ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻറെ വാക്കുകളിലെ അക്ഷമയും വികാരവും

മനസ്സിന്റെ തിരിച്ഛാട്ടം

“നീ എന്തിനാ ടോ ഇങ്ങനെ ധൃതി കൂട്ടുന്നത്… എത്ര നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷമാണ് നിന്നെ ഇതുപോലെ എനിക്ക് തനിയെ കിട്ടുന്നത്…” കാർത്തിക് പെട്ടെന്ന് അപർണ്ണയെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തണച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻറെ വാക്കുകളിലെ അക്ഷമയും വികാരവും കണ്ട അപർണ്ണ ഒരു ചെറിയ കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. “ഏയ് അത്രയധികം ബഹളമൊന്നും ഉണ്ടാക്കേണ്ട കേട്ടോ, ഇന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് സാവധാനം മതി കാര്യങ്ങളൊക്കെ.” അവളുടെ ആ മറുപടി അവൻറെ ഉള്ളിലെ ആവേശം ഇരട്ടിയാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

“എനിക്ക് സാവധാനമൊന്നും പറ്റില്ല പെണ്ണേ… എന്റെ ഈ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നെ മാത്രം സ്വന്തമായി കിട്ടാൻ ഞാൻ എത്രയോ കാലമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇന്ന് നിന്നെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് പതിയെ ചാച്ചു. അപർണ്ണ അതിനു മറുപടിയായി, “അയ്യോ കള്ളത്തരം പറയരുത്, ഇതെങ്ങനെ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റാകും? ഇതെന്റെ ഫ്ലാറ്റല്ലേ! കൂടെ താമസിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് നാട്ടിൽ പോയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒത്തുവന്ന ഒരു അവസരമാണിത്. ഇനി അവൾ തിരികെ വരാൻ അടുത്ത മാസം പകുതിയാകും, അതുവരെ നമുക്ക് ഇവിടെ യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻറെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു.

അവളുടെ മൃദുവായ തലമുടിയിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് കാർത്തിക് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയി. “അല്ലടോ, നീ ഈ ബാംഗ്ലൂരിൽ ജോലിക്ക് വന്ന അന്നുതൊട്ട് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഇത്. പണ്ട് നമ്മൾ എൻജിനീയറിംഗിന് പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ നിന്റെ പിന്നാലെ എത്രയോ നടന്നതാണ്, അപ്പോഴൊന്നും തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്ത ആളാണ് നീ. എന്തായാലും ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണെങ്കിലും എന്റെ ആഗ്രഹം നടന്നല്ലോ.” അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപർണ്ണ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു തനിക്ക് എന്നോട് പണ്ടേ ഉള്ള ആ ഇഷ്ടം. അതുകൊണ്ടല്ലേ ബാംഗ്ലൂരിൽ വെച്ച് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ അധികം ആലോചിക്കാതെ ഓക്കെ പറഞ്ഞത്. മാത്രവുമല്ല, നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ അല്ലല്ലോ ഇവിടെ, ആരും നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കാൻ വരില്ല. ആവശ്യത്തിന് പ്രൈവസിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒക്കെയുണ്ടല്ലോ.”

ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്ത ശേഷം അപർണ്ണ ബെഡിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കാർത്തിക് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് തടഞ്ഞു കൊണ്ട്, “നീ ഇതെവിടെ പോകുവാ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഒന്നു ഓഫ് ചെയ്യാൻ പോകുവാടോ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ കുതറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും കാർത്തിക് അവളെ വിട്ടില്ല. “വേണ്ട, ലൈറ്റ് കിടക്കട്ടെ, എനിക്ക് നിന്നെ വ്യക്തമായി കാണണം,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തണച്ചു. പിന്നീട് അവിടെ എതിർപ്പുകളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. വളരെക്കാലമായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആഗ്രഹം അവൻ അവിടെ സാക്ഷാത്കരിക്കുകയായിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരും ഒരേ ബെഡ്ഷീറ്റിനടിയിൽ പരസ്പരം ചാരി കിടക്കുകയായിരുന്നു. “എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? നിന്റെ കൊതി മുഴുവൻ തീർന്നോ?” അപർണ്ണ അവൻറെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. കാർത്തിക് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “പെണ്ണേ, ഈ കൊതിയൊന്നും അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് തീരുന്ന ഒന്നല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ഇതിങ്ങനെ മനസ്സിൽ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.” അവൻറെ ആ വാക്കുകളിലെ ഉള്ളർത്ഥം അപർണ്ണയ്ക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. അവൾ മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “മോനേ, അധികകാലം ഈ ആഗ്രഹവും കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട കേട്ടോ. നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ, അടുത്ത മാസം എന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.” അത് കേട്ടപ്പോൾ കാർത്തിക് അവളുടെ തലയുയർത്തി നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “നിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരില്ലേ?

നിന്റെ ഭർത്താവ് നാട്ടിലല്ലേ ജോലി ചെയ്യുന്നത്, നീ ഇവിടെ തനിയെയല്ലേ നിൽക്കുന്നത്?” അവന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് അപർണ്ണ അത്ഭുതത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. “അപ്പോൾ ഇയാൾക്ക് എന്നെ വിടാൻ ഒരു പ്ലാനുമില്ലേ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും ഇതേപോലെ തുടരണമെന്നാണോ പറയുന്നത്?” എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു.

കാർത്തിക് വളരെ നിസ്സാരമായി മറുപടി പറഞ്ഞു, “പിന്നെയില്ലാതെ! ഇനിയിപ്പോ നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ നിന്റെ ആ ഫ്രണ്ടില്ലേ… പൂജ, അവളെ എനിക്കൊന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി താ. അവളെ ഞാൻ കുറെ നാളായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ്, പക്ഷെ എന്നോട് അധികം സംസാരിക്കാറില്ല. അവളെ ഒന്ന് സെറ്റ് ആക്കി തന്നാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു.” കാർത്തികിന്റെ ആ മറുപടി കേട്ടതും അപർണ്ണയുടെ മുഖത്തെ ചിരി പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവനെ അറപ്പോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “നിനക്ക് ഇത് വലിയൊരു രോഗം തന്നെയാണ് അല്ലേടോ?” അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിലും നോട്ടത്തിലും കാർത്തിക് ഒരു നിമിഷം പതറിപ്പോയി. മറുപടി പറയാൻ അവൻ വാക്കുകൾ തപ്പുമ്പോൾ, ടേബിളിലിരുന്ന അവൻറെ മൊബൈൽ ഫോൺ ഉറക്കെ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി. വാട്ട്സ്ആപ്പ് കോളിലെ ഡിസ്‌പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് അപർണ്ണ വ്യക്തമായി വായിച്ചു – ‘അഞ്ജലി’. അവൾ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “നിന്റെ ഭാര്യ വിളിക്കുന്നു കാർത്തിക്, സമയം ഒരുപാടായില്ലേ, നീ വീട്ടിൽ എത്താഞ്ഞതുകൊണ്ട് പേടിച്ചിട്ടാകും. ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിക്ക്.” എന്നാൽ കാർത്തിക് അത് കാര്യമാക്കാതെ, “ഏയ് അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല, അവൾ വെറുതെ വിളിക്കുന്നതാ. ഞാൻ നാളെ ഓഫീസിൽ വർക്ക് കൂടുതലായിരുന്നു എന്നോ മറ്റോ കള്ളം പറഞ്ഞോളാം, അവൾ പാവമാണ് അത് വിശ്വസിച്ചോളും,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

കാർത്തികിന്റെ ആ ലളിതമായ മറുപടി അപർണ്ണയിൽ വല്ലാത്തൊരു അമർഷമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. അവൾ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അവൾ പാവമായതുകൊണ്ട് നിനക്ക് എളുപ്പത്തിൽ പറ്റിക്കാം, അല്ലേ? സത്യത്തിൽ നിനക്ക് അവളോട് എന്തെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം ഉണ്ടോടോ? നിന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു, ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ അതിനെ നോക്കി വളർത്തുന്നവളാണ് അഞ്ജലി. നീ ഈ കാണിക്കുന്ന വഞ്ചന അവളും നിന്നോട് കാണിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു നിന്റെ അവസ്ഥ? ഒന്നു ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ നീ?” അപർണ്ണ മനഃപൂർവ്വം അവൻറെ ഉള്ളിൽ തട്ടുന്ന രീതിയിലാണ് അത് ചോദിച്ചത്. കാരണം, തന്നോടൊപ്പം കിടക്ക പങ്കിടുമ്പോൾത്തന്നെ തന്റെ സുഹൃത്തായ പൂജയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ അവൻറെ ഉള്ളിലെ അഴുക്കും സ്വഭാവദൂഷ്യവും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ ആ വാക്കുകൾ കാർത്തികിന്റെ നെഞ്ചിൽ കനത്ത ആഘാതമുണ്ടാക്കി. അവൻ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. താൻ പാവം ഭാര്യയെ പറ്റിച്ച് ഇതിനോടകം എത്രയോ പെൺകുട്ടികളുമായി ബന്ധം പുലർത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം അവൻറെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി.

അവൻറെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് അപർണ്ണ ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു, “എന്താ കാർത്തിക്, പെട്ടെന്ന് ഒരു വിഷമം പോലെ? ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് വിഷമമായോ?” കാർത്തിക് പരിഭ്രാന്തി മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു, “ഹേയ്, ഒന്നുമില്ലടോ. പെട്ടെന്നാണ് ഓർമ്മ വന്നത്, എനിക്ക് റൂമിലേക്ക് ഉടനെ പോകണം. എന്റെ റൂംമേറ്റ് പുറത്തുപോയിട്ട് ഇപ്പോൾ തിരികെ വരും. മുറി പൂട്ടി ചാവി എന്റെ കയ്യിലാണ് പോന്നത്, അവൻറെ കയ്യിൽ വേറെ ചാവിയില്ല. അവൻ പുറത്തു നിൽക്കേണ്ടി വരും.” മറുപടി പറയുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ അവൻ ധൃതിയിൽ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഞാൻ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചതുകൊണ്ടാണോ നീ ഇപ്പോൾ ധൃതിപിടിച്ച് പോകുന്നത്?” അപർണ്ണയും ബെഡിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “ഏയ് അല്ലടോ, ഈ കാര്യം ഞാൻ സത്യമായിട്ടും മറന്നുപോയതാണ്. നമുക്ക് ഇനിയും കാണാമല്ലോ, സമയം ഒത്തിരി ഉണ്ടല്ലോ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ വേഗത്തിൽ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി. അവൻ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് മൗനമായി നോക്കിയിരിക്കാൻ മാത്രമേ അപർണ്ണയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അപർണ്ണ സ്വയം മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു: ‘എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം കാർത്തിക്… നീ വന്ന് എന്നോട് ആഗ്രഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ പണ്ട് കോളേജിൽ നീ എൻറെ പിന്നാലെ നടന്നതും നിന്റെ ആ പഴയ സ്നേഹവുമൊക്കെ ഓർത്ത് എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടവും സഹതാപവും തോന്നിയതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ എൻറെ റൂമിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. എന്നാൽ എന്നോടൊപ്പം കിടക്കുമ്പോഴും എൻറെ കൂട്ടുകാരി പൂജയെ സ്വന്തമാക്കാൻ നീ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാൻ ചെയ്തതും വലിയൊരു തെറ്റാണ്. എന്നെ വിശ്വസിച്ച് സ്വന്തമാക്കാൻ പോകുന്ന എൻറെ ഭാവിഭർത്താവിനോട് ചെയ്ത വലിയൊരു ചതി. അതോർത്ത് എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ അറപ്പ് തോന്നുന്നു. ചെയ്ത തെറ്റിന് മാപ്പ് പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു തെറ്റ് ആവർത്തിക്കില്ല എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിക്കുന്നു.’ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തോടെ അവൾ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു.

കാർത്തിക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി തന്റെ കാറിലേക്ക് കയറിയ സമയത്ത് വീണ്ടും അഞ്ജലിയുടെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. അവൻ കുറച്ചു സമയം ആ സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം പതുക്കെ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. “ഏട്ടാ… ഇതെവിടെയാണ്? ഫോൺ വിളിച്ചിട്ടും മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടും യാതൊരു മറുപടിയുമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയി,” വളരെ സങ്കടത്തോടും പരിഭവത്തോടും കൂടിയാണ് അഞ്ജലി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. “ഞാൻ… ഞാൻ ഒരു പഴയ ഫ്രണ്ടിനെ കാണാൻ പോയതാണ് അഞ്ജു, അതാണ് വിളി കേൾക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞത്,” എന്ന് മറുപടി പറയുമ്പോഴാണ് കാർത്തിക് സമയം ശ്രദ്ധിച്ചത്. സമയം അപ്പോൾ രാത്രി രണ്ടു മണിയോടടുത്തിരുന്നു. “നീ എന്താ ഇത്ര വൈകിയും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നത് അഞ്ജു? സമയം രണ്ടു മണിയാകാറായില്ലേ അവിടെ?” അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. മറുതലയ്ക്കൽ അഞ്ജലി ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, “കൊള്ളാം, നല്ല ചോദ്യം! ഏട്ടൻ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊന്നും അറിയുന്നില്ലല്ലോ. നമ്മുടെ മോൾ രാത്രിയായാൽ ഉറങ്ങില്ല, ഉറക്കമിളച്ച് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഞാൻ വെളുപ്പിനെ എപ്പോഴോ ആണ് ഒന്നു കണ്ണടയ്ക്കുന്നത്. പകൽ സമയത്തും എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റാറില്ല. ഇപ്പോഴും ദേ ഒൻപതു മണിക്ക് ഉറങ്ങിയ കുട്ടി ഇപ്പോൾ എണീറ്റ് കളിക്കുകയാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഇത് എപ്പോൾ ഉറങ്ങാനാണോ എന്തോ!” ഭാര്യയുടെ ആ മറുപടി കേട്ട് കാർത്തിക് വാക്കുകളില്ലാതെ നിശബ്ദനായിപ്പോയി.

“അഞ്ജു… ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുകയാണ്. ബാക്കി നമുക്ക് നാളെ രാവിലെ സംസാരിക്കാം. നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും മോളെ ഉറക്കാൻ നോക്ക്, എന്നിട്ട് നീയും ഉറങ്ങു. വെറുതെ ഉറക്കമിളച്ച് ആരോഗ്യം കളയണ്ട,” അവൻ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് അഞ്ജലി വീണ്ടും അത്ഭുതത്തോടെ ചിരിച്ചു, “ഇതെന്താ ഇപ്പോൾ പതിവില്ലാതെ എൻറെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചൊക്കെ ഇത്ര വലിയ ചിന്ത? അതും ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ!” അവൾ തമാശയായി ചോദിച്ചെങ്കിലും, കാർത്തികിന് അത് നെഞ്ചിൽ തറയ്ക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ‘ശരിയാണ്, ഇതുവരെ താൻ അവളെക്കുറിച്ചോ അവളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെക്കുറിച്ചോ ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ’ എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ഓർത്തു. “ശരിടോ, ബാക്കി രാവിലെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. അന്നുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കനത്ത കുറ്റബോധം അവൻറെ മനസ്സിനെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. നാട്ടിൽ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെയും നോക്കി, സ്വന്തം ഉറക്കവും വിശപ്പും കളഞ്ഞ് തനിക്കായി കഴിയുന്ന ഒരു ഭാര്യയുള്ളപ്പോൾ, ഇവിടെ താൻ എത്രയോ പെൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ അനാവശ്യ ബന്ധങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നു! ആ ചിന്ത അവൻറെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു മാനസിക പരിവർത്തനത്തിന് വഴിവെച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ നാട്ടിലേക്ക് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ലീവെടുത്ത് പോകണമെന്നും, ഭാര്യയോടും മകളോടും ഒപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കണമെന്നും, സാധിക്കുമെങ്കിൽ അവരെക്കൂടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണമെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അപർണ്ണയുടെ ആ ഒറ്റ ചോദ്യം കാർത്തികിന്റെ ചിന്താഗതിയെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും കുടുംബത്തെ വഞ്ചിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു.