്ത കണ്ണുകളോടെ മാധവൻ നോക്കി നിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
മാധവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട്, ശബ്ദത്തിന്റെ കനം കുറയ്ക്കാതെ എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പൊന്നു നീലകണ്ഠാമ്മാവാ, നിങ്ങൾ എന്റെ അമ്മയുടെ കൂടെപ്പിറന്ന അമ്മാവനാണ്. അല്ലാതെ തെരുവുകളിൽ പെണ്ണുങ്ങളെ വിൽക്കുന്ന ബ്രോക്കർ പണിയെടുക്കുന്ന ആളല്ല! എനിക്കൊരു ജീവിതപങ്കാളി വേണമെന്നും, നാളെകളിൽ പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കാൻ ഒരു കൂട്ടുവേണമെന്നും തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥകളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞ് അനുയോജ്യയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കാൻ ഏജന്റുമാരെ ഏൽപ്പിച്ചത്. അല്ലാതെ കേവലം ഒരു പെണ്ണുടൽ അനുഭവിക്കാനുള്ള കൊതി കൊണ്ടല്ല! ഇനിയിപ്പോൾ അങ്ങനെ ഒരു വികാരം മാത്രം എനിക്കുണ്ടായാൽ പോലും, അതിനൊരു വഴികണ്ടെത്താൻ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുൻപിൽ കൈനീട്ടി വരില്ല. ആ സഹായം എനിക്ക് നീലകണ്ഠന്റെ അടുക്കൽ നിന്നും ആവശ്യമില്ല!” മാധവന്റെ ഉറച്ച വാക്കുകൾ കേട്ട് നീലകണ്ഠന്റെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. അയാൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ ഈ ജന്മവും ജാതകവും വെച്ച് നിനക്കൊരു കുടുംബജീവിതം വിധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നിന്നെക്കാൾ നന്നായി അറിയുന്നവനാണല്ലോ നീ? എന്നിട്ടും നീയൊരു കുടുംബമുണ്ടാക്കാൻ നടക്കുന്നു! എന്തിന്? വീണ്ടും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീരും ജീവനും കൂടി ഈ വീട്ടിലെ മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞു തീരാനോ? ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ള കാലത്തോളം മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ ജീവൻ കൂടി ഈ വീട്ടിൽ ഹോമിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!”
നീലകണ്ഠന്റെ കനത്ത വെല്ലുവിളിക്കും ചോരക്കണ്ണുകൾക്കും മുന്നിൽ തളരാതെ മാധവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പറഞ്ഞത് അമ്മാവൻ ശരിക്ക് കേട്ടില്ലേ? എന്റെ ഭൂതകാലവും കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥയും പൂർണ്ണമായി തുറന്നുപറഞ്ഞ്, അതിനുശേഷവും എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മാത്രമേ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരൂ. ആരെയും വഞ്ചിച്ചോ നിർബന്ധിച്ചോ ഞാൻ ഈ തറവാടിന്റെ പടി കയറ്റില്ല. അത്രയ്ക്ക് മനസ്സാക്ഷിയില്ലാത്തവനല്ല മാധവൻ. എനിക്കൊരു തുണ വേണമെന്ന് തോന്നി, അതിനായി ശ്രമിക്കുന്നു, അത്രമാത്രം! ഇതിലത്ര രോഷം കൊണ്ട് സ്വന്തം ചോര ചൂടാക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും നിങ്ങൾക്കില്ല. നടക്കേണ്ടതാണെങ്കിൽ നടക്കും, അത്രതന്നെ!” ഇനിയൊരു തർക്കത്തിന് നിൽക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മാധവൻ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറും വഴി അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ വീടിന്റെ കിഴക്കേ കോണിലുള്ള പൈൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് പാളിപ്പോയി. അവിടെ നിരന്നുകിടക്കുന്ന നാല് കല്ലറകൾ അവനെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു—അച്ഛൻ, അമ്മ, ജ്യേഷ്ഠൻ, ജ്യേഷ്ഠത്തി… ഒരൊറ്റ ദുരന്തത്തിൽ തന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയവർ! നെഞ്ചകം പിടഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ണുനീർ പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൻ തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
അല്പസമയത്തിനു ശേഷം, തറവാട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയ നീലകണ്ഠൻ നേരെ നടന്നു ചെന്നത് ആ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രധാന കൂടുസ്ഥലമായ അപ്പുവിന്റെ ചായക്കടയിലേക്കായിരുന്നു. നാട്ടിൻപുറത്തെ ഏതു ചെറിയ വർത്തമാനവും കാട്ടുതീ പോലെ പടരുന്ന ആ ചായക്കടയായിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം. കടയുടെ ഒരറ്റത്തിരുന്ന് അയാൾ ഉച്ചത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “പെണ്ണുങ്ങൾ വാഴാത്ത ശാപമുള്ള തറവാടാണ് മാധവന്റേത്. അത് അവനോട് എത്ര പറഞ്ഞാലും തലയിൽ കയറില്ല! ഇനിയും ആ വീട്ടിലേക്ക് നിരപരാധികളായ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ജീവൻ ബലികൊടുക്കാനാണ് അവന്റെ ഭാവമെങ്കിൽ അത് ഈശ്വരന്മാർ പോലും പൊറുക്കില്ല. എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും അവൻ പെണ്ണുകെട്ടിയേ അടങ്ങൂ എന്ന് വാശിപിടിക്കുകയാണ്. പറയാനുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ അവനോട് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു,
തിരുത്താൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ ആരുടെയും വാക്ക് കേൾക്കാൻ ഭാവമില്ല.” ഇത് കേട്ടുനിന്ന ചായക്കടയിലെ ജീവനക്കാരനായ കോരൻ നീലകണ്ഠന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് നാല് മരണങ്ങൾ നടന്ന് മാധവൻ തനിച്ചായപ്പോൾ, സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെയാണ് അവൻ കല്യാണം കഴിക്കാത്തതെന്നാണ് നാളിതുവരെ നമ്മളെല്ലാം കരുതിയിരുന്നത്. എത്രയോ തവണ നമ്മളും ഇവിടെയിരുന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നത് കാണുമ്പോൾ സങ്കടമാണെന്ന്! എന്നാൽ ഇതിനു പിന്നിൽ ഇങ്ങനെയൊരു കഥയുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ അമ്മാവാ!”
കോരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നീലകണ്ഠൻ തൻ്റെ മുഖത്ത് വ്യാജമായ വിഷമവും സങ്കടവും വരുത്തിവച്ച്, ചുറ്റുമുള്ളവരെ നോക്കി തുടർന്നു: “അവന്റെ കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്കും നെഞ്ച് പിടയ്ക്കുന്നുണ്ട്. മുപ്പത് വയസ്സുകഴിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരനാണ്, എന്റെ ഒരേയൊരു സഹോദരിയുടെ മകനാണ്! എല്ലാം ശരിതന്നെ. എങ്കിലും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇനിയൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവൻ ആ ദുരന്തവീട്ടിൽ ഇല്ലാതാകുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ഇനിയൊരു അമ്മയുടെയും മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുള്ള നിലവിളി കേൾക്കാൻ എനിക്ക് ശേഷിയില്ല!” സങ്കടം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് നീലകണ്ഠൻ തൻ്റെ ചുമലിലെ മുണ്ടെടുത്ത് കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു. അയാൾ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ,
കടയിലുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം അമ്മാവന്റെ ‘ഗുണഗണങ്ങളെയും’ കരുണയെയും ഓർത്ത് സഹതാപത്തോടെ നോക്കി. താൻ പവിത്രമായി എറിഞ്ഞ ആ വിത്ത് കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ നാട്ടിലുടനീളം പടരുമെന്നും, മാധവന് വരുന്ന ആലോചനകളെല്ലാം വഴിയിൽ വെച്ച് തന്നെ മുടങ്ങുമെന്നും ഉറപ്പിച്ചുള്ള ഒരു ദുരൂഹ ചിരിയോടെ നീലകണ്ഠൻ തൻ്റെ വീടിന്റെ പടികൾ കയറി. ഉമ്മറത്ത് തന്നെ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തുനിന്നിരുന്ന ഭാര്യ വസന്തി അയാളെ കണ്ടപാടെ ചോദിച്ചു: “അവൻ വീണ്ടും കല്യാണം ആലോചിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടത് സത്യമാണോ മനുഷ്യ?”
വസന്തിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഭയവും ആകാംക്ഷയും കണ്ട നീലകണ്ഠന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞുമുറുകി. അയാൾ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “കേട്ടതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാണ്! അവൻ പെണ്ണുകാണാൻ ബ്രോക്കർമാരെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാൻ ജീവനോടെയുള്ള കാലത്തോളം അവനൊരു പെണ്ണിനെയും കെട്ടില്ല! അവന്റെ പരമ്പര ഇവിടെക്കൊണ്ട് മുടിയണം!” കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ തീജ്വാലകൾ നിറച്ച് അയാൾ തുടന്നു: “അവന്റെ അമ്മ, എന്റെ സ്വന്തം പെങ്ങൾ… എന്റെ വാക്കിന് പുല്ലുവില കൽപ്പിച്ച് അന്ന് അവന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ പടിയിറങ്ങി പോയതാണ്. അന്ന് ഈ നാടൊട്ടുക്കും എന്നെ നോക്കി പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ച ചിരി ഇന്നും എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്! അതിനുശേഷമാണ് ഞാൻ അവരോട് സ്നേഹം നടിച്ചു പെരുമാറിയതും കുടുംബവുമായി അടുത്തതും.
എത്രയൊക്കെ സ്നേഹം പുറത്തുകാണിച്ചാലും എന്റെയുള്ളിൽ ആ കുടുംബത്തെ മൊത്തത്തിൽ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പക പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്നൊന്നും എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ടതുപോലെ ദൈവം ഒരൊറ്റ വാഹനാപകടത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ കെട്ടിയവനെയും മകനെയും മരുമകളെയും എന്റെ പെങ്ങളെയും ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കിയില്ലേ! അത് എനിക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഇനി അവശേഷിക്കുന്നത് ഈ മാധവൻ മാത്രമാണ്! അവനും ആ വീട്ടിൽ വംശനാശം വന്ന് മുടിഞ്ഞു തീരുന്നത് എനിക്ക് കാണണം!”
മാസങ്ങൾ മൂന്നു കഴിഞ്ഞു. ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, നീലകണ്ഠന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. പരിചയക്കാരനായ ഒരു നാട്ടുകാരനായിരുന്നു ഫോണിന്റെ അറ്റത്ത്. പരിഭ്രാന്തിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു: “നീലകണ്ഠാ, താൻ വിവരം വല്ലതും അറിഞ്ഞോ? തൻ്റെ അനന്തരവൻ മാധവന്റെ കല്യാണം തൊട്ടടുത്ത ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് ഇപ്പോൾ കഴിഞ്ഞു! മംഗളസൂത്രവും ചാർത്തി ചെക്കനും പെണ്ണും ദേ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുകയാണ്!” വാർത്ത കേട്ട് നീലകണ്ഠൻ ഞെട്ടിവിറച്ചു. “കല്യാണമോ? മാധവന്റെയോ? അതും ഞാൻ അറിയാതെയോ? തനിക്ക് ആളുമാറിയതാകും! മാധവന്റെ കല്യാണം ഞാൻ അറിയാതെ നടക്കില്ല. അവനൊന്നും ഈ ജന്മത്തിൽ ഒരു കല്യാണം നടക്കില്ല!” ഫോണിലൂടെ കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ നീലകണ്ഠൻ അലറുമ്പോൾ, പെട്ടെന്നാണ് തൻ്റെ വീടിനു മുന്നിലേക്ക് ഒരു കറുത്ത കാർ വന്നു നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടത്. അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴെ വീണ് ചില്ലുകൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു.
കാറിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് വരന്റെ വേഷത്തിൽ മാധവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഒപ്പം, താലിയും കഴുത്തിൽ ചാർത്തി, നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരമണിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വന്ന പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടതും നീലകണ്ഠന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി. അത് അയാളുടെ ഒരേയൊരു മകൾ, പത്തൊൻപതുകാരിയായ പാർവ്വതിയായിരുന്നു! എണ്ണമറ്റ വഴിപാടുകൾക്കും നേർച്ചകൾക്കും ശേഷം അയാൾക്ക് പിറന്ന ഏക മകൾ! കൺമുന്നിലെ കാഴ്ച വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അയാൾ തരിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, അകത്തുനിന്നും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന വസന്തി മകളെ തല്ലാനായി കൈയോങ്ങി. എന്നാൽ ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് മാധവൻ പാർവ്വതിയെ തൻ്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് വസന്തിയുടെ കൈ തടഞ്ഞു. “തൊട്ടുപോകരുത് എന്റെ ഭാര്യയെ!” മാധവൻ ഗർജ്ജിച്ചു. അവരെ കാറിനുള്ളിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി ഇരുത്തിയ ശേഷം, മാധവൻ നീലകണ്ഠന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. ശാന്തമായ എന്നാൽ വിഷം കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ അമ്മയോടുള്ള പഴയ പക മനസ്സിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളോട് സ്നേഹം നടിച്ച് കൂടെക്കൂടിയ ചെന്നായയാണ് നിങ്ങളെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ അല്പം വൈകി അമ്മാവാ! അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് നിങ്ങളുടെ മകൾ വഴിയാണ്. എന്റെ പരമ്പര ഇല്ലാതാക്കാൻ നടക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മകളിലൂടെ തന്നെയാകട്ടെ എന്റെ വംശത്തിന്റെ തുടർച്ച എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു! അതിനാണ് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളെ പ്രണയിച്ച് സ്വന്തമാക്കിയത്. ഇനി തനിക്കെന്നെ എന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുക എന്ന് ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ!” നീലകണ്ഠന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി വെല്ലുവിളിച്ച് മാധവൻ കാറിലേക്ക് കയറി ഓടിച്ചുപോകുമ്പോൾ, ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ,
തങ്ങൾ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ സ്വന്തം മകൾ തന്നെ വീണല്ലോ എന്നോർത്ത് നീലകണ്ഠനും ഭാര്യയും തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി.






