നിഴൽപോലെ കൂടെയുള്ളയാൾ

പട്ടണത്തിലെ വലിയൊരു അഡ്വർടൈസിങ് ഏജൻസിയിലെ ജീവനക്കാരിയായ അനന്യ, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ മേക്കപ്പ് ശരിയാക്കുമ്പോൾ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന റിയ അടുത്തു വന്നു നിന്ന് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഡി അനന്യേ, കാണാൻ ഇത്രയും ഐശ്വര്യമുള്ള നീയാണോ ആ രൂപമില്ലാത്ത, പണമൊന്നുമില്ലാത്ത സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നത്? ഓഫീസ് പാർട്ടിക്ക് വരുമ്പോൾ അവനെ ഒപ്പം കൂട്ടാൻ നിനക്ക് നാണം തോന്നാറില്ലേ? ഏത് വലിയ വ്യവസായിയുടെ മകനും നിന്റെ ഒരു നോക്കിനായി കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ, എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് നീ ആ സാധാരണക്കാരനെ തലയിൽ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?” റിയയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങൽ പടർന്നു. ഇതൊരു പുതിയ സംഭവമായിരുന്നില്ല; കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി സഹപ്രവർത്തകരിൽ നിന്നും കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നും അവൾ സ്ഥിരമായി കേൾക്കുന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു ഇത്. ആദ്യമൊക്കെ അവൾ ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും ആ കളിയാക്കലുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ തറയ്ക്കാനും, സ്വന്തം ജീവിത പങ്കാളിയെക്കുറിച്ചുള്ള അപകർഷതാബോധം വളർത്താനും തുടങ്ങി.

അനന്യയും സിദ്ധാർത്ഥും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അനന്യയുടെ സീനിയർ ആയിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന് കാഴ്ചയിൽ ആകർഷകമായ ഒരു രൂപമോ വലിയ സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ച് മനോഹരമായി സംസാരിക്കാനും, പ്രതിസന്ധികളിൽ ആർക്കും താങ്ങായി നിൽക്കാനും, വശ്യമായ വാക്സാമർത്ഥ്യത്താൽ ആളുകളെ ആകർഷിക്കാനുമുള്ള പ്രത്യേക കഴിവ് അവനുണ്ടായിരുന്നു. ആ സംസാരത്തിലും അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലുമുള്ള ആത്മാർത്ഥതയിലുമാണ് അനന്യ വീണുപോയത്. പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകളിൽ അവന്റെ ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാടുകളോ ബാഹ്യരൂപമോ അവൾക്കൊരു വിഷയമേ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു പ്രമുഖ വ്യവസായിയുടെ മകളായി എല്ലാവിധ സുഖസൗകര്യങ്ങളിലും ആഡംബരങ്ങളിലും വളർന്ന അനന്യയ്ക്ക്, ലളിതമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പ്രണയം ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. എന്നാൽ, കുടുംബത്തിന്റെ കടുത്ത എതിർപ്പുകളെയും വഴക്കുകളെയും അവഗണിച്ച്, സ്വന്തം തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന് അവൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് പൂർണ്ണ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽത്തന്നെ, പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശം വറ്റിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തനിക്ക് വലിയൊരു അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയി എന്ന് അനന്യയ്ക്ക് തോന്നാൻ തുടങ്ങി. വലിയ കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീട്ടിൽ വളർന്ന അവൾക്ക്, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ചെറിയ വീടും അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പരിമിതമായ ജീവിതാവസ്ഥകളും ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിച്ചില്ല. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും അവർ കാണിക്കുന്ന അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകളും സാമ്പത്തിക പിശുക്കും അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ഇതിനെല്ലാം പുറമെയായിരുന്നു കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഉന്നതകുലജാതരായ കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ. “നിന്നെപ്പോലൊരു സുന്ദരിക്ക് അർഹിച്ച ജീവിതമല്ല ഇത്” എന്ന വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ മനോഭാവത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചു. പതിയെപ്പതിയെ അവൾക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിനോട് വെറുപ്പും അകൽച്ചയും തോന്നാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന് അവളെന്നാൽ ജീവനായിരുന്നു; ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹത്തോടെ അവൻ അവളെ പരിചരിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിച്ചു കൊടുക്കാൻ അവൻ രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവന്ന ആഡംബര മോഹങ്ങൾക്കും ചിന്തകൾക്കും മുന്നിൽ അവന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം വെറുമൊരു ഭാരമായി മാത്രം മാറി.

ഇനി ഈ ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച അനന്യ, സിദ്ധാർത്ഥിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി കമ്പനിയുടെ മറ്റൊരു നഗരത്തിലെ ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങിപ്പോയി. അവിടെ വെച്ചാണ് അവൾ വിക്രമിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ആ ഓഫീസിലെ ബിസിനസ് ഹെഡ് ആയിരുന്ന വിക്രം, കാഴ്ചയിൽ അതീവ സുന്ദരനും ഉയർന്ന സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലമുള്ളവനുമായിരുന്നു. കോടീശ്വരനായ അവന്റെ ആഡംബര ജീവിതവും, എല്ലാവരെയും വശീകരിക്കുന്ന പെരുമാറ്റവും അനന്യയെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആകർഷിച്ചു. ഒരു പുരുഷൻ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചുവോ, അതിനേക്കാൾ ഉയർന്ന തലത്തിലായിരുന്നു വിക്രം. പതിയെ അവർ കൂടുതൽ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളാവുകയും, അനന്യയുടെ മനസ്സിലെ ഭ്രമം മനസ്സിലാക്കിയ വിക്രം അവളോട് തനിക്ക് പ്രണയമാണെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ ഗൗതമിനെപ്പോലുള്ള സിദ്ധാർത്ഥിനെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കി, വിക്രമിന്റെ കൂടെ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാൻ അനന്യ തീരുമാനിച്ചു. വിക്രമിന്റെ ആകർഷണീയമായ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മയങ്ങിപ്പോയ അവൾ, തന്റെ ഭൂതകാലത്തെയും തനിക്കായി എല്ലാം തന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെയും മറക്കാൻ ഒരുമ്പെട്ടു.

എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ അവൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ രഹസ്യമായി മുന്നോട്ടുപോയില്ല. അനന്യയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റങ്ങളും വിക്രമുമായുള്ള അടുപ്പവും സിദ്ധാർത്ഥ് അറിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം രാത്രി, നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ കാണാനായി അവൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെത്തി. അവൻ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു: “അനന്യ… നമ്മുടെ പ്രണയം നീ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നോ? നിനക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും പരാതിയുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് അത് തിരുത്താം. എനിക്ക് നീയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ എത്ര പ്രതിസന്ധികൾ അതിജീവിച്ചാണ് ഒന്നായത് എന്ന് ഒന്നോർത്തു നോക്കൂ.” എന്നാൽ അനന്യയുടെ മനസ്സ് കല്ലുപോലെ ഉറച്ചിരുന്നു. “എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമല്ല, വെറും മടുപ്പാണ് തോന്നുന്നത്. നിന്റെ ഈ ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാടിൽ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യ. എനിക്ക് വിക്രമിന്റെ കൂടെ ഉയർന്ന ജീവിതം നയിക്കണം. ദയവുചെയ്തു എന്നെ ഒഴിവാക്കിത്തരണം,” എന്ന് തണുപ്പൻ മട്ടിൽ അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി. അവളുടെ വാശി കണ്ടപ്പോൾ, ഇനി എത്ര യാചിച്ചാലും അവൾ തിരികെ വരില്ലെന്നും താൻ കാരണം അവളുടെ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്നും കരുതി, കണ്ണീരോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഡിവോഴ്സ് പത്രങ്ങളിൽ ഒപ്പിട്ടു നൽകാൻ സമ്മതിച്ചു.

ഗൗതമിൽ നിന്നെന്നപോലെ സിദ്ധാർത്ഥിൽ നിന്നും ഒടുവിൽ പൂർണ്ണ മോചനം കിട്ടാൻ പോകുന്നു എന്ന ആശ്വാസത്തിലും സന്തോഷത്തിലും, അടുത്ത ദിവസം രാവിലെത്തന്നെ ഈ സന്തോഷവാർത്ത വിക്രമിനെ നേരിട്ട് അറിയിക്കാനായി അവൾ തന്റെ കാറുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി. വഴിയിൽ വെച്ച് അവനെ ഫോൺ ചെയ്ത് തന്റെ സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, വിധി അവൾക്കായി കരുതിവെച്ചിരുന്നത് ദാരുണമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. വിക്രമിനെ കാണാനുള്ള തിടുക്കത്തിൽ അമിത വേഗതയിൽ വാഹനം ഓടിച്ച അനന്യയുടെ കാർ, എതിർദിശയിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു വലിയ കണ്ടെയ്നർ ലോറിയുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചു. റോഡിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണ് അവളുടെ മുഖം പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആശുപത്രിയിലെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, തന്റെ മുഖം മുഴുവൻ പ്ലാസ്റ്റിക് സർജറിക്ക് ശേഷമുള്ള കട്ടിയുള്ള ബാൻഡേജുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഡോക്ടറോട് ഭയത്തോടെ സ്വന്തം അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ച അനന്യയോട്, ആക്സിഡന്റിൽ മുഖത്തിന് വലിയ തകരാറ് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഇനി പഴയതുപോലെ സന്ദര്യമുള്ള ഒരു മുഖം തിരികെ ലഭിക്കില്ലെന്നും ഡോക്ടർ വിഷമത്തോടെ വെളിപ്പെടുത്തി.

ഈ വാർത്ത അനന്യയ്ക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അഹങ്കാരമായിരുന്ന അവളുടെ ബാഹ്യസൗന്ദര്യം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! എങ്കിലും, താൻ അതിയായി സ്നേഹിക്കുന്ന വിക്രം ഓടിയെത്തുമെന്നും തനിക്ക് ആശ്വാസമാകുമെന്നും അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറിച്ചായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിലെത്തി ബാൻഡേജ് മാറ്റിയ അനന്യയുടെ വികൃതമായ മുഖം കണ്ട വിക്രം ഭയത്തോടെ പിന്നാക്കം മാറി. അവളുടെ അവസ്ഥയോട് യാതൊരു അനുകമ്പയും കാണിക്കാതെ അവൻ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയി. ഒടുവിൽ കൂട്ടുകാരി വഴി അവൾ ആ സത്യം അറിഞ്ഞു—സൗന്ദര്യവും ആഡംബരവും മാത്രം കണ്ട് കൂടെക്കൂടിയ വിക്രം, മുഖം വികൃതയായ അനന്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു വിദേശ കമ്പനിയിലേക്ക് ജോലി മാറി കടന്നുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു! അവന് ആവശ്യമുള്ളത് അവളിലെ സൗന്ദര്യം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അനന്യ, സ്വന്തം വിഡ്ഢിത്തത്തെയോർത്ത് ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. പണത്തിന്റെയും സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും പിന്നാലെ പോയി ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച ഒരാളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞതിന് ദൈവം കൊടുത്ത ശിക്ഷയാണിതെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

ആരും കൂടെയില്ലാത്ത, എല്ലാവരാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ തനിച്ചായ അവസ്ഥയിൽ, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരാൾ അകത്തേക്ക് വന്നു. അത് സിദ്ധാർത്ഥായിരുന്നു! കരഞ്ഞു തളർന്ന കണ്ണുകളോടെ, കയ്യിൽ മരുന്നുകളും ഭക്ഷണവുമായി അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൾ ചെയ്ത വഞ്ചനയോ തെറ്റുകളോ അവൻ ഓർത്തുപോലുമില്ല. നാളുകളോളം അവൻ അവൾക്കായി കാവലിരുന്നു; അവളുടെ മുറിവുകളിൽ മരുന്നു പുരട്ടി, കൃത്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം നൽകി, ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ അവളെ പരിചരിച്ചു. “നീ എന്തിനാണ് സിദ്ധാ നീ ഇവിടെ വന്നത്? ഞാൻ നിന്നെ ഒത്തിരി ദ്രോഹിച്ചതല്ലേ? എന്റെ മുഖവും സൗന്ദര്യവും പോയി… ഞാൻ ഇപ്പോ വികൃതയാണ്… എന്നെ വിക്രം പോലും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി,” എന്ന് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അനന്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അനന്യ… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത് നിന്റെ ബാഹ്യസൗന്ദര്യം കണ്ടിട്ടല്ല, നിന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെയാണ്. ലോകത്തിന് നിന്റെ രൂപം മാറിയിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്ക് നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ പഴയ അനന്യ തന്നെയാണ്,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളിൽ അനന്യ തന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം തിരിച്ചറിയുകയും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി മാപ്പപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, ബാഹ്യരൂപത്തിലല്ല ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഭംഗിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കുകയും ചെയ്തു.