കാർ അപകടം അവളുടെ നൃത്തത്തെ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തോടുള്ള ആഗ്രഹത്തെപ്പോലും

അഗ്നിശലഭം

അറബിക്കടലിൽ അസ്തമയസൂര്യൻ ചുവന്ന ചായം കലക്കുമ്പോൾ, തീരത്തെ കൂറ്റൻ പാറക്കെട്ടുകൾക്ക് മുകളിൽ സ്ഥാപിച്ച തടിപ്പാലത്തിന്മേൽ ഒരു വീൽച്ചെയർ നിശ്ചലമായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഇരിക്കുന്നത് വേഗ (Vega) ആണ്.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരെ, കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തയായ ക്ലാസിക്കൽ നർത്തകിമാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു വേഗ. രംഗവേദികളിൽ താണ്ഡവവും ലാസ്യവും തീർത്ത അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഇന്ന് ചലനശേഷിയില്ല. ഹൈവേയിൽ വെച്ചുണ്ടായ ഒരു കാർ അപകടം അവളുടെ നൃത്തത്തെ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തോടുള്ള ആഗ്രഹത്തെപ്പോലും തല്ലിക്കെടുത്തി. അന്നുമുതൽ അവൾ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞ്, കടലിന്റെ ഇരമ്പലിലേക്ക് സ്വന്തം മനസ്സൊതുക്കി.
തിരമാലകൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നു തട്ടി ചിതറുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വെളുത്ത നുരകളെ നോക്കി വേഗ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

അവളുടെ മനസ്സ് പത്തുവർഷം പിന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അന്ന് അരങ്ങേറ്റത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ് തങ്കച്ചിലങ്കകൾ കാലിൽ കെട്ടുമ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി: “വേഗ, നൃത്തം എന്നത് വെറുമൊരു ചലനമല്ല. അത് നിന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശമാണ്. ആ വെളിച്ചം ഒരിക്കലും അണഞ്ഞുപോകരുത്.”
പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. തനിക്ക് ആരുടെ മുന്നിലും നൃത്തം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു.
“വേഗ… കാറ്റ് തണുത്തു തുടങ്ങി. നമുക്ക് അകത്തേക്ക് പോകാം.”
പിന്നിൽ നിന്ന് ശാന്തവും ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അത് ഇഷാൻ (Ishan) ആയിരുന്നു. വേഗയുടെ ഭർത്താവ്, അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഈ ലോകവുമായുള്ള ഒരേയൊരു കണ്ണി. പ്രമുഖ ആർക്കിടെക്റ്റായ ഇഷാൻ, അപകടശേഷമുള്ള അവളുടെ പരിചരണത്തിനായി സ്വന്തം ജോലിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. ലോകത്തെമ്പാടും നിന്നുള്ള വലിയ കെട്ടിട നിർമ്മാണ പ്രോജക്ടുകൾ അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ്റെ ദിവസങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തുടങ്ങുന്നതും ഒടുങ്ങുന്നതും വേഗയുടെ ചുറ്റുമായിരുന്നു.

വേഗ തല തിരിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു, “കുറച്ചുകൂടി ഇരിക്കണം ഇഷാൻ. കടൽ ഇന്ന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്.”
“കടൽ എന്നും ഒരേ കാര്യമാണ് പറയുന്നത് വേഗ… നിന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളുടെ അതേ ഇരമ്പൽ,” ഇഷാൻ അവളുടെ തോൾമുട്ടിൽ മൃദുവായി കൈവെച്ചു.
“നിനക്ക് മടുക്കുന്നില്ലേ ഇഷാൻ?” വേഗയുടെ ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത നിരാശ കലർന്നിരുന്നു. “ഒരു ശവത്തെ ചുമക്കുന്നതുപോലെ എന്നെയും കൊണ്ട് ദിവസവും ഇങ്ങനെ നടക്കാൻ… എന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു ജീവിതം നിനക്ക് അർഹതപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എന്തിനാണ് എന്റെ ഈ നിർജ്ജീവമായ ലോകത്ത് നീ തടവുകാരനായി കഴിയുന്നത്? നിന്റെ മുന്നിൽ എത്രയോ വലിയൊരു ഭാവിയുണ്ടായിരുന്നു!”
ഇഷാൻ ശാന്തനായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്ന്, ഈറൻ മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. അവളുടെ തണുത്ത കൈകൾ തന്റെ ചൂടുള്ള കൈക്കുള്ളിലാക്കി അവൻ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി.
“വേഗ, ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ചത് നിന്റെ കാലുകളുടെ ചലനം കണ്ടല്ല. നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ വെളിച്ചം കണ്ടാണ്. ആ വെളിച്ചം കുറച്ചൊന്ന് മങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷേ അത് അണഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല. നിന്നെ പൂർണ്ണതയിലെത്തിക്കുക എന്നതല്ല എന്റെ ലക്ഷ്യം, നിന്റെ തണലായി നിൽക്കുക എന്നതാണ്. നീ വീൽച്ചെയറിലാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും, എന്റെ ലോകം നീ മാത്രമാണ്.”

വേഗ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു. ഇഷാന്റെ സ്നേഹം അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഏറേ കുറ്റബോധത്തിലാഴ്ത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. താൻ കാരണം അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ത്യാഗങ്ങളും, അവൻ മാറ്റിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുറിവേൽപ്പിച്ചു. ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന് താൻ ഭാരമായി മാറിയല്ലോ എന്ന ചിന്ത അവളെ കൂടുതൽ വിരക്തയാക്കി.

കടലോരത്തെ ആ വലിയ മാളികയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും കൂടാതെ വയസ്സായ കാവൽക്കാരൻ മാധവേട്ടനും, പാചകക്കാരി ശാരദാമമ്മയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം മാറി ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കുന്നിൻചെരുവിലായിരുന്നു ആ മാളിക. ഇഷാന്റെയും വേഗയുടെയും ലോകം തികച്ചും സ്വകാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, പുറത്തുനിന്നുള്ള ചില കണ്ണുകൾ ആ മാളികയെയും ഇഷാനെയും രഹസ്യമായി വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം വേഗ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അന്ന് രാത്രി, വലിയൊരു ഇടിമിന്നലോടെ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വേഗ ഉറക്കത്തിൽ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ജനലിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് അടിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഇഷാൻ കട്ടിലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സമയം പുലർച്ചെ രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
സാധാരണയായി രാത്രിയിൽ വേഗ ഉണരുമ്പോഴെല്ലാം ഇഷാൻ അരികിലുണ്ടാകാറുള്ളതാണ്. അവൾക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളം നൽകാനും, ബെഡ് ഷീറ്റ് പുതപ്പിച്ചു കൊടുക്കാനും അവൻ എപ്പോഴും ജാഗരൂകനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവനെ കാണാതെ വന്നപ്പോൾ അവളിൽ ചെറിയൊരു ഉത്കണ്ഠ പടർന്നു.
അവൾ പതുക്കെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം കൈകളിലേക്ക് കൊടുത്ത് വീൽച്ചെയറിലേക്ക് വീണു തിരിഞ്ഞു കയറി. സ്വയം വീൽച്ചെയർ ചലിപ്പിച്ച് അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. നീണ്ട കോറിഡോറിലൂടെ അവൾ ഇഷാന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിന് മുന്നിലെത്തി.

സ്റ്റഡി റൂമിന്റെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് ചെറിയൊരു ടെലിവിഷൻ വെളിച്ചവും മേശപ്പുറത്തെ ലാംപിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചവും മാത്രം.
ഇഷാൻ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വേഗ ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത ഒരു കടുപ്പവും അതിരറ്റ ഗൗരവവും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവൾ അവിടെത്തന്നെ നിശ്ചലയായി നിന്നു.
“അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല,” ഇഷാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു രഹസ്യം നിഴലിച്ചിരുന്നു. “എല്ലാം ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയാണ് പോകുന്നത്. കോടതിയിലെ കേസ് അടുത്ത ആഴ്ച അവസാനിക്കും. അതോടെ ആ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ നമ്മുടെ കൈകളിൽ വരും. വേഗയെ ഇതിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി അകറ്റി നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
വേഗയുടെ ശ്വാസമടങ്ങിപ്പോയി. സ്വത്തുക്കളോ? കേസോ? ഇഷാൻ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്? തനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഇഷാൻ സ്വത്തുക്കൾക്ക് പുറകെ പോകുന്നവനല്ലല്ലോ.
ഇഷാൻ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി, “അവളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വിഷമമുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ ലക്ഷ്യം വേറെയാണ്. അവൾക്ക് യാതൊരു സംശയവും തോന്നാത്ത രീതിയിൽ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കണം. അവൾ ഇതറിഞ്ഞാൽ എല്ലാം തകരും. വിക്രമിന് ഒരു സൂചന പോലും കിട്ടരുത്.”
വേഗയ്ക്ക് സ്വന്തം കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്നോട് അളവറ്റ സ്നേഹം കാണിക്കുന്ന, തനിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെച്ച ഇഷാൻ… അവൻ തന്നോട് എന്തോ വലിയ ചതി ചെയ്യുന്നുവോ? അതോ അവൻ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പണത്തിനും പദവിക്കും വേണ്ടി മാത്രമാണോ കൂടെ നിൽക്കുന്നത്? വേഗയുടെ അച്ഛന്റെ വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. അപകടശേഷം ആ സ്വത്തുക്കളുടെയെല്ലാം ചുമതല ഇഷാന്റെ കൈകളിലേക്കായിരുന്നു മാറിയത്.
താൻ കാണുന്ന സ്നേഹവും കരുതലും വെറുമൊരു അഭിനയം മാത്രമാണോ?
അവൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതുക്കെ വീൽച്ചെയർ പിന്നോട്ട് ചലിപ്പിച്ച് മുറിയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി.

അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണു. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണെന്ന ചിന്ത അവളുടെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്നതായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ വേഗയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൾ ഇഷാനോട് സംസാരിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായും കുറച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അവൻ നൽകുന്ന മരുന്നുകൾ, അവൻ കാണിക്കുന്ന കരുതൽ… എല്ലാം ഒരു വലിയ ചതിയുടെ ഭാഗമാണോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.
ഇഷാൻ അവളുടെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും, അത് അവളുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി കൊണ്ടുള്ള വിഷാദമായിരിക്കും എന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. “വേഗ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? നമുക്ക് പുതിയ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ഡൽഹി വരെ പോയാലോ?” എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചപ്പോഴും അവൾ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയില്ല.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഇഷാൻ അത്യാവശ്യമായി സിറ്റിയിലേക്ക് പുറത്തുപോയ സമയമായിരുന്നു അത്. വേഗ തന്റെ സംശയങ്ങൾ മാറ്റാനായി ഇഷാന്റെ സ്റ്റഡി റൂമിലേക്ക് വീൽച്ചെയർ ഓടിച്ചു പോയി.
മുറിയിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇഷാന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ധാരാളം ഫയലുകൾ ചിതറിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാവധാനം ഓരോ ഫയലുകളായി പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുടെയും കമ്പനി രേഖകളുടെയും ഇടയിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരു പഴയ പത്രവാർത്തയുടെ കട്ടിംഗ് കണ്ടെത്തി.
അതിലെ തലക്കെട്ട് കണ്ടതും വേഗയുടെ രക്തം തണുത്തുറഞ്ഞു:
“മൂന്ന് വർഷം മുൻപുണ്ടായ വാഹനാപകടം: ഡ്രൈവർ രക്ഷപ്പെട്ടു, പ്രശസ്ത നർത്തകി വേഗയ്ക്ക് ഗുരുതര പരുക്ക്.”
ആ പത്രവാർത്തയുടെ താഴെ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് ചില കുറിപ്പുകൾ ഇഷാന്റെ കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു പേര് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു: “വിക്രം ശർമ്മ (Vikram Sharma)”.
അതിന് താഴെ ഇഷാൻ മറ്റൊരു വാചകം കൂടി കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു: “ഇവന് മാപ്പില്ല. വേഗയുടെ ജീവിതം തകർത്തതിന് പകരമായി ഇവന്റെ സാമ്രാജ്യം ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും.”
വേഗയുടെ മനസ്സ് വേഗത്തിൽ പിന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ആ അപകടം ഒരു ആകസ്മികതയായിരുന്നില്ലേ? അപകടമുണ്ടാക്കിയ വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നത് വിക്രം ശർമ്മയായിരുന്നോ? ഇഷാന്റെ കുടുംബവുമായി വിക്രം ശർമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ? അതോ ഇഷാനും വിക്രമും തമ്മിലുള്ള ബിസിനസ്സ് ശത്രുതയിൽ ഇരയായത് താനാണോ?
പെട്ടെന്നാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നത്. ഇഷാൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. വേഗയുടെ കയ്യിലെ ഫയലും പത്രക്കട്ടിംഗും കണ്ട് അവന്റെ മുഖം കറുത്തു.
“വേഗ! നീ എന്തിനാണ് എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഈ ഫയലുകൾ തൊട്ടത്?” ഇഷാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇതുവരെയില്ലാത്ത ദേഷ്യവും പരിഭ്രമവും ഇരച്ചുകയറി. അവൻ വേഗയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ കടലാസുകൾ പിടിച്ച് വാങ്ങി.
“നീ എന്നിൽ നിന്ന് എന്താണ് ഒളിക്കുന്നത് ഇഷാൻ?” വേഗ ഭയമില്ലാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. “ആ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് നീ എന്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്? ആരാണ് വിക്രം ശർമ്മ? ഇന്നലെ രാത്രി നീ ആരോടാണ് സ്വത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും കേസുകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചത്? എന്നെ വീൽച്ചെയറിലിരുത്തി നീ എന്തൊക്കെ കളികളാണ് കളിക്കുന്നത്?”
ഇഷാൻ കുറച്ചു സമയം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പലതരം വികാരങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു — ഭയം, വേദന, നിരാശ. അവൻ പതുക്കെ വേഗയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“വേഗ, ചില സത്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നിന്റെ മാനസികാരോഗ്യത്തിന് നല്ലത്. ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് എന്തുതന്നെയായാലും അത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്.”
“എനിക്ക് വേണ്ടിയോ? അതോ നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടിയോ?” വേഗ കണ്ണീരോടെ ആക്രോശിച്ചു. “എന്നെ ഒരു അശരണയായി കണ്ട് ചതിക്കുകയാണോ നീ? എന്നോട് സത്യം പറയൂ ഇഷാൻ!”
ഇഷാൻ അവളുടെ തോളുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവൻ്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്നിൽ വിശ്വസിക്കൂ വേഗ! ഈ ലോകം നീ വിചാരിക്കുന്നത്ര ലളിതമല്ല. നിന്നെ ഈ വീൽച്ചെയറിലാക്കിയത് ഒരു അപകടമല്ല, അത് ഒരു ആസൂത്രിതമായ കൊലപാതക ശ്രമമായിരുന്നു! നിന്നെ തകർത്തത് ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. അവർക്കെതിരെ ഞാൻ എന്റെ രീതിയിൽ പോരാടുമ്പോൾ എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്തരുത്! ചില കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കൂ.”
ഇഷാന്റെ ആ വെളിപ്പെടുത്തൽ വേഗയെ തസ്തബ്ധയാക്കി. അപകടമല്ല, വധശ്രമമായിരുന്നോ? പക്ഷേ, അവൾക്ക് ഇഷാനെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ രഹസ്യം അവളെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.
4. അപ്രതീക്ഷിതമായ തിരിച്ചടി
അന്ന് രാത്രി ആ പ്രദേശത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ശക്തമായ കാറ്റിൽ മാളികയുടെ ജനലുകൾ അടിച്ചുപാറി. കടൽ രോഷത്തോടെ ഇരമ്പി. മാളികയ്ക്കുള്ളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം നിഴലിച്ചു. ഇടിമിന്നലിൽ വൈദ്യുതി ബന്ധം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. മാളികയിലാകെ ഇരുട്ട് പടർന്നു.
വേഗ തന്റെ മുറിയിൽ ബെഡ്ഡിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇഷാനോട് സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ സംശയവും ഭയവും ഒരുപോലെ വളർന്നു. അവൻ തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ അതോ സ്വന്തം ശത്രുതയ്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെയൊരു കരുവാക്കുകയാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ജനലിലൂടെ അടിച്ചുകയറുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു. ചില്ലുകൾ ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം! തുടർന്ന് ആരുടെയൊക്കെയോ കനത്ത ബൂട്ടുകളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു.
വേഗ ഞെട്ടിവിറച്ചു. അവൾ പതുക്കെ വീൽച്ചെയറിലേക്ക് വഴുതിയിറങ്ങി. സ്വയം ചലിപ്പിച്ച് അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി, വലിയ കോണിപ്പടിക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി.
താഴെ കണ്ട കാഴ്ച ഭീതിജനകമായിരുന്നു.
മുഖംമൂടി ധരിച്ച, കയ്യിൽ മാരകായുധങ്ങളുള്ള രണ്ടുപേർ താഴത്തെ നിലയിൽ നിൽക്കുന്നു. അവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ച കാവൽക്കാരൻ മാധവേട്ടൻ തലയ്ക്ക് അടിയേറ്റ് നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഇഷാനെ പിടിച്ചുവെച്ച് ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കുകയായിരുന്നു. ഇഷാന്റെ തലയിൽ നിന്ന് രക്തം വാർന്നൊഴുകി അവന്റെ വെളുത്ത ഷർട്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു.
“എവിടെടാ ആ ഫയലുകൾ?” ആഗതരിൽ ഒരു കൂറ്റൻ മനുഷ്യൻ ഗർജ്ജിച്ചു. “വിക്രം സാറിനെതിരെയുള്ള തെളിവുകളും ആ ആധാരങ്ങളും ഇങ്ങെടുക്ക്, නැത്‌നാൽ നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വെച്ച് തീർത്തുകളയും! നീ വിക്രമിനെതിരെ കേസിന് പോകാൻ തുടങ്ങിയാൽ നിന്റെ പെണ്ണിനെയും ഞങ്ങൾ വെറുതെ വിടില്ല!”
ഇഷാൻ ചോര തുപ്പിക്കൊണ്ട് നിലത്തു വീണുകിടന്ന് സംസാരിച്ചു, “ഞാൻ ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ… നിനക്കത് കിട്ടില്ല… അവളിലേക്ക് നിങ്ങളുടെ ഒരു വിരൽ പോലും എത്തുവാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല…”
അത് കണ്ട വേഗയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
എല്ലാ സത്യങ്ങളും ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു! ഇഷാൻ തന്നെയല്ല ചതിക്കുന്നത്! അവൻ തനിക്ക് വേണ്ടി, തന്നോട് തെറ്റ് ചെയ്തവർക്കെതിരെ തനിച്ചു പോരാടുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് തനിക്കുള്ള നീതിയാണ്! താൻ ഇത്രയും നാൾ അവനെ എത്ര ക്രൂരമായാണ് തെറ്റിദ്ധരിച്ചത്!

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പ്രവാഹം പോലെ കണ്ണീർ ഒഴുകി. “ഇഷാൻ…” അവൾ അറിയാതെ പതുക്കെ വിളിച്ചുപോയി.
പക്ഷേ, ആ ശബ്ദം താഴെ നിന്ന അക്രമികളിൽ ഒരാൾ കേട്ടു. അവൻ കോണിപ്പടിക്ക് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ വീൽച്ചെയറിലിരിക്കുന്ന വേഗയെ അവൻ കണ്ടു.
“ആഹാ… ഇവളാണല്ലേ ആ നർത്തകി! ഇവളെ വെച്ച് കളിച്ചാൽ ഇവൻ തെളിവുകൾ സ്വയം തരും!” ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അവൻ കയ്യിലെ തോക്കുമായി കോണിപ്പടി മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറാൻ തുടങ്ങി.
“വേഗ! ഓടിപ്പോകൂ! മാറു അവിടെനിന്ന്!” താഴെ കിടന്ന് ചോരയിൽ കുളിച്ച ഇഷാൻ തന്റെ അവസാന ശക്തിയുമെടുത്ത് നിലവിളിച്ചു.
വേഗയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാത്ത അവസ്ഥയായി. തന്റെ കാലുകൾക്ക് ചലനശേഷിയില്ല. ഓടാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, ഇഷാന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അക്രമി മുകളിലെത്തിയാൽ അവൾ കൊല്ലപ്പെടും, അല്ലെങ്കിൽ ഇഷാനെ അവർ കൊന്നുകളയും.
മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലെ ആ നിമിഷത്തിൽ, വർഷങ്ങളായി വേഗയുടെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന അതിജീവനത്തിന്റെ അഗ്നി ആളിപ്പടർന്നു. തളർന്നുപോയത് തന്റെ കാലുകൾ മാത്രമാണ്, ആത്മാവല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ പ്രകടമായി.
അക്രമി കോണിപ്പടിയുടെ പകുതിയിലധികം കയറി മുകളിലെത്താറായപ്പോൾ, വേഗ തന്റെ വീൽച്ചെയർ കോണിപ്പടിക്ക് അരികിലേക്ക് നീക്കി.

അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമേറിയ ഒരു വലിയ വെങ്കല ശില്പം അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് മുന്നോട്ട് തള്ളിമാറ്റി.
കൂറ്റൻ വെങ്കല ശില്പം ഭാരത്തോടെ താഴേക്ക് പതിച്ച് അക്രമിയുടെ നെഞ്ചിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണത്തിൽ അവൻ നിലതെറ്റി കോണിപ്പടിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഉരുണ്ടുവീണു.
“നിന്നെ ഞാൻ…” രണ്ടാമത്തെ അക്രമി തോക്കുമായി വേഗയ്ക്ക് നേരെ കോണിപ്പടി കയറി പാഞ്ഞടുത്തു.
വേഗ തെല്ലും ഭയന്നില്ല. അവൾ തന്റെ കൈകളുടെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് വീൽച്ചെയറിന്റെ വീലുകൾ മുന്നോട്ട് ശക്തിയായി കറക്കി. ഒരു ഉൽക്ക പോലെ അവൾ വീൽച്ചെയറുമായി അവന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു!
ശക്തമായ ആ കൂട്ടിയിടിയിൽ അവൻ ഭിത്തിയിലേക്ക് ഇടിച്ചുവീണു. പക്ഷേ, തറയിൽ വീഴുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ കയ്യിലെ തോക്കിൽ നിന്ന് ഒരു വെടിയുണ്ട ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ പാഞ്ഞുപോയി!
മാളികയ്ക്കുള്ളിൽ ആ വെടിയൊച്ച പ്രതിധ്വനിച്ചു…

ആ വെടിയൊച്ച മാളികയ്ക്കുള്ളിൽ ഭയാനകമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ജനലിലൂടെ വീശിയടിച്ച മഴക്കാറ്റും കടലിന്റെ ഇരമ്പലും ആ ശബ്ദത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
മുകളിലെ ഇടനാഴിയിൽ നിശ്ചലത പടർന്നു. വേഗ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, വെടിയുണ്ട തറച്ച വേദന അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. സാവധാനം കണ്ണുകൾ തുറന്ന വേഗ കണ്ടത് ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
വെടിയുണ്ട തറച്ചത് വേഗയ്ക്കല്ല, മറിച്ച് തളർന്ന ശരീരത്തോടെ കോണിപ്പടി കയറിവന്ന് വേഗയ്ക്ക് മുന്നിൽ പരിചയായി നിന്ന ഇഷാന്റെ തോളിലായിരുന്നു!
“ഇഷാൻ…!” വേഗയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു ആർത്തനാദം പുറത്തുവന്നു.
ഇഷാൻ ചോരയിൽ കുളിച്ച് വേഗയുടെ മടിയിലേക്ക് വീണു. എങ്കിലും അവന്റെ കൈകൾ വേഗയെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. “നിനക്ക്… നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ വേഗ…?” അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ ക്ഷീണിച്ചതായിരുന്നു.
അതിനിടയിൽ, വേഗയുടെ ഇടിയിൽ ഭിത്തിയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണ അക്രമി പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ കയ്യിലെ തോക്ക് താഴെ വീണിരുന്നു. താഴെ വെങ്കല ശില്പം തലയിൽ വീണു പരുക്കേറ്റ ആദ്യത്തെ അക്രമിയും പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ചോര മാളികയുടെ തറയിൽ പടരുന്നത് കണ്ടതും വേഗയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയമെല്ലാം കത്തിച്ചാമ്പലായി. വർഷങ്ങളായി വീൽച്ചെയറിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ ഒരു നിസ്സഹായയായ പെണ്ണായിരുന്നില്ല ആ നിമിഷം അവൾ. സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യന് വേണ്ടി പോരാടാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഒരു അഗ്നിശലഭമായിരുന്നു.
അക്രമി തോക്കിലേക്ക് കൈനീട്ടിയതും, വേഗ തന്റെ വീൽച്ചെയർ വീണ്ടും ശക്തിയായി മുന്നോട്ട് ചലിപ്പിച്ച് അവന്റെ കൈക്ക് മുകളിലൂടെ കയറ്റി. അവൻ വേദനാസംഹാരത്തോടെ നിലവിളിച്ചു. വേഗ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അരികിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമേറിയ ഒരു തടിപ്പീഠം എടുത്ത് അവന്റെ തലയ്ക്ക് ശക്തിയായി അടിച്ചു. അവൻ തറയിലേക്ക് ബോധരഹിതനായി വീണു.
താഴെ നിന്ന് വീണ്ടും ആരുടെയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. വേഗ ഭയത്തോടെ താഴേക്ക് നോക്കി.
പക്ഷേ, ഇത്തവണ വന്നത് അക്രമികളായിരുന്നില്ല. രക്തത്തിൽ കുളിച്ച മാധവേട്ടനും, വിവരം അറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയ പോലീസുകാരുമായിരുന്നു! ഇഷാൻ നേരത്തെ തന്നെ പോലീസിന് സന്ദേശം അയച്ചിരുന്നു.
“സാർ… ഇവിടെയുണ്ട്! വേഗം ആംബുലൻസ് വിളിക്ക്!” പോലീസ് ഓഫീസർ മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നു.
വേഗ ഇഷാന്റെ തല തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് അവന്റെ മുറിവിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “ഇഷാൻ… കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കരുത്… എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകരുത്… പ്ലീസ്!” അവളുടെ കണ്ണീർ ഇഷാന്റെ രക്തം പുരണ്ട കവിളുകളിലേക്ക് പറ്റിപ്പടർന്നു.
ഇഷാൻ മങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ വേഗ… നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പ്രകാശം… അത് അണഞ്ഞിട്ടില്ല…” അവൻ പതുക്കെ ബോധരഹിതനായി.

സിറ്റിയിലെ വലിയ ആശുപത്രിയുടെ ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ വേഗ തന്റെ വീൽച്ചെയറിലിരുന്നു. കൈകളിലും വസ്ത്രങ്ങളിലും ഇഷാന്റെ ഉണങ്ങിയ രക്തക്കറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർ ഇഷാന്റെ ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തുകയാണ്.
അപ്പോഴാണ് അസിസ്റ്റന്റ് കമ്മീഷണർ രാഘവൻ അവൾക്ക് അടുത്തേക്ക് വന്നത്.
“മാഡം, നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട. ഇഷാൻ സാറിന്റെ തോളിലാണ് വെടിയേറ്റത്. ജീവന് അപകടമില്ലെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു,” ഓഫീസർ ആശ്വാസവാർത്ത അറിയിച്ചു.
വേഗ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. “സർ… എന്തിനാണ് അവർ ഞങ്ങളെ ആക്രമിച്ചത്? വിക്രം ശർമ്മ ആരാണ്? ഇഷാൻ എന്തിനാണ് എന്നിൽ നിന്ന് ഇതെല്ലാം ഒളിച്ചത്?”
സി.പി.ഒ രാഘവൻ ഒരു ഫയൽ വേഗയുടെ മടിയിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
“മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് നടന്ന ആ അപകടം ഒരു ഡ്രൈവർ വരുത്തിവെച്ചതല്ല വേഗ മാഡം. അത് വിക്രം ശർമ്മ പ്ലാൻ ചെയ്തതായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ കമ്പനിയുടെ ഭൂരിഭാഗം ഷെയറുകളും കൈക്കലാക്കാൻ വിക്രം ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അതിന് തടസ്സമായി നിന്നത് നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ നൃത്തവുമാണ്. സൊസൈറ്റിയിൽ നിങ്ങളുടെ പദവി അവൻ ഭയന്നു. നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിയാൽ അച്ഛൻ തകർന്നുപോകുമെന്നും, സ്വത്തുക്കൾ കൈക്കലാക്കാമെന്നും അവൻ കരുതി.”
വേഗയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“പക്ഷേ,” രാഘവൻ തുടർന്നു, “അപകടത്തിൽ നിങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടു, എങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കാലുകളുടെ ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ തകർച്ചയിൽ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെ താങ്ങിനിർത്തിയത് ഇഷാനാണ്. വിക്രം ശർമ്മയ്ക്കെതിരെ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കാൻ ഇഷാൻ തനിച്ചാണ് പോരാടിയത്.

കോടതിയിൽ വിക്രമിനെതിരെ കേസ് ജയിക്കാറായപ്പോഴാണ് അവൻ ആളെ വിട്ട് ഇഷാനെ വധിക്കാനും തെളിവുകൾ നശിപ്പിക്കാനും ശ്രമിച്ചത്. ഇഷാൻ തനിക്കുള്ള സ്വത്ത് പോലും വിറ്റ് നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് തകർച്ചയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതൊന്നും നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞാൽ മാനസികമായി വീണ്ടും തകരുമെന്ന് കരുതിയാണ് അവൻ എല്ലാം രഹസ്യമാക്കി വെച്ചത്.”
ഇതെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ വേഗയുടെ ഹൃദയം നൊന്തു. താൻ ഇഷാനെ എത്രത്തോളം തെറ്റിദ്ധരിച്ചു! അവൻ്റെ സ്നേഹത്തെ ചതിയെന്ന് കരുതി സംശയിച്ചു. തനിക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതവും സ്വത്തും ജീവൻ പോലും പണയം വെച്ച ആ മനുഷ്യനെയാണ് താൻ കുറ്റപ്പെടുത്തിയത്.
3. തിരികെ ലഭിച്ച ചിറകുകൾ
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി…
ഇഷാൻ പതുക്കെ സുഖം പ്രാപിച്ചു വന്നു. പോലീസിന്റെ കൃത്യമായ ഇടപെടലിലൂടെ വിക്രം ശർമ്മയും അവന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച അധോലോക സംഘവും അറസ്റ്റിലായി. ഇഷാൻ ഹാജരാക്കിയ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിക്രമിന് ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ ലഭിച്ചു. വേഗയുടെ അച്ഛന്റെ സ്വത്തുക്കളും കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും പൂർണ്ണമായി തിരികെ ലഭിച്ചു.
മഴ മാറി, കടലോരത്തെ മാളികയിൽ വീണ്ടും തെളിച്ചമുള്ള പുലരികൾ വന്നുചേർന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ഇഷാൻ സ്റ്റഡി റൂമിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, കോറിഡോറിൽ നിന്ന് പദസ്വനങ്ങളുടെ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. ചുവരുകളിൽ പിടിച്ച്, വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ, വീൽച്ചെയറിന്റെ സഹായമില്ലാതെ ഒരാൾ നടന്നു വരുന്നു!
ഇഷാൻ അത്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു.

അത് വേഗയായിരുന്നു!
അവളുടെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ വേദനയുടെ തുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ തനിച്ചു നടക്കുകയായിരുന്നു. ഫിസിയോതെറാപ്പിസ്റ്റുകളുടെയും സ്വന്തം നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെയും ബലത്തിൽ അവൾ തന്റെ കാലുകൾക്ക് ജീവൻ തിരികെ നൽകിയിരിക്കുന്നു!
“വേഗ…!” ഇഷാൻ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
“ഇഷാൻ…” വേഗ അവന്റെ മാറിൽ തലവെച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “എന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അർഹതയില്ല. ഞാൻ നിന്നെ സംശയിച്ചു. നിന്റെ സ്നേഹത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു. എന്നിട്ടും നീ എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു…”
ഇഷാൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി, കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു. “മാപ്പോ? എന്തിന് വേഗ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയമാണ് അന്ന് സംസാരിച്ചത്. പക്ഷേ അന്നത്തെ ആ കറുത്ത രാത്രിയിൽ, എനിക്ക് വേണ്ടി നീ വീൽച്ചെയറിൽ പാഞ്ഞടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു… എന്റെ പഴയ വേഗയെ. ആഗ്രഹിച്ചാൽ ചിറകടിച്ചുയരാൻ കഴിയുന്ന അഗ്നിശലഭത്തെ.”
“നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിക്കും ഇഷാൻ. വീണ്ടും നൃത്തം ചെയ്യും!” വേഗ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം…
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടൗൺ ഹാൾ ജനനിബിഡമായിരുന്നു. വേദിയിൽ വലിയ ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു. മൂന്ന് വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ക്ലാസിക്കൽ നർത്തകി വേഗയുടെ തിരിച്ചുവരവ് നൃത്തസന്ധ്യയായിരുന്നു അത് (Comeback Performance).
വേദിക്ക് മുന്നിലെ ആദ്യ നിരയിൽ, അഭിമാനത്തോടെയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും ഇഷാൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മൃദംഗത്തിന്റെയും വീണയുടെയും നാദം ഉയർന്നു. തിരശ്ശീല ഉയർന്നപ്പോൾ വേദിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് വീൽച്ചെയറിലിരിക്കുന്ന വേഗയല്ല, മറിച്ച് കാലുകളിൽ ചിലങ്കയണിഞ്ഞ്, ഭാവസാന്ദ്രമായി നിൽക്കുന്ന രാജഹംസത്തെപ്പോലെയൊരു വേഗയെയായിരുന്നു.
അവളുടെ ചുവടുകളിൽ താണ്ഡവത്തിന്റെ വീര്യവും ലാസ്യത്തിന്റെ ഭംഗിയും നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവൾ അതിജീവിച്ച വേദനകളുടെയും, തനിക്ക് തണലായി നിന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയും കഥയുണ്ടായിരുന്നു.
നൃത്തം അവസാനിച്ചപ്പോൾ സദസ്സ് ഒന്നടങ്കം എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് കൈയടിച്ചു.
വേദിയിൽ വെച്ച് മ Normal വശത്തേക്ക് നോക്കി വേഗ മൈക്ക് കയ്യിലെടുത്തു:
“എന്റെ കാലുകൾ തളർന്നപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചത് എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്നാണ്. പക്ഷേ, ഒരാളുടെ സ്നേഹം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു — യഥാർത്ഥ വൈകല്യം നമ്മുടെ ശരീരത്തിനല്ല, നമ്മുടെ മനസ്സിനാണ്. നമ്മെ അഗാധമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു കൈ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ, ഏത് തകർച്ചയിൽ നിന്നും നമുക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാം. ഈ ചുവടുകൾ എന്റെ ഭർത്താവ് ഇഷാന് സമർപ്പിക്കുന്നു…”
സദസ്സിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കൈയടികൾ ഉയർന്നപ്പോൾ, വേഗ വേദിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് ഇഷാന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ പോലെ അവരുടെ സ്നേഹം അവിടെ സാക്ഷിയായി നിന്നു.
(അവസാനിച്ചു)